Postanowiłam odświeżyć sobie dawno czytaną książkę i jednocześnie uczcić 81 rocznicę Powstania Warszawskiego, niezależnie od mojego ambiwalentnego stosunku do niego.
Lektura jest jednocześnie monotonna i dynamiczna. Przez cały czas mamy powtarzalne motywy - wieczną zmianę: szukanie przez ludność cywilną Warszawy bezpiecznego miejsca, wody i pożywienia aby móc przetrwać w walczącym mieście.
To bardzo warszawska książka, zanurzona w geografii Stolicy: Starego Miasta, Woli, Muranowa, Śródmieścia i Ochoty. Narracja jest niezwykle obrazowa, a także nieustannie wypełniona dźwiękami, pełna wyrażeń onomatopeicznych, oddających hałasy wojny.
Widzimy Powstanie z perspektywy przeżyć zwykłych mieszkańców, wyrwanych ze swojej w miarę normalnej egzystencji podczas okupacji. To życie w strachu, niepewności i niepokoju o najbliższych; w niewygodach, głodzie, brudzie; pod obstrzałem i bombami. Życie jest skoncentrowane na poszukiwaniu bezpiecznego schronienia, jedzenia, wody, możliwości umycia się, miejsca do spania. Wokół trwają nieustanne bombardowania, ludzie giną lub zostają ranni. Jednocześnie toczy się życie wśród gruzów, barykad, wędrówki przez podwórka, piwnice, zburzone domy.
Szczególnie poruszające są momenty przejścia kanałami, z niesieniem rannego, a także oglądanie kolejnych ofiar powstania. Nikt nie wiedział, czy to nie on nie będzie tym następnym, który straci życie. Budująca jest niesamowita solidarność ludzi w tych ekstremalnych warunkach.
Finał to gremialny wymarsz mieszkańców z Warszawy, przez kolejne dzielnice, w pierwszych dniach października, po podpisaniu kapitulacji. Na koniec Autor pokazuje jazdę pociągiem do obozu przejściowego w Pruszkowie i jak tam wyglądał pobyt wygnańców.
Miron Białoszewski wspomina swoje przeżycia z ogromną szczerością i dokładnością. Pokazuje jak wyglądała jego egzystencja w czasie Powstania, zawsze w mniejszej lub większej grupie członków rodziny i przyjaciół. Przekazuje mnóstwo szczegółów, równocześnie mając dużo wątpliwości co do tego, czy dobrze je pamięta po 20 latach. Często używa trybu przypuszczającego, często odwołuje się do wspomnień innych osób, np. ojca.
Uważam, że warto było wrócić do „Pamiętnika…”, poznać wojenne losy młodziutkiego wówczas (22 lata) Mirona Białoszewskiego, szczęśliwie ocalałego w czasie wojny, późniejszego świetnego pisarza i poety. Opisanie powstańczej wędrówki Autora stanowi znakomite świadectwo owych czasów, tego wyjątkowego momentu w historii Polski.
Audiobook jest czytany bardzo dobrze przez Jana Marczewskiego.
I jeszcze niezwykle wzruszająca litania z powstańczych podwórek:
„Od bomb i samolotów – wybaw nas, Panie,
Od czołgów i goliatów – wybaw nas, Panie,
Od pocisków i granatów – wybaw nas, Panie,
Od miotaczy min – wybaw nas, Panie,
Od pożarów i spalenia żywcem – wybaw nas, Panie,
Od rozstrzelania – wybaw nas, Panie,
Od zasypania – wybaw nas, Panie…”
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Proszę państwa do gazu
Najbardziej wymowne: "Proszę państwa do gazu" i "Ludzie, którzy szli". Bierność, zlagrowanie, egoizm i obojętność jako obrona przed nieludzkim czasem zagłady
Najbardziej wymowne: "Proszę państwa do gazu" i "Ludzie, którzy szli". Bierność, zlagrowanie, egoizm i obojętność jako obrona przed nieludzkim czasem zagłady
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to,, Proszę państwa do gazu "autorstwa Tadeusza Borowskiego to bardzo smutna opowieść o życiu ludzi podczas II wojnie światowej. Czytałam ją z wielkim niedowierzanie, mimo że wiedziałam z opowiadań starszego pokolenia jak wyglądało życie ludzi w tamtym okresie. Jednak opisy zbrodni jakich dopuszczali się zabory były dla mnie tak przerażające, że musiałam ją czytać na,, raty ". Cieszę się, że jednak ja przeczytałam,a oparta na niej matura została zdana. Warto po nią sięgnąć i pamiętać o tych trudnych czasach pełnych cierpienia, ale także ogromnej wiary, nadziei i miłości. Obyście nie zapomnieli jak wiele poświęcili dla nas nasi przodkowie byśmy mogli dziś żyć bezpiecznie i szczęśliwie.
