rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Pocałunek

Okładka książki Pocałunek autora Kathryn Harrison, 8373014632
Okładka książki Pocałunek
Kathryn Harrison
5,7 / 10
Wydawnictwo: Rebis Seria: Jej Portret literatura piękna
184 str. 3 godz. 4 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Jej Portret
Tytuł oryginału:
The kiss
Data wydania:
2003-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1998-01-01
Liczba stron:
184
Czas czytania
3 godz. 4 min.
Język:
polski
ISBN:
8373014632
Tłumacz:
Mariusz Ferek
Średnia ocen
5,7 5,7 / 10
12 opinii 91 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Pocałunek w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Pocałunek

Sławka
Sławka
książek na półce przeczytane 1927 napisanych opinii 423

Oceny książki Pocałunek

Średnia ocen
5,7 / 10
91 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
1 ocen
9
5 ocen
8
7 ocen
7
19 ocen
6
25 ocen
5
11 ocen
4
10 ocen
3
9 ocen
2
1 ocen
1
3 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Pocałunek

avatar
6
6
ksiazkadopoduszki
26.07.2021
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Książka jest napisana lekkim językiem, ale jej treść jest bardzo mocna. Nie spodoba się każdemu, ale warto przeczytać chociażby dlatego, aby dowiedzieć się co może się stać, gdy za długo milczymy.

Książka jest napisana lekkim językiem, ale jej treść jest bardzo mocna. Nie spodoba się każdemu, ale warto przeczytać chociażby dlatego, aby dowiedzieć się co może się stać, gdy za długo milczymy.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
705
207
Aleksandra Sebastian
18.07.2018
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
2018

Smutne i obrzydliwa, a szkoda bo sam styl pisania zadowalający. Szkoda czasu.

Smutne i obrzydliwa, a szkoda bo sam styl pisania zadowalający. Szkoda czasu.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
41
38
dzieweczka
02.06.2018
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Przerażająca historia, po przeczytaniu trudno przestać o niej myśleć.

Przerażająca historia, po przeczytaniu trudno przestać o niej myśleć.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

288 użytkowników ma tytuł Pocałunek na półkach głównych
  • 159
  • 129
39 użytkowników ma tytuł Pocałunek na półkach dodatkowych
  • 27
  • 4
  • 2
  • 2
  • 1
  • 1
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki Pocałunek

