Zabójca z motywów seksualnych : studium przypadku

Wydanie drugie poprawione i poszerzone 2017 Jest to kompletnie różna książka od pierwszego wydania z 2008 roku, o czym świadczy również ilość stron -- 300 wobec 152. Chciałem ją wprowadzić na LC jako nowość, ale nie umiałem. Jan Gołębiowski (ur. 1976) jest psychologiem kryminalnym, biegłym sądowym, wykładowcą oraz autorem licznych publikacji na temat profilowania nieznanych sprawców przestępstw. Fakt, że jest moim stryjecznym bratankiem nie ma żadnego wpływu na niniejszą opinię, a ujawniam to z własnej próżności. Zacząłem oczywiście od „Prologu - Wywiadu z Wampirem”, a że autor zagrał ze mną w ciuciubabkę i wiedział, a nie powiedział, jaki „wampir” był, zajrzałem do „Epilogu” (ha! ha! - dedukcja) i dowiedziałem się, że moje zastrzeżenia były częściowo słuszne. Autor, przewyższający o epokę Sherlocka Holmesa, popadł według mnie w drobną sprzeczność. Otóż na stronie 12 wnioskuje, że „Wampir” ma „zdolności.. ..językowe.. co najmniej na poziomie skończonej szkoły średniej,,”, a na stronie 13 przytacza „...Braci arabów”. W pierwszym momencie pomyślałem, że różne nasze zapatrywania na ortografię, wynikają z różnicy pokoleniowej, czytaj obniżonych obecnie wymagań wobec maturzystów, lecz epilog usunął moje zastrzeżenia, bo Gołębiowski wyjaśnił (s. 275): „...miał pozycję inżyniera przypominającą Karwowskiego z „Czterdziestolatka”. Obecnie wykonywał częściej obowiązki typowe dla pracownika fizycznego..” Mimo, że jestem inżynierem muszę przyznać rację bratankowi, że durniów w mojej profesji nie brakuje. Koniec z fabułami i przechodzimy do teorii. A tu kiepsko, bo profesjonalista G. zamknął mnie dziób. Czuję się identycznie jak przy „Ontologii” Stróżewskiego, do której zaglądam czasem, ale nigdy nie komentuję, bo w obu przypadkach mam do czynienia z podręcznikami ., a z podręcznikami się nie dyskutuje; można sięgnąć po inne, lecz dyskutować nie przystoi. Co ja w tej sytuacji mogę powiedzieć ? Że ta praca jest ciekawa, rzetelna, solidna i wymagała dużo pracy, bo samych przypisów jest 582, a w bibliografii 148 pozycji. Ponadto wyraźnie wyczuwa się emocjonalne zaangażowanie autora w swoją pracę. O fachowości nie mówię, bo to „widać, słychać i czuć”. Temat ciekawy, wykonanie świetne, lecz przeciętny czytelnik nie czytuje podręczników i dlatego dla zachęty wynotowałem strony „sensacyjne”: 9-17; 37-38, 41-42, 67-68, 81, 87-88, przypis 218 na s. 96, przypis 220 na s.97, s.104-105, 107, 120-123, 127-128, 184-187, 195, 201, 207, 209, 217, 246, 251-264. Może i dużo tego wyszło, lecz Gołębiowski nawiązuje do wszystkich najstraszniejszych zbrodni na świecie, więc jest to również zestaw ciekawostek kryminalnych. Lektura okazała się fascynująca, skończyłem ją z wypiekami na twarzy i pytaniem: jak taki miły człowiek, jak mój bratanek godzi życie prywatne z takimi makabrami w życiu zawodowym? Żebym nie został posądzony o kumoterstwo stawiam tylko 8 gwiazdek. I gorąco polecam !

Zaskakująco ciekawa książka. Choć wydana przez wydawnictwo stricte akademickie to ma w sobie coś znacznie więcej niż suchy wykład teoretyczny. Książka skupia się głównie na morderstwach seryjnych i traktuje przeważnie o profilowaniu, motywach i technikach wykrywania, w szczególności tych związanych z narzędziami psychologicznymi. Pozycja nie tylko dla studentów prawa ale dla każdego komu bliska ludzka psychika z jej złożonością i tajemniczością.

