Faza czwarta: Plaga

Akcja książki bardzo długo się rozwijała. Wydawała mi się monotonna, trochę nuda. Dopiero druga połowa stała się bardziej energiczna, szybsza i pełna napięcia. Zakończenia oczywiście bez problemu się domyśliłam, bo jak mogło być inaczej przy jej ciągłych nudnościach i braku apetytu, chociaż bardzo ciężko mi w to uwierzyć, w końcu to były tylko 3 dni :)

Może nie jest to najlepsza książka o zombie ale przeczytałam ją bardzo szybko i jestem zaciekawiona dalszym ciągiem. Dużo rozterek miłosnych, tajemnice które pragnie odkryć główna bohaterka a w końcu walący się spokój i ucieczka w nieznane. Wydarzyło się bardzo dużo, czasami denerwowały mnie zachowanie Mary i jej nadzieja która wydawała się nieuzasadniona. Przyszło jej żyć w takim świecie a nie innym więc pora być realistką i przetrwać. Choć muszę przyznać że koniec pierwszego tomu mnie zaskoczył, Mary w pewnym sensie dopięła swego.

Do "Pięknych istot" byłam bardzo długo zachęcana, aż w końcu uległam. Jak oceniam to spotkanie? Czy po latach ta historia nadal jest dobra? I czy zasłużyła, by w Polsce wydano ostatni tom? Ta historia była naprawdę klimatyczna. Jest go książka, której akcja często kręci się w środkowisku szkolnym, a jednocześnie sprawia, że wręcz czuje się ten nieco mglisty, nieraz mroczny klimat. Świat Obdarzonych już w pierwszym tomie wydaje się interesujący, nawet jeśli nie dane jest nam zobaczyć zbyt wiele. "Piękne istoty" w dużej mierze skupiają się na relacji Ethana (głównego bohatera oraz narratora) i Leny oraz na samej Obdarzonej. Chociaż ich uczucie rozwinęło się dość szybko, był to naprawdę naturalny proces. Z pewnością ciekawe było, według mnie, to, że historię poznajemy z perspektywy Ethana, zwykłego chłopaka, który wplątał się w coś niezwykłego. Przywykłam już do fantastycznych młodzieżówek z mocnym wątkiem miłosnym, gdzie zawsze była perspektywa Jej, która trafia na niezwykłego Jego. Przykład? "Zmierzch". W "Pięknych istotach" była to dla mnie miła odmiana. Ponadto ta książka zawiera różne motywy, które bardzo lubię, jak choćby zakazany związek i przeznaczenie. Książka nie obfituje w akcję, jednak na pewno nie jest nudna. Autorki świetnie wykreowały krajobraz małego miasteczka, a także portrety jego mieszkańców, których poglądy są bardzi konserwatywne, a horyzonty wąskie. Doskonale ukazane zostało tutaj, jak ciężko niekiedy odnaleźć się w tak małej społeczności, nie potrafiąc wtopić się w tłum. No i mając nadnaturalne zdolności. Również wątek poczucia wykluczenia i niedopasowania w miejscu, w którym żyje się od zawsze, jest tutaj ważny. "Piękne istoty" zostawiają apetyt na więcej, ale kiedy sięgnę po kolejny tom? Cóż, to się dopiero okaże. Na razie zostawiam tę serię z 8/10 dla pierwszego tomu, który powinien być odpowiedni dla osób 13+ TW: śmi€rć, prz€ślad0wani€

Ten tom troszkę słabszy, główna linia fabularna niezbyt rusza do przodu, a fabuła tej części to powtórka z tego co już było: trudy sprawowania władzy i walka ze złem, nowość to tajemniczy prorok. Jednak nadal to ci sami bohaterowie i dynamika, więc czyta się to nadal dobrze.

"Okazało się, że naszego świata już nie ma. Że nie ma już żadnych zasad. A jutro musimy stworzyć własne." Młodzież wybrała się na wycieczkę w pobliskie góry. Wracając ich świat się całkowicie zmienia. Znajdują martwe zwierzęta, puste domy, a wszyscy mieszkańcy i ich bliscy zniknęli. Są przetrzymywani w miasteczku przez obce wojsko. Ellie i jej przyjaciele zaczynają walczyć o jutro, o to żeby ocalić bliskich i samemu przeżyć. Wracają do bazy w górach i układają plan życia w nowej rzeczywistości. Wspaniała.