tabu obsesyjna miłość tajemnica

Inne książki autora

Więcej
więcej
Kathryn Harrison
Kathryn Harrison
Amerykańska pisarka. Pochodzi z rodziny o żydowskich korzeniach. Interesuje się dalekimi od USA kulturami. Napisała sześć powieści, trzy tomy wspomnień, relację z podróży, biografię. Jest także recenzentką. Mieszka w Nowym Jorku.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pomaluj to na czarno Janet Fitch
Pomaluj to na czarno
Janet Fitch
Książki to potrafią zaskoczyć. Leży taka na półce przez 10 lat odłogiem, bo jakoś nie masz na nią ochoty. A kiedy raczysz ją w końcu łaskawie przeczytać, okazuje się tak dobra, że masz wrażenie, jakby wybuchła ci prosto w twarz... I jeszcze stwierdzasz, że to wspaniałe uczucie i cudowna niespodzianka! . "Pomaluj to na czarno" to bomba jakich mało. Lubię historie, umiejscowione w ciekawszych czasach niż nasze. A tu proszę - akcja tej powieści toczy się w Los Angeles w 1981 roku, a tło fabuły to niezła mieszanka: punkowa subkultura i słownictwo ze slumsów przeplatają się ze sztuką wysokich lotów - Lou Reed po sąsiedzku z Brahmsem, cytaty z wierszy poetów samobójców z zawodzącą country Patsy Cline... A bogaty chłopiec z willi w Los Feliz wyrzeka się bogactwa i wiąże się z dziewczyną nie wiadomo skąd, która nie ma nic. Świat Josie wali się, gdy nagle dowiaduje się o samobójczej śmierci swojego chłopaka. Michael, utalentowany, ale niespełniony artysta, zostaje znaleziony martwy w ustronnym motelu. Josie próbuje zrozumieć, co doprowadziło do tej tragedii i jaką rolę odegrała w tym ona sama oraz zaborcza matka chłopaka, sławna pianistka. Między dwiema nieznoszącymi się kobietami, które teraz łączy żałoba, nawiązuje się bliższa, dziwna relacja, której przygladałam się z wielkim zainteresowaniem. Powieść intryguje od pierwszych do dosłownie ostatnich stron. Stopniowo wyłaniają się fakty z życia Michaela, które stawiają zrozpaczoną Josie przed zagadką, czy w ogóle go znała. Jej wyrzuty sumienia nasuwają jednak pytanie, na ile ta drobna punk girl z tlenionymi włosami jest szczera sama z sobą. Muszę tu powiedzieć, że Michael okazał się bardzo 'moim' typem bohatera, strasznie mi go żal. Jest też dobrym przykładem, jak postać, której fizycznie w książce w ogóle nie ma, może być świetnie sportretowana i skupić na sobie gros uwagi. Mam po tej książce tyle wrażeń, że mogłabym o niej długo i w samych superlatywach. To kawał świetnej, odważnej powieści psychologicznej, niejednoznacznej, chwilami szokującej. Pięknie napisanej, do przeżywania.
olga - awatar olga
oceniła na95 lat temu
Pocałunki na Manhattanie David Schickler
Pocałunki na Manhattanie
David Schickler
Dość dziwaczna rozrywka, rozumiem już, dlaczego poleca ją Jonathan Carroll. Mam do niej sentyment, bo czytałam ją dawno, dawno temu, a jednak zawsze sprawdzam, jakiej firmy jest winda, do której wsiadam :) przeczytałam ją drugi raz i o ile momenty były odrzucające, to konstrukcja fabuły, wspomniana dziwaczność i klimat bardzo mi się podobały.
Miśka - awatar Miśka
oceniła na71 rok temu
Historia miłości Nicole Krauss
Historia miłości
Nicole Krauss
Dostałam w prezencie z dedykacją, że jest to najpiękniejsza powieść jaka czytałam. Podpisuje się pod tym, że jest to jedna z najpiękniejszych jakie również i ja czytałam. Plastyczność języka, opowieść, format pisania, struktura historii, splatające się wątki z pozoru tak odległe i tak nie powiązane nadają książcę wyjątkowego charakteru. Dla ludzi o wrażliwej duszy, dla tych co lubią słowo pisane i dla tych co lubią gdy histoia jest słowem malowana. Dla tych co mogą i nie boją sie czuć. Dla miłośników prozy. Ogród dla duszy.
Aga_jaga - awatar Aga_jaga
oceniła na81 rok temu
Biały oleander Janet Fitch
Biały oleander
Janet Fitch
