Pani Sekretarz Stanu

Nie spodziewałam się niczego specjalnego po autobiografii Hillary Clinton. Myślałam, że będzie sobie tak pisać, najpierw o dzieciństwie, potem o studiach i dorosłym życiu, w którym przez całkiem długi czas była Pierwszą Damą USA. Rzeczywiście tak było. Hillary Clinton snuje powoli opowieść o samej sobie, opisując najważniejsze wydarzenia w jej życiu - te które najbardziej zapamiętała oraz te, które wywarły na nią największy wpływ. Dzięki tej książce przekonałam się, że uwielbiam takie sobie powolutku ciągnące się biografie. Przechodzenie płynne z jednego etapu w życiu na kolejny. Patrzenie z perspektywy na minione wydarzenia i komentowanie ich z obecnym doświadczeniem i wiedzą. Jest to specyficzny gatunek, który nie wszystkim może odpowiadać. Tych, którzy lubią emocje i przewracać kartki błyskawicznie, ta biografia wynudzi do reszty. Ja ogromnie polubiłam tę powieść i chętnie poczytam więcej losów sławnych ludzi. Gorąco polecam

Książka opisuje człowieka niezwykłego swoim zaangażowaniem w sprawy Polski. Niezmordowanego i skutecznego. Przy okazji ukazuje mechanizmy rządzące wielką polityką. Na szczęście nie jest to hagiografia, Jeziorański jest w niej człowiekiem z krwi i kości, Kurski nie pudruje przywar bohatera (on sam we własnych wypowiedziach też nie),co tylko dodaje wartości tekstowi. Autor "pozwala mówić" Jeziorańskiemu i innym. Z jednym tylko wyjątkiem: oceny Powstania Warszawskiego. W tej kwestii Kurski wychodzi przed Nowaka i niedwuznacznie sugeruje, że w tym punkcie bohater książki jest nieszczery i w głębi duszy ma "właściwe", czyli zgodne z autorem poglądy.

Książka ta opisuję życie polityczne i karierę polityczną polityka Radka Sikorskiego. Jego życie w Ameryce, politykę jaką prowadził w Polsce wspólnie z Ameryką. Mówi z jakimi politykami mu się najlepiej pracowało, a z jakimi nie chciał współpracować. Pokazuję i przedstawia życie swojej rodziny i bliskich w okresie wojen, w których uczestniczyła Polska. O rodzinie mówi też w jakim wieku żyła. Omawia też dziennikarzy z , którymi miał możliwość pracować a z, którymi się nie zetknął. Przedstawia czasy wojen i państw w nich uczestniczących a także autorów różnych książek głównie politycznych z którymi był związany a także historycznych które też znał. Wszyscy, których omawia, opisuje, lub przedstawia w tej książce oprócz rodziny byli politykami, historykami bądź też dziennikarzami. Opisuję też sprawy stosunków Polsko - Żydowskich i politykę prowadzoną przez Jarosława Kaczyńskiego. Mówi o polityku Geremku. Opisuję czasy peerelu. Uważam że książkę warto przeczytać. Zainteresuję ona ludzi, którzy interesują się polityką i nie tylko. Polecam.

Książka przedstawia losy świadka i uczestnika historii XX wieku – polskiego inteligenta, żołnierza Armii Krajowej, działacza "Żegoty", więźnia politycznego PRL, dysydenta, który pozostał wierny swoim wartościom. Bartoszewski był więziony w Auschwitz, brał udział w powstaniu warszawskim, pełnił ważną rolę w antykomunistycznej opozycji. W wolnej Polsce działał na rzecz polsko-niemieckiego pojednania. Tytuł tej książki wszedł do języka potocznego i funkcjonuje, często w oderwaniu od osoby autora i jego tekstu, jak przysłowie lub przykazanie. Podobny los spotkał powiedzenie Antoniego Słonimskiego, ironiczne "minimum moralne": - Jeśli nie wiesz, jak się zachować, na wszelki wypadek zachowaj się przyzwoicie... Tekst w atrakcyjny sposób łączy w sobie elementy pamiętnika, eseju historycznego oraz refleksji etycznej. To zajmująca opowieść o Polsce i Polakach na przestrzeni burzliwych dekad XX wieku. [na podstawie www.culture.pl]

