W poszukiwaniu odpowiedzi

Tak naprawdę trudno znaleźć jakieś wielkie minusy książki Brooksa. To dobrze zaplanowana i solidnie poprowadzona historia, z elementami wręcz detektywistycznymi. W mojej ocenie jest to także przykład znakomicie napisanego sequelu, który jest lepszy niż swój poprzednik. Tak naprawdę jedynym zarzutem wobec Czarnego jednorożce jest to, że nie zachwyca tak, jak by mógł. Brakuje mu tej iskry, która sprawia, że jakaś książka wypala w nas swoje piętno i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Dla mnie to solidne 7/10, a miłośnicy jednorożców mogą sobie dodać jeszcze jeden punkt.

Przeczytałam na blogu zachęcającą recenzję, potem przypadkowy fragment dostępny bezpłatnie i spodobało mi się. Z tomu na tom coraz bardziej lubię bohaterów,szczególnie Nocny Cień i Strabo. Mam wrażenie, że kryje się w nich więcej niż to widać na pierwszy rzut oka. Odprężająca przyjemna lektura, bez dużej ilości politycznych wycieczek, a wszystko podane w zgrabnej szacie i strawnej formie.

Trzy różne perspektywy narracji mogły wyjść historii na dobre, ale nie do końca wyszły. Relacja Peleasa jest bardzo ciekawa, czyta się jednym tchem. Relacja Beduira niestety zbyt skrótowo przedstawia kluczową dla fabuły konfrontację z Morgianą, natomiast fani opisów kampanii wojennych i bitew będą zachwyceni, bo w tym Beduir jest mistrzem. Relacja Aneirina jest szczera i emcjonalna, ale nie dociera za kulisy najważniejszych zdarzeń. Żadna z nich nie przedstawia miłości Artura i Gwenhwyvar. Nie dowiadujemy się nic o zakulisowych poczynaniach Morgiany, poznajemy tylko ich skutki. Nie dane nam też poznać przygód Gwalcmaia. Pewnie wynika to z tego, że wydawca zakomunikował autorowi, że to będzie ostatni tom cyklu, jaki opublikuje, i konieczne było pójście na skróty. W rezultacie dla najważniejszego bohatera zabrakło miejsca. Przez to w całej historii o Pendragonie Brytanii pierwsze skrzypce gra... Merlin.

Stwierdzam, że Lawhead jest trochę jak Cornwell, tylko z przeciwnym znakiem ideologicznym. Linia fabularna "Merlina" nie jest najmocniejsza i rozpada się na epizody, z których najciekawsze jest długie szaleństwo bohatera oraz sama końcówka, kiedy wreszcie docieramy do rdzenia legend arturiańskich jako takich, czyli historii poczęcia i narodzin Artura. Interesujący jest także epizod z pobytem Merlina u małego, parającego się czarami Ludu Wzgórz, choć niestety za dużo z niego nie wynika dla dalszej części fabuły (kontynuując porównanie zaczęte w recenzji "Taliesina", ośmielę się na marginesie zauważyć, że przedstawienie Ludu Wzgórz to kolejna rzecz, którą Lawhead zrobił lepiej niż Bradley, prezentując tę starą rasę z szacunkiem, choć niebezkrytycznie). Spośród postaci najciekawiej wypada chyba Igerna, bardzo młoda i osamotniona, Uter - rozdarty między wiernością bratu, uczuciem i własną ambicją, no i sam Merlin, łączyć mądrość znaną już poganom z wiarą chrześcijańską. Morgiana, kreowana na wielką antagonistkę, wypada blado, bo jest po prostu wcieleniem zła pozbawionym wyrazistych motywacji, no i prawie się w całej książce nie pojawia. Swoją drogą, Lawhead nieźle wykorzystuje atlantydzkie pochodzenie bohaterów do wytłumaczenia ich długowieczności. Co najbardziej obciąża książkę, to - całkiem jak w "Taliesinie" - miałki smalltalk uprawiany przez postacie, przez który trzeba przebrnąć, żeby dotrzeć do tego, co ważne.