Bardzo osobista, intymna opowieść nastolatki mierzącej się z dramatem własnej matki oraz trudną relacją z nią. Opis bardzo wnikliwy, szczery do bólu. Do 3/4 czytało mi się dobrze, potem już znacznie trudniej - jakby opowieść zmieniła rytm i styl. Mimo wszystko warto.
dario - awatar dario
ocenił na73 miesiące temu
Obnażona Kathryn Harrison
Obnażona
Kathryn Harrison
"Człowiek rzeczywiście pragnie na zawsze zatrzymać przy sobie osoby, które kocha, nawet te, które go trują, może zwłaszcza te - masz chęć pić tę truciznę. Próbowałam cię nienawidzić, papi. Wszystko byłoby łatwiejsze, gdybym tak mogła. Ale jakoś nie mogłam. Przez te wszystkie lata groziło mi, że mnie pochłoniesz, teraz odkrywam, iż to ja cię połknęłam, trzymam wewnątrz siebie. Poradziłam sobie, ułożyłam życie, sądziłam, że nie myślę o tobie. Lecz teraz nie potrafię sobie pomóc - wróciłeś (...) Naprawdę byłeś bardziej tajemniczy niż inni ludzie? Czy ja taka byłam? Czy zrobiłeś zdjęcia tego, co uznałeś za tajemnicze, bo starałeś się to poznać?"
emka - awatar emka
oceniła na79 lat temu
Własność Valerie Martin
Własność
Valerie Martin
Niespotykana sytuacja, gdy książka osadzona na plantacji 'napędzanej' siłą niewolniczą posiada narrację poprowadzoną z punktu widzenia białego ciemiężcy - w tym przypadku żony plantatora. Głos czarnych jest tu niemal nieobecny, lecz zaznacza się wyjątkowo dosadnie w tym, co w chwili grozy czyni niewolnica, by nie zdradzić nic w ramach spoilerowania. Narratorką jest kobieta nieszczęśliwa, której nie sposób nie współczuć, jest tak samo przedmiotem posiadania, jak jej jedyna własność, do której ma prawo, czyli niewolnica Sarah. Przemiotem posiadania i władzy - swego męża i społeczeństwa, bez prawa do indywidualności pod presją orzeczenia niezrównoważenia psychicznego. Jak wiemy z literatury powstałej po drugiej stronie oceanu, takie niewygodne z powodu nieuległości kobiety osadzało się w zakładach zamkniętych pod pozorem szaleństwa. Tutaj bohaterki pokroju Manon nie muszą obawiać się takiego scenariusza - one już są uwięzione są na plantacjach, z prawem zaledwie do prowadzenia domu i wydawania proszonych obiadów. To nie jest książka o niewolnikach. O biednej Sarah i jej cierpieniach. Zakończenie nie jest wybrakowane. Jest dokładnie takie, jakie wrażenie miało wywrzeć. Zarzuca się książce brak odkupienia win na końcu, a to nie tak! Zakończenie ma być unaocznieniem postawy WŁAŚCICIELI, ich punktu widzenia na swą własność i braku - z ich punktu widzenia - jakichkolwiek przesłanek, by nawet wyobrażać sobie inne status quo. Odkryłam dzięki tej książce bardzo utalentowaną Autorkę. Umiejętność stworzenia przekonywującego portretu psychologicznego postaci to dla mnie osobiście wyznacznik literatury, którą doceniam najbardziej.
Mila Pi - awatar Mila Pi
ocenił na97 lat temu
Malowany welon William Somerset Maugham
Malowany welon
William Somerset Maugham
jakże strasznie chciałem udusić autora za ostatnie 3-4 strony.... i nie chodzi nawet że fabuła zakończenia jest zła - fatalny jest sposób w jaki została napisana (jakby zamiast przyłożyć ostatnie genialne machnięcie pędzla, autor postanowił napisać parę słów bo spieszy się na pociąg) zakończenie powinno być wprawieniem nas w stan, że właśnie skończyło się coś ważnego/wartościowego, a tu było w porównaniu do reszty mdłe literacko... cała książka jest bardzo plastyczna (nie pamiętam kiedy ostatni raz tak uważnie czytałem opisy),wszystko jest w punkt: zdarzenia, emocje, realia tamtego świata, bohaterowie i nawet przykra prawda o nas samych - o małostkowości, słabości charakterów, niepewności, ale także o tym, że czasem potrafimy wykrzesać z siebie coś pięknego wreszcie jakaś książka, która pokazała jak bardzo ułomni jesteśmy w większości naszego życia i jak rzadkie są chwile, w których możemy się poczuć dumni z nas samych czytałem z myślą, że książka otrze się o wybitność, a te ostatnie strony... eh niemniej poza tym to świetna książka i mimo wszystko warto
