Olbrzymie kochanie

Trzy różne perspektywy narracji mogły wyjść historii na dobre, ale nie do końca wyszły. Relacja Peleasa jest bardzo ciekawa, czyta się jednym tchem. Relacja Beduira niestety zbyt skrótowo przedstawia kluczową dla fabuły konfrontację z Morgianą, natomiast fani opisów kampanii wojennych i bitew będą zachwyceni, bo w tym Beduir jest mistrzem. Relacja Aneirina jest szczera i emcjonalna, ale nie dociera za kulisy najważniejszych zdarzeń. Żadna z nich nie przedstawia miłości Artura i Gwenhwyvar. Nie dowiadujemy się nic o zakulisowych poczynaniach Morgiany, poznajemy tylko ich skutki. Nie dane nam też poznać przygód Gwalcmaia. Pewnie wynika to z tego, że wydawca zakomunikował autorowi, że to będzie ostatni tom cyklu, jaki opublikuje, i konieczne było pójście na skróty. W rezultacie dla najważniejszego bohatera zabrakło miejsca. Przez to w całej historii o Pendragonie Brytanii pierwsze skrzypce gra... Merlin.

Stwierdzam, że Lawhead jest trochę jak Cornwell, tylko z przeciwnym znakiem ideologicznym. Linia fabularna "Merlina" nie jest najmocniejsza i rozpada się na epizody, z których najciekawsze jest długie szaleństwo bohatera oraz sama końcówka, kiedy wreszcie docieramy do rdzenia legend arturiańskich jako takich, czyli historii poczęcia i narodzin Artura. Interesujący jest także epizod z pobytem Merlina u małego, parającego się czarami Ludu Wzgórz, choć niestety za dużo z niego nie wynika dla dalszej części fabuły (kontynuując porównanie zaczęte w recenzji "Taliesina", ośmielę się na marginesie zauważyć, że przedstawienie Ludu Wzgórz to kolejna rzecz, którą Lawhead zrobił lepiej niż Bradley, prezentując tę starą rasę z szacunkiem, choć niebezkrytycznie). Spośród postaci najciekawiej wypada chyba Igerna, bardzo młoda i osamotniona, Uter - rozdarty między wiernością bratu, uczuciem i własną ambicją, no i sam Merlin, łączyć mądrość znaną już poganom z wiarą chrześcijańską. Morgiana, kreowana na wielką antagonistkę, wypada blado, bo jest po prostu wcieleniem zła pozbawionym wyrazistych motywacji, no i prawie się w całej książce nie pojawia. Swoją drogą, Lawhead nieźle wykorzystuje atlantydzkie pochodzenie bohaterów do wytłumaczenia ich długowieczności. Co najbardziej obciąża książkę, to - całkiem jak w "Taliesinie" - miałki smalltalk uprawiany przez postacie, przez który trzeba przebrnąć, żeby dotrzeć do tego, co ważne.

Według mnie najlepszy z tom z serii. Całość zamiast na sciensfiction skupia się na zwykłym życiu w niezwykłym zawodzie. Podobała mi się szczególnie ekspolracyjna misja głównej bohaterki i jej partnera- naprawdę czułam się jak badacz opalizującego kryształu na sieci jaskiń obcej planety. To naprawdę ciekawa wstawka. Żałowałam, że to był tylko fragment historii, ale ku mojemu wielkiemu uradowaniu 24 lata później w naszej powieści ten wątek powrócił stanowiąc szczególny zwrot akcji. Brawa dla autorki za twórczy umysł i nie banalne rozwiązania.

Subtelna akcja, ciekawe opisy i bardzo oryginalna historia- nie wpadłabym nigdy na pomysł śpiewania kryształu. Pierwszy tom był super, ale kolejne dwa tomy były według mnie jeszcze lepsze, choć opinie innych mówię że jest odwrotnie. Historia nadal zaskakuje i sprawia, że choć akcja nie jest wartka, to i tak naprawdę trudno przewidzieć w którym kierunku się rozwinie. Tu nie ma banalnych rozwiązań. Szczególnie podobała mi się tajna misja bohaterki w odkryciu czy na odwiedzanej na niej planecie nie ma ograniczeń wolności obywateli czyli Państwa totalirnego w którym nie ma wolnej woli. Prawie jak powieść szpiegowska z tłem sciensfiction i wątkiem romansowym, który nie jest wulgarnie opisany- to tylko kolejny element historii.

