Focza dama

Oszolomienie po lekturze kilku powiesci Annie Proulx mija, i z czasem mozna poczuc pewnego rodzaju odpornosc, na smak jezyka tej pisarki. Kolejne opowiadania, zwiazane z kolejnymi postaciami Asa, wciagaja z ta sama moca, z jaka "ZYCIE" tlucze bohaterow tej ksaizki.

Do książek A.S. Byat podchodzę z pewnymi oczekiwaniami. Po lekturze „Cienia słońca”, która to książka mnie po prostu zachwyciła, czytając kolejne chcę podobnych doznań. I to właśnie jest prosta recepta wiodąca do rozczarowania. Wiem to, nie chce iść tą drogą jednak uparcie nią podążam. Dlatego nic nawet nie wspomnę o zawodzie, który spłynął na mnie na skutek nadmiernie rozbuchanych nadziei. „Anioły i owady” składają się z dwóch dość obszernych opowiadań: „Morpho Eugenii” i „Anioła małżeńskiego”. I tu właściwie mogłabym już zostać, bo czar tych wyrażeń wprost mnie zadławia i pobudza wyobraźnię do podniebnych lotów. Powtarzam te tytuły teraz i napawam się ich pięknem. No ale nie samym tytułem opowiadanie stoi. Jest też na pewno wrażenie, emocja, którą wywołuje. Ja gdzieś w połowie „Morpho Eugenii”, aż zajrzałam do biografii A.S. Byat, bo zaczęłam mieć wątpliwości, czy aby na pewno jest ona współczesną pisarką, czy też urodziła się w czasach, które opisuje. Niewiarygodnie przekonywująco weszła w epokę Wiktoriańską, zarówno tematem jak i manierą pisarską. I tu nasuwa mi się skojarzenie do Olgi Tokarczuk, obie autorki niezwykle wnikliwie przygotowują się do tematu, który poruszają w swoich utworach. I wracając Byat. Jako że idealnie wpasowała się w czasy, o których opowiada a do tego przygotowała się wręcz pedantycznie do zagadnień opisanych w „Aniołach i owadach” całość jest dość ciężkawa. Piszę to z perspektywy zwykłej zjadaczki chleba, która szczątkową wiedzę o mrówkach posiada tylko z prehistorycznych lekcji biologii, zaś o aniołach nie posiada żadnej, no może trochę z filmu „Angel-A” Luca Bessona, ale to niczego nie ułatwia;).

Ach, te czasy, kiedy człowiek-miniaturka biegał po polanie i zastanawiał się, czy wejść na drzewo, czy odwiedzić dziadków i zjeść świeże ciasteczka. Właśnie o tym przypomniało mi się, gdy czytałem tę książkę. Wiecie, dorastałem wśród ludzi, dla których ważna była wspólnota i tradycyjne wartości. Dlatego "Czytając w ciemności" to dla mnie powrót... do przeszłości. Książka Deane'a to irlandzka odpowiedź na powieści Bruno Schulza, które również są pełne realizmu magicznego. Byłem zadowolony, czytając o przeczuciach czy jakichś duchowych objawieniach, starych zwyczajach stróżów prawa (w Irlandii to Garda Síochána, czyli Strażnik Pokoju, ale wszyscy mówią na nich garda),rodzicach żyjących tradycją czy szkolnych zwyczajach. Co prawda nie wiem, jak wyglądał mój duchowy kraj jakieś 70 lat temu, jednak czuję się z nim mocno związany właśnie dzięki tej powieści. Nie wiem, czy będziecie mieli (lub macie) podobne odczucia, ale mam wrażenie, że Irlandczycy i Polacy mają wiele wspólnego. Polecam lekturę "Czytając w ciemności", aby to zweryfikować.

