Ucieczka do Boga. Wybory, które zmieniają życie

Rzadko poświęcam czas na wyrażenie swojej opinii na temat książek. Wolę go przeznaczyć na czytanie kolejnych pozycji. To oznacza jedno: Człowiek z Nieba to doprawdy niesamowita historia, poruszająca serca. Jednak nie wszystkich - nie taki jest jej cel. Postrzegam ją w pierwszej kolejności, jako świadectwo chwały i mocy Boga Żywego i jego Syna Jezusa, dla których nic nie jest możliwe. Życie Brata Yuna, jego rodziny i współpracowników to dobitnie udowadnia. Jednak byłoby to tylko kolejne świadectwo, jedno z licznych, które można współcześnie spotkać i usłyszeć. Ostatecznie, Boża moc jest nieskończona, a wiernych chrześcijan jest jeszcze trochę na tym upodlonym świecie. To, co ją wyróżnia, to ukazanie kontrastu. Gwałtownego, dramatycznego kontrastu pomiędzy "starym" zachodnim Kościołem i "nowym" wschodnim Kościołem. W tym upatruję Bożą wolę, iż książka ta ma burzyć status quo chrześcijan z naszych kręgów kulturowych, którzy zgnuśnieli, zasiedzieli się w swoich kościołkach z cegły, wprowadzili stały rytm życia i marnują czas. Staliśmy się pannami bez oliwy, które są nieprzygotowane na przyjście Pana. Na usprawiedliwienie należy powiedzieć, iż mamy za sobą 2 000 lat życia w chrześcijaństwie i nasze początki były równie ciężkie, jak dzisiejsze trudy Kościołów Domowych w Chinach. Ponadto, po kilkuset latach chrześcijanie zdominowali swoich dręczycieli. Możliwe, że po takim czasie również chrześcijanie w Chinach, czy innych krajach zasnęliby w swojej wierze, skupiając się na dobrach materialnych, karierach i życiu doczesnym. Szatan działa, a ludzie są niedoskonali, spokój i zwycięstwo stają się więc pozorne i otwierają drzwi zwątpieniu i grzechom. Dlatego też świadectwo Człowieka z Nieba kruszy dobry nastrój po jego przesłuchaniu. W porównaniu do chińskich chrześcijan (lub też z innych krajów, gdzie wierni są prześladowani),można wręcz powiedzieć, iż nie różnimy się prawie niczym od "pogan"/bezbożników/ateistów. Jesteśmy jedynie odrobinę mniej materialistyczni i częściej modlimy się do Boga. Jednak czy możemy powiedzieć, że naśladujemy Chrystusa? Czy bierzemy jego krzyż? Czy jesteśmy rybakami ludzi? Czy cierpimy prześladowania? Czy jesteśmy znieważani w imię Pana? Czy rozgłaszamy Ewangelię narodom świata? Czy rozsiewamy nasiona Dobrej Nowiny tak, że wyrastają piękne owoce Ducha Świętego? Zdecydowanie nie. Nie tak, jak kiedyś. Tylko nieliczni to robią, a my, cała reszta, siedzimy sobie grzecznie na kanapach lub na krzesłach w naszych kościołkach. A świat cierpi w grzechu i idzie na zatracenie. Po lekturze tej książki, w obliczu tak mocnego świadectwa Boga, Jezusa i Ducha Świętego w życiu brata Yuna, kołacze mi się po głowie tylko jedno, ciche, jednak potężne pytanie: "Co ja właściwie tutaj robię?"

