Lepszy

Ziemkiewicz jak zwykle - sporo celnych spostrzeżeń i ciekawych anegdot pomieszanych z zupełnie nietrafionymi diagnozami, przeczeniem samemu sobie i słynnym już ziemkiewiczowskim researchem. Warto przeczytać, ale trzeba rozróżniać ziarno od plew, co nie jest łatwe przy lekkim piórze autora.

"Drzewo" chce i nie chce być ścięte, a kosa trafia tu kamień, choć i na siekiery, piły, inne światy, a nawet strach przed umieraniem się odnajdzie. Nie jest jednostajnie i monotematycznie. Dotykamy przemijania, kontrastów międzypokoleniowych, a moralne dylematy dają o sobie znać, ale bez moralizatorstwa. Jest odpowiedzialność i człowieczeństwo. Odzywające się sumienie i nadwyrężone zaufanie. Jest wiejskość ze swoim charakterystycznym oddaniem ziemi, ale i nadchodzenie nowego. Samo życie w całej swojej różnorodności. Jak to na dramat przystało jest iście teatralnie, a stylizowany język wprowadza nas jeszcze intensywniej w konwencję spektaklu. Czytając, można poczuć się niczym widz podczas przedstawienia, który niemal stapia się z oglądaną sztuką i znajduje w niej cząstkę siebie samego.

