Samotny

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

Saga o Ludziach Lodu to fantasy z elementami romansu i historii. Momentami wplatają sie elementy horroru. Opowiada o losach skandynawskiego rodu obciążonego klątwą za umowę ze złem. Z pokolenia na pokolenie walczą o odkupienie i przezwyciężenie zła.

CYKL: "SAGA O LUDZIACH LODU" (TOM 9)

Anette de Saint-Colombe dziedziczka zamku Loupiac i syn Tarjeia Mikael Lind z Ludzi Lodu pobierają się, jednak jest to bardziej małżeństwo z rozsądku, niż z miłości. Do tego Mikael za niedługo musi wyjechać na wojnę. Po wspólnie spędzonej poślubnej nocy tak też się staje. Młody małżonek opuszcza dom Anette. Od tej pory zaczyna się jego długa wędrówka. W większości samotna. W międzyczasie Anette rodzi Mikaelowi syna - Dominika, o którym wspomina mu w listach. Mikael jest rozdarty między domem jego francuskiej żony, a własną nieznaną dotąd rodziną Ludzi Lodu, którą pragnie kiedyś poznać. W trakcie swojej tułaczki Mikael przeżywa parę przygód i poznaje różnych ludzi, między innymi tajemniczych Steierhornów z piękną Brigitte oraz niejaką Magdą von Steierhorn...
Kim są Steierhornowie? Jak potoczą się losy Mikaela Linda? Czy odnajdzie on swoje miejsce na Ziemi? Tego oraz odpowiedzi na wiele innych pytań należy szukać w dziewiątym tomie "Sagi o Ludziach Lodu".

Przyznaję, że ten tom czytałam długo. Fabuła raz zachęcała do poznania dalszych losów, innym razem kazała odkładać książkę, żeby za chwilę znów do niej wrócić z zainteresowaniem. Plus za magię i tajemnicę (temat Seirehornów jest najciekawszym punktem tomu). Na minus dialogi i cytowane listy między bogobojną Anette i Mikaelem. Męcząca postawa tej kobiety sprawiała, że niejednokrotnie zastanawiałam się jak to możliwe, że ten Mikael ma w sobie jeszcze tyle cierpliwości do niej...
Przy okazji poznajemy dalsze losy rodziny Ludzi Lodu - Arego, Liv oraz ich dzieci i wnuków. Autorka, jak zazwyczaj, zakończeniem zachęca do poznania dalszego tomu.

Opinia opublikowana na moim blogu:
https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2025/09/samotny.html

CYKL: "SAGA O LUDZIACH LODU" (TOM 9)

Anette de Saint-Colombe dziedziczka zamku Loupiac i syn Tarjeia Mikael Lind z Ludzi Lodu pobierają się, jednak jest to bardziej małżeństwo z rozsądku, niż z miłości. Do tego Mikael za niedługo musi wyjechać na wojnę. Po wspólnie spędzonej poślubnej nocy tak też się staje. Młody małżonek opuszcza dom Anette. Od tej pory zaczyna się jego...

Uwielbiam!

Uwielbiam!

Rozpoczynając czytać ,,Samotnego" miałam swój pierwszy kryzys w czytaniu Sagi. I nawet pojawiła się myśl, że: nieźle, poddam się na dziewiątym tomie. Bo początek to jeden wielki ciąg nieszczęść i poddawania się losowi. Mikael Lind z Ludzi Lodu w niczym nie przypomina swoich rodziców. Jest osobą samotną i nieszczęśliwą, bez pomysłu na życie, bezwolnie poddającą się kierownictwu innych osób. To właśnie to sprawia, że zawiera małżeństwo z Annette, bogobojną katoliczką, wręcz dewotką. To małżeństwo wydaje się być od początku skazane na porażkę, szczególnie, że tuż po nocy poślubnej Mikael wyrusza na wojnę. To właśnie w trakcie wojny, gdzieś na Inflantach, dojdzie do przełomu i rozegrają się wydarzenia, które odmienią całe jego życie.

