Imperium Wschodu. T. 1, Spustoszone ziemie

Z jednej strony trochę takie czytadło, książka ma wiele słabych punktów np, postacie obcych, wszystkie na jedno kopyto, wszystkie oddychające tlenem, Simak by się w grobie przewracał, że pisarza lSF tylko na tyle stać, u niego postacie obcych to prawdziwi obcy! Tutaj jedynie postacie Łowców i Empatów są ciekawe. Drugim punktem jest jakieś opętanie seksem głównego bohatera, autorka robi tutaj z bohatera takiego rodem z SFu lat 50 tych a szkoda. Sama akcja i fabuła bardzo interesująca, ciekawy pomysł, takie Igrzyska śmierci, to naprawdę super pomysł na powieść. Ogólnie czyta się łatwo, szybko i z zainteresowaniem. Jednak dla mnie to chyba bardziej udana pisarka fantazy niż Sfu.

Henry Kutter, który przeszedł do historii jako autor science fiction, próbował sił także w klasycznym heroic fantasy. Oto zbiór jego opowiadań z tego nurtu, sprawnych, bliskich klimatom Roberta E. Howarda, które spodobają się na pewno każdemu fanowi tego rodzaju historii.

Kontynuacja arcyciekawej opowieści o megastrukturze znanej jako Asgard. Koncept przypomina mi nieco "Pierścień" Larrego Nivena ale nie można odmówić Stablefordowi oryginalności. Całkiem niezły pomysł na megastrukturę: sfery zamykające się w sobie. Na odwrocie książki jest cytat z LOCUSa, że raczej dla czytelników z IQ powyżej 100. No, może bez przesady, chociaż autor porusza bardzo ciekawe kwestie "cichego DNA" czy koncepcję panspermii. Ciekawie to żeni ze swoim pomysłem tajemniczej rasy która stworzyła Asgard. Jednak fatalnie, że nie wydano ostatniego tomu cyklu "Centrum upada". Aż chce się odbyć tę podróż do końca, zaspokoić tą ciekawość, rozbudzoną pod koniec książki kiedy bliżej poznajemy Isthomi "Dziewiątkę". No i co teraz? Musimy czekać aż ktoś wróci do Satableforda i wyda całą trylogię. Eh, te lata 90'. Z "Pierścieniem" Nivena było dokładnie tak samo aż Solaris wydał pełen cykl. I drobny smaczek - he he - który smaczkiem jest tylko dlatego, że książkę przeczytałem w czasie pandemii SARS COVID-19. Ale to trzeba samemu przeczytać i smaczek poznać :) Bo warto, bo nie jest to jedynie rozrywkowa space opera, bo oferuje kilka tematów do przemyśleń.

Lata 90' to był dziwny czas. Powstała cała masa wydawnictw które zaczęło wydawać fantastykę w formacie normalnym i kieszonkowym. Pośród nich zdarzały się niezłe perełki. "Podróż do Centrum" jest właśnie taką perełką. Perła z lamusa he he :) Dobrze napisana, wartka i ciekawa. Z polotem i ciekawym pomysłem. Oczywiście zdarzają się wątki, postawy czy postaci trącające myszką (np. pani bohater Gwiezdnej Gwardii) ale to nic takiego. Ciekawym pomysłem jest istnienie planety Asgard (Hollow Earth?) i tajemniczej cywilizacji która ją stworzyła. Do tego inteligentne ksenobionty. Autor nawet zbudował dla niektórych ras ciekawe filozofie życia. Wszystko to sprawia, że "Podróż" czyta się bardzo przyjemnie, przykuwa uwagę i nie męczy. Zakończenie jest ewidentnie wstępem do kolejnej części... jaka szkoda, że wydawnictwo Express Books nie zdążyło wydać ostatniej części :/ Polecam tą perełeczkę.