Myślałem, że książka z racji tematyki będzie bardzo ciekawa i wciągnie mnie do granic możliwości, bo kogo nie fascynuje zło i jego dogłębna analiza? Jestem p. Leyton w "Polowaniu na ludzi" przedstawia bardzo rozbudowaną analizę psychologiczną sprawców, co momentami mnie bardzo męczyło. Ponadto mnóstwo jest cytatów, przytaczane są słowa innych psychologów, kryminologów na wytłumaczenie danych działań sprawców.Moim zdaniem za dużo tego jest.

Bardzo ciekawy opis nie tylko grypserki, ale i stosunków więziennych i tamtejszej podkultury. Czyta się dobrze i można się zdziwić ile słów używanych w codziennym języku polskim pochodzi właśnie stamtąd, a także jakie było ich pierwotne, grypserskie znaczenie...

"Morderca za ścianą" Davida Bussa to fascynujące studium ludzkich instynktów i psychologicznych mechanizmów prowadzących do przemocy. Autor wnikliwie analizuje ewolucyjne źródła zachowań agresywnych, co rzuca nowe światło na motywacje przestępców. Książka jest pełna przykładów prawdziwych spraw kryminalnych, co czyni ją niezwykle wciągającą lekturą. Polecam ją szczególnie studentom psychologii sądowej – pozwala spojrzeć na przemoc z perspektywy naukowej, wzbogacając wiedzę o mechanizmach działania ludzkiej natury.

Bardzo dobra książka, chociaż zgadzam się z wcześniejszymi opiniami - korekta zdecydowanie szwankuje. No i nie najlepiej wygląda powoływanie się na książkę "Zbrodnia niedoskonała", bo, jakkolwiek interesująca, jednak nie jest to książka naukowa. Jeszcze gorzej wygląda wyraźna sugestia, że homoseksualność to zaburzenie (s. 231). Trzeba jednak przyznać, że autor powołuje się na wiele ciekawych badań, z którymi warto się zapoznać, jak np. badania nad przydatnością profilowania prowadzone w IES. No i plusem jest też rozdział o podpalaczach, bo to chyba rzadko poruszany temat w polskojęzycznej literaturze. A przede wszystkim - bardzo wartościowym elementem są przykłady opinii stworzonych przez autora, co sprawia, że książka jest bardzo przydatna dla osób zainteresowanych psychologią sądową i śledczą.

Bardzo kluczowa i potrzebna publikacja cenionego kryminologa, szefa Służby Więziennej. Autor sięga do genezy podkultury więziennej, odwołując się do lat 50 i 60 ubiegłego wieku. Pojawiła się grupa nazywana ''urkami''. Nie byli jednak jedyni, szeroko zakrojoną ''działalność więzienną" prowadzili również ''ibermenszowie" oraz ''apropaki". Choć sama gwara więzienna ma starsze korzenie, bo sięga jeszcze czasów międzywojennych. Wykształciła się w nieistniejącym Zakładzie Karnym na ''Gęsiarce" w Warszawie. Dr Moczydłowski zwraca uwagę na dotkliwość izolacyjnych środków przymusu. W fascynujący sposób pisze o zjawisku subkultury więziennej i jej przeobrażeniach. Publikacja jest ciągle aktualizowana o nowe wyniki badań. Liczy 324 strony, a jej lektura nie przytłacza mnogością statystyk. Z pewnością będzie pomocna dla studentów prawa, psychologii, socjologii, pedagogiki resocjalizacyjnej.

Chyba najtrudniejsze i stanowiące największe wyzwanie dla klinicystów i psychoterapeutów zaburzenie. Nie psychoza- leki , nie-nerwica- psychoterapia. Pogranicze, pełne chaosu, dysocjacji, prób samobójczych, sprzeczności i używek. Sama książka- i chwała jej za to - próbuje zebrać i teorie i psychopatologię i metody pracy w miarę przejrzystą całość.