Jestem zachwycony tą serią. To już piąty tom, a autor non stop trzyma w napięciu i ciągle zaskakuje. Świetnie jest skonstruowana ta historia, ciężko się od tego oderwać i nie ma większych potknięć. Teraz ostatni tom, czuję, że będzie z tego kac książkowy.

Kurde, może to i było długie i pierwsza połowa trochę mnie zmęczyła, ale jejku jaki ten świat jest ciekawy! Sięgając po tę książkę nie spodziewałam się że wystąpią w niej wątki kultu religijnego, kontroli, i wiele więcej bardzo ciekawych tematów, które tak się od siebie różnią, a mimo to tworzą taki spójny świat! Bardzo szybko przywiązałam się do wielu postaci, kurde nawet zaczęłam tęsknić za kocurem jednego z bohaterów. To naprawdę mroczna historia, sięgając po nią myślałam, że powagą będzie raczej dorównywać "Pięciu Królestwom", a ta seria i tak jest już mroczna. Naprawdę pozytywnie zaskoczyłam się czytając tę mroczną historię, polecam ją każdemu, kto lubi horrory i uczucie gęsiej skórki na plecach. To nie jest typowa historia, w której główny bohater jest typowym szarym dzieciakiem z kochającą rodziną i grupką ukochanych przyjaciół, to coś znacznie ciekawszego, co skusi was do czytania nawet o drugiej w nocy. Całą serię "Tunele" polecam z całego serca!

Pierwsza książka od dawna, która zaciekawiła mnie już pierwszym zdaniem. Zdaniem, które w mojej głowie ułożyło obraz tego, co mnie spotka i z czym będę się mierzyć. Miłość jako choroba. Brzmi dziwnie, intrygująco i jeśli chodzi o ten motyw, to niczego mi tu nie brakowało. Ta historia sama w sobie jest świetna, pomysł jest dopracowany, a świat, który stworzyła autorka, przeraża. Wiemy, czym jest choroba zwana miłością. Znamy konsekwencje słowa „Kocham Cię”. Wiemy, że są ludzie, którzy sprawują kontrolę i nie zawsze przedstawiają rzeczy zgodnie z prawdą. Ale… Dlaczego to musiało być tak rozwleczone? Im dalej, tym opisy przyrody niczym w Panie Tadeuszu mnie dobijały. Dobijało mnie też to, że akcja była bardzo powolna, a motyw spaniały i można z tego było wycisnąć więcej. Dobijała mnie Lena, którą z jednej strony podziwiałam i rozumiałam, a z drugiej strony miałam wrażenie, że ona potrzebuje, żebym nią potrząsnęła. No i zakończenie. Pękło mi serce. Do było piękne i jednocześnie bolesne.

Wydaje mi się, że druga część była trochę ciekawsza od pierwszej. Akcja bardziej wartka, szczególnie od połowy. Niby wiemy do czego wszystko prowadzi, znamy zakończenie, a jednak z napięciem czekamy co się wydarzy. Teraz trochę strach myśleć o nowym roku 2027, który będzie niedługo... Bohaterowie są delikatnie mówiąc trudni. Bardzo wulgarni, łatwo ulegają emocjom. Ciężko zrozumieć ich zachowanie, podążać za ich logiką. Ale zapewne bez tego nie byłoby książki :) mam nadzieję, że taki świat na nas nie czeka.