blackslack - awatar blackslack
ocenił na820 dni temu
Życie seksualne mojej ciotki Mavis Cheek
Życie seksualne mojej ciotki
Mavis Cheek
Co napisać by nie powtarzać za innymi.... Trudno, bo wiele ocen i uwag jest zbieżnych z moją ocenę . Na pewno należy przebrnąć przez początek, tak jedną trzecią by dalej dobrze się bawić a po zakończeniu pokiwać głową nad trafnością kilku zdarzeń i się uśmiechnąć. Polecam
Katarzyna037 - awatar Katarzyna037
ocenił na62 lata temu
Pokuta Henry`ego John Scott Shepherd
Pokuta Henry`ego
John Scott Shepherd
Zabierałam się do niej od dłuższego czasu, wreszcie się zabrałam i po dziwnym, zagmatwanym początku zrobiło się całkiem nieźle. Pierwsze strony mnie zniechęcały i walczyłam z sobą żeby jej nie rzucić w kąt ale nauczona doświadczeniem przebrnęłam i się nie zawiodłam. Niezła książka na odstresowanie:)
Aldona Jarząbek - awatar Aldona Jarząbek
ocenił na711 lat temu
Podwójne życie mojej córki Bebe Moore Campbell
Podwójne życie mojej córki
Bebe Moore Campbell
Książka na pewno dla osób dojrzałych emocjonalnie, bardzo wartościowa, gdyż oprócz głównego motywu- choroby córki głównej bohaterki, doskonale opisuje uprzedzenia rasowe, czy podziały społeczne. Pozycja bardzo wciągająca, opisująca matczyną miłość i poświęcenie dla dziecka w "niepewnych czasach". Nie jest to lektura na przysłowiową plaże, gdyż porusza poważne tematy, do których stosunek czytelnika nie może być ambiwalentny.
Czaki - awatar Czaki
ocenił na69 lat temu
Wariatki Chantal Delsol
Wariatki
Chantal Delsol
Czasami tak bywa. Czasami napotykamy na swojej drodze istotę wyjątkową, tak piękną, że aż stajemy w miejscu i odwracamy za nią głowę. Kompletnie nam w niej zawróciła. Ale później, kiedy zaczynamy ją lepiej poznawać, okazuje się, że poza atrakcyjną powłoką ma też wady. I to takie, które sprawiają, że przestaje nam się tak bardzo podobać. Choć wizualnie wciąż jest piękna, zwyczajnie już nas nie interesuje. Czasami tak bywa. Tak właśnie stało się z tą książką. Skusiła mnie tytułem, opisem z przodu („Opowieść o kobietach obdarzonych szczyptą szaleństwa”) oraz treścią na tylnej okładce. Być może moje rozczarowanie jest tak duże, bo nastawiałam się na historię odważnych, niezależnych kobiet, które nie boją się sięgać po swoje mimo trudności, kłód rzucanych pod nogi przez czasy, patriarchat etc. A wyszło... No, nie do końca tak, jak sobie wyobrażałam. Fabuła „Wariatek” jest prowadzona niespiesznie. Czuć dystans, jakby była pokryta kurzem. Trochę mi się przez to kojarzy z japońskimi dziełami, z którymi miałam kontakt, ale nie chciałabym nikogo wprowadzać w błąd tą sugestią. Po prostu... tak mi się kojarzy. Ale nie dziwne, wszak to opowieść o życiu kilku kobiet z jednej rodziny. Zaczyna się w czasach okołowojennych, od prababki. A nawet praprababki, gdyby się uprzeć. Na początku byłam zachwycona. Urzekła mnie postać Julii, która powoli, spokojnie, w bardzo przemyślany sposób wydzierała swoje życie z ram ustalonych przez rodzinę. Robiła to skutecznie, na tyle, na ile mogła. Nawet w dojrzałym wieku musiała pogodzić się z tym, że jako (tylko) kobieta ciągle jest na gorszej pozycji. Przykład? Nie mogła dostać rodzinnego obrazu w ramach spadku, bo tego typu pamiątki dziedziczą wyłącznie mężczyźni. A ona, pomimo upływu lat, wciąż była na cenzurowanym za to, że odważyła się kiedyś żyć inaczej. Początek poświęcony Julii mnie oczarował (i zasmucił, ale takie były czasy). Za to kolejne bohaterki budziły coraz większy grymas na mojej twarzy. Albo ustępowały miejsca mniej zdolnym i bardzo zakompleksionym przez to mężom, albo zwracały uwagę na osobniki, które powinny mieć nad głową wielki czerwony neon „Uciekaj od niego!” Najbardziej drażniły mnie chyba te, którym nie zależało. Na swoim szczęściu, na swoim talencie, na niczym. Kompletnie