7736 km. Pomiędzy Koreą Południową a Polską

Jeżeli jakaś książka zasługuje na miano „reportażu totalnego” (określenie, które usłyszałam w odniesieniu do innej pozycji), to jest to właśnie „Columbine”. Książki wysłuchałam, ale w tym przypadku nie była to najlepsza forma. Brakowało mi możliwości swobodnego i łatwego powrotu do wcześniejszych treści.

Agnieszka Jankowiak-Maik, znana szerzej jako Babka od Histy, od lat udowadnia, że o przeszłości można mówić z pasją, bez podręcznikowej nudy i z silnym nastawieniem na krytyczne myślenie. Jej książka „Historia, której nie było” to ambitna próba odczarowania narodowych mitów i oddania głosu tym, którzy w oficjalnym nurcie dziejów zostali zmarginalizowani. Moja ocena to 6/10 – to pozycja niezwykle ważna społecznie i edukacyjnie, choć jako dzieło literackie pozostawia pewien niedosyt. Książka nie jest klasyczną opowieścią fabularną, lecz zbiorem esejów i reportaży historycznych, które rzucają światło na „białe plamy” w naszej świadomości. Autorka skupia się przede wszystkim na herstorii, czyli historii kobiet, które mimo ogromnych zasług, zostały wypchnięte poza margines kronik pisanych przez mężczyzn. Poznajemy losy buntowniczek, naukowczyń i działaczek, których nazwiska rzadko pojawiają się w testach ósmoklasisty. Jankowiak-Maik analizuje również mechanizmy tworzenia mitów narodowych. Pokazuje, jak konkretne wydarzenia były retuszowane, by pasowały do aktualnej narracji politycznej czy ideologicznej. Autorka prowadzi nas przez wieki – od średniowiecza po czasy współczesne – zachęcając do zadawania pytania: „Dlaczego o tym nie usłyszałem w szkole?”. Mocne strony: Edukacja przez empatię Demokratyzacja historii: To najsilniejszy punkt książki. Autorka skutecznie „uczłowiecza” postacie historyczne, zdejmując je z pomników i pokazując ich lęki, motywacje oraz realne problemy. Przystępny język: Jankowiak-Maik pisze tak, jak uczy – dynamicznie, zrozumiale i z ogromnym szacunkiem do czytelnika, który nie musi być profesorem historii, by czerpać z lektury satysfakcję. Krytyczne podejście: Książka uczy weryfikowania źródeł i nieprzyjmowania „prawd objawionych” za pewnik, co w dobie dezinformacji jest umiejętnością bezcenną. Ocena „powyżej średniej” wynika z pewnego rozmycia formy. Choć treść jest fascynująca, momentami odnosi się wrażenie, że czytamy bardzo dobry, rozbudowany zbiór postów z mediów społecznościowych lub artykułów popularnonaukowych. Brakuje tu głębszej, spajającej wszystko klamry literackiej, która nadałaby całości bardziej monograficzny charakter. Dla osób głęboko siedzących w tematyce historycznej, niektóre wątki mogą wydać się potraktowane zbyt skrótowo, niemal publicystycznie. Podsumowując, „Historia, której nie było” to idealna propozycja dla młodzieży i osób, które chcą odświeżyć swoje spojrzenie na dzieje Polski. To ważny manifest dydaktyczny, który naprawia błędy systemu edukacji. Sześć punktów to uznanie dla misji autorki i jej pasji, nawet jeśli sama forma publikacji mogłaby być nieco bardziej pogłębiona. To lektura, która otwiera oczy i skłania do dyskusji przy rodzinnym stole.