,,Samotny" ma w sobie dużo z powieści gotyckiej. Opuszczony dwór z tajemniczymi mieszkańcami, który wyraźnie nie mówią wszystkiego. Budowana jest fantastyczna, gęsta atmosfera, która uwypukla niezwykłą intuicję potomków Tengela. Mikael nie ma siły, przebojowości czy determinacji jak inni przedstawiciele rodu. Jest delikatny i dlatego rozgrywające się wydarzenia odciskają na nim straszliwe piętno. Dalsza część tomiku to jego walka z ,,ciemnością" która próbuje nad nim zapanować. Pogrąża się coraz bardziej w depresji, w walce z która nie pomagają brak jasnej komunikacji w małżeństwie i brak poczucia zakorzenienia gdzieś.

Ten tomik ma momenty gdy jest mocno przerysowany ale mimo wszystko historia Mikaela jest bardzo poruszająca i mocno oddziałująca na emocje. Jego samotność jest przytłaczająca. Jednak powoli ujawniające się niezwykłe zdolności jego syna, Dominika, okażą się przełomowe. W tej części doskonale widać w czym naprawdę leży siła Ludzi Lodu - w ich jedności, poczuciu wspólnoty oraz wzajemnym wsparciu. Ale to też moment, gdy trzeba pożegnać jednych bohaterów aby zrobić miejsce dla kolejnego pokolenia, które już zapowiada się na wyjątkowe.

Rozpoczynając czytać ,,Samotnego" miałam swój pierwszy kryzys w czytaniu Sagi. I nawet pojawiła się myśl, że: nieźle, poddam się na dziewiątym tomie. Bo początek to jeden wielki ciąg nieszczęść i poddawania się losowi. Mikael Lind z Ludzi Lodu w niczym nie przypomina swoich rodziców. Jest osobą samotną i nieszczęśliwą, bez pomysłu na życie, bezwolnie poddającą się...

Nie mogę zrozumieć, dlaczego główna akcja książki rozgrywa się dopiero w drugiej części. Przez pierwszą trzeba „przebrnąć”, żeby wreszcie zaczęło coś się dziać i żeby fabuła zaczęła być interesująca. To smutne.

Nie mogę zrozumieć, dlaczego główna akcja książki rozgrywa się dopiero w drugiej części. Przez pierwszą trzeba „przebrnąć”, żeby wreszcie zaczęło coś się dziać i żeby fabuła zaczęła być interesująca. To smutne.

Dobre, religijne osoby zawsze są podobne. Finalnie żyją w swoim urojonym świecie i kierują się dwulicową urojoną moralnością. Ile takich osób nie poznałem im bardziej religijne tym bardziej były fałszywe lub miały podwójną moralność.

Książka nudna i skrajnie naiwna. Wcześniejsze już były lepsze, mimo że też słabe.

Dobre, religijne osoby zawsze są podobne. Finalnie żyją w swoim urojonym świecie i kierują się dwulicową urojoną moralnością. Ile takich osób nie poznałem im bardziej religijne tym bardziej były fałszywe lub miały podwójną moralność.

Książka nudna i skrajnie naiwna. Wcześniejsze już były lepsze, mimo że też słabe.

Niemal namacalna czerń, melancholia atakująca i wciągająca głównego bohatera w otchłań... Jak mi się to podobało!

Niemal namacalna czerń, melancholia atakująca i wciągająca głównego bohatera w otchłań... Jak mi się to podobało!

Tom zaskakująco ciekawy, w pewien sposób inny od dotychczasowych, może nawet jeden z moich faworytów. Głównym bohaterem tym razem jest nieszczęśliwy mężczyzna, a nie jak zwykle nieszczęśliwa kobieta. Polubiłam Mikaela, opisy jego zmagań z "melancholią" nie były dla mnie nużące, zainteresowały mnie zarówno jego przygody w Inflantach, jak i historia związku z Anette. Również fabularnie ta część jest zarysowana nieco inaczej niż poprzednie. Mamy tutaj potop szwedzki, a co za tym idzie, liczne wzmianki o Polsce – muszę odnotować, że osobliwie czyta się o tym ze szwedzkiej perspektywy!