Trochę mroczniejsza wersja Czarnoksiężnika z krainy Oz. Grupka sąsiadów przenosi się do tajemniczego, baśniowego świata, gdzie mamy Złego Czarodzieja (Nun) i Dobrego Czarodzieja (Obar). Przy czym okazuje się dość szybko, że ten dobry wcale taki dobry nie jest, po prostu jest lepszy od tego złego. Do tego mamy magiczne siedem kamieni, które zebrane razem pozwolą okiełznać póki co śpiącego smoka. Prawie jak w Dragonballu. Całość czyta się szybko i dosyć przyjemnie, choć trochę dłużyzn się znajdzie. Zbyt mało wyraźnie przedstawione i jednowymiarowe niektóre postacie. A postaci jest sporo - mamy kilkunastu sąsiadów, mamy Kruka, dwóch czarodziejów, entowatego olbrzyma, pigmejowatych Ludzi, grupkę amerykańskich żołnierzy, wilki... Dzieje się sporo, choć nie wszystko jest ciekawe i godne uwagi. Mam nadzieję, że seria się rozkręca w następnych tomach, bo potencjał jest.

Według mnie najlepszy z tom z serii. Całość zamiast na sciensfiction skupia się na zwykłym życiu w niezwykłym zawodzie. Podobała mi się szczególnie ekspolracyjna misja głównej bohaterki i jej partnera- naprawdę czułam się jak badacz opalizującego kryształu na sieci jaskiń obcej planety. To naprawdę ciekawa wstawka. Żałowałam, że to był tylko fragment historii, ale ku mojemu wielkiemu uradowaniu 24 lata później w naszej powieści ten wątek powrócił stanowiąc szczególny zwrot akcji. Brawa dla autorki za twórczy umysł i nie banalne rozwiązania.

Subtelna akcja, ciekawe opisy i bardzo oryginalna historia- nie wpadłabym nigdy na pomysł śpiewania kryształu. Pierwszy tom był super, ale kolejne dwa tomy były według mnie jeszcze lepsze, choć opinie innych mówię że jest odwrotnie. Historia nadal zaskakuje i sprawia, że choć akcja nie jest wartka, to i tak naprawdę trudno przewidzieć w którym kierunku się rozwinie. Tu nie ma banalnych rozwiązań. Szczególnie podobała mi się tajna misja bohaterki w odkryciu czy na odwiedzanej na niej planecie nie ma ograniczeń wolności obywateli czyli Państwa totalirnego w którym nie ma wolnej woli. Prawie jak powieść szpiegowska z tłem sciensfiction i wątkiem romansowym, który nie jest wulgarnie opisany- to tylko kolejny element historii.

Pierwotny lęk przed wilkołakami to jedno, ale czy ktoś pytał wilkołaka o zdanie na ten temat? Przecież to nie ów nieszczęśnik jest sprawcą dręczącej go klątwy. A na kłopoty (zwłaszcza t dręczące szlachetnie urodzonych) pomoże tylko niezawodny Kedrigern wraz z czarującą, i to dosłownie, małżonką. Nawet sekta fanatycznych mnichów czy koszmarny Czarny Błazen nie stanowią przeszkód godnych tej pary. Zwyżka formy po dość słabej poprzedniej części. Zaskakujący melanż inspiracji "Imieniem Róży" i "Alicją w Krainie Czarów". Wszak w świecie magii wszystko jest możliwe.

Akcja jak zwykle ściga się z własnym cieniem, klucząc i skręcając o 180 stopni w najdziwniejszych momentach, a gdy złapie zadyszkę, humor zrasza ją dla ochłody. Mankamentem tej części jest przesycenie nawiązaniami do znanych baśni. Raz, dwa razy taki chwyt może się sprawdzić, szczególnie gdy owe opowieści przedstawione są z ironią i przymrużeniem oka. Niestety, tutaj mamy prawie przegląd twórczości Braci Grimm, brakuje elementu zaskoczenia, a gagi są powtarzalne. Efekt końcowy robi wrażenie dziwacznej parodii Shreka, aczkolwiek czyta się mimo wszystko dobrze.

