Filonek Bezogonek i jamnik Janik

Jest to książka dla dzieci, ale myślę że w końcu znajdę czas, żeby przeczytać ją po kilkudziesięciu latach i zobaczyć jak zostanie odebrana przeze mnie, tym razem już dorosłego. Tytułowe pstroczki to wróble, które, właśnie przez tę książkę, do dzisiaj darzę wielką sympatią, i to ta pozycja sprawiła chyba, że polubiłem również bajkę "Przygód kilka wróbla Ćwirka". Ich przygody tak mnie pochłonęły, że całą książkę pochłonąłem w PKSie, w drodze z urlopu, a miała starczyć na kilka ostatnich dni wakacji. Polecam wszystkim dzieciom, które zaczynają przygodę ze światem książek, lub rodzicom, którzy szukają czegoś, co można poczytać swoim pociechom.

"Bajki" Charlesa Perrault to zbiór najpiękniejszych baśni, które doskonale pamiętam z czasów dzieciństwa, kilka z nich do tej pory mogę zaliczyć do ulubionych (np. "Sinobrody"),więc wracam do nich co jakiś czas. Tym razem czytałam te bajki swoim wnukom a mnie przypomniały się chwile, gdy w dzieciństwie czytała mi je mama... Charles Perrault to francuski bajkopisarz epoki baroku. Jego baśnie są znane wszystkim nie tylko dzięki niemu, ale również z innych opracowań. Powstało bardzo wiele adaptacji, które nie są dokładnym przekładem jego twórczości a są po prostu jakby zaadaptowane na potrzeby rynku. Takie uładnione, uproszczone, lecz nie mające zbyt wiele wspólnego z twórczością samego autora. Obecnie kupując baśnie dla dzieci, coraz częściej kierujemy się tylko pięknym wyglądem a nie treścią. Ja w swojej biblioteczce mam dwa wydania, jedno z pięknymi ilustracjami, które umilają czytanie bajek dzieciom, natomiast drugie jest praktycznie bez ilustracji, lecz za to treścią bardziej wskazującą na dokładniejszy przekład. W tym zbiorze są najbardziej znane baśnie Perraulta, takie jak: "- Śpiąca królewna", "Czerwony Kapturek", "Kot w butach", "Paluszek", "Wróżki", "Kopciuszek" czy "Sinobrody". Jak we wszystkich baśniach, możemy także i tutaj poznawać prawdę o ludziach i zwierzętach, o ich zachowywaniu, o cechach ich charakterów, a także o wyraźnych różnicach między dobrem i złem. Czytając baśnie, od razu wiemy, kto jest tą pozytywna postacią a także czego lub kogo powinniśmy się obawiać. Charles Perrault może nie stworzył zbyt wielu baśni, lecz wszystkie są zaliczane do klasyki literatury dziecięcej i chyba nie ma osoby, która nie znałaby chociaż jednej z nich. Tym bardziej, że przez dłuższy czas były one nawet lekturą szkolną, może i dzisiaj także są? Nie są to może zbyt słodkie historie, bo zawierają i brutalne momenty, lecz takie są właśnie bajki... Każda z baśni w zasadzie ma szczęśliwe zakończenie i oczywiście zawiera w sobie morał, który powinniśmy dobrze zapamiętać, bo to życiowe prawdy. Te baśnie nigdy chyba się nie znudzą i zawsze będą na topie, mimo ciągle tworzonych nowych, bardziej nowoczesnych bajek. Jeżeli lubicie takie historie to zachęcam do lektury, jeżeli nie dla siebie, to czytajcie dla najmłodszych...

Uwielbiam bajki dla dzieci minionej epoki, to taka sentymentalna podróż do dzieciństwa. To nic, że klimat i realia opowieści nie pasują do obecnej rzeczywistości. Ta książeczka to takie ujmujące i ciepłe poznawanie świata. Trochę przypominała mi przygody Plastusia, Balbinki i Czarnego Noska, pozytywna edukacja. Oczywiście wiele elementów i motywów będzie przez dzisiejsze dzieci niezrozumiałych, takie jak pisanie stalówką i atramentem, spanie na piecu czy zawsze śnieżna i mroźna zima. Główna bohaterka Renia to dziewczynka, której wrażliwość nie pozwala przejść obojętnie nad różnymi zwierzątkami w potrzebie, a że książeczki tamtych czasów nie pozwalały doszukiwać się złych intencji w drugim człowieku, niech świadczy fakt, że w jednej historyjce mężczyzna zachęca dziewczynkę do pójścia z nim do ciemnej komórki, żeby obejrzeć małe pieski. Dzisiaj taki motyw by już nie przeszedł.

