Bez skrupułów

Przeczytałem drugi tom trylogii Konstanty'ego Simonowa „Nikt nie rodzi się żołnierzem” zdecydowanie najobszerniejszy z całej trylogii, bo ponad 800 st. Przyznam szczerze, że czytało mi się go lepiej jak pierwszy, nie wiem czy też nie była to kwestia tłumaczenia, gdyż każdy tom jest tłumaczony przez innego tłumacza. Mamy tu kontynuację losów naszych bohaterów. Powieść ma wiele wątków, nie rzadko rozciągniętych na kilkadziesiąt stron, więc trzeba dobrze się skupić, bo do tego dochodzi wiele postaci. Po drugim tomie muszę stwierdzić, że jest to kawał dobrej literatury, świetnie skonstruowana narracja, pełna napięcia i refleksji, sprawia, że czytelnik zanurza się głęboko w świat przedstawiony, nie mogąc oderwać się od lektury. Polecam jak najbardziej, mimo że jak to bywa u pisarzy radzieckich, nie unikniemy propagandy, ale też trzeba podkreślić, że mimo cenzury, udało się autorowi sporo różnych tematów przemycić. Pozostaje mi zabrać się za ostatni tom trzeci, liczący ponad 600 stron - podobno najlepszy z całości.

Wzruszająca i piękna historia,aż niewiarygodne ,że działa się na prawdę. Czytałam ją jakieś 20lat temu i podobała mi się, ale nie wywarła na mnie aż takiego wrażenia jak jej poprzedniczka tego samego wydania"Tylko razem z córką", którą do dziś pamiętam w szczegółach.

Ciekawostka - nie czytałam "Tylko razem z córką";). Mimo tego, układając historię Betty i Mahtab z porozrzucanych tu i ówdzie informacji, nie gubiłam się w historii i czuję, że sporo "wyciągnęłam" z tej książki. Nie jest to książka fabularna, ale jak na (trudną moim zdaniem) formę miksu luźnych przemyśleń, uzupełnień i opisów "co stało się później" - nie czyta się źle. Historie innych rodziców - poruszające. Jedyne co, to miałam ochotę upiec polską korektę na wolnym ogniu, ktoś chyba puścił tekst totalnie bez czytania - w życiu nie widziałam tylu nie tylko literówek, ale wręcz błędów.

Książka, którą warto przeczytać. Opowiada o tym jak żyją bogate kobiety w Arabii Saudyjskiej. Z pozoru życie cudowne, beztroskie i ociekające diamentami i złotem, a faktycznie okupione zniewoleniem kobiet i brakiem jakichkolwiek praw. Dla osób, które znają temat nie ma tu zbyt wiele odkrywczego.

Powieść obyczajowa, ukazująca trudne losy polskiej góralki. Niechciane wiejskie dziecko we wczesnych latach międzywojennych wysłane do dalekich krewnych w USA. Tak trafia niczym Alicja Lewisa Carolla do obcego, zupełnie nieznanego świata. Niestety nie jest to kraina baśni i czarów choć oferuje nowe, dotąd niedoświadczone luksusy. Dziewczynka jest nieszczęśliwa i zbuntowana, ale silna psychicznie i z natury szlachetna. Uparcie ciężką pracą dąży do wytyczonych celów. Towarzyszymy jej przez kolejne lata. Obserwujemy jak dorasta, dojrzewa, nabiera blasku i życiowego rozpędu. Jej historia budzi emocje więc trzymamy kciuki za jej pomyślność, ronimy łzę wzruszenia gdy doświadcza bólu i cierpi. Książka pisana w niedzisiejszym stylu bo pięknie. Pięknym językiem, staranną, elegancką polszczyzną, co jak się okazuje dla niektórych jest dużym utrudnieniem w czytaniu, zrozumieniu. Przykro zaskakujące, ale prawdziwe. Fabuła barwna, wartka, nie dająca miejsca nudzie. Dzieje się dużo i dzieje się ciekawie. Powieść najprawdopodobniej oparta na własnych przeżyciach i doświadczeniach autorki. Rzecz nie rewelacyjna, ale zdecydowanie dobra.