Wieloletnim miłośnikom fantastyki, a dokładniej fantasy, Fritza Leibera raczej nie trzeba przedstawiać, ale wiele osób, które z tym gatunkiem miało pobieżny kontakt, nie słyszało o tym autorze. Tymczasem to jeden z pionierów literatury spod znaku miecza i magii. Jego dwóch najważniejszych bohaterów – Fafryd (ang. Fafhrd) i Szary Kocur (ang. Gray Mouser) – po raz pierwszy pojawiło się w sierpniu 1939 r. w magazynie „Unknown” w opowiadaniu „Two Sought Adventure” (dzisiaj znanym jako „The Jewels In The Forest”, u nas zaś jako „Klejnoty w lesie”),a więc zaledwie dwa lata po tym, jak J.R.R. Tolkien wyciągnął z nory Bilbo Bagginsa i wydelegował go w niebezpieczną wyprawę na wschód. Zestawienie z „Hobbitem” jest dość istotne, bo choć jego główny bohater został zatrudniony przez krasnoludów jako włamywacz i de facto złodziej, to sama powieść ma baśniowy charakter i uznawana jest za utwór dla dzieci (jasne!),tymczasem w Leiberowskim świecie awanturników i złodziei, Nehwon, dobro i zło są mniej uchwytne, czy też może należałoby powiedzieć – zło jest łatwo uchwytne, a żeby znaleźć dobro, trzeba się porządnie napocić. W Polsce cykl przygód Fafryda i Szarego Kocura wydał w sześciu tomach Solaris. Omawiane tu „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, pierwsze z serii, jest połączeniem dwóch angielskich zbiorów: „Swords and Deviltry” (1970) i „Swords Against Death” (1970),w których znajdowało się 13 opowiadań i autorska przedmowa. Znaną przestrogę „nie oceniaj książki po okładce” można ilustrować przykładem polskiego wydania pierwszego tomu. Wygenerowana grafika przywodzi na myśl gry komputerowe z przełomu wieków i zwiastuje raczej trywialną rozrywkę. W istocie jest inaczej, bo choć dzisiaj – z perspektywy lat – koncept dwóch wolnych duchów, różniących się charakterem i wyglądem, wędrujących przez świat i wychodzących cało z każdej opresji może wydawać się wtórny i banalny, to jednak właśnie Leiber był pionierem tego typu fantastyki, co więcej, jest jeszcze strona formalna, świadcząca o całkiem sporym talencie pisarskim. Naturalnie ocenianie strony formalnej na podstawie przekładu nie daje stuprocentowej gwarancji słuszności, ale zamaszysty, barwny styl to raczej nie inwencja tłumacza. Wśród 13 opowiadań znajdujemy origin stories bohaterów („Kobiety ze śnieżnego klanu” i „Jądro nienawiści”),o wiele bardziej „psychologiczne” od pozostałych, poniekąd traktujące o dojrzewaniu Fafryda i Szarego Kocura, następnie mamy zaś tytułowe „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, w którym obaj mężczyźni po raz pierwszy się spotykają i zawiązują przyjaźń, w