"Człowiek rzeczywiście pragnie na zawsze zatrzymać przy sobie osoby, które kocha, nawet te, które go trują, może zwłaszcza te - masz chęć pić tę truciznę. Próbowałam cię nienawidzić, papi. Wszystko byłoby łatwiejsze, gdybym tak mogła. Ale jakoś nie mogłam. Przez te wszystkie lata groziło mi, że mnie pochłoniesz, teraz odkrywam, iż to ja cię połknęłam, trzymam wewnątrz siebie. Poradziłam sobie, ułożyłam życie, sądziłam, że nie myślę o tobie. Lecz teraz nie potrafię sobie pomóc - wróciłeś (...) Naprawdę byłeś bardziej tajemniczy niż inni ludzie? Czy ja taka byłam? Czy zrobiłeś zdjęcia tego, co uznałeś za tajemnicze, bo starałeś się to poznać?"

"Magia pogody" nasuwa mi na myśl połączenie prozy Jane Campion (z jej poetyckim i zmysłowym sposobem obrazowania) oraz Alice Munro, która jest dla mnie mistrzynią opisywania codzienności. Pod piórem Elizabeth Hay życie dwóch sióstr i kochanego przez nie obie mężczyzny staje się pasmem burzliwych przeżyć i niezwykłych uniesień. Pełne emocji są nie tylko chwile rozmów, zbliżeń i spotkań, które towarzyszą bohaterom przez wiele lat, ale także długie okresy wyczekiwania, tęsknoty i skupienia na codziennych, rutynowych obowiązkach. Nic w tej książce nie jest banalne, począwszy od obfitującej w wiele niespodzianek fabuły po przebogaty język, oddający niezwykle wybujałą wyobraźnię młodszej siostry i będący efektem wielkiego kunsztu autorki. W tym języku można utonąć, można go smakować jak wykwintną czekoladę, można się nim delektować od pierwszej do ostatniej strony... Mamy tu rozbudowane porównania, oryginalne metafory, personifikacje i synestezyjne opisy - zarówno niezwykłych zjawisk i przeżyć, jak i całkiem powszednich obrazków, które nabierają niezwykłości dopiero pod wpływem pióra pisarki. Mimo wielości tych środków język nie jest barokowy, a forma nie przerasta treści, co sprawia, że całość czyta się jednym tchem, niecierpliwie wyczekując zakończenia, a potem żałując, że to już ostatnia strona... Polecam wszystkim, którzy lubią niebanalne historie, pełne uroku, ale i burzliwych wstrząsów, gdyż tych ostatnich życie bohaterom nie skąpi.

Jakże inna książka od tych, które zwykle czytam. Przygniatająca, choć posiadająca również pozytywne aspekty, dające się dostrzec wśród ogólnego przygnębienia i melancholii. Opowiada o Bloodach, rodzinie farmerów, których życie zaczyna ulegać zmianie po wyjeździe najstarszego syna. Loyal porzuca rodzinny dom po zamordowaniu swojej kochanki i zaczyna tułać się po świecie. Historię poznajemy z dwóch perspektyw - wspomnianego Loyala, wysyłającego pocztówki do najbliższych, jak i z perspektywy jego rodziny, która zmienia się na przestrzeni lat, nie mając możliwości powiadomienia włóczykija o tych przemianach. Pomimo smętnej atmosfery pozycję czytało mi się wyjątkowo dobrze i ciekawie. Dobrze ukazuje zmiany zachodzące w człowieku na przestrzeni lat i jego wyobrażenia o tym jak coś wygląda lub powinno wyglądać.

Matthias, to bibliotekarz, konformista, ceniący uporządkowane życie i codzienną rutynę. W archiwum biblioteki, w której pracuje znajduje się zbiór listów, napisanych przez T.S. Eliota do pewnej Amerykanki (kochanki) w czasie gdy pisarz zmaga się z problemami małżeńskimi i duchowymi na tle religii. Życie bibliotekarza wypada z torów, gdy w bibliotece pojawia się poetka Roberta, usiłująca poznać zawartość listów utajnionych do 2020 roku. Powieść w powieści o małżeństwie, szaleństwie, poczuciu winy, o poezji, namiętności, jazzie i poezji. W pamięć zapada Judith, żona głównego bohatera pisząca pamiętnik w zakładzie psychiatrycznym, m.in. o holokauście, wielkiej tragedii narodu żydowskiego. Czy bohater złamie zasady i odkryje zabronione archiwum? Co się stanie z sześcioma nieznanymi wierszami poety? Powieść robi wrażenie i może przewałkować człowieka, gdy się nieopatrznie zanurzy w odmętach życia wewnętrznego. Powieść, do której można wracać i odkrywać nowe smaki.

