Filozofia horroru

To nie jest książka o horrorach i trzeba to zaznaczyć na samym początku. To pozycja o kognitywnej teorii filmu na podstawie horroru. Więcej tu jest jednak o samych teoriach filmu niż o gatunku.

Sama pozycja jest jak najbardziej OK. Czyta się to dobrze, ale nieco chaotycznie, bo autor nieznośnie często się powtarza. Chęć usystematyzowania wszystkiego w bardziej formalną strukturę skutkuje tym, że wiele oczywistości jest opisane w rozwlekły i przesadnie skomplikowany sposób.

Początkowo wrażenie robi ilość przytaczanych przykładów, ale im dalej w las tym mniej drzew. W połączeniu z uwielbieniem autora do powtórek wychodzi sytuacja, w której co chwile jest przytaczany np. Drakula.

Ogrom przypisów. 55 stron mniejszą czcionką niż tekst właściwy, koło 300 pozycji. Umieszczone na końcu książki przez to bardzo wybija z ciągłości czytania takie żonglowanie, a przypisy to nie tylko odniesienia do innych autorów, ale i kontynuacja jakiegoś wątku (niektóre mają po 1-2 strony).

Co do samego podejścia do gatunku to bardzo wygodne dobieranie definicji pod tezę, a całość jest zwyczajnie przestarzała. Od lat 80, w których pisano tę książkę doszło wiele elementów zaburzających to co Carroll pisał chociażby o identyfikacji, wstręcie czy narracji.

Książka fajna, ale bardziej dla ludzi zainteresowanych kinem niż horrorem w sensie stricte, bo ci tu raczej nic nowego nie znajdą.

To nie jest książka o horrorach i trzeba to zaznaczyć na samym początku. To pozycja o kognitywnej teorii filmu na podstawie horroru. Więcej tu jest jednak o samych teoriach filmu niż o gatunku.

Sama pozycja jest jak najbardziej OK. Czyta się to dobrze, ale nieco chaotycznie, bo autor nieznośnie często się powtarza. Chęć usystematyzowania wszystkiego w bardziej formalną...

Choć zdarza się Carrollowi pewna rozwlekłość i redundancja, gdy kilkakrotnie powtarza właściwie to samo i rozwodzi się nad kwestiami oczywistymi, książka mimo wszystko po pierwsze czyta się rewelacyjnie, a po drugiej przekonuje i daje do myślenia. Bogactwo przykładów sprzężone jest z filozoficzno-teoretyczną dyscypliną: Carroll starannie przygląda się teoriom konkurencyjnym, zbijając ich argumenty, zanim zaproponuje własną. Najbardziej inspirujące jest omówienie poznawczych aspektów horroru - według Carrolla przyciągają one przede wszystkim tym, że budzą ciekawość Innego. Nie będę kłamać, podobał mi się też zdroworozsądkowy sceptycyzm wobec wielkich teorii psychoanalitycznych, postmodernistycznych i ideologicznych - dawno nie czytałam ich inteligentnej krytyki.

Choć zdarza się Carrollowi pewna rozwlekłość i redundancja, gdy kilkakrotnie powtarza właściwie to samo i rozwodzi się nad kwestiami oczywistymi, książka mimo wszystko po pierwsze czyta się rewelacyjnie, a po drugiej przekonuje i daje do myślenia. Bogactwo przykładów sprzężone jest z filozoficzno-teoretyczną dyscypliną: Carroll starannie przygląda się teoriom...

Straszne lanie wody. Autor przez 30 stron o czymś pisze, człowiek robi notatki, po czym dodaje, że on tak nie uważa, to jedynie zdanie X. Na pewno nie jest to pozycja do wspomagania się podczas pisania jakiejś naukowej pracy.

Straszne lanie wody. Autor przez 30 stron o czymś pisze, człowiek robi notatki, po czym dodaje, że on tak nie uważa, to jedynie zdanie X. Na pewno nie jest to pozycja do wspomagania się podczas pisania jakiejś naukowej pracy.

Świetna pozycja traktująca o horrorze z akademickiego punktu widzenia. Bardzo merytoryczna, przystępnie i jednocześnie fachowo napisana, a do tego demaskująca struktury narracyjne w utworach grozy.

Świetna pozycja traktująca o horrorze z akademickiego punktu widzenia. Bardzo merytoryczna, przystępnie i jednocześnie fachowo napisana, a do tego demaskująca struktury narracyjne w utworach grozy.