Przedmowę przygotował biskup Cristobal Bialasik (z ubogiej południowoamerykańskiej Boliwii, tam gdzie żyła Catalina Rivas),datowaną na 25 listopada 2007 roku w Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. Słowa Jezusa skierowane do mistyczki zostały zapisane czerwoną czcionką – dzięki temu łatwiej mi było rozeznać kto przemawiał. W postaci konsekrowanej Hostii przebywał żywy Jezus Chrystus i należało go adorować (adoracja wynikała z miłości). Każdy mający problemy duchowe powinien zgłosić się do Zbawiciela, a dobrym sposobem na to była adoracja. Jezus został ukazany jako Dobry Pasterz. Z treści emanowało przesłanie do katolików, by podejmowali działalność apostolską. "W każdym razie reagujmy i biegnijmy do Niego zanim będzie za późno. Mamy tylko jedno życie, a ono nie jest tylko próbą, jest jedyną możliwością dokonania dzieła, które trwa dalej w życiu wiecznym".

Życiorysy mogą inspirować bądź być przestrogą. Podobno my- Polacy, nie potrafimy wyciągać wniosków z historii. Ta smutna konstatacja powinna martwić ale skoro mamy ostatnio dookoła tylu "specjalistów" od wykrywania "polskości" a z pobieżnej analizy dokonań- też nie wyciągają wniosków z przeszłości, to możemy raczej optymistycznie patrzeć w coraz krótszą przyszłość...

O tej książce, a w zasadzie dzienniczku Jacques'a Fescha usłyszałam na rekolekcjach wielkopostnych. Ksiądz tak ciekawie o nim opowiadał, że musiałam go przeczytać. Kim był Jacques Fesch? Młodym francuzem, synem bankiera , ateistą, a w końcu mordercą. Napad na bank w którym brał udział skończył się przypadkowym zastrzeleniem policjanta. Chłopak został skazany na karę śmierci, a w więzieniu się nawrócił. Jacques miał małą córeczkę i do niej kierował słowa które zapisywał w dzienniczku. Szczerze, ja z dużą ostrożnością podchodzę do takich nawróceń kiedy śmierć zagląda w oczy, ale czytając tą książkę obiektywie muszę stwierdzić, że nie jest to jakaś tam pisanina nawiedzonego skazańca. Fesch czytał w więzieniu mnóstwo książek religijnych i jego wiedza o teologii była naprawdę imponująca, a przemyślenia o Bogu nie ustępują kazaniom głoszonym przez księży.To świadectwo zmagania się człowieka z własnymi słabościami, walka ze zwątpieniem ,poczuciem opuszczenia i samotnością .Jacques Fesch mimo tego co zrobił był Inteligentnym i mądrym człowiekiem i może coś jest w tej jego przemianie duchowej, skoro władze kościelne zdecydowały o rozpoczęciu procesu jego beatyfikacji. Myślę, że niezależnie od tego czy wierzymy czy nie, warto przeczytać ten dzienniczek .

Przeczytałam nie dlatego, aby dać się przekonać do wiary chrześcijańskiej, ale by wiedzieć, jak argumentować swoje stanowisko w rozmowie z ludźmi niewierzącymi. Patrząc więc na lekturę pod tym kątem, muszę przyznać, że jest dość pomocna, dużo się też nauczyłam, mam większe rozeznanie, zwłaszcza jeśli chodzi o Biblię- Nowy Testament jako wiarygodne źródło historyczne traktujące o życiu, śmierci, zmartwychwstaniu i dziele Jezusa Chrystusa. Uważam też, że ludzie szukający Prawdy mogą zostać zachęceni do znalezienia jej poprzez lekturę tej książki.