To książka, po której spodziewałam się zdecydowanie więcej. Temat jest mocny, historyczne tło bardzo obiecujące, a XVII-wieczna Hiszpania, Inkwizycja, dwór królewski i losy dwóch kobiet aż proszą się o poruszającą, intensywną opowieść. Niestety — potencjał nie do końca został wykorzystany. Największym plusem tej powieści jest klimat. Autorka potrafi oddać duszną, opresyjną atmosferę epoki, pełnej strachu, religijnego fanatyzmu i braku miejsca na jakąkolwiek wolność — szczególnie dla kobiet. Motyw splatających się losów Marii Luisy i Franciski jest ciekawy i sam w sobie bardzo nośny. Są tu piękne obrazy, symbolika (drzewka, jedwab, natura kontra przemoc systemu) i momenty, które naprawdę przyciągają uwagę. Problem pojawia się jednak w prowadzeniu historii. Miałam wrażenie, że książka momentami bardziej opowiada o wydarzeniach, niż pozwala je przeżyć. Emocje, które powinny uderzać z pełną siłą — często zostają tylko zarysowane. Brakuje głębi w relacjach, większego wejścia w psychikę bohaterek, przez co trudno było mi się z nimi naprawdę związać emocjonalnie. Również tempo bywa nierówne. Niektóre fragmenty są rozwlekłe, inne — aż proszą się o rozwinięcie, ale kończą się zbyt szybko. Przez to całość czyta się poprawnie, chwilami z zainteresowaniem, ale bez tego „czegoś”, co sprawia, że książka zostaje w głowie na dłużej. To nie jest zła powieść. Jest poprawna, momentami ładnie napisana, z ciekawym tłem historycznym. Ale przy tak mocnym temacie liczyłam na więcej emocji, więcej ciężaru i większe zaangażowanie czytelnika. 6/10 — za klimat i pomysł. Dla osób lubiących powieści historyczne może być interesująca, ale jeśli ktoś oczekuje naprawdę poruszającej, intensywnej historii, może poczuć niedosyt.

Czasami tak bywa. Czasami napotykamy na swojej drodze istotę wyjątkową, tak piękną, że aż stajemy w miejscu i odwracamy za nią głowę. Kompletnie nam w niej zawróciła. Ale później, kiedy zaczynamy ją lepiej poznawać, okazuje się, że poza atrakcyjną powłoką ma też wady. I to takie, które sprawiają, że przestaje nam się tak bardzo podobać. Choć wizualnie wciąż jest piękna, zwyczajnie już nas nie interesuje. Czasami tak bywa. Tak właśnie stało się z tą książką. Skusiła mnie tytułem, opisem z przodu („Opowieść o kobietach obdarzonych szczyptą szaleństwa”) oraz treścią na tylnej okładce. Być może moje rozczarowanie jest tak duże, bo nastawiałam się na historię odważnych, niezależnych kobiet, które nie boją się sięgać po swoje mimo trudności, kłód rzucanych pod nogi przez czasy, patriarchat etc. A wyszło... No, nie do końca tak, jak sobie wyobrażałam. Fabuła „Wariatek” jest prowadzona niespiesznie. Czuć dystans, jakby była pokryta kurzem. Trochę mi się przez to kojarzy z japońskimi dziełami, z którymi miałam kontakt, ale nie chciałabym nikogo wprowadzać w błąd tą sugestią. Po prostu... tak mi się kojarzy. Ale nie dziwne, wszak to opowieść o życiu kilku kobiet z jednej rodziny. Zaczyna się w czasach okołowojennych, od prababki. A nawet praprababki, gdyby się uprzeć. Na początku byłam zachwycona. Urzekła mnie postać Julii, która powoli, spokojnie, w bardzo przemyślany sposób wydzierała swoje życie z ram ustalonych przez rodzinę. Robiła to skutecznie, na tyle, na ile mogła. Nawet w dojrzałym wieku musiała pogodzić się z tym, że jako (tylko) kobieta ciągle jest na gorszej pozycji. Przykład? Nie mogła dostać rodzinnego obrazu w ramach spadku, bo tego typu pamiątki dziedziczą wyłącznie mężczyźni. A ona, pomimo upływu lat, wciąż była na cenzurowanym za to, że odważyła się kiedyś żyć inaczej. Początek poświęcony Julii mnie oczarował (i zasmucił, ale takie były czasy). Za to kolejne bohaterki budziły coraz większy grymas na mojej twarzy. Albo ustępowały miejsca mniej zdolnym i bardzo zakompleksionym przez to mężom, albo zwracały uwagę na osobniki, które powinny mieć nad głową wielki czerwony neon „Uciekaj od niego!” Najbardziej drażniły mnie chyba te, którym nie zależało. Na swoim szczęściu, na swoim talencie, na niczym. Kompletnie ich nie rozumiałam. Męscy bohaterowie, którzy przewinęli się przez „Wariatki”, byli za mało albo za bardzo. Wpisani (wręcz wdrukowani) w konwenanse, żywcem wyjęci z szablonu albo rozedrgani, uciekający przed życiem, niedostosowani. Nawet jeśli kochali, to z daleka – bo proza życia zabija namiętność. Zaczynałam urzeczona, a kończyłam, żeby doczytać. Jednocześnie chcę podkreślić, że cały czas uważam dzieło Chantal Delsol za kawał dobrej literatury. Jest pięknie pisane, choć trochę niedzisiejszo, więc nie każdemu będzie odpowiadać. Po prostu... to przystojny mężczyzna, który zawrócił mi w głowie, a później zniechęcił charakterem.