Książka jest bardzo dobra. Dostajemy do ręki kawał naprawdę dobrej pracy historycznej, którą opracowanie nie jest, czego Autor nie ukrywał. Analizując historię Polski Ziemkiewicz prowadzi narrację i próbuje odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego Polacy walczyli o swoje zniewolenie? Dla autora odpowiedzią jest teza – dla niego oczywista – która krąży w przestrzeni medialnej i popularnonaukowej – w naukowej rzadziej – od dłuższego czasu, mianowicie: „…znaleźliśmy się po niewłaściwej, niezgodnej z naszymi interesami stronie”; „Prawda jest taka, że powinniśmy byli zawrzeć sojusz nie z cynicznymi kłamcami i tchórzami Chamberlainem i Daladierem, ale z Hitlerem” (s. 394). Wokół tego twierdzenia toczy się cała oś narracji. To mój główny zarzut, często popełniany przez młodych historyków, że ta teza do tego stopnia zdominowała myślenie Ziemkiewicza, że nic nie jest go już w stanie od niej odwieść i to ona jest kręgosłupem pracy. Bez tej tezy byłaby to kolejna publicystyczna książka, która – gdyby nie nazwisko autora i kontrowersja – pewnie byłaby jednym z wielu kolejnych głosów „za”, czy „przeciw”. A czy Hitler nie był kłamcą i tchórzem? Oczywiście był, więc tę tezę można uznać za kłamstwo, chyba że przymiotniki są zabarwieniem tezy, a istotą bohaterowie, więc wtedy można twierdzenie rozważyć. Ale tego Autor nie dostrzega, podobnie w wielu innych miejscach. Inne twierdzenia: „…należało zacisnąć zęby, przyjąć niemieckie warunki i z bronią u nogi czekać, co będzie dalej. Zawsze istniała szansa (…),że Niemcy wyszczerbią sobie zęby (…) na potężnych umocnieniach Liniii Maginota, a wtedy 50 polskich wciąż nienaruszonych dywizji stanie się (…) powodem zabiegów o naszą życzliwość ze strony Francji i Anglii” (s. 182). Znowu Autor zakłada, że spełnienie takiego scenariusza byłoby lepsze dla Polski i mogłoby się skończyć pomyślniej. Tylko że jest to scenariusz niesprawdzalny, bo alternatywny i znając dość dobrze historię nie mam przekonania, że summa summarum Polska osiągnęłaby więcej. Zresztą Paryż i Londyn – na marginesie nie było takiego państwa jak Anglia, tylko Wielka Brytania – zabiegały o życzliwość Polski, lecz nie to było problemem, tylko ich niechęć do udziału w wojnie, do prowadzenia wojny. I tym sposobem wracamy do punktu wyjścia. Nikt jeszcze nie przedstawił – moim zdaniem nie przedstawi – przekonującego argumentu, co skłoniłoby zwłaszcza Francję do wysłania swoich wojsk przeciw Niemcom. Dlaczego? Bo to „wróżenie z fusów”. Wszystkie dokumenty w archiwach francuskich i opracowania historyków wskazują jasno: francuskie władze polityczne i wojskowe nie chciały brać udziału w wojnie. Dlatego z całym szacunkiem dla Ziemkiewicza, ale jest to myślenie życzeniowe, nie znajdujące potwierdzenia w źródłach – przede wszystkim francuskich dokumentach. Kolejna ocena Autora: „…gdyby Beck zachował się rozsądnie, ustąpił w sprawie Gdańska i włączył Polskę do paktu antykominternowskiego...” (s. 299). Znowu, takie działania byłyby rozsądne, rozumne, czytaj: polska polityka zagraniczna była nierozsądna, nierozumna, mówiąc wprost głupia. Znowu trudno zgodzić się z Autorem, ale nie chcę już się rozwodzić. Miałem zakończyć tym stwierdzeniem, ale umieszczę je tutaj, bo chyba „najlepiej” będzie pasowało: Choć Polska była podmiotem na arenie międzynarodowej w latach 30-tych to sama o sobie nie decydowała. To jest istota polskiej sytuacji tamtego okresu. Dlatego z uśmiechem na twarzy zawsze podchodzę do kolejnych „fenomenalnych” wizji – vide książka Piotra Zychowicza „Pakt Ribbentrop-Beck” – jak to Polacy podejmując inne decyzje mogli ograć Hitlera, lub Stalina, a może obu jednocześnie. Nie mogła! Jeszcze raz powtórzę: Nie mogła! Jak masz krótkie rękawki to jesteś skazany na to, co zrobią Ci z mankietami. Dlatego książka Ziemkiewicza choć napisana świetnie – czyta się strona po stronie – dla mnie w zasadniczej kwestii niczego nowego nie przyniosła. Polska w 1939 r. sama o sobie nie decydowała, nie wiemy kiedy byłaby w stanie sama o sobie decydować – czy w 2026 r. Polska sama o sobie decyduje – i na tym polega tragizm tej sytuacji. Czego Beck by nie zrobił to i tak on, a przede wszystkim Polska była skazana na porażkę. O sobie decydują tylko mocarstwa - względnie dzisiaj "supermocarstwa" - a Polska takim nie była wtedy i dziś także. Mimo wszystko polecam, żeby wyrobić sobie własne zdanie i zmierzyć z twierdzeniem autora: Polska mogła uniknąć porażki, gdyby… Miłego czytania.

Kolejny Łysiak, moim zdaniem równie dobry jak pozostałe. Warto, warto, polecam :) Znalazłem karton z książkami w piwnicy, a tam kolejne książki które przeczytałem. Przeczytałem trochę książek w młodości :) . To książka z mojej półki "różności", wrzucam tu te setki książek które przeczytałem w życiu w latach 2000-2019.

Opowieść, w której - tak jak w czasach, których dotyczy - jest dużo niepewności. Bohaterowie są niepewni czy ich związki przetrwają, czy ich małe lub duże kłamstwa zostaną ujawnione, a także czy wydarzenia, które stają się ich udziałem mają sens, czy przyniosą oczekiwane zmiany. Narrator wydaje się być niepewny nie tylko tego, czy jego znajomi, przyjaciele są takimi, jakimi ich widzi, czy dobrze ich zna i rozumie, ale przede wszystkim czy zna i rozumie siebie. Czytelnik zaś może być niepewny czy w końcu lektura go tak nie znuży, że zechce ją przerwać. Przyznam, że czytałam tę powieść na raty, nie ze względu na trudne tematy, których dotyczy, lecz ze względu na postawy bohaterów. Niezrozumiałe, wewnętrznie sprzeczne. Kanwę tej historii stanowią protesty studenckie w maju 1968 roku i ich społeczne, polityczne oraz kulturowe reperkusje. Jednak głównymi bohaterami nie są tu paryscy studenci, ale Amerykanie mieszkający w Paryżu. Początkowo są obserwatorami a ich aktywność sprowadza się do komentowania, z czasem dają się porwać fali zmian.