"Wyglądała jak człowiek, który zastygł w pokłonie wobec wszystkich wokoło" "Każdemu się kłaniać, przed każdym drzeć, na wszystkich spoglądać z lękiem i ukrywaną złością albo wstydem - to może w końcu spowodować, że rzeczywiście człowiek staje się "skrzywiony" w swojej postawie na wiele lat" Ojciec Pelanowski we właściwy sobie sposób za pomocą różnych alegorii, ukazuje nam min. mechanizmy działania złych duchów, które wykorzystują nasze potknięcia by zamknąć nas w swych kręgach, skrępowanych i nieszczęśliwych. Warto wspomnieć, że w tej książce możemy odnaleźć także odpowiedzi albo lepsze zrozumienie powiązanych ze sobą relacji międzyludzkich a zwłaszcza tych rodzinnych, które miały miejsce we wczesnym dzieciństwie. Gdzie wydarzyły się czasem jakieś traumatyczne doświadczenia, zranienia, które zdefiniowały nas na wiele lat. Których czasem nie jesteśmy świadomi, ukryliśmy je gdzieś na dnie duszy a nasze zachowanie i niepokój świadczą, że chcą one wyjść na światło dnia, by zmierzyć się wreszcie z nimi, stanąć twarzą w twarz. Nieraz ranimy innych, bo gdzieś po drodze nie wybaczyliśmy sobie czy komuś sprzed lat, kto nam wyrządził jakąś krzywdę. Autor potrafi tak ująć dany problem, by każdy mógł spojrzeć na niego własnymi oczami, by mógł utożsamić się z tym konkretnym problemem w swoim życiu. Kolejny raz czuję, że to o mnie jest dany fragment. Jakbym czytał własną historię. Nie wystarczą powierzchowne działania, by walczyć z nałogiem - musimy postawić Boga na pierwszym miejscu jak to jest w 1 przykazaniu i wytrwale z dnia na dzień, małymi krokami, spowiedzią, modlitwą, komunią "prostować" swoją duszę, która od lat była pochylona. Nie oczekujmy, że z dnia na dzień wyjdziemy z uzależnienia, które trwało latami. Uzdrowienie w Biblii często jest zestawiane z przebaczaniem, to jest nauka dla nas, którzy tkwimy w jakiś chorobach od lat, że przyczyną ich może być grzech. Ojciec Augustyn przestrzega: Gdy jesteśmy uzależnieni i pomału wychodzimy z tego, to zawsze jest to ryzyko, niebezpieczeństwo, że nawet podczas bogobojnych doświadczeń, wrócimy do starych nawyków, gdy tylko usłyszymy szepty pokus, zwłaszcza, jak nas zaskoczą, usypiając naszą czujność... Warto sobie uświadomić, że " Bóg nie jest "załatwiaczem" naszych problemów, to ojciec, który potrzebuje być szczęśliwym z naszego szczęścia" Stawienie Boga na pierwszym miejscu, to stawianie Go nad naszymi problemami, nad naszymi przyjemnościami, rozrywką, pasjami, pracą, nad rodziną. Bóg musi być zawsze w centrum naszego życia, by inne rzeczy nie miały nad nami władzy a nasze życie było pełne. "Biblia - źródło najważniejszych opinii o tobie samym" " Na początku było Słowo... Niech więc na początku wszystkiego w twoim życiu będzie Jego Słowo" "Nic tak nie zbliża do Chrystusa jak trudności " "Kiedy czuję się mały, kiedy czuję się "zerem", wtedy właśnie szukam najprawdziwiej zbawienia, pomocy, ratunku u Boga. Żadna inna okoliczność nie umożliwia mi autentycznej modlitwy" Trudne doświadczenia (przeszkody) mogą być Łaską na drodze do nieba. Trudne doświadczenia, porażki, samotność, to często najbardziej sprzyjające sytuacje, które zbliżają nas do Boga. Potrzebujemy jednak czasu żeby to zrozumieć. To właśnie wtedy, gdy nie mamy już nic do stracenia, nasze serce będzie stać na to by szczerze i z wiarą prosić o to co najważniejsze... "Nic człowiekowi nie da tyle mądrości, ile zranienie! Nic!" Książka