Widać w tej książce znaki czasów, i to wielorakiego rodzaju. Wydanie z 1983 roku jest okrutnie liche, chociaż na szczęście mój egzemplarz nie był intensywnie czytany i jakoś się trzyma. Fakt, że było wzorowane na wydaniu z 1949 roku, widać w notach o autorach na końcu, gdzie o Rzewuskim pisze się jako o przedstawicielu "klasy feudałów" i "najskrajniejszej reakcji". Jeśli chodzi o same nowele/opowiadania, niektóre są interesujące jedynie ze względów historycznych, ale są i takie, które dotąd zachowały świeżość i smak. Najlepsze wydają mi się "Włosy krzyczące na głowie" Barszczewskiego i "Narożna kamienica" Korzeniowskiego, oba zresztą uwzględnione również w PIW-owskiej antolologii opowieści niesamowitych. Dwie historie Ossolińskiego, sławnego jako jeden z pierwszych, którzy opracowywali literacko wątki ludowe (aby je wykpić) czytało mi się jakoś nadzwyczaj ciężko. Czy to język język XVIII-wieczny, czy gawędziarska maniera, czy pokrętność szyderstwa, nie wiem, w każdym razie "Nie użyje, nie zje, nie spije... diabeł przyleci i porwie" szło mi jak po grudzie. Ze względu na silny polemiczny charakter i krytykę zarówno skąpstwa, jak i przesądów, chyba trąci to już myszką. Potockiego jest wyrywek z "Rękopisu znalezionego w Saragossie", zawsze mile widziany. Tytułowe "Ja gorę" reakcyjnego feudała Rzewuskiego dosyć przejmujące, choćby ze względu na te słowa użyte w tytule i wielokrotnie w treści opowiadania. "Lekarz magnetyczny" Dzierzkowskiego wydaje się korzystać (dosyć zgrabnie, trzeba powiedzieć) z okrzepłych już konwencji opowiadania fantastycznego. "Zachariaszek" Barszczewskiego i "Grobowiec bez napisu" Tripplina to szlachecko-dworkowe gawędy, przy czym tekst Tripplina maluje dosyć ciekawie się czytającą postać parszywego szlachetki. "Paliwoda" Sztyrmera to gawęda po prostu, sowizdrzalska fantasmagoria rodem z bajek o krainie absurdu (pojedynek na beczkach z prochem, jazda na delfinie, zgubne w skutkach uczłowieczanie syreny winem). Najsłabsze, bo najbardziej pretensjonalne, wydały mi się "Biała róża Pinettiego" Grozy (o tyle jeszcze ciekawa, że ckliwy melodramat łączy z groteskowymi wyczynami Pinettiego) i "Gra w szachy" Libelta, rozwleczona strasznie, sypiąca rozlicznymi kliszami i irytująco naiwna.

Tak naprawdę trudno znaleźć jakieś wielkie minusy książki Brooksa. To dobrze zaplanowana i solidnie poprowadzona historia, z elementami wręcz detektywistycznymi. W mojej ocenie jest to także przykład znakomicie napisanego sequelu, który jest lepszy niż swój poprzednik. Tak naprawdę jedynym zarzutem wobec Czarnego jednorożce jest to, że nie zachwyca tak, jak by mógł. Brakuje mu tej iskry, która sprawia, że jakaś książka wypala w nas swoje piętno i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Dla mnie to solidne 7/10, a miłośnicy jednorożców mogą sobie dodać jeszcze jeden punkt.

Nieco zbyt rozwleczona fantasy ale sporo mroczniejsza od Władcy Pierścieni, jest tu wiele podobieństw - Wielki Zły który wysługuje się innymi żeby siać zniszczenie, jest podróż przez Krainę, jest też (spokojnie możnaby go tak przynajmniej nazwać) powiernik pierścienia, ale Covenantowi do Froda bardzo daleko. Kraina oraz jej mieszkańcy bardzo dobrze stworzeni, no ale warsztat pisarski u Donaldsona sporo gorszy od Tolkiena, niemniej jednak pomysłów mu nie brakuje. Warto

Akcja jak zwykle ściga się z własnym cieniem, klucząc i skręcając o 180 stopni w najdziwniejszych momentach, a gdy złapie zadyszkę, humor zrasza ją dla ochłody. Mankamentem tej części jest przesycenie nawiązaniami do znanych baśni. Raz, dwa razy taki chwyt może się sprawdzić, szczególnie gdy owe opowieści przedstawione są z ironią i przymrużeniem oka. Niestety, tutaj mamy prawie przegląd twórczości Braci Grimm, brakuje elementu zaskoczenia, a gagi są powtarzalne. Efekt końcowy robi wrażenie dziwacznej parodii Shreka, aczkolwiek czyta się mimo wszystko dobrze.