Może to szalone stwierdzenie, ale zaczynam rozumieć, dlaczego ktoś z recenzentów porównał tę sagę do Jeżycjady… Atmosfera w Lipowej Alei jest niejako podobna do tej na Roosevelta 5 w czasach świetności ;) Tu cię podejmą ciepłą strawą, tu będzie ci też ciepło na duchu...

Jestem ciekawa dalszych losów rodu, zwłaszcza trojga złotookich dzieci – myślę, że drzemie w nich potencjał i dadzą czadu.

PS 1. Tak, nadal irytuje mnie kiepski styl, nienaturalne dialogi i przewidywalność.
PS 2. Czytam sagę w wydaniu z lat 90-tych. Co tom, to inne błędy w drzewie genealogicznym... A to postać żyje 400 lat, a to dwóch facetów ma wspólne dziecko (Tarjei i Kolgrim, olaboga!),a to postacie dawno zmarłe nagle ożywają. Litości...

Tom zaskakująco ciekawy, w pewien sposób inny od dotychczasowych, może nawet jeden z moich faworytów. Głównym bohaterem tym razem jest nieszczęśliwy mężczyzna, a nie jak zwykle nieszczęśliwa kobieta. Polubiłam Mikaela, opisy jego zmagań z "melancholią" nie były dla mnie nużące, zainteresowały mnie zarówno jego przygody w Inflantach, jak i historia związku z Anette. Również...

Bardzo mi się podobało.
Fajnie, że to była zdecydowanie inna książka od tych, które do tej pory przeczytałam w sadze. Smutna, melancholijna, emocjonalna, miłość Mikaela i Anette też nie jest taka oczywista jak w przypadku innych par. Zdecydowanie na plus.
Bardzo polubiłam również Mikaela i Anette i z dużą ciekawością śledziłam ich losy. Bohaterowie ci różnią się znaczącą od pozostałych postaci w sadze i to zdecydowanie na plus. Samotny wśród innych ludzi, chory na depresje (chociaż nie jest to wprost powiedziane) Mikael i bogobojna, zamknięta w sobie i w swoich ograniczeniach Anette. Bardzo mi kibicowała.
Jak na razie jeden z trzech moich ulubionych tomów.

Bardzo mi się podobało.
Fajnie, że to była zdecydowanie inna książka od tych, które do tej pory przeczytałam w sadze. Smutna, melancholijna, emocjonalna, miłość Mikaela i Anette też nie jest taka oczywista jak w przypadku innych par. Zdecydowanie na plus.
Bardzo polubiłam również Mikaela i Anette i z dużą ciekawością śledziłam ich losy. Bohaterowie ci różnią się znaczącą...

Ta część, jak dotąd, uderzyła mnie chyba najmocniej. Bałam się, że Mikael będzie odcinał się od swojej lodowej rodziny, a jak widać, to ona była mu najbardziej potrzebna.

Niezmiernie podoba mi się fakt, że większość Ludzi Lodu ma odmienny charakter... No, przynajmniej do czasu, aż ich dzieci są małe, bo potem stanowią jedną masę mówiącą tym samym głosem.

Mikael napotkał w życiu mnóstwo trudności, nierozumienia a jego chęć zrozumienia innych bez zrozumienia siebie była dla niego niemal wyniszczająca. Nie dało się oderwać od tej części. Cieszę się, że miał jedną osóbkę, która została obdarzona idelanymi dla niego cechami Ludzi Lodu.

No i spora część akcji dzieje się na terenie Polski, to jeszcze bardziej sprawiło, że oddałam temu tomowi więcej serca!

Ta część, jak dotąd, uderzyła mnie chyba najmocniej. Bałam się, że Mikael będzie odcinał się od swojej lodowej rodziny, a jak widać, to ona była mu najbardziej potrzebna.

Niezmiernie podoba mi się fakt, że większość Ludzi Lodu ma odmienny charakter... No, przynajmniej do czasu, aż ich dzieci są małe, bo potem stanowią jedną masę mówiącą tym samym głosem.

Mikael napotkał...