By nie cytowac,a podsumowując...dajemy sie oszukiwac politykom,klakierom,pustoslowiu,medialnym blaznom pozujäcym na mezöw stanu.Ludziom ktörym by indiwidualnie normalnie mysläcy nie powierzyl 50 groszy,a co dopiero wladze panstwem.....Wybieramy, a potem tak mamy jak mamy kuffiäc ile wlezie,ze nas oszukano...o tym wlasnie ta ksiäzka-i nawet po latach odswierzona wciäz aktualna jak ludzka glupota i danie sie kierowaniu przez innych. Krytyka Str 47 - "...Pistolety Parabellum...Browning FN Parabellum....Panie Autorze... Pistolet Parabellum to P08 Parabellum, a Browning FN :))) to: FN = Fabryka,Browning konstruktor...ale Pan mysli napewno o Browning HP 9mm para ( stara pisownia kalibru ). Jak sie nie wie o czym pisze to sie albo szuka,albo milczy...Dotyczy tez mistrzöw piöra! - "Walesa mädry"...Panie Lysiak - cwany i sprytny.Mädry to byl np Tesla czy Maria Sklodowska.... No i ten prymitywny opis zakonnic co niby widzialy jak ksiädz ptaszka wsadzal w brzuszek...Panie Lysiak...nawet zakonnice wiedzä jak sie rodzä dzieci i ze brzuszek plus böle z tego powodu to belkot nie przyslugujäcy panu... Ogölnie opisy kobiety jak i w innych pozycjach Pana Lysiaka to kompletne dno,gdzie autor widzi tylko k++wy.cichodajki,zdrade itd...Zal mi Pana szczerze za taki obraz,ale mysle,ze niestety jest Pan strasznie skaleczonym,zgorzknialym czlowiekiem widzäc w kobietach tylko dziwki (te widziale i te ukryte)

Mocna krytyka Kościoła katolickiego. Apologia islamu, ale tego, który nie ma nic wspólnego z fanatycznym fundamentalizmem. A jest taki? - ktoś zapyta. Odpowiem: - A jak wyglądałaby historia katolicyzmu opisująca wyłącznie: krucjaty, nienawiść do innowierców i „braci odłączonych” antysemityzm, sojusz z każdą władzą, także zaborczą, służący analfabetyzmowi zakaz samodzielnego czytania Biblii, sprzeciw wobec przeszczepów, nakaz „przyjmowania bólu dla Jezusa” narzucony przez zaburzoną świętą, sprzęgniecie religii z nacjonalizmem, obsesję na tle seksualności, księży-donosicieli UB i księży pedofilów, pazerność na mamonę towarzyszącą ostentacyjnej wystawności, nienawiść do osób kochających inaczej oraz do UE, wspólne ideały z czarcim patriarchą Cyrylem, całkowity zakaz aborcji, a to wszystko pod znakiem wrogości do tego „co nie nasze”, podlane sosem z Torunia rodem… Warto zatem choćby od Kalwasa dowiedzieć się o złotym wieku islamu w czasach al-Andaluz, gdy najwięksi mędrcy chrześcijaństwa jeździli po nauki do arabskich akademii w dzisiejszej Hiszpanii; ze normalny islam zawsze szanował „wyznawców Księgi”- czyli żydów i chrześcijan, bynajmniej ich nie prześladując, tak jak niedouczki uważają; że nasza cywilizacja ma źródła także na ternach dzisiejszej Etiopii, gdzie powstało państwo chrześcijańskie, a gdzie dziś wspaniałe klasztory sprzed setek lat, które Autor odwiedza… I tak można by długo. Pytanie tylko po co, skoro nikt jeszcze nie przekonał (i nie przekona) do czegokolwiek kogokolwiek nieprzekonanego. Ale i przeciwnie: nie zraził do czegoś zawołanego tego czegoś stronnika. I tak samo Kalwas: nie zamierza nikogo do niczego przekonywać. Po prostu spisuje to co przeżył, co widział, czego się dowiedział..