10 gwiazdek bo Wysocki to idol mojego pokolenia, a autorki "koński ogon" siał zgorszenie w polskich szkołach. Zaczęło się od filmu "Przed potopem" (1954),polska premiera (chyba??) 1957 i fryzury Mariny Vlady; uczennice z "bardzo dobrych domów" (jak śpiewano w kabarecie Jerzego Dobrowolskiego "Owca") były masowo odsyłane do domu za ów "koński ogon" i skruszone wracały do szkoły wraz z wezwanymi rodzicami, tudzież warkoczykami na głowie, bo takiego zberezeństwa włosowego szkoła socjalistyczna tolerować nie mogła i nie chciała. Demoralizujący wpływ Vlady pogłębił następny jej film pt "Czarownica" (1956). To ponad 60 lat od tamtych dni, a ja je tak dobrze pamiętam! To ja tak długo żyję!! To dla młodych tak znajome, jak dla mnie Powstanie Styczniowe. Tyle, że ja wspomnę o wojnie koreańskiej. A teraz uporządkujmy bazę Marina Vlady właściwie Marina de Poliakoff – Baidaroff (ur. 1938) - francuska aktorka, której przodkami byli Rosjanie. Popularność w Polsce przyniosły jej filmy "Przed potopem" Cayatte'a i "Czarownica" Michela. "Przed potopem" to film o zbuntowanej młodzieży, która wobec wybuchu wojny koreańskiej zamierza uciec na wyspy Polinezji, a "Czarownica" to film, ktorym Marina Vlady oczarowala caly świat; Wysockiego też. Malgorzata Piwowar na http://www.rp.pl/artykul/1166381-Dokument-o-Wysockim-i-Vlady.html pisze: "Ich wspólna historia trwała 13 lat. To był czas szczęścia i rozpaczy. Tak wyglądała miłość Mariny Vlady i Włodzimierza Wysockiego. Poznali się w 1967 roku w Moskwie, gdy on był dobrze rokującym aktorem Teatru na Tagance, a ona – francuską aktorką znaną z filmu „Czarownica", budzącego w ZSRR zachwyt. Ten film zobaczył też Wysocki i powiedział o Marinie – „ona będzie moja" – tak twierdzi Jurij Lubimow, reżyser i przyjaciel aktora. A Marina, kiedy zobaczyła Wołodię grającego w jednym ze spektakli – też się nim zafascynowała. Potem dopomógł los. Po spektaklu znaleźli się na tym samym przyjęciu. .. ...Dalsze wydarzenia toczyły się szybko, bo uczucie okazało się tak gwałtowne, że szybko zdecydowali się na nowe życie. Nie było to proste, bo oboje byli już w związkach - ona była matką trojga dzieci, on – dwóch synów..." Wladimir Wysocki (1938 – 1980) - pieśniarz, poeta i aktor. Wg Wikipedii „Jako aktor zyskał sławę swoimi kreacjami w Teatrze na Tagance oraz kilkoma rolami filmowymi m.in. w serialu kryminalnym pt. „Gdzie jest czarny kot” Dla większości był przede wszystkim pieśniarzem. Śpiewał niskim, ochrypłym barytonem, przy akompaniamencie gitary (później również z orkiestrą)....” Najtrafniej ocenia go Marina w liście po śmierci Władimira, pełnym żalu i pretensji do teścia, przedstawiciela sowieckiego betonu, który nie chciał z synem się pojednać (s. 235): „...Ten pijak, element antyradziecki, odszczepieniec, nierób, wróg, szaleniec, zły ojciec, zły syn, ten człowiek upadły, który zadaje się z cudzoziemką - to pański syn, Siemionie Władimirowiczu.. Ten podziwiany aktor, powszechnie uznany twórca, człowiek namiętnie kochający ziemię ojczystą, niestrudzony w pracy, patriota, wizjoner, sfrustrowany ojciec, cierpliwy, pobłażliwy dla pańskiej głupoty syn, ten człowiek wyzwolony i szczęśliwy w życiu prywatnym - to także pański syn.....” Świetna książka, choć ujawnia poważny mankament, poważny problem autorki ze zrozumieniem istoty rosyjskiego pijaństwa. Mimo własnych rosyjskich korzeni, mimo znajomości faktów (s. 39): „...od trzynastego roku życia pijesz na umór...”, mimo poznania wielu Rosjan, mimo szczerej chęci pomocy mężowi, nie jest w stanie zrozumieć „rosyjskiej duszy”, która żąda alkoholu, by się otworzyć i móc tworzyć. Abstynencja alkoholowa spowoduje abstynencję twórczą, a tego właśnie ona nie jest w stanie pojąć. Czyż nie widać tego również na polskim podwórku? Przecież dla całej plejady polskich twórców alkohol to „condicio sine qua non”. Okresy wymuszonej abstynencji, to złuda, bo „kto pił, ten będzie pił”, a jak nie będzie, to straci zdolność tworzenia. Wskutek tej niemożności zrozumienia, kryzys w ich związku się pogłębiał, aż do tragicznego końca. C' est la vie! A obciążanie winą ojca czy systemu jest naiwne. Jeszcze jedna refleksja po zakończeniu lektury: poznajemy punkt widzenia Mariny, a ja podziwiam siłę jego miłości, chociażby wtedy, gdy zaszywa kolejne esperale, wiedząc, że je wydłubie. Marina pisze (s. 55): „.....Masz wolny wybór, nikt nie zmusza cię do wznowienia kuracji ale nawroty choroby skłaniają cię do podejmowania kolejnych prób. Okresy wytchnienia trwają coraz krócej: od półtora roku przy pierwszym zaszyciu do kilku tygodni przy ostatnim....” Wysocki nie zaszywa esperalu dla ratowania siebie, bo jest absolutnie pewien nieskuteczności tego; on rozpaczliwie próbuje ratować ich związek; on, w swoim mniemaniu, się poświęca.... I dlatego ten związek nie ma już szans, on chyba od początku ich nie miał... Zakończę trafnymi słowami Lubimowa (s. 218): „Pasternak, Achmatowa czy Wysocki wzbudzili swoimi wierszami więcej niż podziw - wzbudzili miłość” Łza w oku się kręci, więc wchodzę na https://www.youtube.com/watch?v=HbaZVb3ILD4 i słucham na początek „Ballady o miłości” PS Ciekawostka: Marina Vlady mieszkała w Maisons – Laffitte, jak Giedroyć i jego „Kultura”