Moorcocka czytałam jako nastolatka dobrą dekadę temu. Pochłonęłam na raz cykl "Corum", historię Runestaffa oraz sagę o Elryku z Melnibone. Potem jednak pojawiły się na rynku nowe powieści fantasy i Moorcock siłą rzeczy poszedł w odstawkę. Ostatnio postanowiłam jednak odkurzyć moją biblioteczkę i odświeżyć sobie tego trochę zapomnianego obecnie autora. I bardzo słusznie! Moorcock stworzył świat przytłaczający swoim wiekiem; całe rasy rodzą się i umierają, a ich bogowie walczą między sobą o przywództwo na przestrzeni setek tysięcy lat. Historia tego świata jego niewyobrażalna, a ogrom wiedzy zapomnianej przez wieki - przytłaczający. W takim oto świecie Książę Corum, ostatni ze swej rasy, stanie do walki z ludźmi i z bogami, najpierw z żądzy zemsty, później zaś - w imię miłości. Historia, wydawałoby się, egzaltowana i patetyczna, prawda? A jednak Moorcock w swojej powieści nie tworzy bohaterów idealnych, nie stroni też od brutalności, rozlewu krwi, czy grozy mrocznej magii. Pomimo prostoty i naiwności fabuły jest też w niej drugie, głębsze dno; autor zadaje pytania o granice moralności, o to, czy cel uświęca środki, wreszcie czy zemsta usprawiedliwia popełnione po drodze zło. Jako nastolatka traktowałam książki Moorcocka jako sztampowe heroic fantasy; dziś z przyjemnością stwierdzam, że znajduję w nich coś więcej. Ku mojemu zaskoczeniu, po ponad dziesięciu latach przerwy, proza Moorcocka nadal potrafi mnie zainteresować, przykuć do kart powieści aż do samego końca. Udała się autorowi naprawdę trudna sztuka - sprawić, żeby jego książki nie zestarzały się wraz z upływem czasu. Owszem, jest jakaś pewna naiwność w jego historii, i pomimo wyraźnych prób sprawienia, żeby Corum był anty-bohaterem, jest to heros jak się patrzy: odważny, dumny, pełen poświęcenia, któremu kibicujemy przez całą jego podróż. Komy polecę lekturę "Kawalera mieczy"? W zasadzie wszystkim fanom fantastyki. Dla osób szukającej lekkiej, niezobowiązującej lektury, będzie pasować jak ulał. Ci, którzy szukają czegoś więcej, też nie powinni się zawieść - wystarczy czytać między wierszami. A że "Kawaler mieczy" to książka cieniutka jak na współczesne realia, zanim się obejrzycie, a już będziecie czytać posłowie (swoją drogą bardzo ciekawie napisane przez Radosława Kota, także serdecznie polecam!).

Przeczytałem bo mam sentyment do filmu - okazało się że książka jest lepsza, w sumie cała opinię będę bazował na porównaniu do filmu bo mogę. Jeśli się zastanawiasz czy warto? Tak. Książka sprawia wrażenie trochę rozwiniętego streszczenia, brakowało mi obszerniejszych opisów - jedno zdanie to czasami za mało i film w tym przypadku wygrywa. Możemy zapomnieć też o jakichkolwiek wycieczkach w psychikę postaci - wszystko opowiadają dialogi i wydarzenia. Ma to swoje plusy, czyta się zajebiście szybko, rzeczy się dzieją, film ptz tym to slow motion. W książce mamy ekstra kilka drobiazgów, Diakon jest ukazany dokładniej i lepiej - to największa zaleta książki i u mnie to głównie podbija ocenę. Od drugiej połowy wszystko zapierdala byle skończyć epickim finałem, tak samo jak w filmie, dialogi naginane do granicy groteskowości (szczególnie Enola),no bez sensu czasami. Smrut, ale tak jak w filmie. Diakon best waifu

Niewymagające guilty pleasure fantasy z kilkoma niezłymi pomysłami, dobrym klimatem i ciekawie skrojonymi bohaterami. Cierpi na wszystkie bolączki starego fantasy z lat siedemdziesiątych/osiemdziesiątych, ale za to je przecież kochamy. Bardzo przypadło mi do gustu połączenie magii oraz maszyn, nieco w klimacie steampunkowym. Szybka i wartka akcja, przyjemna lektura na jeden wieczór. Polecam zapoznać się z przygodami księcia Doriana.