jest wielowymiarowa, wracamy i przenikamy tekst ewangelii, wyciągając z niego kolejne szczegóły, które łączą się ze sobą w pełny obraz. "Bóg mówi Biblią - my mówimy modlitwami - to jest święty dialog" "Biblia jest modlitwą Boga do ciebie. Modlitwa jest twoją Biblią dla Boga" "Bóg chciał objawić się w człowieku przeklętym i przegranym – takie świadectwo dał Jezus o prawdzie. Taką prawdę o człowieku objawił Syn Boży" "Na wszystkie swoje przeżycia spójrz tak, żebyś dopatrzył się w tym podobieństwa do Jezusa!" . Cierpienie niczym dłuto rzeźbiło nas na Boży obraz, jeśli tylko umieliśmy zobaczyć w tym cierpieniu podobieństwo do Jezusa. Biblia pozwala nam w naszych trudnych doświadczeniach dostrzec podobieństwo do Jezusa, tego co czuł i przeżywał, co musiał znosić ze strony ludzi oraz odczuć Jego obecność. Próbujemy wskrzesić trupa czyli odzyskać uczucia, których brakowało nam w przeszłości, rujnując tym samym swoją teraźniejszość i przyszłość. Wprowadzamy truciznę w nasze życie; fetor dawnych krzywd i nie zagojonych ran zatruwa świeży powiew naszych nowych relacji. Uszczęśliwiać się na siłę... "Każdy człowiek musi wybrać między użytecznością i opinią innych, a miłością - gdy zaczyna budować swoje życie!" "To co Mu najbardziej przeszkadza w uczynieniu naszego życia wielkim, Bożym - wręcz boskim, to nasze pragnienie wielkości" "Uniżenie nie polega na tym, że poniżamy siebie za to, że jesteśmy niezadowoleni z nieudanego życia. Polega ona na tym, że poniżamy naszą skłonność do pychy, radując się z wolności od przyjmowania zarozumiałych i udawanych postaw" "Uniżenie to nie rodzaj smutku, w którym człowiek żałuję, że nie jest tak wspaniały, jakimi mu się wydają inni. Jest to rodzaj radości z tego powodu, że nie muszę już udawać kogoś lepszego, niż naprawdę jestem" "Z powodu tego, co przykre, ludzie unikają dobra i z powodu tego, co przyjemne, ludzie pogrążają się w złu" Arystoteles "Czy chcesz być przez chwilę szczęśliwy? Zemścij się! Czy chcesz być szczęśliwi przez wieczność? Przebacz!" H. Lacordaire "Prawda bywa gorzka jak właściwe lekarstwo" Erazm z Rotterdamu "Nie musimy udawać króla, żeby pokonać swoje słabości, nie musimy udawać, że sobie z nimi radzimy, Nie musimy być panami sytuacji. Możemy wyjść naprzeciw swoich problemów pełni bezradności i bezsilności - jedynie wierząc Bogu i mając wierność w tak małych rzeczach, jak kamyk wyjęty z potoku" Dawid i Goliat "Czasem wynoszę się ponad innych i unikam innych, dlatego że nie chce się zgodzić na swoją niedojrzałość i za wszelką cenę chcę wszystkich przerosnąć we wszystkim. Zejdź na ziemię zanim spadniesz - nie rób wszystkiego, by być wyżej od innych i być z boku wspólnoty" "Nie lekceważ swoich małych prac, swoich małych modlitw, swojego małego serca i swojej małości, Nie załamuj się tym, że masz małe znaczenie, że mało w życiu osiągnąłeś - to wszystko jest dla Boga, który nie patrzy na wygląd i na to, co dla oczu widoczne, lecz na serce" "Jezus uwalnia cię dziś od patrzenia na własną niemoc jako na coś, co pochyla człowieka, od dziś możesz patrzeć na nią inaczej, jak na atut twojej duchowości a nie defekt uniemożliwiający ci ponowanie nad sytuacją" "Wyobraź sobie, że Jezus próbuje podnieść twoją głowę – to, co naprawdę Mu to umożliwi, to twoja uległość, bezsilność, brak oporu" "Pozwalasz Mu wyprostować swoją głowę, gdyż czujesz swoją bezradność życiową i pragniesz ją położyć na Jego piersi"