Przebieg wydarzeń i sposób w jaki autorka znalazła się w kraju męża nie jest niewiarygodny i infantylny. Opowieść niosąca dużo emocji, trudnych emocji. Można wczuć się w rozpaczliwe położenie autorki. Nieco dziwi fakt ( choć motyw ten znam z innych książek) że człowiek jest w stanie zmienić się tak bardzo w tak krótkim czasie lub tak długo ukrywać swą naturę, jak mąż autorki. Sama książka trzymająca w napięciu. Czyta się bardzo dobrze, serce nie raz bije mocniej.

Zaskoczyły mnie opinie. Na mnie ta książka zrobiła ogromnie wrażenie. Wyjątkowe jest móc posłuchać tak szczegółowej historii życia kogoś kto urodził się na początku XIX wieku w Chinach, w czasach wielkich przemian kulturowych. W książce widzimy jeszcze stary świat, który był bardzo poukładany i przekazywał wiele wartości, ale dawał bardzo mało miejsca kobietom. Jak małe miały znaczenie, jak przedmiotowo były traktowane. To nie tylko biografia, ale także literatura feministyczna, mówiąca o wyzwoleniu. Głównym tematem książki wcale nie jest rozwód, to polskie tłumaczenie położyło na to nacisk. Oryginalny tytuł to "Bound feet and western dress", czyli skrępowane nogi i zachodnia sukienka. Opisując prawdziwą historię życia, kobiety żyjącej w tym okresie, pokazuje jak wpływy kulturowe z zachodu i rodzinne tradycje ukształtowały ją i jej życie. Pokazuje dzieje pokolenia radzącego sobie w czasach okołowojennych, emigrujących do Europy i Ameryki, bardzo ceniących wykształcenie i rodzinę. Ta książka jest piękna i wyjątkowa. Przypomina biografię rodzinną Lisy See, Na Złotej Górze.