Zaczyna się tak – jesteś w pracy, eksperymentujecie z technologią, która „zamraża” materię i wydaje się, że jest to szansa na hibernację na setki lat i nagle coś idzie nie tak. Przed sekundą może marzysz o kolejnym kubku kawy, a potem budzisz się, trwa bitwa, dokoła ciebie dziwne istoty, mnóstwo dymu, pożar i poczucie, że nie masz pojęcia, gdzie ani kiedy jesteś, ale jedno przeczuwasz – minęło tysiące, a może i miliony lat. Jesteś prawdopodobnie jedynym człowiekiem na tej planecie (bo nawet nie jesteś pewny, czy to nadal Ziemia) i jeśli szybko się nie ogarniesz, to zginiesz. Tak zaczyna się „Przebudzenie kamiennego boga” Philipa J. Farmera – klasyka sci-fi (chociaż za chwilę się z tym trochę pokłócę, nie z klasyką, z tym sci-fi). Kogo ta książka zachwyci? Miłośników powieści sci-fi w vintage’owej wersji (pierwsze wydanie to 1970 rok i to czuć w sposobie pisania) oraz tych, którzy kochają Farmera jako pisarza, a jest ich sporo. Przyjrzyjmy się nieco bliżej fabule, bo dzięki temu będę się mogła kłócić z „tym sci-fi”. Główny bohater nazywa się Ulisses Singing Bear (Śpiewający Niedźwiedź) i dobrze się domyślacie, że ma indiańskie korzenie. Czy to ważne? Hmmm… Ja tej wagi nie zauważyłam. Wypadek podczas badań powoduje, że zostaje „zamrożony” i jako rodzaj kamiennego posągu przetrwa miliony lat. A kiedy się budzi (i od razu zyskuje status boga, bo mieszkańcy czcili ten posąg i wierzyli, że ożyje),to świat jest zupełnie inny i jeden z recenzentów napisał, że to trochę jak biblijny raj połączony z filmem przyrodniczym na sterydach i to określenie jest zaskakująco trafne. Ludzkość wyginęła, ale ewolucja nigdy nie stoi w miejscu, więc pojawiły się inteligentne zwierzęta, mówiące koty, waleczne szopy, sprytne i jakby dwulicowe nietoperzowate. Farmer napisał powieść, w której pokazał, jak Ziemia mogłaby wyglądać, gdyby dostała drugą szansę na istnienie bez nas. I teraz coś, co dla jednych będzie zaletą, a drugich znudzi do zaziewania. Autor umieścił w książce takie ilości opisów roślin i stworzeń, że audiobooka powinna czytać Krystyna Czubówna. I dzięki temu natężeniu „zieleni” Ziemia w powieści nagle jest zupełnie inna, a z drugiej szybko okazuje się, że bohaterowie nie przypominają ludzi z wyglądu, ale zachowania, intencje, kłótnie i wojny wydają się bardzo „ludzkie”. Ale! Co ważne, to nie jest trudna, przesiąknięta naukowymi akapitami opowieść. To mnóstwo opisów świata i jeszcze więcej akcji. Osoby, które lubią klasykę kina przygodowego pewnie poczują, że to ten sam klimat, te same schematy, tak samo kładzione akcenty. I teraz będę się w końcu kłócić z tym sci-fi. Bo jak na ten rodzaj powieści, to tutaj nie ma za dużo technologii, podróży kosmicznych zero, odniesień do nauki niewiele, chociaż w drugiej części powieści pojawia się niesamowicie ciekawy temat „zielonych technologii”. Ja bym raczej powiedziała, że to książka z nurtu postapokaliptycznego, ale przesunięta hen-hen w przyszłość i ludzkość nie próbuje tu przetrwać jako większa lub mniejsza grupa szczęśliwców (przeklętych?),którym się udało. Tutaj jeden przedstawiciel ludzkości próbuje od pierwszej strony nie zginąć i prawie od początku budować ten swój mit boskości, który mu spadł jak z nieba i może być jedyną szansą na przeżycie. Ale ostrzegam lekko, że jeśli styl pisania takich powieści w latach siedemdziesiątych uznajesz za zbyt uproszczony i wręcz staroświecki, a do tego „przydusi” cię ta ilość zieleni i zwierząt, to może być ciężko zachwycić się, a nawet dobrze się bawić z „Przebudzeniem kamiennego boga”. Ciekawostka – Philip J. Farmer i ta jego fascynacja naturą, przyrodą i jej ewolucją nie jest przypadkowa. W wielu swoich powieściach łączył motywy prosto z dziedziny biologii, ekologii, ewolucji środowiskowej, antropologii i religii. W szczególności fascynowało go to, jak biologia może wpływać na religie i kultury. Do tego miał zwyczaj konstruowania monumentalnych, ale niezwykłych światów – tutaj mamy potężne drzewo, w innej powieści niekończącą się rzekę. I zawsze takie niesamowite środowisko to punkt wyjścia do budowania fabuły i jeden z jej głównych bohaterów, bo w „Przebudzeniu kamiennego boga” to nasze drzewo będzie uznawane za inteligentne. Ode mnie powieść dostała mocne 6/10 i jako powrót do czegoś, co czytałam lata temu (nawet nie przyznam się, ile tych lat jest),to było miłe doświadczenie, ale nie poczułam się rzucona na kolana ani pomysłem, ani wykonaniem. WIĘCEJ RECENZJI ZNAJDZIECIE NA www.intensywni.pl