Powojenna historia Polski, miniona epoka na tle burzliwych zmian polityczno-społecznych opowiedziana przez pryzmat życia Daniela Passenta, polskiego dziennikarza, publicysty, pisarza, tłumacza i dyplomaty, jednym słowem intelektualisty, otoczonego wachlarzem przyjaciół gotowych wspierać w chwilach dobrych i złych oraz gronem nieprzyjaciół zawsze gotowych do demaskowania błędów i moralizatorskich pouczeń. Wieloletni felietonista tygodnika „Polityka” przyznaje: „chętnych do rozliczania mojej osoby nie brak”. Książka biograficzna, powstała, gdy Daniel Passent miał 74 lata, to ważna informacja, perspektywa czasowa pozwala na oddzielenie spraw ważnych, od tych mnie istotnych, namysł nad własnym życiem i czasem minionym, bardziej obiektywny rejestr zdarzeń, rzetelną ocenę dokonanych wyborów i mniej dramatyczne przeżywanie problemów. Pewne rzeczy można ujrzeć dopiero z dalszej perspektywy, gdy łódź naszego życia oddala się na zakręcie rzeki. Wiedza z zakresu szeroko pojętej polityki nie jest moją mocną stroną, książkę przeczytałam z uwagi na wysoką kulturę słowa i warsztat dziennikarski autora, zachowałam w pamięci fragment o przemijaniu / odchodzeniu: - „Jestem pogodzony, nie uciekam w religię, nie wierzę w życie pozagrobowe, nie szukam żadnego innego pocieszenia. Chciałbym umrzeć tak, jak mój teść, człowiek wielkiej dobroci, Stanisław Orawiński, który w ostatnim dniu swojego życia przywiózł mi do domu obiad, bo byłem chory, po czym wrócił do siebie, położył się spać i zasnął na wieki”.

Świetna książka, która, choć gruba, czyta się szybko. Margaret Thatcher była właściwą osobą na właściwym miejscu i we właściwym czasie. Chyba żadna kobieta nie zdołała zrobić tyle dobrego dla ludzi w swojej ojczyźnie i na całym świecie, w tak krótkim czasie. Traf chciał, że los zesłał jej do pomocy Ronalda Reagana i razem, w ciągu kilku zaledwie lat, usunęli wiele zła dręczącego świat. My w Polsce także odczuliśmy skutki ich działań pozbywając się sowieckiego balastu. Niestety, wzięliśmy sobie na barki kolejny balast, ale to już inna historia... Wspaniała Angielka, Brytyjka, Europejka i obywatelka świata, osoba o, wydaje się, krystalicznej wprost uczciwości a zarazem stanowczości i wytrwałości w dążeniu do celów. Aż się wierzyć nie chce, że ktoś taki trafił do polityki i zdołał odegrać w niej tak wielką rolę. Niestety, jej rodacy nie docenili ogromu dobra, które od niej otrzymali. Dziś jej kraj jest w postępującej ruinie, choć nie ograniczają go żadne dyrektywy czy nakazy z zewnątrz. Świat też nie jest pozbawiony problemów. Część z nich pani Thatcher przewidziała ale niewielu chciało jej wtedy słuchać. Szkoda, że odeszła w tak przykrych okolicznościach, zdradzona przez politycznych "przyjaciół". Myślę, że dla uczciwych ludzi pozostanie ona na zawsze jako wzór przywódczyni, która dostrzega potrzeby zwyczajnych obywateli i robi wszystko aby je zaspokoić. Dlaczego ogromna większość polityków taka nie jest? Oto jest pytanie...

jak dla około 30letniego czytelnika, dla mnie pozycja dość egzotyczna, momentami poruszająca. ogólnie nie wiem, skąd autor wytrzasnął sobie takie miłe, inteligenckie środowisko, jeszcze warszawskie, no ogólnie trochę zazdro. nie żebym miała ochotę dorastać podczas wojny, późniejsze czasy też chyba nie do końca pod sielską reklamę wymarzonego żywota, ale jednak momentami pojawia się atmosfera Polski bardziej zróżnicowanej, mniej podzielonej, właśnie nawet trochę myślącej. może zwykła mitomania, może przeminęło z wiatrem, ale ogólnie klimat jest. lektura momentami przyjemna, mimo ogromu wiadomości, i też raczej po stronie tych bardziej przystępnych językowo. mocno wspominkowy klimat, nic innego z Bartoszewskim chyba nie czytałam, na razie raczej spoczko.