czym niebagatelną rolę odgrywa traumatyczne, formujące ich na lata doświadczenie. W kolejnym opowiadaniu, krótkim „Zaklętym kole”, gdzie wyruszają razem w świat, możemy przeczytać następujące słowa, całkiem zgrabnie ujmujące charakter dwójki bohaterów i szerzej – samych opowiadań: „Doszły im nowe blizny i kwalifikacje, mieli więcej litości i zrozumienia dla ludzi. Brali świat na pół poważnie, ale też potrafili pokłonić się przed jego tajemnicami. Wewnętrzne udręki czasem kwitowali śmiechem, a czasem nieprzeniknioną miną. Fafryd skrywał w sobie barbarzyńską naturę, Kocur – podłe pochodzenie. Na zewnątrz bywali weseli, beztroscy i zrównoważeni, lecz serca nadal krwawiły, duchy Wlany i Iwrian nawiedzały ich w snach i na jawie. Nie utrzymywali więc zażyłych stosunków z kobietami, bo już te powierzchowne przynosiły im więcej zgryzoty niż radości. Ich przyjaźń stała się twarda jak skała, silna jak żelazo, lecz woleli się zamykać przed innymi ludźmi. Jeśli mowa o nastrojach, to najczęściej popadali w melancholię, którą nieraz ukrywali nawet przed sobą nawzajem”*. Niektórzy zarzucają Leiberowi, że poza origin stories bohaterowie ulegają petryfikacji – że już nie ewoluują. Nie wiem, jak wygląda to w kolejnych tomach, mogę oceniać tylko na podstawie tego, niemniej za kluczowe uznaję wydarzenie z „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, które Fafryda i Szarego Kocura pozostawia w stanie półdojrzałości. To, co wyprowadziło ich bowiem w stronę dorosłości w origin stories, zostało im nagle odebrane na wczesnym etapie życia i koniec końców nie pozwoliło się w pełni uformować, stąd awanturnictwo i nonszalancja, stąd też pewna prostolinijność obu postaci i nieustanna pogoń za przygodą w późniejszych opowiadaniach. A w tych, jak napisałem, co prawda rozwiązania mają podobny schemat (jeden ratuje drugiego, a walki mają dość oczywisty finał),ale sam opis historii, a także kreacje miejsc i antagonistów mają swój urok, są plastyczne i intrygujące. Leiber umiał też połączyć zawadiactwo i dezynwolturę bohaterów z delikatną aurą dekadencji i melancholii – bo chociaż Newhon to świat występny, rozpustny i pełen egoizmu, to zło nie jest ukazane w sposób naturalistyczny (mimo że makabra jest obecna),ale raczej bliski powieści łotrzykowskiej. To, a także wspomniany barwny język, sprawia, że znaczenie Leibera nie ogranicza się do dzierżenia palmy pierwszeństwa w ramach gatunku, a jego opowiadania wykraczają poza „generyczne” fantasy. * F. Leiber, „Zaklęte koło” [w:] „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, tłum. D. Kopociński, Olsztyn 2004, s. 209.

