Kwapiszon, beczka i pamiątki po wielkim astronomie

Dla dorosłych bez dwóch zdań. O mocnych nerwach też. Dużo likwidacji, przemocy słownej i fizycznej. Wszystko be a tylko natura naj! Polecić mogę jedynie tym, którym nie przeszkadza wulgaryzm i przelana krew w hektolitrach. W dobrej wierze oczywiście. Dla natury. Rysunki są niedbałe, ale takie właśnie mają być.

Kilkanaście lat temu komiks miał swoje pięć minut w mediach. Politycy podkreślali, że to skandal, żeby bluzgi i złe słowa promowały polską kulturę za granicą i w ogóle cały nakład należy zniszczyć. Palenie źle się kojarzyło. Z czasami, gdy wywrotowe publikacje kończyły marnie (często z ich autorami). Na szczęście autorów uratowano! A Chopin. New Romantic popadł w zapomnienie. Kultura Gniewu (jak mawiał znany moralista – co to za nazwa?) wznowiła publikację i można samemu przekonać się skąd te kwiki i ujadania mediów z politykami. Wątpię, żeby chodziło o bluzgi, raczej o złą zbitkę z holokaustem w tle, co mogło przecież urazić wiadomo kogo. Jeszcze kilkanaście lat temu bano się przyprawienia gęby antysemityzmem, dzisiaj – mało kogo to obchodzi, jak wszystko co nadużywane. https://kmfsagitta.pl/2026/03/05/chopin-new-romantic/

Utrata zwierzaka jest głębokim emocjonalnym przeżyciem. Szczególnie dla dziecka. Pewien chłopiec po śmierci ukochanego kanarka wyrusza w podróż, aby wyrównać rachunki. *** Znudzona codziennością kobieta daje sobie prawo do przyjemności. Tej nocy nie ma dla niej granic, a ona doskonale wie, jak na tym skorzystać. *** Po trudnościach w dążeniu do celu bardzo łatwo stracić wiarę w siebie. A odbudowanie jej może trwać nawet latami. Znaczenie szybciej sprzedać duszę diabłu za odrobinę talentu. Jak na tym wyjdzie mężczyzna marzący o karierze pisarza? Losy tych i pozostałych bohaterów “Śmiercionośnych” poznajemy w siedmiu krótkich rozdziałach. Z pozoru niezależne historie przecinają się na kartach komiksu i tworzą niezwykłą całość. Narysowane w ciekawym stylu czarno białe ilustracje i perfekcyjnie złożone kadry sprawiają, że przez dzieło Łukasza Ryłko bardzo przyjemnie się płynie. Mimo tego, że jest to niemy komiks dobrze wiedziałam, co autor chciał mi przekazać w danym momencie. Można połknąć go naraz, ale warto włączyć uważność i dokładnie przestudiować drugi plan. Ja dopiero za trzeci razem zauważyłam mase sprytnie ukrytych tam detali, które finalnie miały znaczenie. Bardzo fajna rzecz. Spędziłam z nią miło czas, a odkrywanie w niej kolejnych elementów przyniosło mi dużo radości. Teraz męczy mnie tylko jedna myśl.. Dlaczego tak cicho jest o “Śmiercionośnych”? Przecież takie to dobre.

W porównaniu z albumem "O zmroku" ten tomik przede wszystkim był za krótki ;) Szlurp i Burp to para niezbyt rozgarniętych wampirów, którym doskwierają dwa problemy: bezdomność i głód. O ile bezdomne nie były zawsze (w swoim niemal tysiącletnim życiu mogły się pochwalić mieszkaniem w mrocznym acz pięknym zamczysku),o tyle głodne - a i owszem. A że inteligencją zanadto nie grzeszą, to zarówno ze znalezieniem miejsca na złożenie kości na dzienny spoczynek, jak i ze znalezieniem świeżej porcji hemoglobiny będą miały nieliche problemy. Tomik przesiąknięty specyficznym poczuciem humoru, pozycja obowiązkowa dla fanów twórczości Tadeusza Baranowskiego.

Szał! Tak to bywa, gdy pojedzie się do rodzinnego domu i zacznie grzebać w szafach w poszukiwaniu książki do czytania. Ostatnio ten komiks czytałam jakoś na początku podstawówki, czyli dawno dawno temu i jakie było moje zdziwienie, gdy wpadł mi w ręce. I jakie było moje zdziwienie, gdy tak dobrze się przy nim bawiłam. Warta akcja, szalone pościgi, piraci, porwana księżniczka, ucieczka z więzienia... słowem - działo się. A przy tym nie trąci myszką nic a nic. Chyba muszę pogrzebać w szafach bardziej i odnaleźć resztę zeszytów. Polecam każdemu.

Fajnie było wrócić po wielu, wielu latach do tego komiksu. Ale to przede wszystkim z racji sentymentu i wspomnień, jakie ta lektura przywołała, niż ze względu na jego walory literackie ;) Mnóstwo zwariowanych i zabawnych przygód, które są możliwe dzięki magicznym zdolnościom Kleksa, ale też dzięki niesamowitej fantazji dwójki przyjaciół, choć obfitują w dramatyczne zwroty akcji, to mają przede wszystkim bawić. I pod tym względem nawet dla współczesnego młodego czytelnika ta seria może być atrakcyjna.