Historia Ormian sprzed ponad 100 lat, do których dotarli z przesłaniem rosyjscy zielonoświątkowcy. Do dziś możemy obserwować na całym świecie owoce tamtego spotkania. Fragment książki: https://lion-system.blogspot.com/2023/01/miedzynarodowa-spoecznosc-biznesmenow.html

Wspaniała książka. Książkę przeczytałam już kilka razy i z każdym kolejnym czytaniem odkrywam coś nowego. Jest ponadczasowa. Czytając czuje się, że mimo iż księdza Buscha nie ma już na świecie wiele lat, jego kazania dotykają dzisiejszych czasów. Gorąco polecam

Poruszające świadectwo kobiety, która po porażeniu piorunem doświadczyła granicy życia i śmierci. Książka skłania do głębokiej refleksji nad wiarą, sensem życia i tym, co może czekać człowieka po drugiej stronie. Krótka, ale mocna i zapadająca w pamięć lektura.

Bardzo serdecznie polecam tę książkę. Autorka pokazała mi zupełnie inny sposób przeżywania Mszy Świętej — w bardzo obrazowy i sugestywny sposób opisuje to, co według jej wizji dzieje się podczas liturgii: obecność aniołów, duchowy wymiar ołtarza i sens poszczególnych momentów Mszy. To lektura krótka i przystępna, czyta się ją szybko, ale zostawia po sobie sporo do przemyślenia. Największą wartością jest to, że poszerza perspektywę wiary i zachęca do bardziej świadomego uczestnictwa w Eucharystii. Polecam szczególnie osobom ciekawym duchowo, które chcą spojrzeć na Mszę Świętą z innej strony i pogłębić swoje przeżywanie wiary.

Od czasu do czasu pojawia się we mnie tęsknota trudna do uspokojenia. Tęsknota, która niesie ze sobą pewnego rodzaju ból. I w takim właśnie momencie życia sięgnęłam po „Podróż pragnień” (bardzo zresztą polecaną przez wielu różnych znajomych). Byłam przekonana, że muszę coś zrobić, np. wyjechać w daleką podróż; coś zmienić w swoim życiu, by ukoić tą tęsknotę, by zaspokoić to pragnienie. Autor ma jednak inny pomysł… Czasami zaskakująca! Nie mogłam przestać rozmyślać nad tym, co napisał Eldredge. Nie mogłam przestać jej czytać. Czytelnik znajdzie tu wiele wskazówek i przykładów. M.in. jak poznać własne pragnienia, bo czasem sami już nie wiemy, czego tak naprawdę chcemy. Pogubiliśmy się z upływem lat. Jak się modlić, by nasza modlitwa wyrażała pragnienie. Bo to nie ma być bezmyślne klepanie zdrowasiek. Mamy się też zawsze starać, wkładać w to co robimy nasze serce. Jednak nie poddawać się, nie popadać w rozpacz, gdy nam się coś nie uda, gdy nie zostaniemy docenieni. Ponieważ jesteśmy tutaj na ziemi, żeby się nauczyć jak najwięcej. Bo to się nam przyda w wieczności. Liczy się sama droga i nasz wysiłek w to włożony. Wydaje mi się jednak, że jest to książka dla chrześcijan oraz ludzi, którzy szukają prawdziwego Boga. Boga, który jest niesamowity, który jest nad wyraz twórczy, który kocha, czuje, pragnie, który tęskni za człowiekiem… po prostu żywego Boga, którego tak trudno jest nam czasem odnaleźć w kościele. Teraz czuję spokój. Lecz wiem, że nie na długo. Bo jak trafnie zauważył autor, musimy być czujni, bo bardzo szybko zapominamy to, czego się już nauczyliśmy. Bardzo szybko wracamy do starych schematów i zachowań. I błędne koło się zamyka. Choć nie ze wszystkim co napisał autor mogę się zgodzić, to jednak książka dużo wniosła w moje życie. Myślę, że trafiła do mnie w odpowiednim momencie, dlatego też mogłam czerpać z niej aż tak dużo. Zdecydowanie będę do niej wracać!