To jedna z tych książek, wobec których mam bardzo mieszane odczucia. Z jednej strony widzę jej ambicję, ważne tematy i ciekawy kontekst historyczny, z drugiej — coś w tej lekturze zwyczajnie mi nie zagrało. Największym problemem okazała się dla mnie konstrukcja narracji i bohaterowie. Gdy czytałem książkę partiami, łatwo było się pogubić w postaciach i ich imionach — momentami robił się z tego prawdziwy galimatias. Nie pomaga też spokojne tempo i dość chłodny styl opowieści, który utrudnia emocjonalne zakotwiczenie się w historii. Jednocześnie bardzo doceniam społeczny wymiar powieści. Najciekawsze było dla mnie pokazanie Korei w trudnym, tragicznym okresie poprzedzającym przemiany demokratyczne — kraju gwałtownie modernizującego się kosztem zwykłych ludzi. To właśnie ten kontekst, rozliczenie z ceną sukcesu i pamięcią o przeszłości nadają książce największą wartość. Widać tu refleksję nad nierównościami społecznymi, odpowiedzialnością i samotnością człowieka, który osiągnął wszystko, a jednocześnie wiele utracił. Podobał mi się też subtelny wątek romantyczny — oszczędny, melancholijny, pozbawiony łatwego happy endu. Dobrze współgra z ogólnym tonem powieści, pełnym nostalgii i poczucia niespełnienia. Mam jednak wrażenie, że tej książce czegoś brakuje. Trudno powiedzieć, czy to kwestia konstrukcji, czy może samego tłumaczenia, które momentami wydawało mi się nieco sztywne i potęgowało dystans wobec bohaterów. Historia jest ważna i ambitna, ale nie wciąga tak, jak mogłaby. To literatura refleksyjna, bardziej skupiona na ideach i społecznym tle niż na fabule czy emocjach. Doceniam jej znaczenie i klimat, ale czytelniczo pozostawiła mnie z poczuciem pewnego niedosytu.

Była to książka dziwaczna. Mam wrażenie, że jej format to luźne myśli autora rozpisane gdzieś na kartkach. W wyniku połączenia ich powstała książka. Była momentami emocjonalna ale też czułam jakbym w trakcie musiała układać puzzle żeby zdania łączyły się w coś więcej. Tak jakby nie były na swoim miejscu. Myślę, że jest to minus, który sprawił, że nie żyłam tą historią tak jak chciałam tego doświadczyć.

Nie mam zbyt dużego doświadczenia z literaturą azjatycką i każda lektura z tego regionu jest dla mnie ciekawą, często trochę niezrozumiałą, ale fascynującą przygodą ✨ Tak też było w przypadku hitu nad hitami, czyli zbioru opowieści o jakże melancholijnym tytule "Zanim wystygnie kawa". Nie ukrywam, że to właśnie tytuł zwrócił moją uwagę (na co po "Gdzie jesteś, piękny świecie" nie powinnam się już nabierać 😅), ale tym razem zdecydowanie nie spotkałam się z rozczarowaniem. Przyznaję, że potrzebowałam trochę czasu, aby oswoić się ze sposobem narracji, z postaciami, z dynamiką (lub jej brakiem). Mimo to, gdy już się do tego wszystkiego przyzwyczaiłam i minęło trochę czasu od lektury, myślę sobie, że to była całkiem przyjemna przygoda. I że te cztery historie są tak naprawdę piękną opowieścią o najbardziej pospolitej ludzkiej potrzebie. Potrzebie przejrzenia się jeszcze raz w ukochanych oczach. Jeszcze nie wiem, czy sięgnę po kolejne części tej serii, ale bardzo chętnie przyjmę wszelkie rekomendacje azjatyckich lektur, które zostały w Waszych książkowych serduszkach na dłużej 🙂

Będę szczera. 4 lata. Tyle zajęło mi przekonanie się do niej, bo przyznaję, że oceniłam po okładce (tak wiem, tak nie można). A dziś ta książka boli podwójnie. Autorka pisząc tę książkę też nie wiedziała jak bardzo stanie się nieaktualna jeszcze przed premierą (wydana 13.04.2022 czyli niecałe dwa miesiące po tym jak wojna objęła całe terytorium kraju). Opisuje Ukrainę sprzed wojny, piękną, dostępną, bliską. Mój żal jest tym większy, że przez to czekanie czytam o miejscach, do których teraz nie mogę pojechać i które zapewne już nie istnieją. Wojna to coś, czego nigdy nie zrozumiem. Ta lektura to dla mnie bardzo bolesne spóźnienie. Warto przeczytać.

Rewelacyjna książka, świetna relacja z przebiegu walki z pożarem lasu w 1992 w Kuźni Raciborskiej. Skondensowana, intensywna, wciągająca, bez zbędnych wypełniaczy. Czytając dosłownie czuje się napięcie i dramatyzm sytuacji. Bardzo dobry reportaż. Polecam wszystkim!

