Barwa jej bielizny

Trzy różne perspektywy narracji mogły wyjść historii na dobre, ale nie do końca wyszły. Relacja Peleasa jest bardzo ciekawa, czyta się jednym tchem. Relacja Beduira niestety zbyt skrótowo przedstawia kluczową dla fabuły konfrontację z Morgianą, natomiast fani opisów kampanii wojennych i bitew będą zachwyceni, bo w tym Beduir jest mistrzem. Relacja Aneirina jest szczera i emcjonalna, ale nie dociera za kulisy najważniejszych zdarzeń. Żadna z nich nie przedstawia miłości Artura i Gwenhwyvar. Nie dowiadujemy się nic o zakulisowych poczynaniach Morgiany, poznajemy tylko ich skutki. Nie dane nam też poznać przygód Gwalcmaia. Pewnie wynika to z tego, że wydawca zakomunikował autorowi, że to będzie ostatni tom cyklu, jaki opublikuje, i konieczne było pójście na skróty. W rezultacie dla najważniejszego bohatera zabrakło miejsca. Przez to w całej historii o Pendragonie Brytanii pierwsze skrzypce gra... Merlin.

Stwierdzam, że Lawhead jest trochę jak Cornwell, tylko z przeciwnym znakiem ideologicznym. Linia fabularna "Merlina" nie jest najmocniejsza i rozpada się na epizody, z których najciekawsze jest długie szaleństwo bohatera oraz sama końcówka, kiedy wreszcie docieramy do rdzenia legend arturiańskich jako takich, czyli historii poczęcia i narodzin Artura. Interesujący jest także epizod z pobytem Merlina u małego, parającego się czarami Ludu Wzgórz, choć niestety za dużo z niego nie wynika dla dalszej części fabuły (kontynuując porównanie zaczęte w recenzji "Taliesina", ośmielę się na marginesie zauważyć, że przedstawienie Ludu Wzgórz to kolejna rzecz, którą Lawhead zrobił lepiej niż Bradley, prezentując tę starą rasę z szacunkiem, choć niebezkrytycznie). Spośród postaci najciekawiej wypada chyba Igerna, bardzo młoda i osamotniona, Uter - rozdarty między wiernością bratu, uczuciem i własną ambicją, no i sam Merlin, łączyć mądrość znaną już poganom z wiarą chrześcijańską. Morgiana, kreowana na wielką antagonistkę, wypada blado, bo jest po prostu wcieleniem zła pozbawionym wyrazistych motywacji, no i prawie się w całej książce nie pojawia. Swoją drogą, Lawhead nieźle wykorzystuje atlantydzkie pochodzenie bohaterów do wytłumaczenia ich długowieczności. Co najbardziej obciąża książkę, to - całkiem jak w "Taliesinie" - miałki smalltalk uprawiany przez postacie, przez który trzeba przebrnąć, żeby dotrzeć do tego, co ważne.

Według mnie najlepszy z tom z serii. Całość zamiast na sciensfiction skupia się na zwykłym życiu w niezwykłym zawodzie. Podobała mi się szczególnie ekspolracyjna misja głównej bohaterki i jej partnera- naprawdę czułam się jak badacz opalizującego kryształu na sieci jaskiń obcej planety. To naprawdę ciekawa wstawka. Żałowałam, że to był tylko fragment historii, ale ku mojemu wielkiemu uradowaniu 24 lata później w naszej powieści ten wątek powrócił stanowiąc szczególny zwrot akcji. Brawa dla autorki za twórczy umysł i nie banalne rozwiązania.

Tak naprawdę trudno znaleźć jakieś wielkie minusy książki Brooksa. To dobrze zaplanowana i solidnie poprowadzona historia, z elementami wręcz detektywistycznymi. W mojej ocenie jest to także przykład znakomicie napisanego sequelu, który jest lepszy niż swój poprzednik. Tak naprawdę jedynym zarzutem wobec Czarnego jednorożce jest to, że nie zachwyca tak, jak by mógł. Brakuje mu tej iskry, która sprawia, że jakaś książka wypala w nas swoje piętno i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Dla mnie to solidne 7/10, a miłośnicy jednorożców mogą sobie dodać jeszcze jeden punkt.