Retelling "Doktora Jekylla i Pana Hyde’a" opowiedziany w formie pamiętników spisanych przez tytułową bohaterkę, młodą służącą pracującą w domu Jekylla. Parę tygodni temu TVP Kultura przypomniała ekranizację tej powieści. Niestety, natrafiłam tylko na urywek, obiecałam sobie jednak obejrzeć film w całości, zaś przed seansem sięgnąć po literacki pierwowzór. "Mary Reilly" należy do tych bardzo rzadkich retellingów/fanfików klasyki, które znacznie przewyższają wartością literacką powieść, do której nawiązują. "Doktora Jekylla..." recenzowałam już kiedyś na LC i powtórzę teraz to samo, co wówczas pisałam: chociaż doceniam nowatorski pomysł, to niestety, w dzisiejszych czasach styl Stevensona czyni z tej książki niemiłosierną ramotę. Pani Martin ma znacznie lepsze pióro i nie musiała się zbytnio wysilać, by stworzyć dojrzałą, realistyczną prozę, nie tylko świetnie portretującą życie służby u schyłku epoki wiktoriańskiej, ale też lepiej przedstawiającą postać samego Jekylla. Przyznam jednak, że paru rzeczy mi w tej pozycji brakowało. Przede wszystkim dusznego, gotyckiego klimatu, który, jak zdążyłam zauważyć, miała ekranizacja. Inaczej został przedstawiony wątek miłosny – w filmie już po obejrzeniu paru minut można się było zorientować, że będzie stanowił główną siłę napędową, w powieści pozostał całkowicie w sferze platonicznej i mam wrażenie, że ucierpiał przez to dramatyzm książki - cały czas podczas lektury spodziewałam się naprawdę dramatycznego finału, który koniec końców nie nastąpił. Z tego względu moja ocena to tylko "dobra", gdyby fabuła była bardziej wyrazista, dałabym pewnie bdb. Mimo to, uważam "Mary Reilly" za ciekawą pozycję, godną polecenia, zwłaszcza dla fanów opowieści o życiu służby, jak "Służące do wszystkiego", czy (stricte brytyjskich) "Downton Abbey" albo "Schodami w górę, schodami w dół". Wielka szkoda, że zarówno powieść Martin, jak i film z Malkovichem i Roberts zostały niemal całkowicie zapomniane.

