Mors, Pinky i archiwum pułkownika Bergmana

moim dzieciakom sie super podobala, a to jest najwazniejsze - polecam goraco! do innych ktorzy oceniaja wg. pogladow autora. cancel culture?? naprawde?? myslalem ze tylko zachodni lewacy cos takiego robia... Przypominam ze oceniamy tu ksiazke a nie poglady autora! Co dalej? Bedziemy palic ksiazki politycznie nieporawnych autorow na stosach? Juz to mielismy i nic dobrego z tego nie wyszlo...

Cu-do-wna książka! Wypożyczyłam, ponieważ właśnie myszkowałam w poszukiwaniu czegoś ,,Magicznego''. A tutaj taka świetna książka, i do tego polska! Sonia jest normalną 11-latką, gdy nagle jej życie się zmienia: Z niewiadomej przyczyny, jej ciotka, której prawie nie znała, zostawia jej rodzinie dom w testamencie. Jaka klątwa spoczywa w miasteczku? Z czym związany jest Pan Gruszka, z cukierni obok? I co najważniejsze... Czy jej ciocia jednak żyje???! Polecam, zwłaszcza dzieciom w moim przedziale wiekowym ( 9-12)

Świetna seria dla młodych czytelników, pełna przygód, wartkiej akcji, a do tego tajemnica, zagadka. Bardzo żałuję, że seria jest tak mało popularna, bo to książka warta polecenia. Jedyny minus, to wykonanie, ponieważ kartki (przynajmniej w moim wydaniu) są klejone i nawet przy bardzo ostrożnym czytaniu, pod koniec czytania widać już rozklejenie książki

Ostatnia część serii utrzymała klimat dwóch poprzednich, jednak najbardziej emanowała tajemnicą tamtych stron świata. Wątek z Zaklinaczmi Wiatru bardzo mi się spodobał, jak również ze skarbem księżniczki Karimy. Cała historia kierowała się prawdziwymi obyczajami oraz legendami Czarnego Lądu. Pokazuje również że każdy człowiek jest zdolny do posiadania dwóch twarzy ale nie obala istnienia tych sprawiedliwych i dobrych.

Bardzo dobra powieść dla dzieciaków w wieku szkolnym. Mój syn dostał książkę jako lekturę do klubu książki, a ja z braku pod ręką moich książek stwierdziłam zobaczymy i połknęłam na raz. Ciesze się że dzieciaki mają takie dobre książki do czytania, że jest coś fajnego, mądrego, śmiesznego. Polecam i z niecierpliwością będę czekała aż książkę przeczyta mój syn i wyrazi swoją opinię na jej temat

Bardzo dobra książka dziecięca. Bardzo lekka, ciepła i urocza historia. Pomysł przypominał mi książkę Camerona ,,O psie, który wrócił do domu", ale historia nie jest taka sama. Niestety przeszkadzał mi infantylny styl pisania, chociaż wiem, że to książka dla dzieci. Zakończenie było cudowne! Bardzo ciekawe jest to, że jest to pisane z perspektywy psa oraz jego dziewczynki. Myślę, że dałabym ją przeczytać dziecku!

Ich dwóch, a ona jedna. Taką kombinacje życiowych perturbacji historia zna nie od dziś, a mimo to z wypiekami na policzkach i pełni ekscytacji czekamy na jej finał. Czyż nie? 😉 Ale zacznijmy od początku. Ma trzynaście lat, na imię mu Gucio i jest tu głównym bohaterem. Do tego może pochwalić się pyzatą buzią, skłonnością do babcinej kuchni, życiowym opanowaniem i trochę złamanym sercem. Wszystko przez tego drugiego. Ma na imię Piotrek i jest fest przystojniakiem, co prawda z dziwacznymi przyzwyczajeniami i nowobogackim podejściem do życia, ale i tak udało mu się zawrócić w głowie... I oto na scenę wchodzi ona. Lutka. Po prostu świetna dziewczyna. Z poczuciem humoru, zawsze można na nią liczyć i do tego ładna, w dziewczęcy i naturalny sposób. Problem w tym, że Lutka to od wieków przyjaciółka Gucia. Znają się jak łyse konie, ale... Gucio nie zdawał sobie sprawy z rodzącego się w jego sercu uczucia, dopóki nie pojawił się Piotrek. No i co tu teraz zrobić? Plan jest całkiem prosty: dieta, totalna zmiana imidzu, a nawet próba zjednania ukochanej wykwintnym obiadem. Czy to jednak dobry kierunek? Czy Piotrek przestraszy się rywala, a może Lutka wcześniej odkryje, co i do kogo naprawdę czuje? Niewątpliwie łatwo nie będzie, gdyż autor zafundował swym bohaterom, a tym samym czytelnikom, moc atrakcji i emocji. Warto przeczytać do końca, aby dowiedzieć się, jak to się wszystko skończy 😉. Z twórczością Marcina Pałasza miałam wcześniej styczność przy okazji opowieści o psie Elfie, dlatego bez wahania objęłam patronatem wznowienie jego brawurowej "Licencji na zakochanie". To świetnie napisana powieść o pierwszym zakochaniu, pełna życiowych i nastoletnich dylematów oraz zaskakujących zwrotów akcji. Wręczcie ją swoim dorastającym dzieciom lub sami skuście się na wycieczkę do lat młodości 😁. Polecam 💛.