Sztuczne Przestrzenie, które wydają się tak realne i bardziej doskonalsze niż rzeczywisty świat, że nawet najmniejsza skaza na ich Strukturze może spowodować u nas odczucie zgorszenia i obrzydzenia, ze względu zbyt perfekcyjną ułudę – to może jeszcze w pewnym stopniu fikcja, lecz jakbyśmy zareagowali w sytuacji, gdy znaleźlibyśmy się w takiej ,,Dolinie Niesamowitości”, gdzie tylko drobny błąd zorientowałby nas w jak nierealnej, dużo bardziej perfekcyjnej nierzeczywistości się znajdujemy? Czy wychodzące z roku na rok, coraz potężniejsze i coraz mocniej upodabniające się do otaczającego nas środowiska, ludzi oraz ukształtowania terenu Gry Video - nie staną się tak realne, że zastąpią nam dom, rodzinę i zapragniemy by w tej ułudnej macierzy rozrywki, spędzać więcej czasu ? Czy w końcu Avatary, którymi tak chętnie posługujemy się w wirtualnej płaszczyźnie, odejdą do lamusa i zamiast nich, przeniesiemy tam naszą świadomość : siatkę sygnałów elektrycznych krążącą między synapsami w komórkach nerwowych mózgu, dostosujemy do składni tej niebotycznej symulacji zamieniając ją w zbitek Kodu Źródłowego i poprzez nasz mózg doświadczymy takich bodźców jak doświadczają ulubieni lecz nieodczuwający bohaterowie gier? Do czego jesteśmy w stanie się posunąć by zmieść pod dywan problemy życia codziennego i zaznać tego czego nie było nam dane doświadczyć w normalnym świecie? Jak skończy się przedkładanie sztucznego anonimowego świata nad prawdziwe, rodzinne i przyjacielskie relacje? Jak bardzo będziemy jeszcze ludźmi. Gdzie skryje się ta cząstka człowieczeństwa? Z powyższymi pytaniami, lecz w nieco innym, literackim przeznaczonym dla młodzieży stylu, zmagał się pewnie każdy czytelnik powieści ,,Erebos” U.Poznanskiego. Powiedzmy sobie szczerze i bez bicia: ta książka przedstawia przerażający obraz skutków uzależnienia nastolatków tak ślepo oddanych wirtualnej rozrywce. Bohaterem dzieła U.Poznanskiego jest Nick Dunmore – typowy młodzieniec, mieszkający w zwykłej - jednej z wielu - dzielnicy mieszkaniowej w Londynie. Co najdziwniejsze, nie znamy do końca jego wieku, lecz nie jest to do końca najistotniejsze, gdyż jest on częścią normalnego młodzieżowego świata, który ta powieść po prostu przedstawia. Oprócz tego ,chodzi do jednego z wielu miejskich Liceów i wraz z przyjacielem Collinem i całą masą kumpli trenuje koszykówkę. Cóż tu dużo mówić, Nick to prosty przykład przechodzącego okres buntu nastolatka. Londyńska szaruga, ciągła monotonia jednolitych betonowych bloków, żarcie z puszki odgrzewane w mikrofali, oraz wiecznie pracujący rodzice. Taki obraz rzeczy powoduje, że młodego Dunmore’a można odbierać jako przeciętniaka z bardzo ,,przeciętnej” rodziny, jako najnormalniejszego ,,Kowalskiego”. Lecz cały czas tak nie jest. A wszystko do czasu, gdy dla nas i dla Nicka zaczyna się robić naprawdę tajemniczo. Jego kolega Collin nie przychodzi na trening koszykówki. W ogóle nie zjawia się w szkole. Znika na kilka dni, by powrócić jak gdyby nigdy nic, z poczuciem normalnego uczęszczania do tej placówki. Ma podkrążone oczy jakby wcale nie spał. Wygląda na strasznie przemęczonego, ale i ironicznie podekscytowanego. Co mogło go aż tak zająć i przyszpilić by ot tak olać szkołę i treningi? Podobnie zachowuje się część uczniów ze szkoły Dunmore’a. Wygląda na to, że coś nieziemsko ciekawego pochłania ich na tyle by bez żadnego zmartwienia ,jak z procy wystrzelić i znaleźć się na kolejnych, nudnych lekcjach w klasie. Mówi się, że wszystkiemu winne jest jakaś tajemnicze pudełko, owinięte jak nadawana na poczcie przesyłka, małe zawiniątko, coś co według Nicka jest prawdopodobnie źródłem problemów ,,nieobecności uczniów”. Mogłoby się wydawać: młody, gniewny. Dunmore, w końcu zniecierpliwiony dostaje to co urosło do rangi ,,kultu”, to co podarowuje sobie wybrana społeczność szkolna. Gdy znużony wraca do domu, rozpakowuje zawiniątko. Tym czymś czym ekscytują się jego koledzy jest zwyczajna płyta CD. Wkłada ją do stacji dysków, a