Nędznicy. Tom 1

Do "Nędzników" zbierałam sie naprawdę długo. Bałam się zmierzyć z taką monumentalną klasyką, ale muszę przyznać, że warto było.
W ocenie powieści, trzeba wziąć pod uwagę fakt, że powstała ona w innej epoce, więc i styl pisania był inny. Obszerne, bardzo dokładne opisy historii, kultury i obyczajów Francji, składają się na fakt, że powieść ma aż 4 tomy (a właściwie tomiszcza). Opisy rewolucji francuskiej są bardzo ciekawe i naprawdę pozwalają wyobrazić sobie w jakich czasach przyszło żyć bohaterom i dlaczego podejmowali takie decyzje a nie inne.
Współcześnie jesteśmy przyzwyczajeni do szybkiej akcji w książkach, do rozwijania wątków i lepiej lub gorzej zamykania ich. W "Nędznikach" akcja toczy się przez kilkadziesiąt lat. Poznajemy wielu bohaterów, których losy są ze sobą połączone. Nie raz łza mi się zakręciła w oku, nie raz czułam przerażenie i współczucie dla tych nędzników.
Czy książki czytało się łatwo? Absolutnie nie... tyle ile się namęczyłam, to moje 😉 Wspomniane już przeze mnie opisy historii przeplecione są akcją, a to wszystko jeszcze przeplecione jest rozważaniami wewnętrznymi bohaterów. Ody do miłości, zatracenie w wierze, cierpienia wewnętrzne... to wszystko składają się właśnie na te 4 tomiszcza.
Czy warto było się pomęczyć?
Absolutnie tak! W tej książce jest wszystko! Piękna, niewinna miłości, ale również taka destrukcyjne, niekoniecznie czysta. Prawdziwa przyjaźń, bohaterstwo, oddanie sprawie.
Reasumując, to był naprawdę ciężki czytelniczy miesiąc, ale nie żałuję i polecam.

Do "Nędzników" zbierałam sie naprawdę długo. Bałam się zmierzyć z taką monumentalną klasyką, ale muszę przyznać, że warto było.
W ocenie powieści, trzeba wziąć pod uwagę fakt, że powstała ona w innej epoce, więc i styl pisania był inny. Obszerne, bardzo dokładne opisy historii, kultury i obyczajów Francji, składają się na fakt, że powieść ma aż 4 tomy (a właściwie...

Podsłuchiwałem ostatnio w samochodzie. Boże, co to za postaci i historia! Jedna z najpiękniejszych jakie powstały.

Podsłuchiwałem ostatnio w samochodzie. Boże, co to za postaci i historia! Jedna z najpiękniejszych jakie powstały.

portrety nędzników pędzlem nędzarzy, obrazy nędzarzy farbą nędzników - mozaikowy fresk wzajemnie a fatalnie zależnych żywotów trudnych i żywotów podłych...

rozprawa o sprawiedliwości w kontrze prawa (i odwrotnie),o przemianie i odkupieniu, o biedzie, nierównościach społecznych, miłości i poświęceniu, o moralności jednostki względem systemu, wreszcie o tym że człowiek nie jest tym, kim był, lecz tym, kim może się stać - wielka powieść o nadziei, mimo że pełna cierpienia i tytułowej nędzy ludzkiej...

gargantuiczna realistyczno-moralna panorama XIX-wiecznego społeczeństwa francuskiego w historycznym tle powstania republikańskiego 1832 roku, jako symbolu walki o wolność oraz motorami rozwoju akcji:

Jean Valjean - były galernik próbujący zacząć nowe życie...
Javert - bezwzględny inspektor, który wierzy w prawo ponad wszystko...
Fantyna i Cosetta - dramat samotnej matki i los jej córki....
Marius i Eponina - młodzieńcza miłość i tragiczne wybory...

na indeksie ksiąg zakazanych - Index Librorum Prohibitorum od chwili publikacji (1862) - papież Pius IX do samego końca (1966) - papież Paweł VI (za antyklerykalne akcenty, za krytykę instytucji KK, za sympatię wobec idei rewolucyjnych i republikańskich)...

zakazana w carskiej Rosji (do 1905, przedłużona do 1917 roku) - za treści rewolucyjne i antymonarchiczne, za sympatię wobec ruchów republikańskich, za krytykę niesprawiedliwości społecznej oraz za potencjał „podburzający” niższe warstwy społeczne...