Subtelna akcja, ciekawe opisy i bardzo oryginalna historia- nie wpadłabym nigdy na pomysł śpiewania kryształu. Pierwszy tom był super, ale kolejne dwa tomy były według mnie jeszcze lepsze, choć opinie innych mówię że jest odwrotnie. Historia nadal zaskakuje i sprawia, że choć akcja nie jest wartka, to i tak naprawdę trudno przewidzieć w którym kierunku się rozwinie. Tu nie ma banalnych rozwiązań. Szczególnie podobała mi się tajna misja bohaterki w odkryciu czy na odwiedzanej na niej planecie nie ma ograniczeń wolności obywateli czyli Państwa totalirnego w którym nie ma wolnej woli. Prawie jak powieść szpiegowska z tłem sciensfiction i wątkiem romansowym, który nie jest wulgarnie opisany- to tylko kolejny element historii.

Wieloletnim miłośnikom fantastyki, a dokładniej fantasy, Fritza Leibera raczej nie trzeba przedstawiać, ale wiele osób, które z tym gatunkiem miało pobieżny kontakt, nie słyszało o tym autorze. Tymczasem to jeden z pionierów literatury spod znaku miecza i magii. Jego dwóch najważniejszych bohaterów – Fafryd (ang. Fafhrd) i Szary Kocur (ang. Gray Mouser) – po raz pierwszy pojawiło się w sierpniu 1939 r. w magazynie „Unknown” w opowiadaniu „Two Sought Adventure” (dzisiaj znanym jako „The Jewels In The Forest”, u nas zaś jako „Klejnoty w lesie”),a więc zaledwie dwa lata po tym, jak J.R.R. Tolkien wyciągnął z nory Bilbo Bagginsa i wydelegował go w niebezpieczną wyprawę na wschód. Zestawienie z „Hobbitem” jest dość istotne, bo choć jego główny bohater został zatrudniony przez krasnoludów jako włamywacz i de facto złodziej, to sama powieść ma baśniowy charakter i uznawana jest za utwór dla dzieci (jasne!),tymczasem w Leiberowskim świecie awanturników i złodziei, Nehwon, dobro i zło są mniej uchwytne, czy też może należałoby powiedzieć – zło jest łatwo uchwytne, a żeby znaleźć dobro, trzeba się porządnie napocić. W Polsce cykl przygód Fafryda i Szarego Kocura wydał w sześciu tomach Solaris. Omawiane tu „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, pierwsze z serii, jest połączeniem dwóch angielskich zbiorów: „Swords and Deviltry” (1970) i „Swords Against Death” (1970),w których znajdowało się 13 opowiadań i autorska przedmowa. Znaną przestrogę „nie oceniaj książki po okładce” można ilustrować przykładem polskiego wydania pierwszego tomu. Wygenerowana grafika przywodzi na myśl gry komputerowe z przełomu wieków i zwiastuje raczej trywialną rozrywkę. W istocie jest inaczej, bo choć dzisiaj – z perspektywy lat – koncept dwóch wolnych duchów, różniących się charakterem i wyglądem, wędrujących przez świat i wychodzących cało z każdej opresji może wydawać się wtórny i banalny, to jednak właśnie Leiber był pionierem tego typu fantastyki, co więcej, jest jeszcze strona formalna, świadcząca o całkiem sporym talencie pisarskim. Naturalnie ocenianie strony formalnej na podstawie przekładu nie daje stuprocentowej gwarancji słuszności, ale zamaszysty, barwny styl to raczej nie inwencja tłumacza. Wśród 13 opowiadań znajdujemy origin stories bohaterów („Kobiety ze śnieżnego klanu” i „Jądro nienawiści”),o wiele bardziej „psychologiczne” od pozostałych, poniekąd traktujące o dojrzewaniu Fafryda i Szarego Kocura, następnie mamy zaś tytułowe „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, w