ich nie rozumiałam. Męscy bohaterowie, którzy przewinęli się przez „Wariatki”, byli za mało albo za bardzo. Wpisani (wręcz wdrukowani) w konwenanse, żywcem wyjęci z szablonu albo rozedrgani, uciekający przed życiem, niedostosowani. Nawet jeśli kochali, to z daleka – bo proza życia zabija namiętność. Zaczynałam urzeczona, a kończyłam, żeby doczytać. Jednocześnie chcę podkreślić, że cały czas uważam dzieło Chantal Delsol za kawał dobrej literatury. Jest pięknie pisane, choć trochę niedzisiejszo, więc nie każdemu będzie odpowiadać. Po prostu... to przystojny mężczyzna, który zawrócił mi w głowie, a później zniechęcił charakterem.
KenG - awatar KenG
ocenił na73 lata temu
Dziewczyna z tatuażami Joyce Carol Oates
Dziewczyna z tatuażami
Joyce Carol Oates
Jedna z najbardziej niesamowitych książek Joyce Carol Oates, zanurzona wprost w symbolizmie, choć w polskim tłumaczeniu część tej symboliki zaginęła. Pozornie osadzona we współczesnej Ameryce, Dziewczyna z tatuażami naprawdę rozgrywa się w piekle. Ta symbolika przedstawiona jest poprzez obraz Akron, w którym urodził się Alma i gdzie nieużywane kopalnie "płoną pod podmiejskimi ulicami". Z kolei drugi z głównych bohaterów, starzejący się bogaty Żyd, Seigl, wykorzystał piekło obozów koncentracyjnych w swojej powieści "Cienie", a w chwili, kiedy go poznajemy, jest właśnie w połowie tłumaczenia "Eneidy" Wergiliusza - najsłynniejszego fragmentu opisującego zejście do piekła (Wergiliusz został też piekielnym przewodnikiem wycieczek Dantego w "Boskiej komedii"). Niespodziewane spotkanie tandetnej, prostej Almy i bogatego, wykwintnego Seigla tworzy główną oś powieści. Ich relacji towarzyszy tragedia nieporozumień: Alma - wychowana na obiegowych opiniach, stereotypach i uprzedzeniach rasowych, nienawidzi Seigla za to, że jako Żyd "dorobił się na ludzkiej nędzy", mimo że faktycznie jest on ateistą, synem matki prezbiterki. Seigl z kolei całkowicie naiwnie ufa Almie, nawet wtedy, gdy kradnie jego rękopisy i niszczy jego cenne pierwsze wydaniat W miarę postępu choroby Seigla staje się on coraz bardziej zależny od Almy. A kiedy schorowany słabnie, jej nienawiść do niego staje się mordercza. Jednocześnie pojawia się w ich relacji coś na kształt niedopowiedzianego romansu. Nienawiść Almy do „starego Żyda” może w każdej chwili przerodzić się w uwielbienie. Niezadeklarowane pragnienie Seigla wobec Almy mogłoby, gdyby odkrył jej małe zdrady, przekształcić się w odrazę. W całej powieści Oates uzyskuje nadzwyczajną energię ze zderzenia wysokiej kultury Seigla (piekło Dantego) z niską Almy („Co do diabła”). Ich osobiste konflikty znajdują odzwierciedlenie w konfliktach kulturowych, starciu chrześcijaństwa i antysemityzmu, historii Holokaustu i jego negacji, kultury klasowej i intelektualnej, męskiej i żeńskiej. Erudycja Seigla pozwala Oates na wyraźne odniesienie się do greckich religijnych koncepcji pychy i nemezis. Wszystko to składa się na całkowicie wciągającą opowieść opowiedzianą w niemal maniakalnym stylu. Proza krótkich, nieomal skandowanych zdań brzmi czasem jak rytmiczna muzyka: „Pierwszy raz była z chłopcem. Ósma klasa. Chłopiec był starszy." "Jej matka ją obwąchała. Sweter, który robiła jej babcia, był podarty i zabłocony. Cuchnęła potem, piwem, seksem”. Jednak mimo żwawego tempa, autorka nie traci nic ze zdolności pogłębienia obu postaci. Dwoje głównych bohaterów to pełnokrwiste postaci, czego niestety nie sposób powiedzieć o pozostałych bohaterach książki (sadystyczny alfons Dmitri wydaje się wręcz banalny). Melodramatyczny punkt kulminacyjny okazuje się jednocześnie nieunikniony i nieoczekiwany. Nawet gdy mają miejsce końcowe wydarzenia, powieść zdaje się cofać w czasie - jakby przez cały czas była przebraną powieścią gotycką z XIX wieku; w komplecie ze zdegenerowanymi arystokratami i nielojalnymi sługami, samotnymi zamkami i niezrozumianymi potworami...