***

4,5 godzinna, znakomita ekranizacja powieści

Les Misérables (1934) reż. Raymond Bernard
https://letterboxd.com/film/les-miserables/

portrety nędzników pędzlem nędzarzy, obrazy nędzarzy farbą nędzników - mozaikowy fresk wzajemnie a fatalnie zależnych żywotów trudnych i żywotów podłych...

rozprawa o sprawiedliwości w kontrze prawa (i odwrotnie),o przemianie i odkupieniu, o biedzie, nierównościach społecznych, miłości i poświęceniu, o moralności jednostki względem systemu, wreszcie o tym że człowiek nie...

Monumentalna i wpędzająca w kompleksy odnośnie jakości posiadanego wykształcenia.

Monumentalna i wpędzająca w kompleksy odnośnie jakości posiadanego wykształcenia.

Dla Jean Valjeana przeczytałbym kolejne kilkanaście rozdziałów opisu sieci kanałów

Dla Jean Valjeana przeczytałbym kolejne kilkanaście rozdziałów opisu sieci kanałów

Monumentalne dzieło, trzeba przez to przejść samemu.

Monumentalne dzieło, trzeba przez to przejść samemu.

„Nędznicy” Victora Hugo to książka, która po prostu zostaje w człowieku. Po raz pierwszy przeczytałem ją jako piętnastolatek i od tamtej pory jest ze mną – nie jako lektura szkolna czy klasyk „do odhaczenia”, ale jako doświadczenie, które realnie coś we mnie ukształtowało.

Do dziś pamiętam scenę z samego początku: obrabowany ksiądz, były galernik i policjant. Moment, w którym duchowny – zamiast oskarżenia – mówi, że wszystko było prezentem, a na dodatek oddaje jeszcze świeczniki. To było dla mnie absolutnie rozbrajające. Kompletnie wywraca oczekiwania, łamie logikę odwetu i sprawiedliwości rozumianej jako kara. Jako nastolatka ta scena mną wstrząsnęła – wzruszyła, zatrzymała, zmusiła do myślenia.

I właśnie w tym tkwi wielkość tej książki. Hugo pokazuje, jak jeden akt bezinteresownego dobra potrafi uruchomić w człowieku głęboką, trwałą przemianę. W głównym bohaterze to wydarzenie owocuje czymś znacznie większym niż chwilowa skrucha – staje się początkiem nowego życia, nowej tożsamości, nowego sumienia.

„Nędznicy” nie są dla mnie tylko opowieścią. To książka o tym, że miłosierdzie bywa silniejsze niż prawo, a dobro – jeśli jest prawdziwe – potrafi zmienić więcej niż tysiąc moralnych kazań. Wracam do niej myślami po latach i wciąż działa tak samo mocno. To jedna z tych powieści, które czyta się w młodości, ale rozumie coraz głębiej z wiekiem.

„Nędznicy” Victora Hugo to książka, która po prostu zostaje w człowieku. Po raz pierwszy przeczytałem ją jako piętnastolatek i od tamtej pory jest ze mną – nie jako lektura szkolna czy klasyk „do odhaczenia”, ale jako doświadczenie, które realnie coś we mnie ukształtowało.

Do dziś pamiętam scenę z samego początku: obrabowany ksiądz, były galernik i policjant. Moment, w...

„Nędznicy” Victora Hugo to książka, która po prostu zostaje w człowieku. Po raz pierwszy przeczytałem ją jako piętnastolatek i od tamtej pory jest ze mną – nie jako lektura szkolna czy klasyk „do odhaczenia”, ale jako doświadczenie, które realnie coś we mnie ukształtowało.

Do dziś pamiętam scenę z samego początku: obrabowany ksiądz, były galernik i policjant. Moment, w którym duchowny – zamiast oskarżenia – mówi, że wszystko było prezentem, a na dodatek oddaje jeszcze świeczniki. To było dla mnie absolutnie rozbrajające. Kompletnie wywraca oczekiwania, łamie logikę odwetu i sprawiedliwości rozumianej jako kara. Jako nastolatka ta scena mną wstrząsnęła – wzruszyła, zatrzymała, zmusiła do myślenia.