Kolejna cenna praca Anselma Grüna, benedyktyńskiego mnicha z opactwa Münsterschwarzach. Książki tego autora niosą duchową inspirację i pocieszenie. Są proste w przekazie, ale zarazem mądre, wieloaspektowe (odwołują się nie tylko do religii, ale także do filozofii, psychologii, literatury pięknej etc.). W „Ciszy w rytmie życia” kluczowy jest podtytuł: „Sztuka bycia samemu”. Autor przekonuje, że „to, jak przeżywać będziemy samotność i przypisane w sposób nieunikniony naszemu istnieniu osamotnienie, zależy od nas”. Radzi potraktować samotność „jako szansę, by stać się jednością ze sobą samym, jednością ze wszystkim, co istnieje, jednością z Bogiem”. Słowo mnich pochodzi od greckiego „monadzein” (wycofanie się, ucieczka w samotność),lecz także od wyrazu „monas” oznaczającego jedność. Możemy oczywiście trwać w „zaciekłym buncie przeciw osamotnieniu”, ale wówczas tylko pogarszamy naszą sytuację. „Kto odrzuca swoje osamotnienie, izoluje się od siebie i od innych ludzi, skazując się na tragiczne wyobcowanie” (…) „Depresja jest często skutkiem nieprzyjętej żałoby”. Mądry mnich stara się udowodnić, że samotność może być wartościowym, konstruktywnym doświadczeniem. Przede wszystkim należy sobie uświadomić egzystencjalną prawdę, że – jak to wyraził Duns Szkot – „ostateczne osamotnienie przynależy niezmiennie do osoby ludzkiej (Ad personalitatem requiritur ultima solitudo)”. Zatem każdy z nas jest sam, tyle że na różne sposoby. Istnieje samotność w tłumie i w związku, samotność jako wytchnienie od zgiełku, samotność związana z podejmowaniem trudnych decyzji, samotność chroniczna albo wynikająca z żałoby po utracie kogoś bliskiego, samotność ludzi starszych i chorych oraz takich, którzy nigdy nie mieli partnera. Przy czym – jak wyjaśnia Grün – samotność to stan (sfera faktów),zaś osamotnienie to jego przeżywanie (reakcja emocjonalno-uczuciowa). Jak zatem przekształcić owo dotkliwe przeżycie „w pozytywne doświadczenie wędrówki do własnego wnętrza, a przez to do tajemnicy bytu, łączności ze wszystkim, z całością”? Zacząć należy od przemiany myślenia, odnaleźć w osamotnieniu źródło poznania prawdy o sobie i rzeczywistości (Nietzsche: „Ten, kto pozna ostateczne osamotnienie, ten pozna rzeczy ostateczne”, Heraklit: „Ludzie przestali słuchać rozumu, dlatego wszystkie rzeczy stały im się obce”). W następnym kroku powinno się zaakceptować swoją sytuację („opłakać osamotnienie”). Wreszcie, na poziomie praktycznym, spróbować sobie z nią poradzić dzięki zastosowaniu dobrych, sprawdzonych metod (wypróbowanych nie tylko przez mędrców i mnichów, ale i zwykłych ludzi – autor jako przykład podaje swoją matkę). Kształtować własną samotność możemy w oparciu o: 1) porządkowanie czasu, 2) rytuały, 3) czytanie, 4) słuchanie muzyki, 5) bycie kreatywnym, 6) medytację, 7) wędrowanie, 8) rozsądne próżnowanie. W tym wszystkim potrzebna jest pewna dyscyplina (którą Hildegarda z Bingen określa jako „sztukę stałego radowania się”),a także odniesienie samotności do Boga, włączenie jej w kontekst życia religijnego. Pisze Grün: „Religia nie jest namiastką niezaspokojonych potrzeb. Religia nie jest też pobożną dekoracją udanego życia. Religia jest tym, co wyrasta z osamotnienia” (Paul Tillich: ”Początkiem religii jest osamotnienie”, Ewargiusz z Pontu: „Początkiem zbawienia jest poznanie samego siebie”, ku czemu samotność stwarza najlepszą okazję). Za przesłanie książki można uznać inspirujące słowa Daga Hammarskjölda, szwedzkiego polityka, byłego sekretarza generalnego ONZ: „Módl się, żeby twoje osamotnienie stało się ościeniem, który najbardziej zrani twoje uczucia po to, byś odkrył coś, po co warto żyć i żeby to coś było wystarczająco wielkie, by warto było za nie umrzeć”.