Trochę mroczniejsza wersja Czarnoksiężnika z krainy Oz. Grupka sąsiadów przenosi się do tajemniczego, baśniowego świata, gdzie mamy Złego Czarodzieja (Nun) i Dobrego Czarodzieja (Obar). Przy czym okazuje się dość szybko, że ten dobry wcale taki dobry nie jest, po prostu jest lepszy od tego złego. Do tego mamy magiczne siedem kamieni, które zebrane razem pozwolą okiełznać póki co śpiącego smoka. Prawie jak w Dragonballu. Całość czyta się szybko i dosyć przyjemnie, choć trochę dłużyzn się znajdzie. Zbyt mało wyraźnie przedstawione i jednowymiarowe niektóre postacie. A postaci jest sporo - mamy kilkunastu sąsiadów, mamy Kruka, dwóch czarodziejów, entowatego olbrzyma, pigmejowatych Ludzi, grupkę amerykańskich żołnierzy, wilki... Dzieje się sporo, choć nie wszystko jest ciekawe i godne uwagi. Mam nadzieję, że seria się rozkręca w następnych tomach, bo potencjał jest.

Przeczytanie całości zajęło mi sporo czasu, chociaż końcówka akcji, mimo swoich wad, całkiem nieźle mnie wciągnęła. Cała historia, a przede wszystkim bohaterowie, wydają się być kreacją trochę niespójną - także w relacji do części poprzednich. Trochę niejasne jest, czy to jeszcze dzieci, czy już raczej młodzi dorośli? Ich zachowanie zmienia się też nagle, skokowo, nieautentycznie - od dziecinnego do dojrzałego i znowu dziecinnie wręcz głupiego i nieodpowiedzialnego. Cała historia tez grubymi nićmi szyta - najważniejsze zadanie, mające moc wybawienia planety powierzać garstce przemęczonych nastolatków w niełasce gburowatego nauczyciela? Uhh... Mimo tych wszystkich zgrzytów jakoś się o ostatecznie skleiło, chociaż moja ocena zawiera dużą dawkę sentymentu do całej serii.

Początkowo wydawało mi się,,że statki kosmiczne to nie moja bajka,ale szybko zmieniłam zdanie.Książka mnie zainteresowała.Fabuła jest ciekawa,wciąga i zmusza do dalszego czytania.Próby pogodzenia się Tii z nieuleczalną chorobą ,udawanie dzielnej dla dobra rodziny(w zestawieniu z wiekiem bohaterki) wzruszały mnie i doprowadziły do uronienia kilku łez.Choroba dziewczynki determinuje całe jej życie,dzięki niej znajduje ona sposób na osiągnięcie szczęścia czy chociażby zadowolenia nie tylko dla siebie ,ale i dla innych. Miłość też jest,oczywiście.Miłość człowieka-kapsuły i mięśniowca nie jest łatwa,ale w tym wypadku HEA jest możliwy. Co mi się nie podobało to brak płynności.Brakuje spokojnego i płynnego przejścia pomiędzy kolejnymi częściami książki,ja miałam wrażenie,że cała fabuła opisana jest takimi skokami-dzieciństwo Tii,jej choroba,a później(zamiast szkolenia) od razu postawienie czytelnika przed faktem,że Tia to już nie dziewczynka,ale człowiek-kapsuła.Później jest to samo.Końcówka też mało czytelna(chodzi o odnalezienie planety ze skarbami).Nie wiem,czy to wina pliku,który czytałam,ale czegoś tam brakowało.Od odnalezienia sezamu do nagłej obrony przed atakiem piratów i skutków kolejnej(?) lawiny...Podobnie było ze sceną wyznania miłosnego-czułam się jakby brakowało skanu kilku przynajmniej kartek...Wolałabym dłuższą,ale bardziej szczegółową wersję. Ogólna ocena-dobra,a nawet bardzo dobra.Czytałam z zainteresowaniem,bez przerwy.Być może kiedyś tam zapoznam się z kolejnymi ,jak również wcześniejszymi częściami książki.