Przypadkowy zakup z racji mocno okazyjnej ceny. Nie liczyłam na zbyt wiele, więc to co otrzymałam przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Narrator wzbudza sympatię, a jego perypetię zainteresowanie. I realia czasów proibicji oddane zostały ze szczegółowością, która w pełni mnie usatysfakcjonowała (a historię to ja lubię;)). Główna "heroina" jakoś nie przypadła mi do gustu, ale załóżmy, że oglądamy ją z wyidealizowanej perspektywy jej absztyfikanta. Finał mógłby być ciekawszy. Niemniej ta książka o jakże egzaltowanym tytule to smakowity kawałek literatury, nie, nie wybitny, ale wakacyjna lektura przednia.

Być może trzeba interesować się kulturą krajów półwyspu indyjskiego, by docenić wartość tej książki, ale jeśli chcemy poznać różnorodną mentalność Pakistańczyków, to ta książka ukaże nam cały wachlarz bogatych osobowości. Obraz pakistańskich imigrantów w niewielkim angielskim miasteczku. Ich codzienność i rozdarcie pomiędzy kulturą rodzimą, a krajem ich emigracji.

Znaleziona na półce w wynajętym mieszkaniu. Niezwykła, przypomniała czasy dawnych odkryć związanych z serią Salamandry. Napoleon, kucharz i dziewczyna z Wenecji z błoną między palcami stóp. Czyżby trop prowadzący do "Procesu"... Emocje związane z Napoleonem, w Polsce nic niezwykłego, ale dla mnie topiący się tysiącami w kanale La Manche, zamarzający w Rosji. To, chwilami, antywojenny krzyk na miarę Remarka. Polecam lekturę.

„Mądry ojciec, który zna własne dzieci” – to z Szekspira. Ale może to dzieci są mądre, gdy znają własnego ojca? Dora i Nora, 75-letnie tancerki rewiowe, zostają zaproszone na ojcowskie urodziny – tatusiowi ma stuknąć setka. Wydarzenie to nie byle jakie także dlatego, że jubilat dotychczas ledwie uznawał przynależność swoich dwóch latorośli do znakomitego rodu Hazardów (mówiąc wprost – zmył się tuż po chwili miłosnej nierozwagi i zostawił dzieciaki same na trzy ćwierćwiecza). Zaproszone towarzystwo też ma być ciekawe – stadko dziwaków z show-biznesowego światka, w którym Hazardowie obracają się od pokoleń. Na co dzień ekscentryczne siostry swój czas spędzają na doglądaniu kotów, piciu herbaty (lub czegoś mocniejszego, a jakże) i strojeniu się w kreacje duszące naftalinowym smrodkiem. Przede wszystkim jednak na wspominkach – i to jakich! Dziecięce marzenia o karierze, Hollywoodzki blichtr, skomplikowane miłosne roszady członków rodziny. Wszystkie role obsadzone prawdziwymi oryginałami, scenarzysta nie szczędzi żarcików, a każde ze wspomnień prowadzi nas ku spektakularnemu urodzinowemu finałowi. Carter ma wyjątkowy talent do wtłaczania smutnych ludzkich losów w przezabawną scenografię. Jest bezpruderyjna, czasem kokieteryjnie wulgarna, a przy tym szalenie sprytna. Tworząc kronikę Hazardów, magluje Szekspira na wszelkie możliwe sposoby – pożycza bliźnięta z „Komedii omyłek”, rękami pradziadka popełnia otellowską zbrodnię, na głowę papy nakłada koronę Króla Leara. Jednocześnie prowadzi nas przez przełom XIX i XX wieku, od desek teatru aż po tandetne teleturnieje i robi to z takim urokiem, że nie sposób się oderwać.

to jedna z książek które uwiodły mnie nadzieją na to,, że ciekawy pomysł, refleksyjność i obrazowość stylu zapewnią ucztę literacką. Pamiętnik przetrwania uwiódł na tyle skutecznie, że przeczytałam do końca ale nie na tyle , by zachwycić. Autorka podjęła kilka ciekawych wątków. Powolny koniec państwowości i cywilizacji, obraz dojrzewającej dziewczyny-kobiety, powrót plemiennych form przetrwania, nowe zasady i moralność, oniryczne wizje i odmienne stany świadomości, trauma z dzieciństwa, zachowywanie człowieczeństwa w ekstremalnych warunkach...Ale czegoś zabrakło. Może spajającej narracji ? może emocjonalnego połączenia z bohaterami,? może bardziej przekonującego świata ?