Wow, cóż to była za lektura Książka odkrywa przed nami autentyczne pamiętniki 13stoletniej mieszkanki okupowanej Warszawy. Ciężko jest sobie wyobrazić brzemię jakie nosiło te dziecko i jak wielką odpowiedzialność miało na sobie. Pokazuje jak potrafi zmienić się psychika człowieka żyjącego w strachu, a jednocześnie próbującego żyć „normalnie” Książka pozwala docenić życie w spokojnych czasach. Wielka szkoda, że autorce pamiętnika nie udało się po tym wszystkim zaktualizować swojej sytuacji życiowej. Końcówka naprawdę daje do myślenia, gdziekolwiek jesteś Ewo wiedz, że nie zostałaś zapomniana.

Piękna biografia wnuczki ostatniego sułtana Turcji. Aż się wierzyć nie chce, że losy człowieka mogą być aż tak poplątane, tak barwne i tragiczne zarazem. W książce można znaleźć wszystko. Od indyjskiej biedy po czarodziejski Paryż. Od nienawiści po miłość. Od tajemniczych eunuchów po silne kobiety. Z każdą stroną powieść robi się ciekawsza.

Autentyczna relacja Polki, która wraz z mężem Algierczykiem wyrusza do jego kraju, by tam się osiedlić na stałe. Autorka ze szczegółami opowiada jak przyszło jej żyć w obcym państwie, w innej kulturze, gdzie prawo kobiety nie liczy się wcale, a wydarzenia polityczne nie prowadzą ku lepszemu. Przejmująca opowieść, pełna dramatu, ale także ukazująca piękno Algierii, kraju, gdzie zawsze świeci słońce a świeże owoce są dostępne przez cały rok. Polecam 100%

Lubię czytać książki Małgorzaty Duczmal. Choć emocji dzisiaj nie odtworzę, niemniej dla mnie była to ciekawa historia i nie zmarnowany czas. Katarzyna Jagiellonka, kobieta tamtych czasów, całkowicie zależna od mężczyzn, nie miała nic do powiedzenia w sprawie swojego losu. Mogła tylko oczekiwać na decyzje i tęsknić do tego co wydawało jej się ciekawe. Ojciec zmarł, brat był zajęty swoimi sprawami a ona więdła w staropanieństwie. Końcem końców odegrała znaczącą rolę. Była matką Zygmunta III Wazy. Spełnił się jej sen o miłości i dzieciach. Była królową i to lubianą przez podwładnych i kochaną przez męża. Lepiej późno niż wcale...

Bardzo śmiały opis działań pracownika UBP. Przeczytałem książkę kilka razy w ciągu kilku lat. Obecnie można poznać dokumenty i fotografie z faktycznym opisem tej akcji. Nie sposób wyrazić jednoznaczną opinię kim byli ludzie z oddziału Harnasia. Partyzantką czy bandą kryminalistów. Prawdę zakrywają mijające lata. Wciągająca lektura.

Ciekawa książka o losach afgańskiej rodziny żyjącej pod rządami Talibów. Historia pokazuje, że nie tylko kobiety ale i mężczyźni byli ciemiężeni i odebrano wszystkim nie tylko marzenia ale i podstawowe prawa człowieka. Na minus brak chronologii i dość spory chaos, autorka dała wrażenie, jakby chciała upchnąć na 200 stronach absolutnie wszystko.

Nie znałam tej historii, miałam jedynie jakieś migawki wspomnień jak to u małego dziecka. Jestem urzeczona tą historią, a oglądając występ Książka napisana lekko. Dobrze się czyta, a jeszcze jeśli ktoś tak jak ja lubi patrzeć na ludzi tańczących na lodzie, to polecam, Choć myślę że pozycja przypadnie do gustu nie tylko lubiącym biografie czy łyżwiarstwo, ale ogólnie kobietom wierzącym w miłość jak z filmów ;) . Ogromny plus za prywatne zdjęcia ukazane w książce, oraz przybliżenie nieco tej innej nieznanej mi Rosji. Szkoda że to jedyna biografia łyżwiarzy figurowych jaką spotkałam. Nie mniej nie mogłam się oderwać.