Kto z was nie zna Romeo i Juli? No przecież każdy zna, lecz raczej nie każdy ma świadomość, że istnieje przeróbka tego wspaniałego dzieła. Zatem oto one. Jeśli ktoś chciał by sobie poczytać o Romeo i Julii w innym wybadaniu i w innej opowieści to dobrze trafił. Jest to trochę inna historia tego znanego działo, bo między innymi to nie Romeo i Julia są głównymi bohaterami. Ogólnie książka była bardzo fajna, ciekawa oraz wciągająca. Bardzo mi się podobała, była interesująca, mega się ją czytało, bo została dobrze napisana. Nie była nudna, a zarazem lekka i przyjemna, z rożnymi intersującymi zwrotami akcji. A no i warto by wiedzieć, że ta książka ma rożne okładki.

Lekka i miła książka;) Dostałam ją na koniec kolonii od wychowawców. Potem o niej zapomniałam i tak leżała sobie na półce. Już w październiku przypomniałam sobie o niej, bo musiałam napisać recenzje o jakiejś książce, a nie lekturze. Przeczytałam ją dosłownie w 1 dzień, a potem napisałam o niej recenzje do szkoły. Lubię takie książki, bo można przy nich odetchnąć od tych cięższych. Bo "Bracia Hardy - Śmiertelne Niebezpieczeństwo" to taki lekki kryminał i do tego jeszcze z humorem;)

Ach ! Zaczarowany dom Matyldy ! Naprawdę... wspaniała książka ! O przyjaźni i o zmierzeniu się z nowymi wyzwaniami ! Książka w niektórych momentach na serio trzyma w napięciu ! Jeśli chodzi o wiek... poleciłabym ją dla osób, które mają od 5 - 11 lat. Ale oczywiście starsi też się nie zawiodą :)

Noga w szufladzie to zabawna i szpiegowska powieść dla dzieci. W pierwszym tomie poznajemy Mieszka i jego rodziców. Autorka ma niesamowite i specyficzne poczucie humoru, które nie każdemu przypadnie do gustu. Niemniej jednak nasze dzieciaki pokochały tę serię książek. Książka skierowana jest dla dzieci w wieku 7+, jednak i młodsze dzieci odnajdą się bezproblemowo w historii. Autorka na przekór różnym stereotypom pokazuje, że dziecięca zabawa jest pełna fantazji i wyobraźni i nie ma granic. Mieszko i jego koledzy bawią się w budowanie mostów na rzece Zimbabwe, czy Nilu, w stację benzynową, czy port lotniczy. Jednak Tata i Mieszko mają swoją tajemnicę, o której nie wie nawet Mama. Są super tajnymi szpiegami, którzy rozwiązują najróżniejsze zagadki, wykonują trudne i niebezpieczne misje. Porozumiewają się sekretnymi znakami, a każdy z nich ma swój pseudonim. Mieszko to Anakin, a Tata to Czternasty. Historia szpiegowska rozkręca się w chwili odwiedzin Marceliny i jej mamy. Są podejrzewane o bycie kontragentkami i dlatego trzeba bacznie je obserwować. Poniżej fragment książki, by przybliżyć Wam bohaterów i akcję. „Starałem się – zgodnie z instrukcjami – zapamiętać każde jej słowo i obserwowałem ją pilnie. Śledziłem wszystkie jej ruchy. Nawet wiedziałem, ile cukru wsypała do kawy. Ona też dziwnie mi się przyglądała. Kiedy mama poszła do kuchni dokroić cytryny, tata ziewnął dyskretnie. Zerwałem się z miejsca i już byłem na balkonie. Widziałem, że pani z kontrwywiadu i jej córka podejrzliwie na mnie patrzą, ale nic mnie to nie obchodziło. Ciąg dalszy na - https://wrolimamy.pl/recenzja/noga-w-szufladzie-czyli-domowa-historia-szpiegowska/

Bardzo dobra lektura. Pasjonująca intryga związana z wydarzeniami w Paryżu. Myślę, że zainteresuje młodych czytelników, ale i dorosłych. Przystępny język, ciekawe przygody bohaterów oraz dobrze rozplanowana akcja - to gwarancja mile spędzonego czasu z lekturą. Chętnie poszukam innych pozycji tego autora.