To już ostatni tom o Filonku w języku polskim, jaki udało mi się zdobyć... Ale zarazem jeden z lepszych. Filonek poznaje Maję, a całość jest w lekkiej tonacji kociego flirtu. Większa część akcji zaczyna się od złośliwości Monsa, który zapragnął wrzucić Filonka do kartofli. Jak zwykle nie brakuje poczucia humoru. Poznajemy też Pulpeta, w tłumaczeniu Haliny Thylwe zwanego Pampuchem.

Zajebista książka. To jest wzór jak powinna wyglądać literatura młodzieżowa kierowana do młodych dorastających mężczyzn. Dla dorosłych tez się znajdzie sporo ciekawych rzeczy. To co mi się podobało najbardziej to poruszanie tematów takich jak wychowanie dziecka, honor, szacunek, miłość, obrona rodziny przed wrogiem, braterstwo, przyjaźń, materializm i wiele innych ważnych kwiestii a wszytsko z zachowaniem dobrego smaku w bardzo realistycznym i szczegółowym świecie zwierząt. Czuc prawdziwy geniusz Kiplinga w tej książce bo tylko ktoś bardzo utalentowany jest w stanie poruszać skomplikowane i ważne zagadnienia używając prostych słów zrozumiałych dla każdego. Ps. Nie dla lewaków, dlatego bardzo mi się podobała.

Nierówny jest poziom cyklu o Filonku. Tutaj mamy poważny temat ojcostwa i macierzyństwa; również związane z nim przygody są nieco poważniejsze niż np. w "Naprzód Filonku". Z tego względu ta część straciła trochę z poczucia humoru, które jest najmocniejszą stroną opowieści o Filonku. Nie znaczy to, że go zupełnie nie ma, ale główne przygody są poważne, a humor pojawia się tylko jako uzupełnienie.

Książka okazała się nie tylko lepsza od kontynuacji filmowej, ale i zaskakująco odświeżająca dla kogoś, kto ma już prawie 30 lat na karku i wciąż szuka w literaturze odrobiny magii. Billina to absolutna MVP tej książki. Dodanie gadającej kury do świata fantasy to był strzał w dziesiątkę. Jej pragmatyzm, cięty język i to, jak bardzo „kurza” pozostała w swoim zachowaniu (nawet jeśli potrafi mówić),dodaje historii niesamowitego kolorytu. Nikt o niej nie myślał a każdy potrzebował. Baum nie rezygnuje z lekcji jakie dawał nam, swoim czytelnikom. Król Gnomów posiada ogromną armię, magiczne moce i podziemne imperium, a jednak zostaje pokonany przez wkurzającą go kurę. To piękna lekcja o tym, że nie należy nikogo oceniać po wyglądzie i tym czym się zajmuje.