Podróżując statkami kosmicznymi w hibernacji, ludzie zasiedlili niezliczone światy. W trakcie kolonizacji, oprócz terraformowania nadających się do tego planet, zaprojektowali i wymodelowali dla nich nowe kultury. Giraut dorastał na planecie Wilson w barokowym Nou Occitan - hedonistycznym świecie płaszcza i szpady (elektronicznej),wśród kultywujących romantyczną rycerskość, nieustannie pojedynkujących się poetów, trubadurów i "dam ich serca". Opuści jednak swój rodzinny świat przenosząc się do Kaledonii na planecie Nansen. Trafi tam do bardzo odmiennego - surowego, ascetycznego i utylitarnego społeczeństwa "Racjonalnych Chrześcijan" (tzw. 'private joke'...). Giraut z przyjaciółmi ma pomóc w przyłączaniu planety do sieci teleportacji międzygwiezdnej, która umożliwi błyskawiczne podróże i transport pomiędzy podłączonymi światami. Doświadczenie Tysiąca Kultur każe przygotować się na nieuniknione zaburzenia i problemy społeczno-ekonomiczne towarzyszące tej zmianie. Ale w tym przypadku, nagłe wydarzenia będą nieprzyjemnym zaskoczeniem dla wszystkich. Postawią Girauta w całkiem nieoczekiwanej roli. Zmuszą do podjęcia odpowiedzialności za innych i... dorośnięcia. Tempo akcji nieco faluje (oględny sposób powiedzenia, że chwilami siada...),ale Barnes w dość ciekawy i atrakcyjny sposób porusza tu wiele ważkich tematów. Pierwszym i najbardziej oczywistym jest globalizacja (choć tu bardziej pasowałaby "galaktyzacja") i towarzyszące jej napięcia. Jest też relatywizm kulturowy. Pokazuje, jak kultura chlubiąca się racjonalizmem i utylitaryzmem niepostrzeżenie może ulec wynaturzeniu i skostnieniu w zupełne przeciwieństwo swoich wartości. Z kolei kultura epatująca artystycznym wyrafinowaniem i radością życia, widziana z zewnątrz, może okazać się po prostu... płytka i banalna. I może odsłonić drugie, mniej przyjemne oblicze. Milion... był początkiem czteroczęściowej serii o przygodach Girauta w światach Tysiąca Kultur. Jednak w Polsce kontynuacji nie wydano. Szkoda.