Chwytając po ten reportaż spodziewałam się szerokiego ujęcia tematu. Sądziłam, iż autorka skoncentruje się na całości problemu, jakim jest sytuacja kobiet, dziewczyn, dziewczynek w Indiach. Z jednej strony Faleiro temu podołała, z drugiej jednak skupiła się na konkretnej zbrodni i to wokół niej obudowała się w swoich spostrzeżeniach. Kilka lat temu światem wstrząsnęła brutalna zbrodnia na kobiecie i jej koledze na obrzeżach Delhi. Sprawcy zgwałcili dziewczynę, pobili oboje i porzucili na skraju drogi. Wszystko działo się w krążącym na obwodnicy miasta autobusie, którym ofiary podróżowały. Zbrodnia stała się przyczyną protestów społecznych na rzecz ofiar, jakimi głównie są kobiety w Indiach, a sprawa stała się kluczowym punktem rozmów, by wyjść z szeregiem pomysłów poprawy bezpieczeństwa dziewcząt w tym kraju. Pociągnęło to za sobą wiele zmian w prawie, które przytacza autorka reportażu, jednocześnie podpierając się w sprawie śmierci dwóch dziewcząt, kuzynek ichniejszą zbrodnią z Delhi. "Porządne dziewczyny" to próba odtworzenia zbrodni, jakiej dokonano w myśl honorowego zabójstwa na tle religijnym i obyczajowym na dwóch młodych kobietach. Zdjęcia ciał Padmy i Lalli obiegły lata temu niemal cały świat, nie ma nic zaskakującego w tym, że Indie całkiem inaczej kulturowo podchodzą do dbałości o anonimowość, o uczczenie pamięci zmarłych, szukają sensacji, która wyrwie ich z marazmu przytłaczającej codzienności, ale przede wszystkim całkiem innymi kategoriami wartości kierują się w stosunku do kobiet. Obraz, jaki kreuje w swojej książce Faleiro, jest przerażający, wręcz bulwersujący dla cywilizowanych krajów, jednocześnie poraża skalą brutalności obnażając niskie wartości dla życia drugiego człowieka, jeśli ten nie jest mężczyzną. "Porządne dziewczyny" traktuje o trudnym i mozolnym śledztwie, które - gdyby nie media i zainteresowanie całej rodziny - dość szybko zostałoby zamiecione pod dywan, ale również o nieudolności śledczych, byle jakim traktowaniu spraw ważnych, umniejszaniu roli kobiety w społeczeństwie. To także obraz brudnych, patriarchalnych Indii budowanych na konserwatywnych poglądach, gdzie kasty społeczne tworzą współczesność, a jednocześnie hołdują tradycji, rodzinnym wartościom i religii, której zasady wybierają według własnego uznania. Reportaż całościowo niesie ciekawe przesłanie, obrazując Indie dalekie od tych, które kolorują media. Z drugiej strony spodziewałam się większych konkretów i pochylenia nad sytuacją kobiet w szerszym zakresie, a nie tylko skoncentrowania na jednej, kluczowej sprawie: śmierci Padmy i Lalli.

Mocny, szczery i potrzebny reportaż. Sawińska pokazuje świat koreańskich kobiet bez upiększeń, ale też bez sensacji — z empatią i ogromnym wyczuciem. Choć jestem mężczyzną, trudno było mi pozostać obojętnym wobec historii bohaterek. To książka, która otwiera oczy i zostawia w człowieku ważne pytania. Świetna, wartościowa lektura.

Cóż to była za książka! Poświęciłam jej sporo czasu, ponieważ zgromadzono w niej tak wiele treści, że zdecydowanie nie jest to lektura na jeden, ani nawet na kilka wieczorów. Każdy wieczór spędzony z tą książką okazywał się jednak niezwykle wartościowy, a każda przedstawiona opowieść angażowała i dostarczała czytelniczej satysfakcji. Historie niemal ożywają przed oczami, przywodząc na myśl dynamiczną akcję filmową, a przy tym wzbogacone są licznymi anegdotami i subtelnym humorem. To znakomita propozycja dla każdego czytelnika zainteresowanego Islandią, szczególnie dla cudzoziemców, którzy chcą lepiej poznać jej specyfikę. Książka zyskuje dodatkową wartość dzięki temu, że ukazuje dzieje wyspy w szerszym kontekście — jej wpływu na region i świat. Autor posługuje się lekkim i sugestywnym stylem, co tylko potwierdza wyjątkową pozycję Islandii pod względem liczby pisarzy przypadających na mieszkańca — według wielu zestawień jest ona pod tym względem światowym liderem.