Przeczytanie całości zajęło mi sporo czasu, chociaż końcówka akcji, mimo swoich wad, całkiem nieźle mnie wciągnęła. Cała historia, a przede wszystkim bohaterowie, wydają się być kreacją trochę niespójną - także w relacji do części poprzednich. Trochę niejasne jest, czy to jeszcze dzieci, czy już raczej młodzi dorośli? Ich zachowanie zmienia się też nagle, skokowo, nieautentycznie - od dziecinnego do dojrzałego i znowu dziecinnie wręcz głupiego i nieodpowiedzialnego. Cała historia tez grubymi nićmi szyta - najważniejsze zadanie, mające moc wybawienia planety powierzać garstce przemęczonych nastolatków w niełasce gburowatego nauczyciela? Uhh... Mimo tych wszystkich zgrzytów jakoś się o ostatecznie skleiło, chociaż moja ocena zawiera dużą dawkę sentymentu do całej serii.

Początkowo wydawało mi się,,że statki kosmiczne to nie moja bajka,ale szybko zmieniłam zdanie.Książka mnie zainteresowała.Fabuła jest ciekawa,wciąga i zmusza do dalszego czytania.Próby pogodzenia się Tii z nieuleczalną chorobą ,udawanie dzielnej dla dobra rodziny(w zestawieniu z wiekiem bohaterki) wzruszały mnie i doprowadziły do uronienia kilku łez.Choroba dziewczynki determinuje całe jej życie,dzięki niej znajduje ona sposób na osiągnięcie szczęścia czy chociażby zadowolenia nie tylko dla siebie ,ale i dla innych. Miłość też jest,oczywiście.Miłość człowieka-kapsuły i mięśniowca nie jest łatwa,ale w tym wypadku HEA jest możliwy. Co mi się nie podobało to brak płynności.Brakuje spokojnego i płynnego przejścia pomiędzy kolejnymi częściami książki,ja miałam wrażenie,że cała fabuła opisana jest takimi skokami-dzieciństwo Tii,jej choroba,a później(zamiast szkolenia) od razu postawienie czytelnika przed faktem,że Tia to już nie dziewczynka,ale człowiek-kapsuła.Później jest to samo.Końcówka też mało czytelna(chodzi o odnalezienie planety ze skarbami).Nie wiem,czy to wina pliku,który czytałam,ale czegoś tam brakowało.Od odnalezienia sezamu do nagłej obrony przed atakiem piratów i skutków kolejnej(?) lawiny...Podobnie było ze sceną wyznania miłosnego-czułam się jakby brakowało skanu kilku przynajmniej kartek...Wolałabym dłuższą,ale bardziej szczegółową wersję. Ogólna ocena-dobra,a nawet bardzo dobra.Czytałam z zainteresowaniem,bez przerwy.Być może kiedyś tam zapoznam się z kolejnymi ,jak również wcześniejszymi częściami książki.

Akcja wolno się rozkręca, ale gdy już przebrniemy przez kawałek, porwie nas nurt akcji i nie będziemy mogli się od niej oderwać. Trzyma w napięciu do ostatniej strony. Pomimo, iż jest to fantasy, znajdziemy tutaj również wiele alegorii do naszego świata, nadal aktualnych. Podsumowując: warto przeczytać.

Powracam z zaświatów z książką, którą już lata temu czytałam. Z książką, która od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie uparcie i wcale nie skrycie, trochę w związku ze wspomnieniami i grą tekstową, trochę z racji tęsknoty za klasyką i zwyczajnym fantasy, które wzbudzi we mnie łezkę wspomnień... Ja wiem - to nie jest seria dla współczesnych miłośników romantasy, dla tych, co wszystko mają na tacy - i dlatego świetnie rozumiem zniesmaczenie osób, które siadają do tego tytułu, oczekują cudu, a dostają... no właśnie. Skomplikowany na swój sposób świat, język, zależności i historię, która nie pasuje do współczesnej nowomowy, bo trąca myszką. Ale pod warstwą patyny czają się liry, cheysuli, tahlmorra... czar wspomnień i czasów, kiedy fantasy było fantasy, kiedy wszystko odkrywało się powoli, świat, choć niezbyt skomplikowany, porywał, a Jennifer Robertson pokazała, że choć się zestarzała, to jednak wciąż wywołuje rodzaj sentymentu... Hah! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/03/232026-jeniffer-robertson.html

Zapomniana chyba nowelka Tada Williamsa, nawiązująca do Burzy Szekspira. Opowieść Kalibana, w innym świetne ukazująca jego tragiczną historię. Krótka relacja jaką składa ofierze, tuż przed realizacją zemsty, która w finale rozegra się inaczej niż miała. Wrażenia mam pozytywne, mimo że to nie jest rzecz, którą koniecznie trzeba przeczytać.

Ciekawy początek- niezła historia - choć wkurza mnie porzucenie wszelkiej techniki na nowej planecie. Co za głupota jeszcze raz uczyć się od podstaw medycyny, bo im się zachciało zaczynać od początku- rozumiem nie niszczenie ekosystemu nowej planety, ale nie ratowanie nawet kobiet w trakcie poronienia bo istnieje groźba uratowania kalekiego dziecka- to istna głupota. Prócz tego argumentu książka naprawdę mi się spodobała. Przed kilku laty przeczytałam drugi tom cyklu "Królowa burz" - był naprawdę świetny - lepszy od pierwszego.

Rewelacja, coś od czego nie można się oderwać. To była moja druga książka o tematyce fantasy po zbiorze opowiadań "Ostatnie życzenie" i mimo tak wysoko postawionej poprzeczki wyłączyła mnie z życia na dwa dni ;) Po wielu wielu latach wróciłem do niej by zrozumieć, że się nie "zdeaktualizowałem" Po latach hehe kilkudziesięciu wciąż pamiętam tę książkę to chyba o czymś świadczy ;)