Nie mam pojęcia czym kierowali się wydawcy, by po tomie 4 wydać tom 13. Do czego to jest podobne? Liczę, że ktoś w końcu wyda całość i po kolei, jak Pan Bóg przykazał. Czuć, że coś jest nie tak i mamy przerwę. Okazuje się, że Dorota mieszka już na stałe w Krainie Oz i to wraz z wujkiem i wujenką. Toto nagle potrafi mówić. Kiedyś biała kotka Eureka, teraz jest nazywana Różowa Kotką. Pojawia się również Kapitan Bill i dziewczynka (rówieśnica Doroty) o imieniu Trot. Baum zapewne wyjaśnia ich pojawienie się w Krainie Oz... ale to jest tom 13 :/ Okazuje się, że ex-król gnomów Ruggedo, wyrasta na arcywroga Krainy Oz, za jajeczną detronizację. Niestety również tracimy sporą cześć jego historii przez skok w wydanych częściach. Pojawia się za to Szklany Kot, który byłby moją ulubioną postacią, gdyby nie... antykocie uprzedzenie Bauma. Toż to kociofobia jest! Podobnie jak w przypadka Eureki, Szklany Kot jest złośliwy, arogancki i zadufany w sobie. Odgrywa poważna rolę w historii, ale też zostaje w niej ukarany. Fajny pomysł na przezroczystego kota, w którym widać umysł (rubinowe kulki) i serce. Baum dość lekce waży sobie czytelnika, zmieniając nieco wcześniejszą fabułę. Ale też rozbudowuje świat... czasami dość frywolnie, nie zastanawiając się nad implikacjami dla jego mieszkańców. Mimo tych wszystkich wad... czytało się bardzo przyjemnie. Historia nie jest wcale taka prosta, ma swój (lisi!) twist, tak że chciało się czytać do końca. Bardzo przyjemna ramotka. myślę, że znalazła by dzisiaj czytelników pośród dzieci. Ilustracje Zbigniewa Rychlickiego tym razem nie wzbudziły mojego zachwytu. Sprawiają wrażenie wykonanych na kolanie, na szybko, byleby pchnąć. Szkoda, bo Baum daje wielkie pole do popisu dla artysty plastyka. Dodajmy do tego dość kiepskie wydanie (latam 80' wiadomix),nierówne kolory i słabe klejenie. Znak czasu. Kiedyś wyruszę do Krainy Oz, ale będzie to tylko jeden z przystanków w Bardzo Długiej Podroży. Nie wybiorę się sam.

ukochana ksiazka czytana podczas wakacji u cioci Wandzi.. do dzis przesladuje mnie widmo chlopca zamienionego w karzelka i wypelniajacego role kuchcika u wiedzmy..ta ksiazka budzila emocje! chcialabym znow byc dzieckiem i czytac ja podczas beztroskich wakacji...

Znalezione w rodzinnym domu i przeczytane ze względu na dziecięce wspomnienia i sentyment. Kilka baśni jest naprawdę ciekawych. Dwie to w zasadzie to samo tylko nieco inaczej opisane. Warto przeczytać, bo polskie baśnie nie są gorsze od zagranicznych. Dodatkowym smaczkiem jest język sprzed prawie stu lat.

Sięgnęłam po książkę dla młodych czytelników. Dowiedziałam się o niej z mojej przedostatniej lektury o której nie wspomniałam na blogu. W powieści ''Pandora'', której autorem jest Mike Carey, jedna z postaci wspomniała o książce ''Wodne dzieci'' Charlesa Kingsleya w kontekście zapomnianych książek dla dzieci. Założyłam sobie w tym roku poznanie wszelakiej klasyki, czy to poważnej literatury, czy lekkich tworów dla spragnionych małych umysłów. Powieść została pierwszy raz wydana w 1862-63 roku w odcinkach dla Macmillan's Magazine, w całości w 1863. Książka od razu stała się niezwykle popularna i szybko zdobyła status jednej z najlepszych powieści dla dzieci. Czy i ja doceniłam ponadczasowość i wyjątkową fabułę? Od razu powiem, że trzeba mieć otwarty umysł przed lekturą, ponieważ ''Wodne Dzieci'', to bajkowy do cna klimat. Wyobraźnia autora jest nieograniczona i nie każdego porwą dziwne morskie stwory i świat widziany oczami dziecka. Mały Tom odkąd pamięta pracuje jako pomocnik kominiarza. Jedyne marzenie jakie posiada, to być takim samym człowiekiem jak jego nauczyciel: mieć pieniądze na nowe ubrania oraz piwo i pastwić się nad nowymi uczniami tak jak jego nauczyciel pastwi się nad nim. Tom jest przyzwyczajony do takiego życia i nie widzi w nim nic złego do czasu nowego zlecenia dla jego nauczyciela. Odwiedzają oni dom bogatego hrabiego. Tom przez przypadek czyszcząc komin wpada do niezwykle czystego pokoju zamieszkanego przez śliczną białą dziewczynkę. To właśnie wtedy Tom postanawia przeciwstawić się wiecznemu brudowi, którym jest oblepiony. Do pokoju wpada niańka dziewczynki i Tom ucieka w popłochu. Wszyscy zamieszkujący dom hrabiego wraz z jego nauczycielem zaczynają gonić Toma, ponieważ myślą, że coś ukradł. Tom ucieka i dostaje się do małej wioski. Pomaga mu starsza kobieta. Tom właśnie tam zrozumie, że musi zmyć z siebie brud jeśli chce przebywać wśród ludzi i uda się na rzekę. Tam zostaje porwany przez wróżki i staje się wodnym dzieckiem bez wspomnień o życiu człowieczym. Opowieść pełna metafor i życiowych rad. Nie brak tu widocznych, czy bardziej ukrytych w fabule morałów dobrych dla młodego czytelnika. Powiem wam jak ja zinterpretowałam całą książkę. Wodne dzieci to duchy, morze to czyściec. Muszą nauczyć się czym jest dobro, a czym zło, by poznać tajemnicę dorosłości i trafić do nieba, którym jest szczęśliwe i poprawne życie. Piekło to dno morza, trafiają tam źli i świadomi swoich wad ludzie. Wróżka każe ich tak samo, jak oni czynili innym. Na pewno lektura warta uwagi. Jestem już za bardzo zafascynowana trudnymi i mocnymi lekturami, by dać się ponieść bajce dla dzieci. Trochę mnie uśpiła, gdy czytałam do poduszki, ale było warto się przemóc. Zapamiętam ją i zakupię, gdy będę miała własne pociechy. Polecam ją ze względu na jej moc dydaktyczną i moralną. Zapraszam na bloga: https://zakreconydruk.blogspot.com/2017/09/gdzie-kryja-sie-wodne-dzieci.html