Telksinoe - awatar Telksinoe
ocenił na75 lat temu
Azyl Patrick McGrath
Azyl
Patrick McGrath
Za parę złotych zdobyłam „Azyl” autorstwa Patricka McGratha, powieść, na kanwie której powstał film Asylum, który obejrzałam w wielkim zaciekawieniem. . To historia miłości, która przekracza granice rozsądku, moralności i społecznych norm, prowadząc bohaterów w rejony nieodwracalnych decyzji. Stella, żona lekarza Maxa, pracującego w szpitalu psychiatrycznym, wiedzie pozornie uporządkowane życie. Jest jednak w tym świecie kimś na wpół przezroczystym, uwięziona w roli żony i matki, emocjonalnie niespełniona, stłumiona, pozbawiona własnej tożsamości. Wszystko zmienia się, gdy poznaje Edgara, jednego z pacjentów. Mrocznego, tajemniczego, obciążonego przeszłą zbrodnią mężczyznę, który działa na nią jak hipnotyczny sen. Fascynacja szybko przeradza się w namiętność, a ta w obsesję, w której pożądanie nieustannie sąsiaduje z grozą i niepokojem. Momentem przełomowym jest ucieczka z domu i wspólne zamieszkanie Stelli z Edgarem. Jest to gest ostateczny, symboliczna ucieczka od dotychczasowego życia. Stella opuszcza męża i syna, zrywając z bezpieczeństwem, stabilnością i społecznymi konwenansami. To nie tylko akt miłości, lecz także desperacka próba wyrwania się z duszącej codzienności. Nowe mieszkanie, zamiast azylu, staje się jednak przestrzenią narastającego napięcia, lęku i psychicznego rozkładu. Im dalej w tę relację, tym wyraźniej widać, że Stella nie tyle wybiera Edgara, co ucieka od samej siebie i własnego niespełnienia. McGrath z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a autodestrukcją. Stella stopniowo traci czujność i wewnętrzną równowagę, a rozsądek znika w cieniu obsesyjnego pożądania. Autor nie moralizuje, lecz chłodno i bezlitośnie odsłania mechanizmy psychologiczne rządzące bohaterami, prowadząc ich ku nieuchronnym konsekwencjom. „Azyl” to powieść mroczna, intensywna i psychologicznie głęboka. Lektura dla tych, którzy lubią zaglądać w najciemniejsze zakamarki ludzkiej duszy. Tam, gdzie miłość nie zna granic… i gdzie zawsze trzeba za nią zapłacić wysoką cenę.
Gdybym-wiedziała - awatar Gdybym-wiedziała
oceniła na81 rok temu
Tysiąc drzewek pomarańczowych Kathryn Harrison
Tysiąc drzewek pomarańczowych
Kathryn Harrison
To książka, po której spodziewałam się zdecydowanie więcej. Temat jest mocny, historyczne tło bardzo obiecujące, a XVII-wieczna Hiszpania, Inkwizycja, dwór królewski i losy dwóch kobiet aż proszą się o poruszającą, intensywną opowieść. Niestety — potencjał nie do końca został wykorzystany. Największym plusem tej powieści jest klimat. Autorka potrafi oddać duszną, opresyjną atmosferę epoki, pełnej strachu, religijnego fanatyzmu i braku miejsca na jakąkolwiek wolność — szczególnie dla kobiet. Motyw splatających się losów Marii Luisy i Franciski jest ciekawy i sam w sobie bardzo nośny. Są tu piękne obrazy, symbolika (drzewka, jedwab, natura kontra przemoc systemu) i momenty, które naprawdę przyciągają uwagę. Problem pojawia się jednak w prowadzeniu historii. Miałam wrażenie, że książka momentami bardziej opowiada o wydarzeniach, niż pozwala je przeżyć. Emocje, które powinny uderzać z pełną siłą — często zostają tylko zarysowane. Brakuje głębi w relacjach, większego wejścia w psychikę bohaterek, przez co trudno było mi się z nimi naprawdę związać emocjonalnie. Również tempo bywa nierówne. Niektóre fragmenty są rozwlekłe, inne — aż proszą się o rozwinięcie, ale kończą się zbyt szybko. Przez to całość czyta się poprawnie, chwilami z zainteresowaniem, ale bez tego „czegoś”, co sprawia, że książka zostaje w głowie na dłużej. To nie jest zła powieść. Jest poprawna, momentami ładnie napisana, z ciekawym tłem historycznym. Ale przy tak mocnym temacie liczyłam na więcej emocji, więcej ciężaru i większe zaangażowanie czytelnika. 6/10 — za klimat i pomysł. Dla osób lubiących powieści historyczne może być interesująca, ale jeśli ktoś oczekuje naprawdę poruszającej, intensywnej historii, może poczuć niedosyt.