którym obaj mężczyźni po raz pierwszy się spotykają i zawiązują przyjaźń, w czym niebagatelną rolę odgrywa traumatyczne, formujące ich na lata doświadczenie. W kolejnym opowiadaniu, krótkim „Zaklętym kole”, gdzie wyruszają razem w świat, możemy przeczytać następujące słowa, całkiem zgrabnie ujmujące charakter dwójki bohaterów i szerzej – samych opowiadań: „Doszły im nowe blizny i kwalifikacje, mieli więcej litości i zrozumienia dla ludzi. Brali świat na pół poważnie, ale też potrafili pokłonić się przed jego tajemnicami. Wewnętrzne udręki czasem kwitowali śmiechem, a czasem nieprzeniknioną miną. Fafryd skrywał w sobie barbarzyńską naturę, Kocur – podłe pochodzenie. Na zewnątrz bywali weseli, beztroscy i zrównoważeni, lecz serca nadal krwawiły, duchy Wlany i Iwrian nawiedzały ich w snach i na jawie. Nie utrzymywali więc zażyłych stosunków z kobietami, bo już te powierzchowne przynosiły im więcej zgryzoty niż radości. Ich przyjaźń stała się twarda jak skała, silna jak żelazo, lecz woleli się zamykać przed innymi ludźmi. Jeśli mowa o nastrojach, to najczęściej popadali w melancholię, którą nieraz ukrywali nawet przed sobą nawzajem”*. Niektórzy zarzucają Leiberowi, że poza origin stories bohaterowie ulegają petryfikacji – że już nie ewoluują. Nie wiem, jak wygląda to w kolejnych tomach, mogę oceniać tylko na podstawie tego, niemniej za kluczowe uznaję wydarzenie z „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, które Fafryda i Szarego Kocura pozostawia w stanie półdojrzałości. To, co wyprowadziło ich bowiem w stronę dorosłości w origin stories, zostało im nagle odebrane na wczesnym etapie życia i koniec końców nie pozwoliło się w pełni uformować, stąd awanturnictwo i nonszalancja, stąd też pewna prostolinijność obu postaci i nieustanna pogoń za przygodą w późniejszych opowiadaniach. A w tych, jak napisałem, co prawda rozwiązania mają podobny schemat (jeden ratuje drugiego, a walki mają dość oczywisty finał),ale sam opis historii, a także kreacje miejsc i antagonistów mają swój urok, są plastyczne i intrygujące. Leiber umiał też połączyć zawadiactwo i dezynwolturę bohaterów z delikatną aurą dekadencji i melancholii – bo chociaż Newhon to świat występny, rozpustny i pełen egoizmu, to zło nie jest ukazane w sposób naturalistyczny (mimo że makabra jest obecna),ale raczej bliski powieści łotrzykowskiej. To, a także wspomniany barwny język, sprawia, że znaczenie Leibera nie ogranicza się do dzierżenia palmy pierwszeństwa w ramach gatunku, a jego opowiadania wykraczają poza „generyczne” fantasy. * F. Leiber, „Zaklęte koło” [w:] „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, tłum. D. Kopociński, Olsztyn 2004, s. 209.

Książka o cierpieniu i okrutności losu. Powieść opisuje "historię alternatywną". Ludzkość jest w stanie "sięgnąć gwiazd", niestety ma w tej ekspansji pecha - to co spotyka astronautów dziewiczej misji jest horrorem. Oceniając przez pryzmat złożoności - średnia. Bardzo ciekawy motyw wamipryzmu negatywnych uczuć, którymi karmi się jeden z wpływowych bohaterów i który to fakt jest kanwą do wydarzeń zawartych w powieści. Zadowoli fanów hard s-f, cytat: " sufit, na którym wyrastały jakieś istoty (...) pojemniki z jakąś fermentującą masą, w których rosły żywe istoty."