po chwili klika na ikonkę instalacji. Po zakończonym procesie uruchamia się gra. Nickowi ukazuje się czarny, ziejący pustką ekran, by po chwili przestrzeń na nim ukazana zaczynała się rozświetlać i przybierać co raz ostrzejsze, dużo wyraźniejsze kontury. To co było przedtem niczym, teraz jest jednym wielkim pogorzeliskiem, dogasającymi ruinami cywilizacji, pośród których widać gęstą zawiesinę z pyłu miejskich gruzowisk, połączonego z drobinkami prochu, którego ślady użycia widać w resztkach poszatkowanych pociskami karabinu ścian. Na środku tej apokaliptycznej scenerii zostaje wbity potężny miecz. Umieszczono go tam pod ostrym kątem, a na głowni jego rękojeści przymocowana jest mała flaga, która spokojnie i rytmicznie powiewa. Oprócz tego przy górnych krawędziach ekranu zaczyna materializować się napis EREBOS. Zanim Nick przekonał się, że ów symulacja tworzy i niszczy życia, najpierw musiał doświadczyć tego, o czym było w jej przypadku tak głośno. Wchodząc do świata bardzo zaawansowanej przestrzeni o potężnych możliwościach obliczeniowych, Dunmore jest na wpół przerażony gdy rozgrywka po wielu próbach żąda od niego wprowadzenia prawdziwego Imienia i Nazwiska. Jak to jest w ogóle możliwe by EREBOS wiedział kto , gdzie , i w którym momencie będzie brał udział w tej symulacji?. Nie zadając sobie więcej pytań decyduje się na wejście do gry i przyjęcie postaci Sariusa – wysokiego, szczupłego Elfa, o smukłej pociągłej twarzy, długich blond-srebrnych włosach, przepasanych ząbkowaną opaską oraz darze uzdrawiania, wytrzymałości i regeneracji. W większości sytuacji: Narrator przedstawia nam Nicka z perspektywy Sariusa – jego elfickiego Avatara. Sarius to Nick, a Nick to Sarius. Gra – chociaż nawet nie wiadomo czy można to nazwać grą , ze względu na to, że po prostu :swojego uczestnika obserwuje – staje się o niebo ważniejsza dla Dunmore’a niż cały zapyziały, realny świat. I tak Nick wchodząc do Erebosu, staje się częścią pięknej , mitologicznej rzeczywistości Fantasy, takiej jak w najlepszych grach RPG typu: ,,The Elder Scrolls V: Skyrim” czy w polskim ,,Wiedźminie” . W grze zaczyna się robić niezręcznie gdy oprócz zadań od kościstego, noszącego stare pustelnicze szaty ,,posłańca”, wykonywanych w świecie Rozgrywki, nasz główny bohater dostaje zlecenie załatwienia czegoś w namacalnej rzeczywistości. Dunmore’a opanowuje lekki szok i panika. Ta gra żyje! Ona go obserwuje! Jest wszędzie, a Nick czuje się tak jak postać z filmu ,,Truman Show”, którą wszystko co otacza jest częścią gigantycznego, idyllicznie nierealnego reality show, przedstawienia, które cały czas ktoś obserwuje. Erebos to jedno gigantyczne oko, które jak na okładce powieści U.Poznanskiego przypatruje się uważnie każdemu, nawet temu nie doświadczającemu wirtualnej macierzy. W ,,Erebos” gra się tylko raz i powinno się robić to samemu. O ,,Erebosie” rozmawia się tylko w ,,Erebosie”. Nick chyba nawet zbyt dobrze pojął te zasady. Autor zwraca tutaj uwagę na jeden przerażający aspekt. Chłopak jest tak pochłonięty tą symulacją, że zwykłe biologiczne życie, to co czyni go człowiekiem traktuje jako mniej ważne, a grę, którą przyniósł do domu na krążku CD i, którą teraz doświadcza uważa za coś pięknego, inne życie, dużo ciekawsze doświadczenie. Gdy np. spożywa z rodzicami posiłek, robi to jak najszybciej, gdyż gdzieś w ,,Białym Mieście” Erebosu zostawił Sariusa na pastwę losu. Przecież , nawet odejście na moment może spowodować obrabowanie bądź pobicie jego Avatara. Erebos był Panem Wszelkiego Stworzenia, Panem życia i śmierci. Wciągał umysły młodych ludzi, lecz dobrze, że okazał się tylko nad program rozwiniętą formą Sztucznej Inteligencji, a nie doskonałym bytem, którego istnienie i ewolucja odbywałaby się w innych kategoriach. Przykre jest to, że to potężne ,,coś” , wykorzystujące naiwnych nastolatków powstało w imię zemsty, po to by zniszczyć Ortolana – prezesa Korporacji ,,Soft Suspense”, tworzącej Gry Video. A ty zagrałbyś w tą grę?

