Underground. The Tokyo Gas Attack and the Japanese Psyche

Szkoda, że autor nie poświęcił więcej stron zamachowcom i samej sekcie aby dodać trochę kontekstu. Fajnie się czytało, ale zdecydowanie za mało dramaturgii jak na reportaż

Szkoda, że autor nie poświęcił więcej stron zamachowcom i samej sekcie aby dodać trochę kontekstu. Fajnie się czytało, ale zdecydowanie za mało dramaturgii jak na reportaż

Znakomita. Polecam!

Znakomita. Polecam!

Nie jest to porywająca lektura, historie się powtarzają co sprawia wrażenie czytania znów tego samego. Rozumiem zamysł relacji poszczególnych osób, ale taki jest mój odbiór.

Nie jest to porywająca lektura, historie się powtarzają co sprawia wrażenie czytania znów tego samego. Rozumiem zamysł relacji poszczególnych osób, ale taki jest mój odbiór.

Niby nic odkrywczego, poszczególne wywiady często niewiele sie od siebie różnią - ale byłem ciekaw każdego z nich. Rozmowy z członkami sekty trochę jednak rozczarowują - albo ja się spodziewałem po nich za dużo?

Niby nic odkrywczego, poszczególne wywiady często niewiele sie od siebie różnią - ale byłem ciekaw każdego z nich. Rozmowy z członkami sekty trochę jednak rozczarowują - albo ja się spodziewałem po nich za dużo?

Nieszablonowy. Tak można chyba najkrócej określić ten reportaż. 99% autorów piszących o zamachach w tokijskim metrze zrobiłoby 500-stronicowe streszczenie wydarzeń. Murakami zrobił to inaczej. „Podziemie” to wywiady z ludźmi którzy przeżyli atak Najwyższej Prawdy, a w końcówce również z członkami tego ugrupowania. Bez oceniania ze strony autora, w zasadzie Murakami jest tu tylko osobą która wtrąca się tylko kiedy trzeba ruszyć rozmowę dalej. Świetne spojrzenie na japońską mentalność i zachowania społeczne. Książka na swój sposób rewelacyjna, jednak napisana inaczej niż zrobiłby to jakikolwiek aktualny autor. Jest spokojna, cicha i nienastawiona na szokowanie.

Nieszablonowy. Tak można chyba najkrócej określić ten reportaż. 99% autorów piszących o zamachach w tokijskim metrze zrobiłoby 500-stronicowe streszczenie wydarzeń. Murakami zrobił to inaczej. „Podziemie” to wywiady z ludźmi którzy przeżyli atak Najwyższej Prawdy, a w końcówce również z członkami tego ugrupowania. Bez oceniania ze strony autora, w zasadzie Murakami jest tu...

Pierwsze 100 stron było ciekawe i wciągające. Z każdą kolejną stroną był już trochę trudniej.

Podobał mi się pomysł z wprowadzeniem krótkiej biografii osób wypowiadających się - dzięki temu został stworozny pewien punkt zaczepienia, który sprawiał, że czytelnik trochę bardziej zaprzyjaźniała się bohaterem. Zdecydowanie plusem tej książki jest również dopuszczenie do głosu członków owej sekty. Dzięki czemu czytelnik ma możliwość zapoznania się z punktem widzenia drugiej strony - sprawców zamachu.

Natomiast w pewnym momencie reportaż zaczyna nabierać charakteru filozoficznego i narracja staje się w pewien sposób nuda i mało dynamiczna. Wszystko nabiera charakteru typowej literatury azjatyckiej - czas niemal zatrzymuje się w miejscu i akcja powolutku się toczy. Jest to styl narracji, który mi nie odpowiada, dlatego ten fragment opuściłam.

Myślę, że książka jest ciekawa, ale nic by się nie stało, gdyby była trochę krótsza i bardziej konkretna.

Pierwsze 100 stron było ciekawe i wciągające. Z każdą kolejną stroną był już trochę trudniej.

Podobał mi się pomysł z wprowadzeniem krótkiej biografii osób wypowiadających się - dzięki temu został stworozny pewien punkt zaczepienia, który sprawiał, że czytelnik trochę bardziej zaprzyjaźniała się bohaterem. Zdecydowanie plusem tej książki jest również dopuszczenie do głosu...