Prawdziwa Literatura SF. Utrzymana w klimacie trillera medycznego, zaczepia jednak o bardziej ogólne pytanie: skąd (a właściwie "jak?") tak na prawdę wzięliśmy się jako ludzkość na łonie ziemskiej biosfery? W zasadzie to można się nawet zastanowić głębiej i zapytać "jak działa życie i w jaki sposób przetrwało tyle katastrof?" Ale o tym chyba lepiej opowiada popularyzatorski "Demon w maszynie" (by Paul Davies). Nota bene, przeczytany przeze mnie bezpośrednio przed "Radiem Darwina", przez co ułatwił mi jeszcze lepsze poczucie różnych niuansów genetyczno-ewolucyjnych. Literka "S" w SF zobowiązuje i ma to tutaj, niestety, 2 aspekty: dość duża zgodność ze współczesną nauką kosztuje i autor płaci ją, pomimo popularyzatorskich uproszczeń, zbytnim (jak na literaturę rozrywkową) nasyceniem akademickimi zagadnieniami. Z mojej perspektywy to akurat zaleta, bo interesuję się tematyką, lecz dla szukających "fantastyki, ale niekoniecznie SF" to chyba duży minus. Tak, czy owak, świetny kawałek literatury. Postaci "z krwi i kości", logicznie splątane wątki, a rytm fabuły - to się daje wyrażnie wyczuć - prowadzony ręką doświadczonego perkusisty. Bardzo wiarygodne reakcje psycho- i socjologiczne, oraz uzasadnienia decyzji tak indywidualne, jak i społeczno-politycznych oraz medycznych. A przy okazji dostajemy bonus w temacie polowań na czarownice. Bardzo polecam wszystkim lubiącym sobie zadawać pytania podczas czytania. Chętnie widziałbym "Radio Darwina" w serii "Uczta wyobraźni", bo sam już je sobie dodałem do mojej prywatnej wersji tej serii.

Akcja jak zwykle ściga się z własnym cieniem, klucząc i skręcając o 180 stopni w najdziwniejszych momentach, a gdy złapie zadyszkę, humor zrasza ją dla ochłody. Mankamentem tej części jest przesycenie nawiązaniami do znanych baśni. Raz, dwa razy taki chwyt może się sprawdzić, szczególnie gdy owe opowieści przedstawione są z ironią i przymrużeniem oka. Niestety, tutaj mamy prawie przegląd twórczości Braci Grimm, brakuje elementu zaskoczenia, a gagi są powtarzalne. Efekt końcowy robi wrażenie dziwacznej parodii Shreka, aczkolwiek czyta się mimo wszystko dobrze.

Królestwo na sprzedaż Terry'ego Brooksa to powieść przyzwoita, która prezentuje świeże podejście do kwestii bohatera z naszego świata przeniesionego do świata fantasy. Wciąż jednak powiela sporo fantastycznych klisz, nawet jeśli czyni to w możliwy do przetrawienia sposób. Traktuję ją bardziej jako wstęp do kolejnych części cyklu Magiczne królestwo, ale jako samodzielna powieść też radzi sobie całkiem nieźle. Z uwagi na to, że główny bohater jest moim kolegą po fachu, książka zainteresowała mnie chyba bardziej, niż obiektywnie powinna, dlatego ocena 6/10 może być minimalnie na wyrost.

Pierwotny lęk przed wilkołakami to jedno, ale czy ktoś pytał wilkołaka o zdanie na ten temat? Przecież to nie ów nieszczęśnik jest sprawcą dręczącej go klątwy. A na kłopoty (zwłaszcza t dręczące szlachetnie urodzonych) pomoże tylko niezawodny Kedrigern wraz z czarującą, i to dosłownie, małżonką. Nawet sekta fanatycznych mnichów czy koszmarny Czarny Błazen nie stanowią przeszkód godnych tej pary. Zwyżka formy po dość słabej poprzedniej części. Zaskakujący melanż inspiracji "Imieniem Róży" i "Alicją w Krainie Czarów". Wszak w świecie magii wszystko jest możliwe.