Trafiła mi się świetna propozycja od LC, bo zawierała wiele elementów, które cenię w książkach. Po pierwsze to wspomnienia o kobiecie, porywającej swoją energią i pasją życia. Po drugie opisujące oprócz prywatnych wspomnień też arcyważne i ciekawe wydarzenia mające miejsca w Polsce w czasach 1935-1949. Po trzecie napisana została wytrawnym językiem. Czytając wspomnienia autorki przenosiłam się w jej opowieści. Niezwykła kobieta, przeżywała swoje życie pełną piersią, czego z lubością jej zazdrościłam. Cudownie świadoma swoich potrzeb, pragnień i możliwości. Pomimo, że była panienką z dobrego i bogatego domu, nie zbywało jej na zaradności i umiejętności. Inteligentna dziewczyna, która radziła sobie w różnych sytuacjach i z różnymi ludźmi. Otwarta na różnorakie działania, przebojowa, gotowa na nowe wyzwania i zadania. Szczera, prostolinijna i prawdziwa. Maria Ginter to odważna, dzielna, pełna energii, samozaparcia i hartu ducha kobieta. Niezwykle bojowa i bohaterska, o czym świadczyła służba Warszawie i jej mieszkańcom podczas wojny. To silna wewnętrznie i zewnętrznie osoba, która nawet w obliczu straty najbliższych podnosiła się, bo życie toczyło się dalej a w nim wiele zadań i odpowiedzialności. To kobieta, która nie bała się żadnej pracy, którą przyciągały i pociągały zawody "zarezerwowane" w tamtych czasach dla mężczyzn. Lubiła samochody, tenis, grafikę, malarstwo. Kochała zwierzęta, a wśród nich najbardziej konie. Bohaterka i autorka książki kochała też mężczyzn swojego pierwszego męża Jana, synka Dzika, drugiego męża Wacka, ale kochała też wolność i niezależność. Trudno jej było wytrzymać długo w stanie nic nie robienia, miała szerokie zainteresowania i silną osobowość, nie znosiła narzucania woli, bo rodził się w niej silny bunt przeciwko temu. Takie osoby, jak Maria Ginter dodają wiary i mocy we własnych dążeniach i marzeniach. Gorąco polecam lekturę tej pozycji. Na koniec coś z Pani Marii Ginter: "Bóg stworzył piękny świat i wspaniałą przyrodę. Poczciwe zwierzęta nas karmią, odziewają i pracują za nas. Ptaki śpiewają, kwiaty pachną, gwiazdy mrugają, strumyki szemrzą. Wszystko byłoby jak w bajce, gdyby nie ludzie, którzy z tego raju robią piekło. Zamiast kochać, radować się życiem, budować i tworzyć, nienawidzą, zazdroszczą, napadają, palą, gwałcą i mordują!" Jakie to mi bliskie.

Słusznie przestrzega autor posłowia, Jacek Fuksiewicz, by nie wierzyć we wszystko, co Pola Negri napisała w swojej książce. Wiadomo, to jest skaza każdej, ale to każdej autobiografii. Aktorka miała - oprócz wielu innych - także talent literacki, więc opowieść czyta się znakomicie. Łatwo uwierzyć w jej skromność, dobre serce nawet dla nieprzyjaciół, w rzewne opowieści o perypetiach rodziny. Skądinąd jednak wiadomo, że mataczyła przy dacie urodzenia, zawodach rodziców i losach ojca (podobno wcale nie wysłano go na Sybir, lecz niecnie porzucił żonę z małą córeczką, zostawiając je bez grosza). Swoje liczne romanse (sorry - wielkie miłości) gwiazda niemego ekranu opisuje w sumie jednakowo. Zawsze była zdobywana niezwykłą hojnością i fantazją oraz gorącym uczuciem przez kolejnego partnera. I potem to zawsze ona podejmowała decyzję o rozstaniu... Warto jednak książkę przeczytać, by zagłębić się w świat początków kinematografii - w Europie i w USA, by poznać zasady rodzącego się w latach 20. ub.w. "star-systemu". Dzisiejsze uwielbienie dla gwiazd ekranu a częściej jednak estrady nijak się nie ma do tamtych czasów. I dzisiaj taka gwiazda nie zamawia w hotelu całego piętra, by znaczną część pokoi przeznaczyć na kwiaty, które "będą mi przysyłać wielbiciele". Owszem, przysyłali. Także klejnoty, kosze delikatesowe, itp. Mimo słabego zdrowia Pola Negri żyła 90 lat, a pamiętnik spisała na 18 lat przed śmiercią. Jej kariera w Hollywood trwała ledwie pięć czy sześć lat, jednak Pola Negri zostanie na zawsze w historii kina. I żadna aktorka polska nie dorównała jej w tym do tej pory..