Przeczytałem dziecięciem będąc, a więc już pewnie ze 20 lat temu. Urzekła mnie baśniowym klimatem. Zresztą była to jedna z pierwszych książek fantasy, które czytałem. Nie dam sobie teraz głowy uciąć, czy najpierw przeczytałem to, czy "Władcę Pierścieni". W każdym razie to była jedna z tych książek które pomagały mi odkrywać uroki czytania. Gwiazdki daję tylko za to, bo przyzna, się, że z samej książki niewiele już pamiętam.

O pierwszej części szerzej pisałam już tutaj - i kurcze, zdania nie zmieniam. Co więcej, na dwójce bawiłam się równie dobrze, jak nie lepiej. Toż to esencja, klasyka lat 70tych i 80tych, magi i miecza, czarodziejek, magów, wojowników i dziwnych istot ożywianych magią kukiełkową. Zaskakująco miła odmiana po tych wszystkich nadętych i pustych wydmuszkach pornotazy. Może nie była to lektura najwyższych lotów, ale bawiłam się nieźle, niemal w wyobraźni widząc kolejne scenki rodem z kaset VHS. Helloł, palec pod budkę, kto za dzieciaka czy młodego dorosłego nie oglądał klasyków fantastyki właśnie w ten sposób, bo w TV to kanałów było ledwie kilka do wyboru, a wielka era "telewizji cyfrowej" dopiero do Polski nadciągała...? :D https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/10/842024-marion-zimmer-bradley-julian-may.html

Ciekawy początek- niezła historia - choć wkurza mnie porzucenie wszelkiej techniki na nowej planecie. Co za głupota jeszcze raz uczyć się od podstaw medycyny, bo im się zachciało zaczynać od początku- rozumiem nie niszczenie ekosystemu nowej planety, ale nie ratowanie nawet kobiet w trakcie poronienia bo istnieje groźba uratowania kalekiego dziecka- to istna głupota. Prócz tego argumentu książka naprawdę mi się spodobała. Przed kilku laty przeczytałam drugi tom cyklu "Królowa burz" - był naprawdę świetny - lepszy od pierwszego.

Le Guin, Card, Goodkind- moi ukochani autorzy fantasy, na których się nigdy nie zawiodłam. Nawet nie wiem jak opisać tę książkę. Może zacznę od końca i powiem, że przeczytać ją warto. Naprawdę, nie raz i nie dwa. Bardzo nietypowy utwór dla tej autorki, gdzie jedna rzeczywistość przeplata się z inną, alternatywną rzeczywistością. Bohaterowie są prawdziwi do bólu, poznajemy ich i przyjmujemy takimi, jacy są- ze wszystkimi problemami i niedoskonałościami. Ich dążenie do akceptacji i szczęścia jest przecież też naszym pragnieniem. Każdy chciałby mieć krainę ain, dokąd uciekałby przed prozą życia, trudami egzystencji. Gdzie mógłby być sobą, gdzie nikt go nie ocenia przez pryzmat wyglądu czy charakteru. Z pozoru to prosta powieść, a jednak doskonała w swojej prostocie. Powiem banalnie: tam gdzie jest jasność, istnieje ciemność, gdzie świeci słońce, są zawsze cienie. Ale pojawia się też nadzieja. To wszystko przeplata się ze sobą w "Miejscu początku" Jako nastolatka byłam zafascynowana tą książką. Teraz przeczytałam ją ponownie, jako dorosła kobieta po przejściach. I wiecie co? Nic się nie zmieniło. Nadal przyciąga, zachwyca i oferuje obietnice możliwe do spełnienia. Są na wyciągnięcie ręki. Może na tym polega czar...

Trochę zapomniana, starsza fantastyka/SF - w zasadzie miks, bo odległa, poatomowa przyszłość, w której ludzie żyją jak w przeszłości. Książka drogi, zmiany, o wężach i nadziei. Dla fanów Ursuli LeGuin, ale nie tylko :) Więcej? Zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/03/192024-239-vonda-mcintyre-opiekun-snu.html