[...] Człowiek przerwał swoją opowieść. Wywrócił oczy. Drżał cały, a ręce i nogi ponownie rozpoczęły swój potworny czołgający ruch. Z jego ust dobywał się szept. Był echem owego szemrania w powietrzu, które usłyszeliśmy tej nocy, kiedy do nas przyszedł. Położyłem mu ręce na oczach. Uspokoił się. – Przeklęte stwory! – rzekł. – Lud z Otchłani! Szeptałem? Tak... ale nie mogą mnie już teraz dostać, nie mogą! 𝗭𝗔𝗦𝗞𝗔𝗞𝗨𝗝Ą𝗖𝗢 𝗪𝗖𝗜Ą𝗚𝗔𝗝Ą𝗖𝗔 𝗢𝗣𝗢𝗪𝗜𝗘ŚĆ 𝗭 𝗚𝗔𝗧𝗨𝗡𝗞𝗨 𝗛𝗢𝗥𝗥𝗢𝗥 𝗦𝗖𝗜𝗔𝗡𝗖𝗘 𝗙𝗜𝗖𝗧𝗜𝗢𝗡 ! Nicholas Graydon, amerykański inżynier górnictwa podczas poszukiwań zaginionego skarbu Inków w Ameryce Południowej spotyka Suarrę, służącą Matki Węża Yu-Atlanchi. Prowadzi ona Graydona do otchłani, gdzie Nimir, Pan Zła, zostaje uwięziony w złotej twarzy. Podczas gdy towarzysze Graydona zostają przemienieni przez twarz w złote kulki z powodu ich chciwości, zostaje on uratowany przez Suarrę i Matkę Węża, z którymi dołącza do walki z Nimirem. Podobała mi się ta historia "pulp fiction" z elementami fantastyki spekulatywnej. Widzą też podobieństwo do twórczości jednego z moich ulubionych pisarzy H.P. Lovecraft i jego stworzył jako ghostwriter, zatytułowaną "The Mound" / „Kopiec ”. Wysłuchana w formie audiobooka oraz przeczytana w oryginale, również audio i tekst w polskim tłumaczeniu. 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 𝐓𝐘𝐌, 𝐊𝐓𝐎́𝐑𝐙𝐘 𝐎𝐃𝐍𝐀𝐉𝐃𝐔𝐉Ą 𝐒𝐈Ę 𝐖 𝐇𝐈𝐒𝐓𝐎𝐑𝐈𝐀𝐂𝐇 "𝐖𝐄𝐈𝐑𝐃 𝐅𝐈𝐂𝐓𝐈𝐎𝐍". 𝐓𝐀 𝐏𝐎𝐖𝐈𝐍𝐍𝐀 𝐒𝐈Ę 𝐖𝐀𝐌 𝐒𝐏𝐎𝐃𝐎𝐁𝐀Ć ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : "The Face in the Abyss" w polskim tłumaczeniu "Twarz w otchłani", to powieść fantasy autorstwa amerykańskiego pisarza A. Merritta . Składa się z noweli o tym samym tytule i jej kontynuacji, „The Snake Mother”. Po raz pierwszy została opublikowana w pełnej formie w 1931 roku przez Horace'a Liverighta . Nowela „The Face in the Abyss” pierwotnie ukazała się w magazynie Argosy All-Story Weekly w numerze z 8 września 1923 roku. „The Snake Mother” pierwotnie była publikowana w siedmiu częściach w Argosy, począwszy od numeru z 25 października 1930 roku. ODNIESIENIA : Levi, Peter (August 2007). ""They Have Conquered Dream": A. Merritt's "The Face in the Abyss" and H. P. Lovecraft's "The Mound"". Lovecraft Annual (1): 91–93. informacje z internetu, australijska strona z tekstem oraz wiki

Stosunkowo prosta książka przygodowa z dinozaurami - okazała się idealna by z powrotem zachęcić mnie do czytania książek. :) Kraina Dinotopii, gdzie ludzie współpracują i żyją w zgodzie z prastarymi zwierzętami, mnie absolutnie oczarowała i na pewno sięgnę po więcej książek, które opisują dziejące się w niej przygody. Fabułę chętnie się śledzi dzięki prostym acz ujmującym postaciom, takim jak gburowaty protoceratops Chaz, czy nieugięta i odważna strutiomim Keelk. Trochę mi jednak przeszkadzało to, że w polskim tłumaczeniu większość z nazw dinozaurów była opisywana używając angielskich nazw i zwrotów, w dodatku często odmieniona po polsku w kłujący po oczach sposób, a niektóre nazwy zostały przetłumaczone. Mimo to, bardzo przyjemnie czytało mi się tę książkę. Opisy scen były tak dobre, że spokojnie byłam w stanie wyobrazić sobie świetny film na podstawie ,,Zaginionej Dinotopii''. Patrząc na ilość i skalę przygód, w których udział biorą postacie książki, z pewnością byłby to ekscytujący seans. :)

To jest moje pierwsze zetknięcie z Heroic Fantasy, i nie powiem nawet udane. Książka ma zaledwie 110 stron, więc wydarzenia się bardzo szybko dzieją, co ma swój plus w tym, że jest niewielka ilość stron, które są zapychaczami. Bywa trochę chaotyczna, i niektóre rzeczy wyskakują tu jak królik z kapelusza. Jest lekko krwawa, sporo osób i istot tu ginie. Początek był trochę trudny do czytania, zostaliśmy wrzuceni dosłownie w środek wydarzeń, i trzeba było chwili by się nie pogubić, ale za to dalsza część jest przyjemna w czytaniu i szybka. Nie wiem czemu ona ma no słabą ocenę. Główny bohater jest z typu: ja tego nie zrobię? Potrzymaj mi piwo. Nie ważne co by się wydarzyło to on i tak dokonuje czasem rzeczy niemożliwej i wychodzi z maks zadrapaniem. To ten typ bohatera, co nawet droga pewniej śmierci wydaje się zwykłą ścieżką przez las. A okazji do wyczynów było co nie miara, bo co 5 minut coś ich złego spotykało. Nie wiem skąd nabrałam takich sformuowań i porównań. Generalnie polecam ją