Antares - awatar Antares
ocenił na61 miesiąc temu
Małe dzieci Tom Perrotta
Małe dzieci
Tom Perrotta
Najpierw był film, ale dawno temu i tak jakoś zapadł mi w pamięci. Niedawno przeczytałam książkę. Niewielkie , spokojne miasteczko, sielankowa enklawa. Wszyscy się tam znają, nie tylko z widzenia. Znudzeni nawiązują romanse , budzą się w nich namiętności, wspólnie tworzą jakieś relacje i próbują żyć po swojemu. Nie zawsze dobrze, wbrew społecznym i moralnym zasadom. Książka o tym, że nigdy nie jest za późno by dokonywać zmiany w swoim życiu, by zmienić kierunek. Można płynąć pod prąd, albo z prądem, bo wbrew pozorom pomimo idylli wszyscy są tam jacyś nieszczęśliwi. Moze ta rutyna ich powoli zabija ? Jednak ich spokój zakłóca pojawienie się pedofila. Nienawiść do sąsiada rośnie z każdym dniem. Jedni postanawiają działać. Inni chcą walczyć o samych siebie i miłość. Dokonuje się w nich przemiana, planują, marzą. Chcą iść na przód inną drogą. Tylko pytanie czy im się uda ? Jeśli ma się rodziny i są małe dzieci proste decyzje, nigdy nie są proste, trudno jest wtedy odejść nie raniąc nikogo. Myślę, że jest to czasami niemożliwe, nawet jeśli się tego mocno pragnie. Każdy jest kowalem swojego losu !
Ghia - awatar Ghia
oceniła na82 lata temu
Wielkanocna parada Richard Yates
Wielkanocna parada
Richard Yates
Autor kreuje historię kobiet - bohaterek tragicznych, stale próbujących odnaleźć szczęście w swoim życiu. Dwie siostry - Emily i Sara różnią się od siebie diametralnie i każda z nich wybiera odmienną drogę życiową. Jedna próbuje odnaleźć szczęście w małżeństwie - druga decyduje się na swobodny tryb życia i luźne relacje z mężczyznami. Opowieść o nich ukazuje istotę życia - nieistotne, co wybierzesz, napotkasz problemy. Chwile szczęścia przeplatają się z nimi, aż w końcu następuje okres starości, w którym pozostają człowiekowi jedynie wspomnienia. Yates ukazuje cykliczność procesu życiowego, skłaniającego do pełnej goryczy refleksji.
gochex777 - awatar gochex777
ocenił na610 lat temu
Pożegnanie z Gemmą Katy Gardner
Pożegnanie z Gemmą
Katy Gardner
Książkę przeczytałam dwa razy - po raz pierwszy jakoś w liceum, a po raz drugi już jako żona Hindusa i muszę napisać, że już na zawsze pozostanie w moim sercu. Są w niej i elementy podróżnicze, i intryga, i miłość, i przyjaźń, która nie przetrwała próby. "Pożegnanie z Gemmą" to książka, która ukazuje bolesne poszukiwaie siebie i próbę zrozumienia wydarzeń, które zgotował bohaterkom los.
Iga - awatar Iga
oceniła na612 lat temu
Zabiorę cię tam Joyce Carol Oates
Zabiorę cię tam
Joyce Carol Oates
Nie jest to powalająca powieść, nawet nie jest wciągająca. przeciętna bohaterka w nudnej codziennej scenerii. Jak ktoś lubi refleksyjne czytadła to śmiało może sięgać po tę pozycję. Ja traciłam czas i z każdą stroną chęć na jej kontynuowanie... Tak nudnych i przeciętnych ludzi jest za dużo wokół nas, aby o tym jeszcze chcieć czytać. Poza tym czekałam na tę " nieprzeciętną inteligencję" głównej bohaterki ?? Nie znalazłam.
kaszanka - awatar kaszanka
oceniła na64 lata temu
Lato Miłości Helen Cross
Lato Miłości
Helen Cross
Wiedziałam, że jedną z rzeczy najbardziej znienawidzonych przez kobiety jest widok innych kobiet, którym ktoś się przygląda. Z tego właśnie powodu kobiety nienawidzą modelek. Zazdrość. Prowadziła prywatne, lepkie życie wypełnione menstruacją, laktacją i owulacją. Uczyłam się też, że zmieniając własne zachowanie możemy wywołać określone zachowania innych ludzi.
gosii - awatar gosii
ocenił na712 lat temu

Cytaty z książki Pocałunek

Więcej
Kathryn Harrison Pocałunek Zobacz więcej
Więcej