Powrót do książki która kiedyś wywarła na mnie duże wrażenie. Nie zestarzała się wcale, wciągająca, trzymająca w napięciu opowieść o doskonałym pilocie który ma problem i to wcale nie błahy. Owszem, jest trochę lotniczej „grypserki” ale mnie to nie przeszkadza. Książka bardzo ciekawa, główny bohater sympatyczny choć momentami aż się chce mu przyłożyć. Jeśli ktoś nie czytał-zachęcam, warto!

Czytając tę książkę niejako odruchowo porównywałem ją z "Alfabetem Urbana" i muszę stwierdzić, że ten drugi jest lepszy. Kisiel był niewątpliwie znaczącą postacią w życiu politycznym PRL, ale książka jest dość rozwlekła, czasami wzmianki o różnych osobach są enigmatyczne, w innych przypadkach rażą mnie trochę uwagi "nie znam", "nie spotkałem"... To po co pisać o takich osobach? Nasuwa się wówczas podejrzenie, że Autor opisuje plotki, a nie fakty. Niemniej jednak książkę warto przeczytać, chociażby po to, aby dowiedzieć się, co myślał Stefan Kisielewski.

Początkowo miałem wrażenie, że to świetnie się czytający, ale trochę jednak odgrzewany kotlet po bardzo dobrej "Konopielce". Kilka motywów jest rzeczywiście wspólnych, ale "Awans" idzie jeszcze bardziej w satyrę, groteskę. Ze świetnym efektem. To literatura, która bawi (kilka razy wybuchnąłem szczerym śmiechem - te dialogi!),ale też skłania do refleksji. Błyskotliwie napisana. Naprawdę niezła rzecz.

Przesympatyczna książka beletrystyczna z historią matematyki w tle. Idealne dla miłośników matematyki, obojętnie w jakim wieku (mimo tego, że książka jest reklamowana jako dla nastolatków). Fabuła jest wciągająca i nietrywialna. Nie dowiecie się z niej co prawda nic na temat samej matematyki a jedynie jak matematyka rozwijała się przez wieki. To jest pierwsza książka przy której, kiedy ją kończyłem, pomyślałem sobie "ojej, jaka szkoda że już się kończy - będę tęsknił za bohaterami".

„Dolina Nicości” to książka wymagająca i drażniąca — dlatego wielu ją odrzuca. Jednak właśnie dzięki temu pozostaje ważna. To nie jest opowieść o przeszłości, lecz ostrzeżenie, że państwo bez moralnego fundamentu prędzej czy później płaci wysoką cenę. Literatura rzadko bywa tak niekomfortowo uczciwa.

Po latach powróciłem do tomu pierwszego trylogii. "Złoto" to pamiętnik 36-letniego francuza o wydobyciu złota w Kostaryce. To niewiarygodne, że ten człowiek to przeżył. Ta książka może miejscami wydawać się porywającą, a miejscami niesmacznie odpychająca. Na pewno wywoła reakcję u czytelnika i to tę skrajną. Jest po prostu "mocna", bez skrupułów, miejscami brutalna, jest w niej humor, hazard, ekstremalna zabawa, seks, narkotyki, wyzysk, przemyt, okradanie grobów, ale jest też coś co wciąga i nie pozwala przerwać czytania, aż do końca.