Ciężko dobrnąć do końca. Książka w połowie robi się monotonna. Jeśli reportaż jako gatunek Wam odpowiada, to pewnie przypadnie Wam do gustu. Jednak jeśli nie jesteście do niego przyzwyczajeni, to ciężko będzie doczytać go do końca. Trudno było mi porzucić tę książkę w połowie. Choć historia ciekawa (bolesna, ciężka, interesująca),to nie czuć że się rozwija w podobnie intrygujący sposób jak inne książki Murakamiego.
Może potrzebne jest jej więcej cierpliwości.

Ciężko dobrnąć do końca. Książka w połowie robi się monotonna. Jeśli reportaż jako gatunek Wam odpowiada, to pewnie przypadnie Wam do gustu. Jednak jeśli nie jesteście do niego przyzwyczajeni, to ciężko będzie doczytać go do końca. Trudno było mi porzucić tę książkę w połowie. Choć historia ciekawa (bolesna, ciężka, interesująca),to nie czuć że się rozwija w podobnie...

Jeśli poszukujesz reporterskiego śledztwa i odtworzenia zamachu minuta po minucie - ta książka nie jest dla Ciebie. Murakami nie pozostawia z resztą co do tego żadnych złudzeń, już na wstępie zastrzegając: "mniej interesuje mnie tak zwany "szerszy obraz" niż konkretne, nieupraszczalne człowieczeństwo pojedynczej osoby".
To nie jest książka o zamachu. To jest książka o ludziach. I jest tak specyficzna, jak specyficzni są jej bohaterowie w swojej powściągliwości, charakterystycznej dla kultury, w jakiej się wychowali. Jedna po drugiej, swoimi historiami dzielą się zwykli Japończycy, dla których pewien normalny dzień zmienił się w koszmar. Jedni szybko się z niego otrząsnęli, inni prawdopodobnie będą zmagać się z traumą do końca życia.
Murakami nie jest moralizatorem. Najpierw oddaje głos ofiarom, potem - członkom sekty. Ponownie nie są to jednak zamachowcy, ale szeregowi ludzie, którzy z tych czy innych powodów dali się przekonać ideologii Ōmu Shinrikyō (na taki, mniej typowy zapis, zdecydował się tłumacz).
To nie znaczy, że w książce nie ma emocji. Po prostu rzadko są one wyrażane wprost. Osoba kryjąca się pod pseudonimem Akashi Tatsuo ani razu nie mówi "kocham moją siostrę" - tę miłość czytamy między wierszami, gdy obserwujemy Tatsuo z oddaniem pielęgnującego młodszą siostrę, która została poważnie okaleczona w zamachu.
"Podziemie" nie spełnia jasnych wymogów współczesnych reportaży - "if it bleeds, it leads". To subtelna opowieść o ludziach, z których jedni stali się ofiarami a inni potworami, choć ani jedni, ani drudzy wcale do tego nie dążyli. Bez ocen, bez pouczeń, bez monopolu na prawdę, bez moralnej wyższości.

Jeśli poszukujesz reporterskiego śledztwa i odtworzenia zamachu minuta po minucie - ta książka nie jest dla Ciebie. Murakami nie pozostawia z resztą co do tego żadnych złudzeń, już na wstępie zastrzegając: "mniej interesuje mnie tak zwany "szerszy obraz" niż konkretne, nieupraszczalne człowieczeństwo pojedynczej osoby".
To nie jest książka o zamachu. To jest książka o...

Murakami zszedł w tunele tej sprawy tak głęboko jak się dało. Dla Japończyka.

Murakami zszedł w tunele tej sprawy tak głęboko jak się dało. Dla Japończyka.

Na książkę trafiłem wiedziony ciekawością i poszukiwaniem wiedzy na temat wydarzeń w trakcie zamachu w Tokio.

Miałem nadzieję przeczytać dobry reportaż pokazujący genezę wydarzeń.

Niestety ksiazka okazała się nudna. Powtarzające się w kółko wypowiedzi, mdłe opisy sytuacji i kompletny brak pokazania genezy wydarzeń sprawiają że oceniam książkę na 5 w skali do 10 .

Na książkę trafiłem wiedziony ciekawością i poszukiwaniem wiedzy na temat wydarzeń w trakcie zamachu w Tokio.

Miałem nadzieję przeczytać dobry reportaż pokazujący genezę wydarzeń.

Niestety ksiazka okazała się nudna. Powtarzające się w kółko wypowiedzi, mdłe opisy sytuacji i kompletny brak pokazania genezy wydarzeń sprawiają że oceniam książkę na 5 w skali do 10 .