Ciekawe i dość przerażające spojrzenie na problemy Podhala. Nie daje całościowego obrazu regionu a skupia się na kilku znaczących elementach. Napisany dobrze, choć w dość szczegółowy sposób opisując osoby związane z regionem dla „początkujących” bywa trudny do spamiętania i przebrnięcia. Nie jest to przełomowy ale na pewno warty przeczytania reportaż.

Książka, która, odmiennie jak wiele innych, z początku wydaje się nieatrakcyjna. Mając ochotę ją porzucić dałem sobie jeszcze chwilę i zupełnie nie żałuję - fantastycznie przedstawiony obraz Wysp Owczych i osób ją zamieszkujących, koncentrująca się głównie, zgodnie z tytułem, na miłości, ale porusza jeszcze wiele interesujących wątków wyspiarskiej codzienności. Podsumowując - polecam i jeśli ktoś jak ja z początku czuje rozczarowanie, warto kontynuować i wchłonąć opowieści autorki!

Opisywana w reportażu historia jest wyjątkowa, dlatego sama w sobie się broni. Sposób przedstawienia jej przez autorkę i nietrafne rozłożenie punktów ciężkości niestety nie jest dla niej korzystny. Nie znajduję również wytłumaczenia dla uzupełnienia książki dłużącymi się cytatami powieści pisanych przez bliźniaczki, które w takim nagromadzeniu jedynie nużą.

Miyu i Chobi, Reina i Mimi, Aoi i Kukki, pani Shino i jej bratanek Ryōta oraz John i Kuro. Kilkoro ludzi i ich koty, które pojawiły się w ich życiu w odpowiednim czasie. No, może z wyjątkiem najmądrzejszego psa na świecie, Johna, który wiedział kiedy odejść. Kilka historii czterech kobiet, które żyją w sąsiedztwie nawet nie znając się. Każda z nich zmaga się z jakimś problemem. Miyu czuje się inna niż wszyscy i uważa, że dlatego jest samotna. Reina ma ogromny talent, ale brakuje jej pokory. Aoi zadręcza się wypowiedzianymi do przyjaciółki słowami. Pani Shino próbuje wreszcie żyć swoim życiem, choć chciałaby być komuś potrzebna. Ryōta szuka u ciotki sensu życia po ucieczce z korpo, które bardziej przypominało obóz pracy. A koty, przybłędy, patrzą na to życie swoich właścicieli, czasami udzielając im rad, czasami wspierając, niekiedy karcąc. Oczywiście po kociemu. I choć kobiety i młody mężczyzna nie zawsze rozumieją swoich pupili, to pomału czują, że bez tych czworonogów ich życie byłoby uboższe. Piękna historia, prosta i życiowa, pełna oczywistych prawd. Typowa dla dalekowschodniej literatury. Naznaczona też cierpieniem i poważnymi problemami, a mimo to dająca nadzieję na lepszą przyszłość. Że po burzy pojawia się słońce. Że czasami niewielkie kroki mogą przynieść ogromne zmiany na lepsze.

TO jedna z tych historii, które od pierwszych stron otulają czytelnika ciepłem, spokojem i odrobiną magii codzienności. To książka, która nie tylko bawi i wzrusza, ale też przypomina, jak ważne są małe gesty, dobre słowa i… mruczący towarzysze obok. 🐾 Kocia Kawiarnia to książka, która daje dokładnie to, czego obiecuje tytuł — chwilę wytchnienia, odrobinę słodyczy i dużo mruczącego ciepła. Po prostu idealna na poprawę humoru. A Ty — lubisz takie przytulne, „comfortowe” historie?