Odkąd pamiętam zawsze uwielbiałam książki przygodowe. Swego czasu pochłaniałam wszystkie części z przygodami Tomka - Alfreda Szklarskiego. Podobnie zresztą było z filmami. Przez wiele lat Indiana Jones był moim idolem ;) No i nie mogę zaprzeczyć, że tak mi zostało. Gdy tylko poczuję jakąś zagadkę i tajemnicze klimaty krajów wschodnich aż mi się oczy świecą. Uwielbiam taką tematykę. Tak więc z ogromna przyjemnością dostrzegłam w katalogu wydawnictwa Hachette nową serię pt. "Agata na tropie". Zarówno okładka jak i tytuły dwóch pierwszych części przekonały mnie, że to lektury dla mnie. Choć to pozycje typowo młodzieżowe - musiałam je mieć. A potem doczekać się nie mogłam, kiedy będę mogła zagłębić się w ich treść. Hm... ciekawe czy moje dziecko kiedyś także zainteresuje się tego typu literaturą :) Ale do rzeczy. Pierwsza część wyżej wspomnianej serii to "Zagadka Faraona". Poznajemy w niej nieco ekscentryczną rodzinę Finderów, której największa pasją są podróże i przygody. Głównymi bohaterami serii "Agata na tropie" jest sama Agata, czyli dwunastoletnia dziewczynka o wyjątkowo bystrym umyśle i świetnej pamięci. Jej kuzyn Larry - chłopiec, który potajemnie przed większością członków rodziny uczęszcza do szkoły detektywów Eye. Pan Kent - kamerdyner rodziny Finderów i wierny towarzysz podróży tych dwojga dzieci oraz kocur Watson. W tej ksiązce nasi detektywi amatorzy wybierają się do Egiptu, a celem ich wyprawy jest odnalezienie zrabowanej tablicy, która zawiera wskazówki do odnalezienia grobu przeklętego faraona. Zatem cała trójka wraz z ulubionym czworonogiem dziewczynki wyruszają ku przygodzie. Tam rozpoczynają wielkie dochodzenie. Trzeba rozeznać się w terenie, przesłuchać światków, sprawdzić wszystkie poszlaki. Nasi mali agenci mają co robić. A stawka jest wysoka, gdyż muszą odkryć tę tajemnicę w ciągu 5 dni, inaczej Larry obleje egzamin w szkole detektywów. Mnie to opowiadanie bardzo się podoba. Nie tylko ze względu na tematykę, która jak już wspomniałam bardzo trafia w mój gust. Ale dodatkowo autor tejże książki świetnie prowadzi nas podczas dochodzenia, że naprawdę do ostatnich stron nie mamy pojęcia kto stoi za kradzieżą. Co więcej - kreacja głównym bohaterów to strzał w 10. Agata - choć najmłodsza z całej ekipy jest najbystrzejsza i w zasadzie to ona odnajduje odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Larry, choć pragnie być detektywem wszystkiego się boi i jest strasznie leniwy. A kamerdyner to były bokser, który nie tylko służy pomocą, ale także pełni w pewnym sensie role ochroniarza tej dwójki dzieciaków. Opowiadanie nie jest długie, zatem nie szykujcie się na lekturę, której przeczytanie zajmie Wam kilka dni. Na dobrą sprawę przy odrobinie chęci i wolnego czasu spokojnie możemy pochłonąć całą za jednym podejściem. Sądzę więc, że i dzieciaczki, które dopiero rozpoczynają przygodę z samodzielnym czytaniem nie będą miały kłopotu z dotarciem do końca. Tym bardziej, że fabuła opowiadania naprawdę wciąga i ciekawość co będzie dalej jest ogromna. Ja jestem naprawdę zachwycona. W tej chwili moja córeczka jest za mała, by czytać takie książeczki, ale już niedługo będzie to lektura w sam raz dla niej. Już odkładam ją na półeczkę mojej Ali i... z przyjemnością sięgam po kolejną część :)

Pewnego dnia otrzymałam za zadanie zapoznanie się i zrecenzowanie książki dla dzieci. Poszłam do jednej z wielu księgarni, stanęłam przed działem dziecięcym i... wyszłam ze sklepu ze "Szkodnikiem" w ręce. Wybór całkowicie przypadkowy i chyba najlepszy. Jest to pierwsza książka Marcina Pałasza, z którą się zapoznałam, lecz z pewnością nie ostatnia. Lekkość, z jaką autor konstruuje świat przedstawiony, niebanalny humor i umiejętne przybliżanie dzieciom treści niełatwych, życiowych - to cechy tej książki. Polecam dzieciom i dorosłym!