Przestępstwa na tle seksualnym są najprawdopodobniej jednymi z najgorszych wynaturzeń człowieka z jakimi możemy się spotkać w w środowisku społecznym. Zwłaszcza pedofilia, kazirodztwo, ale w zasadzie również gwałt i zabójstwo na tle lubieżnym świadczą o nikczemności osobnika, który je popełnia. Jak się często okazuje sprawca był niegdyś ofiarą, co oznacza, iż system zawiódł nie tylko wtedy gdy dana jednostka była w okresie dzieciństwa bądź dojrzewania, ale również teraz, że nie wychwycił tego człowieka żaden specjalista, bądź tzw. "łowca" zanim ów ten nie popełnił tego tragicznego w skutkach dla wielu osób/stron czynu. Sami współwięźniowie osadzeni za inne karalne zachowania niesłychanie potępiają osoby, które dokonały czynu z zakresu przestępczości seksualnej. Autor w owej pozycji opisał owych sprawców i przyczyny ich postępowania. Dodatkowo wskazał metody resocjalizacji, aczkolwiek brakuje mi tutaj metod polskich, a jak już wskazał zagraniczne to moim zdaniem przydałyby się przykładowe scenariusze zajęć ze sprawcami eliminujące, a w zasadzie zaleczające dane zachowania (uzależnień nie da się wyleczyć, tylko można je zaleczyć u jednych na zawsze, a u innych nie). Książka jest naukowa, napisana fachowym językiem, jednakże łatwo zrozumieć zamieszczone w niej informacje. Treści są przydatne, a zarazem ciekawe dla czytelnika związanego z pedagogiką, resocjalizacją, a również zwykły odbiorca znajdzie coś ciekawego dla siebie, chociażby opis istoty problemu i jego szczegółowych zagadnień, które mogą być przydatne w celu pełnego postrzegania owego problemu.

Autorka tej książki posiada niezwykły talent, potrafi ona doskonale wczuć się w uczucia ofiary przemocy seksualnej. Czytając, miałam nieodparte wrażenie, jakbym czytała o swojej historii, o moich traumatycznych doświadczeniach. Zagłębiając się w tą niezwykła lekturę, kawałek po kawałku wszystko układało mi się w całość. Rozsypana przed laty chaotyczna układanka w mojej głowie, pozornie niepasujące elementy, wszystko okazało się jednością. Autorka książki doskonale zna mechanizmy, które zostają uruchomione poprzez traumę po doświadczeniu gwałtu. Jednak co najważniejsze, nie jest to tylko teoretyczna ani praktyczna wiedza. W tej książce jest zawarte coś więcej. Anna Salter tak doskonale rozumie co czuja ofiary, bo pozostaje nie tylko naukowcem, ale przede wszystkim pełnym empatii człowiekiem. Najważniejsze w tej publikacji jest klarowne ale zarazem delikatne i współczujące ukazanie jedynego sposobu, w jaki ofiara gwałtu może złagodzić traumę i jej konsekwencje.

Bardzo dobra książka. Może wydawać się niełatwa w odbiorze, ze względu na język, jakim została napisana. Nie jest to pozycja stricte naukowa dla osób wchodzących zawodowo w świat psychiatrii, jednak dla zrozumienia wymaga skupienia i pewnej podstawowej orientacji w temacie. Autor w możliwie prosty sposób przedstawia problemy, przyczyny i sposoby leczenia, ludzi dotkniętych tą chorobą. Kładzie też nacisk na uświadomienie czytelnikowi, że ostracyzm i odrzucenie takich ludzi to błąd, a najlepsze efekty osiąga się poprzez otwartość, szczerość i zrozumienie.

To książka popularno-naukowa napisana przez badacza zjawiska psychopatii, który publikuje także artykułu stricte naukowe. Książka stanowi kompendium wiedzy o psychopatach i psychopatkach (ich zrachowaniach, praktykach, strategiach radzenia sobie, sposobach diagnozowania, itp). Autor przedstawił wiele przykładów przypadków psychopatii oraz części wywiadów z psychopatami. Bardzo dobra pozycja.