Przedziwne rzeczy mają w tej mojej bibliotece. Gdzieś pod stertą komiksów w dziale dla dzieci znalazłem takie oto dziełko. Staroć dość leciwy bo, patrząc na pożółkły papier, którego druk sięga lat 80, nie trudno spodziewać się wszystkiego. No cóż, ząb czasu już dość mocno nadgryzł ten komiksik. Pierwszy, króciutki na podstawie opowiadania Oskara Wilde`a, którego znam z Portretu Doriana Greya. Tutaj autor przedstawia historię pewnego upiora w rezydencji, którego nowi właściciele się nie boją. Kreska nawet ładna, ciężko coś więcej napisać, bo szybciej to się kończy niż człowiek się zdąży zastanowić co o tym myśleć. No i na pierwszej stronie goły biust. Byłbym zapomniał, okładka bardzo mnie przyciągnęła do komiksu, ale jak to zwykle bywa, jest w zupełnie innej stylistyce, niż zawartość. Reszta to już dłuższy western na podstawie powieści innego autora. Również rysownik jest inny i tutaj mam mieszane uczucia, bo styl średnio przypadł mi do gustu. Sposób prowadzenia akcji jest trochę zbyt chaotyczny, przez co w połowie się zgubiłem. Za dużo naraz jest wprowadzonych postaci i autor szybko brnie do finału, zamiast to trochę rozciągnąć. Mamy tutaj pościg, aby uwolnić ojca, strzelaniny, saloony, budowę tamy i elektrowni. Czuć klimat, ale kreska zbyt już trąci myszką i ciężko się to czyta w dzisiejszych czasach.

To jest komiks mojego dzieciństwa, jeden z najulubieńszych, obok Kleksa i Smerfów. Ale z perspektywy (w jakimś sensie) dorosłego człowieka: akcja pędzi jak chłop bimber, więc czuję się przebodźcowana. Dałoby się z tego zrobić przynajmniej 3 komiksy. +2 dzięki sentymentowi!

Recenzja z punkowego zina „Pasażer” nr 17 (wiosna / lato 2003 r.): Trzecie i chyba najbardziej dojrzałe objawienie Likwidatora. Tytułowa historyjka na długo zostanie moją ulubioną. Wnikliwa analiza polskiego społeczeństwa połączona z ekstremalną satyrą na polityków i tematy bieżące, daje świetny efekt. Do tego bardzo udane karykatury czołowych światowych polityków oddające nie tylko ich wygląd, ale i mentalność. Tym jednym komiksem Dąbrowski ma szansę szybciej zwalczyć propagandowy kłam niż "Żaden", „Obywatel” i „Nexus” razem wzięte. Mam nadzieję, że w przyszłości doczekamy się równie interesujących szyderczych satyr na „przyjaźń” polsko-amerykańską, Unię Europejską i rodzimych polityków, bo Dąbrowski ma prawdziwy talent do tego! Trzeba być nieźle oczytanym, żeby zrozumieć różnorakie dygresje rzucane „ot, tak’' przez Likwidatora. Szczerze polecam: może coś Wam w głowach zostanie... To chyba jedyny godny następca szkoły dydaktycznego komiksu Papcio Chmiela, he, he, he!!! (Wojtek) zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Moja skromna opinia dotyczy wspaniałego wydania komiksu Milo Manary (Scream Comics, 2024) o tytule oryginalnym "Le Déclic", która to edycja została nazwana rocznicową, gdyż ukazała się czterdzieści lat po premierze tegoż komiksu we włoskim magazynie w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku. To wydanie jest bardzo rozbudowane, zawiera wiele interesujących treści, tekstów, prac graficznych. Zawiera też dwie wersje tytułowego komiksu. Co znajdziemy w tej edycji? Już wyjaśniam. Po pierwsze dwie wersje komiksu - wersję czarno-białą oraz kolorową. Po nich następuje część książki nazwana "Wokół mitu". W tej części znajdziemy świetne rysunki, grafiki, prace autora, które związane są z komiksem, plakat do filmu o tym samym tytule, niepublikowaną dwuplanszówkę stworzoną przy okazji 50-lecia wydawnictwa Glénat, bardzo ciekawe teksty Manary oraz rozbudowany (sześć stron),ilustrowany tekst pt. "Burzliwa historia powstania kultowego dzieła". Jego autorem jest Henri Georges. Z tego tekstu dowiemy się ze szczegółami np. o powstawaniu komiksu i jego zapowiedziach oraz różnych jego wariantach, o zmianie techniki rysowania Manary, która związana była z tym projektem, o włoskich i francuskich wersjach komiksu, o doborze kolorystyki, budowie komiksu i trzech jego sekwencjach (miejskiej, egzotycznej i alpejskiej) lub o cenzurze dzieła. Milo Manara umieścił tu cztery swoje teksty: "Kliknij" (dwustronicowy, głównie o historii powstania i popularności komiksu),"Kilka słów o cenzurze" (jednostronicowy, o głównie tytułowej cenzurze oraz erotyce w komiksie i w świecie),"Powszechne poczucie wstydu" (jednostronicowy, głównie o erotyzmie i kwestiach obyczajowych),"Jak w wesołym miasteczku" (jednostronicowy, o ekranizacji komiksu). Każda z części warta poznania, szczególnie dla miłośników, fanów, wielbicieli twórczości sławnego i bardzo zasłużonego w świecie komiksu erotycznego autora - Milo Manary. Wspaniała edycja. Jestem pod dużym wrażeniem. Warto było kupić tę książkę.