W rezultacie eksperymentu naukowego, którego wynik rozminął się nieco z oczekiwaniami pewnego fizyka, bohater książki zostaje przeniesiony do świata równoległego, w którym technologia zastąpiona jest magią. Magowie do obliczeń używają dywinatorów, krawcy przy pomocy magicznej nici tworzą niewidoczne szwy, a warsztaty krasnoludów produkują dość niecodzienne odpowiedniki naszych opon. Głównym źródłem magii dla zastosowań codziennych są specjalnie formowane smoki – to one napędzają smokochody, zastępują piece centralnego ogrzewania i służą do przesyłania smokogramów. Szybko okazuje się jednak, że nadużywanie smoczej magii najprawdopodobniej ma poważne skutki uboczne, a trwają właśnie przygotowania do uroczystego otwarcia ogromnej smokowni. Jeśli do tego dojdzie, konsekwencje mogą być katastrofalne… Sama intryga obmyślona przez Utkina jest ciekawa. Bohaterowie mają uratować świat ponieważ, w wyniku nadmiernej drakonizacji życia, grozi mu zagłada. Podczas swej misji przeżywają mnóstwo przygód, a wszystko okraszone jest humorem. Jedynym zgrzytem jest dla mnie zbytnia wszechstronność głównego bohatera, który i sterowiec potrafi zaprojektować, i naszkicować kompletny strój tropikalny łącznie z korkowym kaskiem, i wie, jaki kształt powinien mieć kumulacyjny ładunek wybuchowy. Takie skrzyżowanie MacGyvera z Adamem Słodowym – zbyt doskonałe, aby być wiarygodne. Doceniam wyobraźnię i pomysłowość autora. Pod płaszczykiem lekkiej literatury humor - fantasy przedstawia ludzkość w krzywym zwierciadle i ukazuje jej problemy - podziały klasowe, nierówne traktowanie i wykorzystywanie ludzi. Myślę, że dzięki temu może spodobać się zarówno tym, którzy poszukują krótkiej rozrywki, jak i poszukującym w książkach drugiego dna.

Zdecydowanie opowieść władcy Kualmar jest najlepsza.Dwaj synowie próbuja zdobyć władze ciekawie opisany zamek z różnymi poziomami dolnu środkowi i górny podziała róznych grupek ,magowie walczacy z drugimi magami arcyciekwie opisani braci.Dodatkowi humor niektórych sytacji.Polecam.

Z tej całej generacji twórców tzw. Złotej ery s-f, Poul Anderson jawi się jako typ najbardziej utalentowany i kreatywny. Każde z jego dzieł ma w sobie pierwiastek oryginalności konceptu, zdaje się, że Anderson nigdy nie pisał dwa razy tego samego, nie rozmieniał się na drobne. Trzeba to docenić. No i nie siedział tylko w sf. "Złamany miecz", to współczesna próba stworzenia klasycznego mitu w modernistycznym stylu. Autor wziął na warsztat mity nordyckie, ale także celtyckie i saskie, całość zapłodnił duchem antycznej tragedii, wyszedł z tego intrygujący kolaż odznaczający się własnym światem przedstawionym, żywymi (choć oczywiście stereotypowo tragicznymi) postaciami oraz wciągającą fabułą. Czytało się świetnie, jest to doskonała fantastyka dla dorosłego czytelnika, poproszę więcej Poula Andersona.