"Balony mogą wzlecieć" zaczęłam czytać już dawno temu, ale odłożyłam tę książkę na dłuższy czas. Dlaczego? Wydała mi się smutna, ciężka, przygnębiająca. Bo taka w istocie jest. Wróciłam do niej jednak, bo gryzło mnie sumienie - przecież to pan Hrabal. Trochę inny, ale tylko trochę, od tego, którego poznałam dzięki innym jego utworom. Czy gorszy? Wcale. Po prostu sięgający gdzieś jeszcze głębiej do tych miejsc najczulszych i najsmutniejszych. Trochę tego Hrabala jeszcze nie rozumiem. Wszystko to chyba dlatego, że w książce ujawnia wszystkie bolączki życia starszego człowieka, schorowanego, dla którego wysiłkiem są wszystkie codzienne czynności i który jakoś radzi sobie ze swoją niemocą - nie tylko fizyczną, ale też psychiczną. Człowiek, który wydawał się wielu jedynie zabawnym, czeskim pisarzem nieustannie popijającym piwo w swoich ulubionych, czeskich knajpach, miewał stany lękowe, świat odbierał mocno, bezkresna wyobraźnia i widzenie szczegółów, których nie dostrzegają inni, często obracało się też na jego niekorzyść. W starszym wieku coraz częściej myślał o samobójstwie. Wspominał tych, którzy odeszli i przygotowywał na swoje odejście. Wzruszył mnie bardzo. Wzruszył mnie też jego kot Cassius i sceny tej wielkiej miłości między kotem a człowiekiem, tego porozumienia, jakie mieli, tego współodczuwania losu. Nie wiem, co pan Hrabal ma w sobie takiego, nie będę próbowała tego nawet opisywać, ale jak nikt inny potrafi mnie tak bardzo poruszyć, że pozornie zwyczajne zdania, gdzie nie sili się na żaden patos, poruszają we mnie wszystko. https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Mam pewien kłopot z oceną tej trylogii. Z jednej strony bardzo podobała mi się scenografia, podbudowa historyczna, oraz wykreowanie klimatu epoki, gdzie mogłem zanurzyć się w średniowieczną Polskę. Wszystko to jak sądzę, precyzyjnie wypracowane i cyzelowane. Bardzo fajny jest język, stylizowany, jednocześnie nie stwarzający żadnych problemów z przyswajaniem. Podobało mi się też poczucie humoru, krótkie dowcipne, dobrze wplecione w dialogi, ozdobniki. Z drugiej strony, niestety, wszystkie składniki są niby świetne, ale całość dla mnie nie zagrała. Fabularnie bardzo się z tą powieścią męczyłem. Wciągała mnie jakaś scena, ale gdy się kończyła wątek rozłaził mi się w szwach, błądziłem gdzieś myślami, by po chwili ze zdziwieniem odkryć, że zgubiłem bieg akcji, a właściwie to czuję się znudzony i mam tej książki dosyć. Parłem do przodu głównie dla walorów historycznych, oraz z ciekawości finału misji Siedmiu, jaką uraczy mnie autor, mimo wiadomego wyniku bitwy pod Legnicą. Finału, który lekko mnie rozczarował. Reasumując, doceniam inteligencję i nakład włożonej pracy. Ale efekt końcowy mnie nie porywa. Chyba zabrało tej iskry, której żadna praca zastąpić nie jest w stanie. Jeśli ktoś lubi dawne dzieje w klimatach historycznych, a nie przygodowych, na pewno warto.

Początkowo nie byłem przekonany do tej książki, ale z każdą stroną rozumiałem, że jest to niepowtarzalna szansa na to, żeby zrozumieć jak żyli ludzie z dala od wielkich miast w Drugiej Rzeczpospolitej w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Nie będę kłamał, zupełnie polubiłem też Pana Władzia i jego chewre przemytników. Do tego stopnia, że smutno mi się zrobiło gdy opuszczał granicę. Zdecydowanie warto też zwrócić uwagę na niespodziewanie zreczne pisanie autora. Szczególnie, że jest to książka napisana w kryminalne.