Maria Callas (1923-1977) przeszła do historii, jako jedna z najwybitniejszych śpiewaczek operowych na świecie. Rozwijała ona swoje umiejętności od dziecka i starała się, by każda śpiewana przez nią aria brzmiała jak najlepiej. W szczytowym okresie kariery występowała na wielu scenach m.in. w słynnej La Scali w Mediolanie, czy nowojorskiej Metropolitan Opera. Jednocześnie Maria Callas uchodziła za osobę niezwykle kontrowersyjną, gdyż media rozpisywały się o jej konfliktach z innymi osobami, o zachowaniu, które uchodziły za manieryczne i niekulturalne, a także o stawianych przez nią ogromnych warunkach wobec reżyserów oraz śpiewaków operowych. Jej talent budził u jednych zachwyt, a u innych zawiść przybierającą nieraz formę wrogości wobec jej osoby. Jednocześnie Maria Callas była osobą uczuciową i wrażliwą, której zależało na miłości. Była również przywiązana do swojej rodziny i podejmowała próby pogodzenia swoich rodziców, których dzieliły nie tylko różnice geograficzne, lecz także w charakterach i podejściu do życia. W książce tej Stelios Galatopoulos oparł się na wspomnieniach samej Marii Callas, jej rodziny i znajomych, artykułach prasowych, a także na biografiach opisanych przez innych autorów i ludzi bliskich dla śpiewaczki. Stworzył spójną i ciekawą lekturę, która przybliża nam życiorys Marii Callas oraz jej fenomen. Wyłania z niej się obraz osoby z jednej strony obdarzonej niesamowitymi umiejętnościami wokalnymi, zaś z drugiej cechującej się złożoną osobowością, która potrafiła jednych przyciągać do siebie, zaś innych odpychać. Dużą zaletą tej książki jest aneks poświęcony dyskografii Marii Callas wraz z opisami każdego z nagrań z jej udziałem. Stanowi on zachętę do zapoznania się ariami w jej wykonaniu i jest bardzo dobrym uzupełnieniem wiedzy o niej. Reasumując. Uważam, że warto jest sięgnąć po tę książkę. Wprawdzie momentami trochę raziła mnie jednostronność autora, jednak uważam, że jest interesująca i stanowi bogate źródło wiedzy o życiu Marii Callas. Myślę, że jest to bardzo dobra książka.

Jeśli myślicie, że nie mamy polskiego odpowiednika James’a Bonda to z chęcią przytoczę wam postać Jana Nowaka-Jeziorańskiego słynnego Kuriera z Warszawy. Książka jest fenomenalną formą wspomnień Kuriera z jego najsłynniejszych wykonanych akcji w czasach uczestnictwa w AK. Serdecznie polecam osobom, które interesują się historią II Wojny Światowej, gdyż takich książek jak wyżej oceniania jest bardzo mało. Książka jest ciekawa, interesująca i intrygująca, a historia w niej zawarta jest wyśmienitą lekcją naszej historii . Cześć i chwała bohaterom !🫡😁

Bardzo fajnie napisana książka. Ukazuje pewne aspekty życia dyktatora od tzw. kuchni. Z jednej strony Saddam wydaje się być "spoko gościem" który chce ukazać się jako wielki patriota, kochający swój naród, a z drugiej strony okazuje się być człowiekiem, który rozwinął taką machinę do zadawania cierpienia i śmierci swoich rodaków, że ciarki człowieka przechodzą jak się czyta o tym co im zgotował Ojciec Narodu.

Nie interesuję się za bardzo polityką, nigdy też nie szalałam za Lechem Wałęsą. Jednak jest on naszą polską wizytówką, więc chciałam poznać jego historię i jego przemyślenia. Książkę ogólnie czyta się dobrze, chociaż bywały fragmenty, które mnie nużyły, ale jak już mówiłam polityka nie jest moim konikiem. Dużo bardziej interesowały mnie wątki prywatne i wydarzenia przełomowe. Po przeczytaniu tej książki nabrałam większego szacunku do osoby Wałęsy, łatwiej mi go zrozumieć, nawet jego wady. Jednak dotyczy to Lecha Wałęsy - osoby publicznej. Bo Lech Wałęsa jako mąż i ojciec nie przemawia do mnie, uważam go za egoistę. Ale też zdaję sobie sprawę z tego, że w większości wypadków, żeby coś wielkiego osiągnąć trzeba być egoistą.