Początkowo wydawało mi się,,że statki kosmiczne to nie moja bajka,ale szybko zmieniłam zdanie.Książka mnie zainteresowała.Fabuła jest ciekawa,wciąga i zmusza do dalszego czytania.Próby pogodzenia się Tii z nieuleczalną chorobą ,udawanie dzielnej dla dobra rodziny(w zestawieniu z wiekiem bohaterki) wzruszały mnie i doprowadziły do uronienia kilku łez.Choroba dziewczynki determinuje całe jej życie,dzięki niej znajduje ona sposób na osiągnięcie szczęścia czy chociażby zadowolenia nie tylko dla siebie ,ale i dla innych. Miłość też jest,oczywiście.Miłość człowieka-kapsuły i mięśniowca nie jest łatwa,ale w tym wypadku HEA jest możliwy. Co mi się nie podobało to brak płynności.Brakuje spokojnego i płynnego przejścia pomiędzy kolejnymi częściami książki,ja miałam wrażenie,że cała fabuła opisana jest takimi skokami-dzieciństwo Tii,jej choroba,a później(zamiast szkolenia) od razu postawienie czytelnika przed faktem,że Tia to już nie dziewczynka,ale człowiek-kapsuła.Później jest to samo.Końcówka też mało czytelna(chodzi o odnalezienie planety ze skarbami).Nie wiem,czy to wina pliku,który czytałam,ale czegoś tam brakowało.Od odnalezienia sezamu do nagłej obrony przed atakiem piratów i skutków kolejnej(?) lawiny...Podobnie było ze sceną wyznania miłosnego-czułam się jakby brakowało skanu kilku przynajmniej kartek...Wolałabym dłuższą,ale bardziej szczegółową wersję. Ogólna ocena-dobra,a nawet bardzo dobra.Czytałam z zainteresowaniem,bez przerwy.Być może kiedyś tam zapoznam się z kolejnymi ,jak również wcześniejszymi częściami książki.

Gdy Pontifex umiera jego obowiązki przejmuje Koronal Confalume i wg tradycji powinien wskazac swojego następce wsród arystokracji Góry Zamkowej.Głównymi bohaterami są chwiejny w charakterze syn Korsibar i naturalny od dawna wybrany następca Prestimion.Mamy też Thismet ciekawa postac niestety zmarnowany potencjał,demoniczny prokurator.Bitwy niby są ,ale bez emocji i fajerwerków ,intrygi dworskie na zamku tak bez ikry. Thismeti i prokurator to jedyne żywsze postacie warte zapamietania niestety zbyt rzadko pojawiały sie na kartach historii.Trudno przebrnąć przez poczatek dużo lepiej czyta sie ostatnie 200 stron .Pozycja dla wytrwałych.

Przeczytanie całości zajęło mi sporo czasu, chociaż końcówka akcji, mimo swoich wad, całkiem nieźle mnie wciągnęła. Cała historia, a przede wszystkim bohaterowie, wydają się być kreacją trochę niespójną - także w relacji do części poprzednich. Trochę niejasne jest, czy to jeszcze dzieci, czy już raczej młodzi dorośli? Ich zachowanie zmienia się też nagle, skokowo, nieautentycznie - od dziecinnego do dojrzałego i znowu dziecinnie wręcz głupiego i nieodpowiedzialnego. Cała historia tez grubymi nićmi szyta - najważniejsze zadanie, mające moc wybawienia planety powierzać garstce przemęczonych nastolatków w niełasce gburowatego nauczyciela? Uhh... Mimo tych wszystkich zgrzytów jakoś się o ostatecznie skleiło, chociaż moja ocena zawiera dużą dawkę sentymentu do całej serii.

Nieco zbyt rozwleczona fantasy ale sporo mroczniejsza od Władcy Pierścieni, jest tu wiele podobieństw - Wielki Zły który wysługuje się innymi żeby siać zniszczenie, jest podróż przez Krainę, jest też (spokojnie możnaby go tak przynajmniej nazwać) powiernik pierścienia, ale Covenantowi do Froda bardzo daleko. Kraina oraz jej mieszkańcy bardzo dobrze stworzeni, no ale warsztat pisarski u Donaldsona sporo gorszy od Tolkiena, niemniej jednak pomysłów mu nie brakuje. Warto