Książka „Lęk” Antoniego Kępińskiego jest próbą zrozumienia lęku jako doświadczenia fundamentalnego dla człowieka oraz refleksja nad jego rolą w życiu. Autor podkreśla, że „być dobrym psychiatrą w praktyce oznacza umieć rozładować lęk swego pacjenta.” Lęk nie jest tu traktowany wyłącznie jako przejaw zaburzeń psychicznych, lecz jako zjawisko nierozerwalnie wpisane w egzystencję człowieka. Publikacja obejmuje szeroki zakres zagadnień; lęk nerwicowy, ataki lękowe, lęk anankastyczny, hipochondryczny, depresyjny, schizofreniczny, urojeniowy i inne. Kępiński szczegółowo opisuje genezę powstawania lęków, ich formy i dynamikę, a także przedstawia koncepcje teoretyczne oraz sposoby leczenia. Ważnym elementem książki jest analiza kształtu lęku i jego wpływu na funkcjonowanie człowieka. Zasadniczą cechą nieokreślonego niepokoju jest nieświadomość. Paraliżuje ona człowieka w wychodzeniu ku przyszłości i utrudnia opuszczenie niespokojnego czasu. Lęk staje się wówczas stanem zawieszenia, który blokuje rozwój i działanie. Antoni Kępiński wskazuje, że układ nerwowy nie jest jedynie układem „materialnym”, lecz ma również charakter „duchowy”. To, co odczuwamy jako ciało, jest przepojone symbolicznymi znaczeniami, swoistym „duchem”. Autor zaznacza, że „żywej materii” nie da się oddzielić od „ducha”, co nadaje jego rozważaniom wymiar filozoficzny. Szczególnie poruszające są refleksje dotyczące czasu i przyszłości: „Czas może być konstruktorem, ale też dekonstruktorem.” „Nieznana przyszłość, która tkwi w człowieku, i nieznana przyszłość świata, który go otacza – stwarzają atmosferę niepokoju i napięcia. Atmosfera ta jest tłem koniecznym do podjęcia wysiłku życia. Trzeba przemóc w sobie własny niepokój i wyjść na spotkanie przyszłości. Realizować siebie, nie wiedząc jednak, co właściwie się realizuje, gdyż nie zna się własnego planu, własnej przyszłości.” Autor trafnie odróżnia lęk u ludzi od lęku u zwierząt, podkreślając jego abstrakcyjny charakter: „Ból i lęk u zwierząt są bardziej konkretne, tj. silniej związane z realną sytuacją, a u człowieka bardziej abstrakcyjne, tj. oderwane od obiektywnej rzeczywistości.” „Lęk zwierzęcy na ogół odpowiada realnemu zagrożeniu. Natomiast lęk u człowieka niejednokrotnie przyczepia się do przedmiotów bezpośrednio nie zagrażających.” Autor pokazuje również, że lęk pełni funkcję ochronną: „(…) człowiek pozbawiony lęku byłby niezdolny do unikania sytuacji niebezpiecznych, analogicznie jak człowiek pozbawiony uczucia bólu jest niezdolny do unikania ciągłych uszkodzeń powierzchni swojego ciała.” „Lęk” nie jest książką łatwą. Wymaga uważnej lektury, robienia notatek i oswajania się z terminologią naukową. Niektórzy wskazują na jej terapeutyczny wymiar, jednak, moim zdaniem, lektura ta wymaga gotowości do zmiany, wewnętrznej pracy oraz odwagi zmierzenia się z własnymi lękami. Autor podchodzi do tematu z dużą empatią i uważnością. Książka może pomóc w lepszym zrozumieniu własnych emocji i mechanizmów, które nimi rządzą.

Ogromna pozycja gromadząca wieloletni dorobek naukowy autora, pokazująca szereg czynników. Można również traktować jako podręcznik dla samobójców gdyż szczegółowo omawiane są wszelkie metody:) Minusem wg jest to, że źródłem danych w wielu wypadkach jest sytuacja w USA.

Książkę przeczytałem z "ciekawości", chciałem otrzymać odpowiedź na pytanie: "Co trzeba mieć w głowie, by zabijać dzieci, czasami własne?". Książka napisana bardzo sprawnie, ogromny ciężar tematyczny został zbalansowany przez analizy psychologa policyjnego, który tworzy profile psychologiczne morderców, dzięki czemu możemy częściowo zrozumieć impuls do zabójstwa. Książka przeznaczona dla czytelników silnych emocjonalnie, bo opis niektórych zbrodni potrafi poruszyć nawet głaz emocjonalny. Warto przed przeczytaniem mieć świadomość jak trudna to pozycja.