Tak jak pierwsze dwie części tej serii porwały i wciągnęły bez pamięci tak w przypadku tej bardzo się zawiodłam, nie jest źle, ale cała fabuła ciągnie się jak guma do żucia. Akcja jest przewidywalna i troszkę jak dla mnie zbyt mozolna dlatego daje 6. Co nie zmienia postaci rzeczy, że seria o Obdarzonych pozostaje moją ukochaną serią. Czy tylko ja po przeczytaniu tych książek zaczęłam chodzić wszędzie z notesem w czarnej oprawie i notować każdą moją myśl i wiersze ? :D

Książka idealnie wpasowuje się w nurt powieści dysutopijnych, rozpopuloryzowanych przez "Igrzyska Śmierci" czy "Niezgodną". Wprawdzie dobrze się mi ją czytało ale mam wrażenie, że powiela te same wątki w innej odsłonie. Cała historia toczy się zbyt szybko. Jakoś nie przykuła mojej uwagi. Ciekawa ale raczej nie na tyle bym sięgnęła po kolejny tom.

Kontynuacja, która jest lepiej napisana niż pierwszy tom. Styl pisania autorki czasem przeszkadza, ale książkę czyta się bardzo szybko. Od razu sięgnęłam po 3 tom. Akcja nie ciągnie się, fabuła czasami jest trochę naciągana, ale generalnie trzyma się całości.

Ciekawy przypadek, widocznie, pisarki z dość ciekawym pomysłem na siebie, którego w żadnym stopniu nie pokazała przy lekturze innej książki ("Zmierzch"). Do "Intruza" podeszłam z rezerwą, ponieważ świeżo w tym roku dopiero dostałam w ręce jej najpopularniejszą serię, która zostawiła tylko wspomnienie śmiesznej w swojej głupocie historii. Tutaj sytuacja prezentuje się inaczej - to zwykła książka fantastyczna z ciekawym pomysłem oraz przestrzenią na kolejne tomy (które aktualnie chyba zostały odesłane na wieczne nienapisanie). Myślę, że trochę zmieniłam zdanie o pisarce po lekturze - miała predyspozycję i możliwość zerwania łatki autorki "Zmierzchu", jednak nie wykorzystała tej możliwości.

Jak to się mówi: czyta się z wypiekami na twarzy. Mnóstwo bardzo ciekawych i zaskakujących zwrotów akcji, pojawianie się nowych wątków, odkryć wewnątrz Ziemi. Nowe odkrycia i to co żyje w środku skorupy ziemskiej. Szczególnie druga połowa książki interesująca i wgniata w ziemię. Trzyma wysoki poziom.

Jestem zaskoczona, jak bardzo ta powieść przypadła mi do gustu. Świetnie napisane post-apo. Wykreowany przez autorkę świat 'po Wybuchu' zaskakuje czytelnika na każdej stronie. Ogromnym atutem jest to, że bohaterami książka stoi. Dawno nie spotkałam się z tak dobrze wykreowanymi nastolatkami. Z przyjemnością sięgam po kontynuację.