Całkiem udana opowieść z dalekiej przyszłości, w której ludzkość została skolonizowana przez ogromne potwory i zepchnięta do pozycji myszy zamieszkujących wnętrza ścian budowli wzniesionych przez najeźdźców, którzy nawet niespecjalnie próbują poznać ludzi, tylko traktują ich jak pospolite szkodniki do zwalczania. Jest w tym zresztą jawna paralela do tego, jak my traktujemy inne gatunki zamieszkujące Ziemię. Ciekawy w tej książce jest również obraz podziału grup ludzi na mniej i bardziej zdegradowane odłamy, oraz bardzo interesująca, awangardowa finalna konkluzja dotycząca statusu ludzi jako gatunku (nie napiszę nic więcej, żeby nie spojlerować). Literacko powieść jest na przyzwoitym poziomie, zauważam w niej duże podobieństwa do twórczości Briana Aldissa, które mogą nie być przypadkowe, bo "Non stop" i "Cieplarnia" powstały wcześniej niż "O ludziach i potworach". Proza Tenna jest jednak trochę bardziej "łopatologiczna", ale nie w takim stopniu, żeby odbierało to przyjemność czytania. W sumie całkiem niezła książka, ode mnie siódemka z małym minusem.

Pierwszy raz miałem do czynienia z opowiadaniami autora chyba w Fantastyce. Powaliło mnie szczególnie "Tubylcy z betonowej dżungli" oraz "Przez wszechświat gnam, szubiduba" Później w łapy dostałem właśnie ten zbiór opowiadań. Cóż, nadal za najlepsze uważam wyżej wymienione opowiadania. To jednak nie znaczy, że cała reszta jest bezwartościowa. Wręcz przeciwnie. W sumie szkoda, że autor się nie rozwinął. Mogłoby być ciekawie.

Literatura science fiction w latach 90's często charakteryzowała się dość skomplikowanymi opisami wymyślonych przez samych autorów maszyn, obawiałem się, że ten zbiór też taki będzie, ale na szczęście odetchnąłem z ulgą. Opowiadania są mniej lub bardziej dobre, ale wszystkie mogą czegoś nauczyć. Pierwsze, najlepsze i najdłuższe opowiadanie pt. Miasto ciemności jest trochę postapokaliptycznym wyobrażeniem przyszłości, a dzięki temu, że przyjemnie się je czyta można nabrać rozpędu. Smok Vince'a jest przyjemnym krótkim, baśniowym opowiadaniem, na pewno każdemu się spodoba. Brillo Ben Bova napisał wspólnie z Harlanem Ellisonem (jednym z najlepszych pisarzy sci-fi),antagonistyczny odpowiednik robocopa. Poza czasem może skojarzyć się z filmem Człowiek Demolka, ale jest opowiadaniem ciekawszym niż pełnym akcji. Akcja trzech kolejnych historii odbywa się w kosmosie, co na szczęście nie sprawia, że są takimi opowiadaniami jakich się obawiałem. Ostatnie, drugie z najlepszych, opowiadań pt. Uciekaj! jest wizją naprawdę skutecznego poprawczaka. Na początku można nie lubić głównego bohatera, ale później to się zmienia. Polecam tym, którzy lubią lekkie sci-fi.

"Demony Tańczących Bogów" Jacka Chalkera opowiada o wyprawie Józefa i Marge z Ziemi przeciwko Czarnemu Baronowi który pragnie wywołać Armagedon. Tylko czarodziej Throckmorton Ruddygore wie jak temu zapobiec... Autor stworzył dość ciekawy świat z interesującymi bohaterami. Gorzej z historią, która zapowiadała się dobrze, ale jej finał wypadł słabo. Główną przyczyną były dziwne akcję w stylu jestem waszym wrogiem, potem do was dołączam, a następnie znowu was zdradzam chociaż nic już nie znaczę. Mimo tego warto "Demonami Tańczących Bogów" się zainteresować.