I właśnie w tym tkwi wielkość tej książki. Hugo pokazuje, jak jeden akt bezinteresownego dobra potrafi uruchomić w człowieku głęboką, trwałą przemianę. W głównym bohaterze to wydarzenie owocuje czymś znacznie większym niż chwilowa skrucha – staje się początkiem nowego życia, nowej tożsamości, nowego sumienia.

„Nędznicy” nie są dla mnie tylko opowieścią. To książka o tym, że miłosierdzie bywa silniejsze niż prawo, a dobro – jeśli jest prawdziwe – potrafi zmienić więcej niż tysiąc moralnych kazań. Wracam do niej myślami po latach i wciąż działa tak samo mocno. To jedna z tych powieści, które czyta się w młodości, ale rozumie coraz głębiej z wiekiem.

„Nędznicy” Victora Hugo to książka, która po prostu zostaje w człowieku. Po raz pierwszy przeczytałem ją jako piętnastolatek i od tamtej pory jest ze mną – nie jako lektura szkolna czy klasyk „do odhaczenia”, ale jako doświadczenie, które realnie coś we mnie ukształtowało.

Do dziś pamiętam scenę z samego początku: obrabowany ksiądz, były galernik i policjant. Moment, w...

powieść, która zmieniła moje życie, od siedmiu lat niezmiennie moja ulubiona, skłaniająca do ciągłych powrotów. w moim odczuciu książka, który każdy powinien przeczytać chociaż raz.
ALE
wydanie z 1954 roku zostało ocenzurowane, blisko połowa treści została z niego wycięta, z ogromną szkodą dla dzieła hugo. czterotomowe wydanie z 1980 pozwala zapoznać się z całością, tak jak ją autor rozplanował i spisał, co gorąco polecam

powieść, która zmieniła moje życie, od siedmiu lat niezmiennie moja ulubiona, skłaniająca do ciągłych powrotów. w moim odczuciu książka, który każdy powinien przeczytać chociaż raz.
ALE
wydanie z 1954 roku zostało ocenzurowane, blisko połowa treści została z niego wycięta, z ogromną szkodą dla dzieła hugo. czterotomowe wydanie z 1980 pozwala zapoznać się z całością, tak jak...

Muszę szczerze powiedzieć, że gdyby nie audiobook, to prawdopodobnie odłożyłabym książkę, by poczekała na lepszy czas. Takie wrażenie mam głównie przez liczne filozoficzne, historyczne, polityczne czy społeczne dygresje, które autor przeplatał z główną fabułą powieści. Są one dość długie i zaburzały trochę rytm słuchania Szczególnie wzmianka o kanałach, która została dodana w tak kluczowym momencie, że przez chwilę miałam ogromną ochotę pominąć te fragmenty, by dowiedzieć się, co wydarzy się dalej. Jednak mimo wszystko nie sposób nie docenić, bo pozwalają czytelnikowi lepiej poznać obraz społeczeństwa XIX-wiecznej Francji.
Cieszę się, że nie natrafiłam też na większe spoilery "Nędzników", bo dzięki temu z większą przyjemnością i zainteresowaniem poznawałam losy Jean Valjeana i mogę go zaliczyć w poczet ulubionych bohaterów literackich. Najgorzej moim zdaniem została przedstawiona postać Kozety. Nie wiem, czy to był taki trend w literaturze tamtych czasów, ale Kozeta praktycznie nic nie potrafi zrobić samodzielnie, nawet myśleć. Nie ma własnego zdania, nawet w sytuacji, gdy widzi, że coś złego dzieje się z jedną z najbliższych jej osób.
Powieść warta polecenia, ale trzeba się przygotować na to, że nie jest łatwa w czytaniu.

Muszę szczerze powiedzieć, że gdyby nie audiobook, to prawdopodobnie odłożyłabym książkę, by poczekała na lepszy czas. Takie wrażenie mam głównie przez liczne filozoficzne, historyczne, polityczne czy społeczne dygresje, które autor przeplatał z główną fabułą powieści. Są one dość długie i zaburzały trochę rytm słuchania Szczególnie wzmianka o kanałach, która została dodana...