Podobnie jak poprzednią część, czyta się łatwo i szybko. Tym razem jednak z większą dozą humoru, powiedziałabym. Książka zwraca uwagę na ważne mankamenty funkcjonowania naszego społeczeństwa i przedstawia skutki dalszego postępowania w ten sposób. jestem bardzo ciekawa jak zakończy się ta opowieść.

Książka wymaga od czytelnika przychylnej cierpliwości. Jest to lektura dla młodzieży, ale i dorośli znajdą tu wiele dla siebie. Poznajemy piekło zagotowane ludziom przez totalitarne państwo. Władza mebluje zwykłym ludziom życie. Dzieci cienie (każde trzecie i następne) nie mają prawa żyć. Wiele rodzin ukrywa istnienie takich dzieci. Żyją w ukryciu, jeśli to wyjdzie na jaw, państwo je zabija, często zabija też całą rodzinę. Policja Populacyjna inwigiluje rodziny, sieje terror i strach. Ukryte dzieci żyją jak szczury. Każdy najdrobniejszy ślad - piąte krzesło, dodatkowy talerz na stole, cień na ścianie lub na rolecie w oknie, ubranie lub obuwie nie pasujące do żadnego z członków rodziny - mało ważny drobiazg, może zwrócić uwagę Policji Populacyjnej i sprowokować jej bezwzględną interwencję. Ale człowiek ma niezłomną naturę, zawsze znajdą się tacy, którzy będą stawiać opór reżimowi. Walcząc wprost lub innymi metodami. Całość daje do myślenia i niesie przesłanie: nie ufaj żadnej władzy, kontroluj, patrz na to, co próbuje zrobić, czy nie dąży do zawłaszczenia obywateli. To bardzo ważne przesłanie, na zawsze i dla każdego. Nie wolno być obojętnym, nie wolno udawać, że nic się nie dzieje, trzeba reagować na każdą próbę ingerencji w nasz osobisty świat.

Ta książka czekała jakieś 17-18 lat na przeczytanie, dostałam ją jeszcze w gimnazjum, i się w końcu doczekała ;D Bardzo przyjemna lektura, młodzieżówka, więc oczywiście jest lekka, ale mimo to zaciekawiła mnie, takiej końcówki się nie spodziewałam, na pewno sięgnę po kolejne tomy ;)

Wielka amazońska dżungla, a w niej małe tajne laboratorium. Pia to pierwsza doskonała istota - jest nieśmiertelna. Jej celem jest stworzenie nowej rasy ludzi, którzy będą tak samo jak ona nieśmiertelni. Dziewczyna ma niecałe 17 lat, ale nigdy nie była poza laboratorium. Nie wie jak wygląda świat, jakie są kontynenty, inni ludzie czy książki. W swoje urodziny wymyka się z obiektu, gdzie spotyka Eio - chłopaka, który mieszka w pobliskiej wiosce. Razem próbują odkryć prawdę o pochodzeniu Pii. Jednak podczas ich spotkań Pia odkrywa też coś innego, a dokładnie emocje, które jeszcze nigdy jej nie towarzyszyły oraz wolność, której jej tak bardzo brakowało, a nawet nie zdawała sobie z tego sprawy. Wątek miłosny mógł być trochę lepiej wprowadzony, a tak to Pia i Eio zakochali się w sobie praktycznie od razu. Później jednak ich relacja się rozwija i każde z nich jest w stanie poświęcić swoje życie dla drugiego. Pia nie znała wcześniej tego uczucia. Podobało mi się, że Eio wcale na nią nie naciskał i wszystko szło spokojnym rytmem, który powinien być w takich relacjach. Mimo wielkich różnic starali rozumieć się siebie nawzajem. Akcja toczy się cały czas, a końcówka może zaskoczyć. Jest kilka plot twistow, które faktycznie trudno było przewidzieć. Muszę przyznać, że książkę bardzo przyjemnie się czytało. 500 stron pochłonęłam w 2 dni, bo przez historię Pii się wręcz płynęło. Czasem stresowało mnie, co stanie się dalej, wtedy już się nie dało odłożyć książki. Książka podobno jest dla młodzieży, ale myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Przede wszystkim jest to lekka fantastyka, którą myślę, że uwielbiają wszyscy po ciężkim dniu :) ⭐⭐⭐⭐✨/5