,, Proszę państwa do gazu "autorstwa Tadeusza Borowskiego to bardzo smutna opowieść o życiu ludzi podczas II wojnie światowej. Czytałam ją z wielkim niedowierzanie, mimo że wiedziałam z opowiadań starszego pokolenia jak wyglądało życie ludzi w tamtym okresie. Jednak opisy zbrodni jakich dopuszczali się zabory były dla mnie tak przerażające, że musiałam ją czytać na,, raty...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowiadania Borowskiego miażdżą swoją atmosferą znieczulicy. Na końcu każdego z nich nie ma żadnego morału. Nieraz puentą jest tragiczny los przedstawionych w nich ludzi. Nie wszystkie trzymają równy poziom, z pewnością jednak można znaleźć tu perełki. Niezbyt spodobały mi się historie z końcowego segmentu "Kamiennego świata". Uważam, że są za krótkie i stanowią bardziej strumień świadomości niż opowiadania. Za to pozostałe, czyli "Pożegnanie z Marią" i "Pewien żołnierz", potrafią strzelić w pysk bezwzględną rzeczywistością... Dobrze, że jest to lektura obowiązkowa dla maturzystów. Dla młodszych mogłaby być zbyt brutalna. W końcu nikt nie jest w stanie przedstawić lepiej realiów obozów i wojny niż naoczny świadek. W przeciwieństwie do, przykładowo, książki Grzesiuka o obozie, nie ma tu humoru ani pozytywnego podejścia do życia. Jest rozpacz i beznadzieja, z której uwolnić może tylko śmierć. Przybijająca, ale bardzo potrzebna lektura. Otwiera człowiekowi oczy na to jak wojna jest w stanie zmienić ludzi. Warto poznać więcej niż maturalne opowiadanie „Proszę państwa do gazu”. Naprawdę fajnie się czytało, pomimo ciężkiej tematyki.
Opowiadania Borowskiego miażdżą swoją atmosferą znieczulicy. Na końcu każdego z nich nie ma żadnego morału. Nieraz puentą jest tragiczny los przedstawionych w nich ludzi. Nie wszystkie trzymają równy poziom, z pewnością jednak można znaleźć tu perełki. Niezbyt spodobały mi się historie z końcowego segmentu "Kamiennego świata". Uważam, że są za krótkie i stanowią bardziej...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPozycja wręcz obowiązkowa aby nigdy nie zapomnieć o tych strasznych czasach. Pisane na "gorąco" przez tego, któremu udało się przeżyć!
Pozycja wręcz obowiązkowa aby nigdy nie zapomnieć o tych strasznych czasach. Pisane na "gorąco" przez tego, któremu udało się przeżyć!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo raz pierwszy, odkąd pamiętam, miałem wrażenie, że czytam o człowieku, który próbuje przetrwać piekło, nie wierząc już w nic – nawet w dobro.
To nie jest książka o bohaterstwie, o nadziei ani o moralności. To książka o systemie, który odebrał ludziom sens człowieczeństwa i o tych, którzy mimo to żyli dalej, robili swoje, oddychali, pomagali, kradli, umierali.
Po raz pierwszy, odkąd pamiętam, miałem wrażenie, że czytam o człowieku, który próbuje przetrwać piekło, nie wierząc już w nic – nawet w dobro.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo nie jest książka o bohaterstwie, o nadziei ani o moralności. To książka o systemie, który odebrał ludziom sens człowieczeństwa i o tych, którzy mimo to żyli dalej, robili swoje, oddychali, pomagali, kradli, umierali.
Hmmm...czytałem kilka, bodajże 3 opowiadania w liceum, z tego tomiku. Po latach postanowiłem przeczytać cały zbiór. Sądzę, że jest to jedna z ważniejszych lektur życiowych. Szczególnie znaczące, a zarazem najbardziej wstrząsające jest opowiadanie "Proszę Państwa do gazu" - tam bowiem uwidacznia się to, co Hannah Arendt, Viktor Frankl, Emmanuel Levinnas mówili o odczłowieczenie w totalitarnym świecie obozów - o "innym świecie", parafrazując Grudzińskiego. Straszna jest konkluzja, że... ludzie w obozach mogli żyć dzięki śmierci innych.
Hmmm...czytałem kilka, bodajże 3 opowiadania w liceum, z tego tomiku. Po latach postanowiłem przeczytać cały zbiór. Sądzę, że jest to jedna z ważniejszych lektur życiowych. Szczególnie znaczące, a zarazem najbardziej wstrząsające jest opowiadanie "Proszę Państwa do gazu" - tam bowiem uwidacznia się to, co Hannah Arendt, Viktor Frankl, Emmanuel Levinnas mówili o...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMocno męcząca i przytłaczająca. Choć historię krótkie, trudno się czytało.
Mocno męcząca i przytłaczająca. Choć historię krótkie, trudno się czytało.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie daję oceny, bo uważam, że takich książek nie da się osądzić sprawiedliwie. Przeżycia i czasy tragiczne, ale sposób ich opisania mnie nie ujął.
Nie daję oceny, bo uważam, że takich książek nie da się osądzić sprawiedliwie. Przeżycia i czasy tragiczne, ale sposób ich opisania mnie nie ujął.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo ciężko się czyta Borowskiego. Tematykę już znam i jeśli porównać niektóre dzienniki obozowe z tymi opowiadaniami, Borowski traci. Nie zamierzam tu umniejszać przeżyć autora, jednak jego styl wyrażania się nie podszedł mi po paru próbach zabrania się do książki.
Bardzo ciężko się czyta Borowskiego. Tematykę już znam i jeśli porównać niektóre dzienniki obozowe z tymi opowiadaniami, Borowski traci. Nie zamierzam tu umniejszać przeżyć autora, jednak jego styl wyrażania się nie podszedł mi po paru próbach zabrania się do książki.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie jest to lektura na wakacje, trudno też wystawić opinię czy ilość gwiazdek. Opowiadania omawiałam jeszcze w szkole średniej, dopiero teraz zabrałam się za przeczytanie całej pozycji. Warto, nie jest to długie.
Nie jest to lektura na wakacje, trudno też wystawić opinię czy ilość gwiazdek. Opowiadania omawiałam jeszcze w szkole średniej, dopiero teraz zabrałam się za przeczytanie całej pozycji. Warto, nie jest to długie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to