Książka bardzo mi się podobała. Uważam ją za ważną i wartą przeczytania. Władysław Bartoszewski, którego nie ma już z nami od dwóch lat (zmarł niedługo przed moją maturą),jest do tej pory autorytetem dla wielu młodych ludzi, o które tak przecież trudno w obecnych czasach. Do końca swych dni pozostał wierny swoim ideałom oraz temu, co szczególnie mu imponowało. Mimo upływu lat, nigdy nie stracił wrażliwości, ciepła. Wydarzenia, które opisywał w pewnym stopniu są dzisiaj aktualne Bardzo Wam tę książkę polecam, gdyż Profesor był postacią, o której trzeba coś wiedzieć, trzeba pamiętać, bo na to zasłużył.

To już 49 lat upływa od chwili, gdy urocza starsza Pani, bibliotekarka na Wydziale Chemii, zwróciła się do mnie z wyrzutem: "Panie Wojtku, pan tu, a w s z y s c y są już w auli!" No to poszedłem, potem wyszliśmy i poszliśmy na UW, krzycząc "Polska czeka na Dubczeka!". Potem.... wszyscy wiedzą.. a wieczorem dowiedziałem się, że ja Polak, który wyssał antysemityzm z piersi matki, wspieram paskudnych syjonistów, takich jak Beynar – Jasienica (tak było! Nawet z Jasienicy od Łupaszki, zrobiono Żyda!!). Po strajku na PW i obronie pracy magisterskiej (koniec marca '68) przyszedł czas na tytułowe "Rozstania '68", które objęły również dziekana mojego Wydziału, wspaniałego człowieka, przyjaciela ludzi, szczególnie studentów, wielkiego popularyzatora nauki, twórcę "Problemów|" i telewizyjnej "Eureki", prof. dr Józefa Hurwica, (1911 – 2016),którego miała szczęście przyjąć Marsylia. (u Torańskiej s. 120, 122). Miałem przyjemność oceniać Torańskiej: "My" (10 gwiazdek),"Są" (10) oraz "Smoleńsk" (9),a teraz zabrakło mnie skali i muszę poprzestać na 10. Rok 1968 w nieodwracalny sposób zniszczył polską naukę i kulturę, a paradoksem jest, że symbolem tego antysemickiego wandalizmu pozostaje działacz od 1926 roku żydowskiej KPP, mąż żydowskiej działaczki KPP - Liwy Szoken, niejaki Gomułka, co świadczy o jego horyzontach umysłowych. Książka Torańskiej to nie tylko bolesne wspomnienia, lecz przede wszystkim starannie opracowany, opatrzony wieloma zdjęciami, jak najbardziej wiarygodny, dokument epoki. Chwała jej!

Zarówno Helena Rubinstein jak i Elizabeth Arden reprezentują typ kobiety ze stali - tytanice pracy, skrupulatne. Ich pomysł na biznes wymagał w owych czasach wielkiej determinacji i pokonywania społecznego tabu, a także przetrzymania trudnych dla handlu towarami luksusowymi okresów wojennych. Te dwie kobiety-ikony były do siebie bardzo podobne, choć ich rywalizacja była jawna - działały na tym samym polu, w tych samych czasach, na tak kapryśnym rynku jakim jest produkcja i sprzedaż kosmetyków, w dodatku idąc łeb w łeb w kwestii innowacji i nowych rozwiązań marketingowych i kto wie, czy właśnie świadomość istnienia tak potężnej konkurentki nie stymulowała każdej z nich do dodatkowego wysiłku. Zaryzykowałabymm stwierdzenie, że gdyby nie swoje lustrzane odbicie, jakim była dla Rubinstein Arden i vice versa, żadna z nich nie zaszłaby tak daleko. Ta podwójna, paralelna biografia jest bardzo szczegółowa i przepełniona ciekawostkami z życia każdej z dam. Myślę, że każdego zainteresuje, jak się w ówczesnych czasach tworzyło legendę o sobie samym, żeby stworzyć imperium, które przetrwa wiek. A jeżeli nie zainteresuje kogoś aspekt handlowy, to na pewno z lubością poczyta o ikonach bohemy wieku XX, o których to anegdotki są ładnie wplecione w tę opowieść. Widać, świat był mały nawet wtedy, gdy tworzyły SIĘ (!) gwiazdy.