Książkę polecił mi przyjaciel i po dwóch latach od polecenia wreszcie po nią sięgnąłem. Potężna lektura i to nawet nie w sensie objętości, ale treści. Mocny krok na drodze ku duchowemu wzrostowi i wolności. Mi pod wieloma względami pomogła, ale jestem świadomy jak niełatwa jest to jednocześnie droga.

To moja kolejna książka o św. O. Pio. Tym razem autor przeniósł na papier swoje zapiski związane z tym wielkim świętym. Znajdziemy to wiele prywatnych spostrzeżeń, przeżyć i uniesień. Ile razy czytam o O. Pio to zawsze pozostaje niedosyt i chce się więcej. Najbardziej bolesny jest fakt, że w samym kościele katolickim był okres kiedy kościół poddał w wątpliwość jego stygmaty i jego świętość. Był podsłuchiwany i zakazano mu odprawiać publicznych mszy świętych i spowiadania wiernych.... Jak widać wszyscy jesteśmy tylko ludźmi...

Książka dzienniczek Miłosierdzie Boże w duszy mojej to bardzo wartościowa i dobra książka duchowa która poprzez objawienia zakonnicy czyli ukazywanie się jej Pana Jezusa skłania do refleksji przemiany siebie uczymy modlitwy i pokory, książka Opisuje osobiste przeżycia siostry Faustyny. polecam gorąco

†M Powinna wystarczyć sama wiara, aby przeżywać realną obecność Boga w Eucharystii (Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli..."). Bóg jednak wychodzi nam na przeciw, bo słaba jest nasza wiara, i daje cuda eucharystyczne, dlatego ta książka, świadcząc o konkretnych przypadkach związanych z mocą obecności Jezusa w tajemnicy Eucharystii, pomaga wierzyć w tą niepojętą, ale działającą tajemnicę Jego obecności i miłości. Bogu dzięki za tą książkę.

Moje przeżycia z duszami czyśćcowymi - Maria Simma opisuje położenie dusz znajdujących się w czyśćcu, przedstawia ich cierpienia, które można określić jako mękę miłości, dusze najbardziej bowiem cierpią z powodu niemożliwości przebywania z Bogiem. Warto poświęcić choćby chwilę dla potrzebujących dusz, które same już nie są w stanie sobie pomóc, pomaganie duszom na cierpienia skazanym jest nie mniejszym obowiązkiem wierzących, niż uczynki miłosierdzia wobec żyjących. Niniejsza książeczka to ogromna pomoc dla wszystkich, którym drogie i cenne jest zbawienie dusz najbliższych i swojej własnej. Polecam wszystkim, bez względu na poglądy.

Dość interesująca pozycja, chociaż czytało mi się ją nieco opornie, być może ze względu na specyficzny styl( tj. świadectwa wielu różnych osób, dużo faktów w "niedużej przestrzeni "). Natomiast sama postać ojca Pio zaintrygowała mnie i pobudziła moją wyobraźnię. Lektura godna uwagi.