Książka wydana w 1969 r. uważana jest za jedno z największych dzieł literatury brytyjskiej XX wieku. W 1981 r. doczekała się ekranizacji z niezapomnianymi rolami M. Streep i J. Ironsa w rolach głównych ! Treść banalna, ale już jej opis to mistrzostwo. Zakończenie niejednego może zdziwić albo rozczarować. Na pewno łamie tradycyjne konwencje literackie !!! POLECAM, bo wypada się z książką zapoznać !!!

Nazneen, dziewczyna z bengalskiej wioski zostaje przez ojca wydana za mąż za starszego o dwadzieścia lat Indusa, żyjącego w Londynie. Zamknięta w czterech ścianach, nie znająca ani słowa po angielsku Nazneen czuje się w Londynie zagubiona. Tęskni za Hasiną, siostrą, która uciekłszy z domu z mężczyzną, nie radzi sobie w stolicy Bangladeszu Dhakce. Mąż - w jej oczach wiekowy grubas, który lubi ją pouczać - budzi w niej obrzydzenie. Czas i narodziny córek - Shahany i Bibi - pomagają jej oswoić się z Anglią, znaleźć swoje miejsce i pracę w muzułmańskiej dzielnicy Londynu. Rosnący w niej spokój burzy pojawienie się młodziutkiego Karima... W swoim czasie w studyjnym kinie (tylko trzy osoby na widowni) poruszona obejrzałam historię Nazneen na ekranie. Stąd zaciekawienie powieścią. Monica Ali napisała ją zabawnym, obrazowym językiem. Widzę przed sobą to chwytające za serce piękno ziemi bengalskiej - zieleń ryżowisk, brąz bawołów, klucze ptaków na niebie - to to brzydotę obłupanych, obdrapanych z farby mieszkań bagladeskiej dzielnicy Londynu. Podobnie przed moimi oczyma przesuwa się sugestywnie odmalowana plejada bohaterów: dojrzewająca w swej kobiecości Nazveen, jej mąż filozof-nieudacznik Chanu, nieszczęśliwy w małżeństwie dr...wyzwolona dzięki śmierci męża przyjaciółka Razia i dzieci Nazveen: synek Ruku i córki Shahana i Bibi. Tę opowieść przeżywa się w dwóch płaszczyznach czasowych: obecnego życia emigrantów w Londynie i Bangladeszu wyłanianego z przeszłości mocą wspomnień bohaterki. Często dramatycznych jak historia Makku Pagle, człowieka z parasolem i nosem w książce wyłowionego pewnego dnia ze studni. Ale i zabawnych w obrazach np golibrody pod figowcem, którego miejsce pracy staje się rodzajem klubu dyskusyjnego dla mężczyzn ze wsi. Przyjmują oni jego werdykt w spornych sprawach jako decyzję ostateczną. Bohaterka najbardziej przeżywa historię małżeństwa swoich rodziców, w postaci matki szuka klucza do swojej tożsamości,siebie jako kobiety, matki i zony. Mierząc się z głoszona przez matkę postawą świętej pokory, przyjmowania cierpienia z fatalizmem iw milczeniu. Ale i stawiając przed sobą znak zapytania, jakim jest dla niej ostatni wybór matki - jej pierwszy akt wolności. Czytając tę książkę jesteśmy w Londynie, w zamkniętym świecie muzułmańskich emigrantów - może jak ja znacie go z "Map dla zagubionych kochanków" Nadeema Aslama? - jak i w Bangladesz, poznawanym z niegramatycznych listów ukochanej siostry bohaterki, Hasiny. Ten jawi nam się pod postacią brutalnego świata, w którym przeznaczeniem kobiety niewykształconej i niechronionej przez męża często bywa prostytucja. Trudno się dziwić, ze córki bohaterki wzbraniają się przed wyjazdem do Bangladeszu. To, co dla ich ojca jest powrotem, dla nich jest opuszczeniem tego, co swojskie i wyprawa w obcość, straszącą je perspektywą wczesnego zamążpójścia i brakiem np papieru toaletowego. Decyzja emigracji oznacza jednocześnie decyzje wykorzenienia dzieci z kultury przodków. By żyć w Anglii muszą tu zapuścić korzenie. Pozostając jednocześnie rozdartym, bo nie należąc już do Azji, żyją w Londynie w bangladeskim getcie w dzielnicy, której główną ulicą jest tytułowy Brick Lane. Życie w azjatyckim getcie okazuje się jednak dla głównej bohaterki szansą na zmianę, na niezależność, której brakowałoby jej w ojczyźnie. Książka budzi we mnie refleksje nad tym, skąd przychodzimy, jakie są nasze korzenie, jaki wpływ na nasze związki ma małżeństwo rodziców, w czym chcemy się, jako kobiety upodabniać do naszych, matek, w czym chcemy inaczej wybierać. Uwagę zwraca też zmienność, z jaką możemy widzieć ludzi. Czasem być może nie zauważając zmiany. Z początku mąż budzi w bohaterce obrzydzenie. Pokazywany jest w ten sposób,że dzielimy z nią te uczucia. Z czasem powoli pojawia się w niej zrozumienie dla niego, a wraz ze zrozumieniem, nawet czułość i pewien podziw. Pokrzepiająca zmiana. Inną sprawą jest los emigranta. Jeśli nie znamy tego z własnych doświadczeń, to przeżywamy rozdarcie naszych przyjaciół. Widzimy ich w lecie, w święta, czujemy, jak tęsknią, jak my tęsknimy za nimi. Widzimy ból zostawionych tu czasem rodziców, czasem dzieci, w przypadku bohaterki – siostry. Rozumiejąc, że tam brakuje im tu, a tu tam. I gdzie jest tu, a gdzie tam? Kopia postu na mojej stronie nietylkoindie.pl