E book (Przeczytane dzięki pracy depozytu bibliotecznego, który digitalizuje i bezpłatnie udostępnia czytelnikom książki nie mające wznowień.) Świetne wywiady rzeki z najwyższymi dygnitarzami, ludźmi życia społecznego, głównymi aktorami życia politycznego czasów słusznie minionych Mimo, że wiele z rozmów jest już przebrzmiałych, mimo, że nie żyje już ani Pani Torañska ani Pan Tejchma ani Urban czy Jaruzelski i nawet mimo, że nie możemy być pewni na ile szczerzy byli w tych rozmowach, te wywiady przeprowadzone są brawurowo, a ich rozmówcy mimo wyraźnie ciętego języka Pani Torańskiej dość mocno się odsłaniają. Jestem pewna, że autorka "wycisnęła" z rozmówców ile się dało. Myślę też, że choć są to wywiady, to sama książka ma sporą wartość historyczną, są świadectwem epoki i są najzwyczajniej w świecie niezwykle interesujące. To nie jest książka, która cokolwiek w nas zmieni, ale myślę, że interesującym jest poznać punkt widzenia "Onych" i tych, którzy "Byli". Myślę także, że Pani Torańska zrobiła fantastyczną pracę tyle razy, że warto o Pani Torańskiej pamiętać, a nie da się lepiej "pamiętać" autora niż przez czytanie tego co stworzył. Polecam.

Trzecia część wspomnień Jarosława Abramowa-Newerly'ego okazała się równie ciekawa jak dwa poprzednie tomy. Tym razem autor skupia się na studenckich czasach, zwłaszcza na swoich związkach z teatrem i kabaretem. Mamy tu mnóstwo artystycznych anegdot z udziałem znanych postaci świata literatury i sztuki (m.in. Andrzeja Drawicza, Andrzeja Jareckiego, Agnieszki Osieckiej, Zbigniewa Zapasiewicza). Poznajemy nie tylko gwiazdy Studenckiego Teatru Satyryków, ale i twórców innych podobnych inicjatyw, np. Piwnicy pod Baranami z nieodżałowanym Piotrem Skrzyneckim czy gdańskiego teatru Bim-Bom z takimi gwiazdami jak Bogusław Kobiela czy Jacek Fedorowicz. Autor sporo miejsca poświęca sposobom na obejście peerelowskiej cenzury, genezie najbardziej znanych skeczy oraz licznym przyjaźniom, jakie zawarł w czasach działalności w STS-ie. Są tu również fragmenty o pierwszych poważnych związkach uczuciowych, o przelotnych znajomościach i o takich, które wciąż trwają. Wspomnienia te świetnie oddają ducha epoki - z jej absurdami, ale i przerażającymi faktami. Jest i śmieszno, i straszno, ale przede wszystkim jest bardzo interesująco dzięki lekkiemu i błyskotliwemu stylowi. Lektura tej książki była dla mnie porywającą podróżą w przeszłość, pełną różnych niespodzianek i zabawnych opowieści. Polecam z czystym sumieniem, nie tylko fanom pisarza.

Drugi tom wspomnień (wywiadu-rzeki) Stefana Mellera, jest szalenie ciekawy, pokazuje życie już dojrzałego człowieka, występującego w tej części głównie w roli ambasadora – we Francji i w Rosji, a także ministra spraw zagranicznych w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Znowu mamy portrety współpracowników, przyjaciół, mnóstwo anegdot związanych z polityką lat 90 XX wieku i pierwszych lat obecnego wieku. Z rozmów z Michałem Komarem wyłania się sylwetka człowieka wielu talentów, rozumnego, z mocnym kręgosłupem moralnym. Świetnie się nadawał na dyplomatę. O jego klasie jako człowieka i polityka świadczy to, że podał się do dymisji, aby nie być w tym samym rządzie co Andrzej Lepper. Oczywiście są też wątki z życia prywatnego: ciepłe stosunki z rodziną i przyjaciółmi, bardzo dyskretne wypowiedzi dotyczące choroby i śmierci żony, jego chorób, trójki jego dzieci i drugiej towarzyszki życia. I wzruszający koniec, kiedy starał się przy pomocy przyjaciół zdążyć przed śmiercią dokończyć swoje wspomnienia. Na koniec jeszcze jedno: audiobook jest świetnie czytany przez Michała Komara i Jana Englerta, ale trzeba też sięgnąć do wersji papierowej, żeby zobaczyć zdjęcia