Kiedy bierzemy do ręki książkę o tak prowokacyjnym tytule jak „Ile kosztuje żona? Mroczne sekrety rynku małżeńskiego”, spodziewamy się sensacji. Jednak Violetta Rymszewicz, psycholożka i doradczyni HR, serwuje nam coś znacznie głębszego i bardziej przerażającego niż tani clickbait. To rzetelny, bolesny i niezwykle potrzebny reportaż, który rozbija naszą zachodnią bańkę przekonania o powszechnym postępie cywilizacyjnym. Autorka z brutalną szczerością pokazuje, że w wielu zakątkach globu – a także tuż za naszym progiem – kobieta wciąż jest traktowana jak towar, inwestycja lub po prostu przedmiot użytkowy. Podróż przez targowiska ludzkiego losu Rymszewicz zabiera czytelnika w podróż, która nie ma nic wspólnego z turystyką. Odwiedzamy targi żon w Bułgarii, gdzie młode dziewczęta są wystawiane na sprzedaż przez własne rodziny, przyglądamy się rynkowi „żon z katalogu” w Azji i badamy tragiczne losy wdów w Indiach czy Afryce Subsaharyjskiej. Każdy rozdział to inna szerokość geograficzna, ale ten sam mechanizm: ekonomizacja relacji międzyludzkich. Autorka genialnie łączy perspektywę globalną z lokalną. Udowadnia, że systemowa przemoc i uprzedmiotowienie kobiet to nie tylko domena „egzotycznych” krajów. Rymszewicz odważnie zagląda na polskie podwórko, punktując szkodliwe wypowiedzi polityków czy celebrytów, które normalizują agresję i umacniają patriarchalne struktury. Incele i seksroboty: Nowe oblicze samotności Niezwykle ciekawym i nowoczesnym wątkiem jest analiza środowiska inceli oraz rosnącego rynku seksrobotów i silikonowych lalek. Autorka nie ocenia tych zjawisk jedynie przez pryzmat moralności, ale analizuje je jako skutek kryzysu męskości i zmieniającej się dynamiki społecznej. Pytanie postawione w tytule nabiera tu nowego znaczenia: ile kosztuje zastąpienie żywej kobiety technologią, która nigdy nie powie „nie”? Ocena 8/10 odzwierciedla ogrom pracy dokumentalnej i emocjonalny ładunek tej pozycji. To reportaż, który „boli” podczas czytania, ale jest to ból oczyszczający, zmuszający do refleksji nad tym, w jakim świecie żyjemy. Zalety: Wybitna umiejętność łączenia danych statystycznych z poruszającymi historiami konkretnych osób. Reportaż jest wzbogacony o zdjęcia, co nadaje opisywanym dramatom ludzką twarz. Styl Rymszewicz jest dynamiczny, niemal filmowy, co sprawia, że mimo trudnej tematyki, od książki trudno się oderwać. Drobne mankamenty: Momentami autorka pozwala sobie na dygresje polityczne, które – choć zrozumiałe w kontekście jej poglądów – mogą wydać się niektórym czytelnikom zbyt subiektywne w zestawieniu z rzetelnym materiałem reporterskim. Także wielowątkowość sprawia, że niektóre tematy (jak chociażby kwestia wdów) pozostawiają niedosyt i zasługiwałyby na osobne tomy. „Córka to ciężar dla rodziny i wyraźny dowód na to, że bogowie nie byli łaskawi”. Podsumowując, „Ile kosztuje żona?” to lektura obowiązkowa nie tylko dla kobiet, ale przede wszystkim dla mężczyzn. To książka o empatii, a raczej o jej drastycznym braku w świecie rządzonym przez pieniądz i tradycję. Violetta Rymszewicz stworzyła dzieło, które działa jak kubeł zimnej wody – budzi z letargu i przypomina, że walka o godność drugiego człowieka nigdy się nie kończy. Jeśli szukasz lektury, która zmieni Twój sposób patrzenia na instytucję małżeństwa i współczesne społeczeństwo, ten reportaż jest właśnie dla Ciebie. To nie jest książka do kawki; to książka, która po przeczytaniu nie pozwoli Ci spokojnie zasnąć.

Takie książki są albo rewelacyjne, albo dobre, albo bardzo kiepskie... bałem się, że ta będzie kiepska, ale niepotrzebnie, jest po prostu solidnie dobra ;) Interesująca i dosyć przystępna, chociaż fragmenty opisujące co się dzieje z organizmem po podaniu trucizny no to już wyższa chemia czy medycyna i tu trochę odpływałem :P Ogólnie jednak jest to kawałek wiedzy dla przeciętnego czytelnika. Było też troszkę humoru, np.: "Kiedy wiesz, że wprawdzie nie musisz się bać pluskiew, ale za to powoli zabija cię twoja tapeta, nie ma mowy o relaksie i odpoczynku, z którymi powinna się kojarzyć sypialnia. " (pdf.str. 193) ale gdyby go było troszkę więcej to by było idealnie ;) (czytana/słuchana: 9-10.03.2026) 5-/5 [7/10]

Spojrzenie na Dubaj jak i Emiraty z perspektyw różnych profesji. Ciekawa, dość szeroko opisana historia transformacji i bogactwa w ZEA. Zdjęcia dobrze byłoby uzupełnić o krótki opis, a reportaże o jedną/dwie rozmowy z osobami o bardziej "przyziemnych" zawodach.