Książkę przeczytałem ale bez większego przekonania. Podobał mi się wyrazisty styl, który cenię u Rafała Ziemkiewicza, ale mam poczucie, że czegoś w tym wywiadzie zabrakło. No bo z jednej strony był dosyć otwarty, opowiadał nie tylko o swoich poglądach, ale też dzielił się swoim życiowym doświadczeniem – życiem w czasach PRL-u, nauką, studiami, opowiadał o swojej rodzinie, będąc też szczerym, kiedy wspominał o swoim pierwszym małżeństwie. Miałem jednak poczucie, że jest to ciągle w tym samym stylu, do którego wszyscy zdążyli przywyknąć. Styl bowiem Rafała Ziemkiewicza jest i wyrazisty, bezkompromisowy, ale też w swoich diagnozach, ocenach sytuacji i wnioskach lubi się stale powtarzać. Czytając ten wywiad-rzekę, zdałem sobie sprawę, że Ziemkiewicz, pisząc swoje książki dotyczące różnych obszarów polskiego życia społecznego i politycznego, w zasadzie opiera się na wprowadzonych i wcześniej przetestowanych przesłankach. Osoby, które cenią sobie publicystykę współautora, polubią tę książkę, jako że uderza ona w znane tony, natomiast ci wszyscy, którzy są ze swoimi poglądami na przeciwnej stronie barykady, mogą uznać ją za kontrowersyjną, a na pewno stronniczą.

Zabawy poufne były moim najwierniejszym kompanem podczas ostatnich miesięcy, gdy akurat musiałam przemieścić się tramwajem. Krótka forma idealnie się tu sprawdziła. Osiecka żongluje słowem tak sprawnie, że aż nie chce się wierzyć, że tak celnie można formułować swoje myśli. Forma i sposób podania przypomina mi podcast “Ja i moje przyjaciółki idiotki” dlatego serdecznie polecam wszystkim fanom Asi Okuniewskiej! Bystra, spostrzegawcza, pełna humoru i sarkazmu Osiecka przekazuje nam swoje spostrzeżenia i rady w sprawie relacji damsko-męskich. Robi to w sposób niezwykle bezpośredni, ale jednocześnie precyzyjny i lekki. Czytając niektóre z nich wyraźnie czujemy przerysowanie bohaterów i groteskowość sytuacji, innym razem Osiecka pozostawia zakończenie otwarte, skłaniając nas do refleksji nad omawianym tematem. To książka, do której chce się wracać! Pomimo upływu lat, podejmowane przez autorkę tematy są boleśnie aktualne :)

"Sanatorium" to przykład osobnego zjawiska, czy wręcz chciałoby się rzec - gatunku w literaturze, mianowicie "prozy poety", szczególnego rodzaju prozy poetyckiej, trudnej w odbiorze dla niewtajemniczonych. Rozczarują się osoby nie przyzwyczajone do takiego rodzaju pisania i oczekujące po "Sanatorium" powieści w sensie ścisłym. Zamiast tego napotkają raczej na poły autobiograficzną opowieść, z prawdziwymi postaciami z ówczesnego wrocławskiego środowiska literackiego, opowieść okraszoną kilometrowymi opisami przeżyć wewnętrznych. Z uwagi na to, jakie życie prowadził Wojaczek, nie zabraknie też opisów alkoholowo-seksualnych ekscesów jego alter ego, Piotra G. Sobeckiego, tu i ówdzie upstrzonych rzygowinami, fekaliami, czy wulgarnym słowem. Natomiast dla "wojaczkologów" jest to dzieło kanoniczne, na wskroś mityczne, jako jedyna znana (jak dotąd) proza R.W. Dlatego z przykrością stwierdzam, że w przypadku twórczości Wojaczka nie potrafię być obiektywny - stąd, zachowując pełną świadomość wszystkich niedoskonałości "Sanatorium", wystawiam najwyższą możliwą ocenę. Pozostaje mieć nadzieję, że utwory prozatorskie Wojaczka, odkryte w 2015 roku w archiwum Ossolineum zostaną jak najszybciej opublikowane - dopiero wtedy będzie można "Sanatorium" je z nimi porównać i, być może pokusić się o jakąś bardziej obiektywną ocenę.