Książkę tę polecił mi dawno temu stary oddziałowy w stopniu starszego sierżanta sztabowego, z którym miałem wielokrotnie okazję służyć, ucząc się „gadziej roboty”. W przerwie między zadaniami, w oparach tytoniu i kawy oddawaliśmy się dyskusjom na temat „jak to kiedyś było w kryminale”. Mając niespełna pół roku służby, z zaciekawieniem słuchałem jego opowieści, które dotyczyły rozmaitych aspektów „życia za kratami”, zaczynając od literatury i filmografii, na znanych postaciach kryminalnego półświatka kończąc. Tytuł ten, wydany w 1995 roku, nakładem Polskiego Domu Wydawniczego skupia się na dokładnym opisie realiów odbywania kary pozbawienia wolności w okresie transformacji ustrojowej w Polsce. Wstęp do reportażu zaczyna się wręcz przygnębiająco i beznadziejnie. Autor opisuje, w jaki sposób zorganizowana przestępczość na początku lat 90-tych, dzięki dobrym prawnikom, łapówkom mogła czuć się wręcz bezkarna wobec bezradnego wymiaru sprawiedliwości. Zwraca też uwagę, że najczęstszymi „ofiarami” systemu zostaje młoda i prężna generacja biznesmenów, wobec rozmaitych „pułapek” czyhających ze strony Urzędu Skarbowego, Najwyższej Izby Kontroli, Policji Skarbowej, celników, gotowych wykryć i udaremnić wszelakie sposoby bogacenia się w nielegalny sposób. W dalszej części książki, Czytelniku, poznasz, kim są „grypsujący” i w jaki sposób zmieniała się mentalność wewnątrz tejże subkultury. Dowiesz się, jak wygląda ich „kodeks moralny” i jakimi zasadami kierują się podczas odsiadki. Poznasz społeczność „frajerów” i we wstrząsający sposób odkryjesz, jak łatwo stać się „cwelem”. Przyjrzysz się także trudnościom, z jakimi mierzy się „klawisz”, na co dzień pracujący w bezpośrednim kontakcie ze „złodziejami”. W osobnym rozdziale poznasz historię internowanych w stanie wojennym działaczy „Solidarności”, z którego wynika, że opozycyjni działacze traktowani byli znacznie lepiej od przestępców. Inny z kolei rozdział przytoczy Ci problematykę kary śmierci, zwanej też „czapą”, na której wykonywanie w 1988 roku wprowadzono moratorium. Przedostatni rozdział poświęcony został więzieniom w innych krajach i warunkach w nich panujących. Dzięki niemu dowiesz się, jak się „siedzi” w Niemczech, Anglii, czy Japonii. Reportaż ten skrywa także przed Tobą autentyczny „złodziejski” pamiętnik, a także mały słowniczek gwary więziennej, zwanej „grypserą”. Ze swojej strony polecam zostawić zakładkę na stronie ze słowniczkiem, aby ułatwić rozumienie używanych w tekście sformułowań. „Klawiszy i złodziei” czyta się szybko i przyjemnie. Opisy zawarte w treści reportażu pobudzają wyobraźnię i pozwalają w przystępny sposób przybliżyć więzienny świat lat 90-tych. Największym atutem tejże pozycji jest neutralność autora w stosunku do obu stron ukazanych w tekście. Natomiast z perspektywy funkcjonariusza odniosłem wrażenie, że Kolęda w dość cyniczny sposób stworzył poradnik dla osób, którzy przez nagłą zmianę przepisów, czy też wskutek przypadku znaleźli się za murami więzienia. Z pewnością nie jest to książka dla recydywistów, którzy już mieli obycie z pobytem w zakładzie karnym. Podsumowując, podróż do świata „Klawiszy i Złodziei” wciągnęła mnie na długie godziny i pozwoliła lepiej zrozumieć mentalność „obu stron barykady”. Z zawodowej perspektywy książka ta nauczyła mnie lepiej rozumieć zasady funkcjonowania (zamierającej już) podkultury grypsujących i nauczyła „myśleć, jak złodziej”, aby lepiej radzić sobie z różnymi wyzwaniami czekającymi w służbie i skuteczniej wykonywać swoje obowiązki. Czy poleciłbym tę pozycję komuś, kto nie miał dotychczas styczności z więzieniem? Zdecydowanie tak, pod warunkiem bycia świadomym, że reportaż ukazuje realia wczesnych lat 90-tych i pod wieloma aspektami znacznie odbiega od rzeczywistości. Zdecydowanie polecam miłośnikom reportaży, natomiast odradzam osobom liczącym na fabularyzowaną akcję rodem z „Symetrii”.