Bardzo dobrze się ją czyta- pochłonęłam w jeden dzień. Byłam przerażona, jak funkcjonuje prywatny system edukacyjny w Japonii i czego wymaga się od pięcioletnich dzieci i jak bezrefleksyjnie rodzice w to brną. Relacja autorki broni się dzięki totalnej szczerości i przyznaniu, że popełniła wiele błędów w wychowaniu syna. Dla mnie najbardziej wstrząsająca scena, to ta, gdy po pobiciu syna przez nauczyciela matka pierze i prasuje chustęczkę przemocowca. To były okolice roku 2010! Taro był naprawdę bardzo silnym psychicznie chłopcem, że udało mu się to jakoś przetrwać. Duży plus po lekturze- doceniłam polską publiczną szkołę i podejście dzisiejszych rodziców, którzy są być może czasem zbyt roszczeniowi i nieobiektywni, ale wolę to od podejścia Japończyków.

Istnieją książki, które kupuje się oczami, a „Historia pewnego kota” Laury Agustí jest tego najlepszym przykładem. To nie jest zwykły poradnik dla właścicieli mruczków ani klasyczna biografia zwierzęcia. To wizualny poemat, w którym autorka składa hołd swojemu wiernemu towarzyszowi, syjamskiemu kocurowi o imieniu Oye. Przyznając tej publikacji ocenę 7/10, doceniam jej niezwykłą szatę graficzną i czułość narracji, choć jako lektura tekstowa pozostawia ona pewien niedosyt. Oye – kot, który stał się muzą Sercem książki jest relacja Laury z Oye, który towarzyszył jej przez siedemnaście lat. Agustí prowadzi nas przez wspólne dekady – od momentu, gdy jako mała kulka futra trafił do jej domu, aż po nieuchronne pożegnanie. Autorka przeplata osobiste wspomnienia z ciekawostkami na temat kociej natury, historii udomowienia tych zwierząt oraz ich roli w kulturze i sztuce. To sprawia, że „Historia pewnego kota” staje się czymś w rodzaju silva rerum – sylwy, w której prywatne sentymenty mieszczą się obok faktów z encyklopedii. Najmocniejszą stroną tej pozycji są ilustracje. Agustí, znana ze swojego precyzyjnego, niemal miedziorytniczego stylu, tworzy obrazy, od których trudno oderwać wzrok. Jej czarno-białe rysunki są pełne detali: każde pasmo sierści, każde kocie spojrzenie i każda roślina w tle wydają się żyć własnym życiem. To właśnie warstwa graficzna sprawia, że obcowanie z tą książką jest doświadczeniem niemal medytacyjnym. Autorka potrafi uchwycić tę specyficzną kocią elegancję i dystans, który tak fascynuje miłośników tych zwierząt. Siódemka to ocena dla pięknego przedmiotu kolekcjonerskiego. Dlaczego nie wyżej? „Historia pewnego kota” bywa literacko nierówna. Osobiste fragmenty są wzruszające, ale wstawki popularnonaukowe o historii kotów bywają dość powierzchowne i mogą wydać się wtórne dla kogoś, kto przeczytał już kilka książek o felinoterapii czy etologii. Momentami ma się wrażenie, że tekst jest jedynie pretekstem do zaprezentowania kolejnych genialnych grafik. Książka Laury Agustí to idealny prezent dla każdego, kto dzieli życie z kotem i rozumie, że ta relacja to coś znacznie więcej niż tylko karmienie i sprzątanie kuwety. To opowieść o dorastaniu, zmianach i o tym, jak zwierzęta stają się kotwicami naszej pamięci. Choć pod względem treściowej głębi może nie przynieść rewolucyjnych odkryć, to jako obiekt artystyczny broni się na każdej stronie. To solidne 7/10 – piękna, melancholijna i pełna klasy podróż śladami kocich łapek.