W momencie, w którym mózg przestawi się na narrację prowadzoną w czasie teraźniejszym całą historia staje się powolnym bajaniem przy dobrej herbacie. Książka niespieszna, taka, którą można wziąć ze sobą w długą podróż pociągiem, z przesiadkami bo też w fabule perspektywa zmienia się wielokrotnie, zmieniają się bohaterowie i kontynenty a pomimo tego słowa spinają się przemyślaną klamrą. Warto.

Przed rozpoczęciem czytania danej książki z reguły nie czytam treści. Tzn. czytam tylko w przypadku polskich pisarzy, z reguły rezygnując z lektury. Natomiast każdy nasz przekład dzieł azjatyckich, afrykańskich, karaibskich, afroamerykańskich biorę w ciemno! Zawiodę się (co zdarza się niezmiernie rzadko) to trudno. Ale ileż jest przyjemności gdy książka okazuje się naprawdę bardzo dobra. Moje wewnętrzne zadowolenie psuje wtedy tylko świadomość tego, że olbrzymia część polskich czytelników zasypywana jest błyszczakami typu Coben, Grisham, Koontz czy Nora Roberts, niewielu ma szansę zwrócić uwagę na dzieła pisarzy nieanglosaskich. Ale wracając do początku mej opinii - nie czytam streszczeń i jak się okazało w przypadku "Dziewczyny z wybrzeża" był to strzał w dziesiątkę! Bo epilog spowodował, że zmieniłem swoją ocenę książki z 9 na 10! Cała historia dziewczyny z nadmorskiej wioski jest bardzo ciekawa. Momentami może nieco sztampowa, ale gdy poznamy koniec... no właśnie, nie ma co mówić, po prostu spojrzymy na to nieco inaczej. Lecz to jedynie w przypadku gdy wpierw nie przeczyta się o czym jest książka, bo niestety spece z wydawnictwa musieli wtrącić kilka niepotrzebnych zdań na okładce. Tak czy owak, nie dziwi mnie, że Pramoedya Ananta Toer (czyt. Tur) był swego czasu poważnym kandydatem do zgarnięcia Literackiej Nagrody Nobla. Nie zgarnął, ale i tak zasłużenie nazywany jest najlepszym indonezyjskim pisarzem współczesnym. Lektura obowiązkowa dla wszystkich świadomych czytelników. Wielbiciele błyszczaków mogą sobie darować :)