"O! wierz! Istnieją wody wskrzeszające, drzewa śpiewające, ptaki, które mówią jak ludzie, i ludzie, którzy kochają jak bogi; tylko, aby to wszystko ujrzeć i posiąść, trzeba przebyć siedem mórz, siedem gór, siedem lasów i wejść w krainę - Baśni". To piękny fragment wstępu do czterdziestej piątej bajki autorstwa Elizy Orzeszkowej, którą znajdziemy w tej książce. W sumie siedemdziesiąt cztery polskie baśnie literackie tutaj się znalazły. Każda warta uwagi, przeczytania. Autorzy bajek w kolejności to: Józef Maksymilian Ossoliński (4 bajki),Adam Mickiewicz (1 bajka),Seweryn Goszczyński (5 bajek),Kazimierz Władysław Wójcicki (10 bajek),Ryszard Berwiński (1 bajka),Józef Bohdan Dziekoński (1 bajka),Lucjan Siemieński (3 bajki),Narcyza Żmichowska (1 bajka),Józef Lompa (4 bajki),Roman Zmorski (2 bajki),Antoni Józef Gliński (1 bajka),Wincenty Pol (1 bajka),Józef Ignacy Kraszewski (3 bajki),Jan Kupiec (4 bajki),Bolesław Prus (1 bajka),Henryk Sienkiewicz (2 bajki),Eliza Orzeszkowa (1 bajka),Adolf Dygasiński (4 bajki),Jan Kasprowicz (4 bajki),Stefan Żeromski (1 bajka),Władysław Stanisław Reymont (2 bajki),Kazimierz Przerwa-Tetmajer (3 bajki),Wacław Sieroszewski (1 bajka),Kornel Makuszyński (1 bajka),Artur Górski (3 bajki),Witold Bunikiewicz (2 bajki),Bolesław Leśmian (1 bajka),Stanisław Wasylewski (1 bajka),Stanisław Dzikowski (1 bajka),Gustaw Morcinek (4 bajki),Tadeusz Stępowski (2 bajki). Autorzy znakomici, bajki również. Za świetny wybór bajek, interesujący wstęp i opracowanie tomu odpowiedzialna jest Maria Grabowska. Słowa uznania za to wszystko się należą. W książce znajdziemy także znakomite ilustracje Mariana Murawskiego, na które też warto zwrócić uwagę. Książka wybitna.

To wyjątkowa opowieść, która może się spodobać dzieciom lubiącym magiczne klimaty. Dziś polecamy Waszej uwadze nowe wydanie tej powieści z katalogu Wydawnictwa Bukowy Las. Autor zaprasza czytelników do świata Antosia, który nazywany jest Kajtusiem. Chłopiec uwielbia przygody i dobrą zabawę. Pewnego dnia odkrywa, że potrafi czarować i zaczyna wykorzystywać tę niezwykłą umiejętność w oryginalny sposób. Kajtuś potrafi czarować, dzięki czemu jest w stanie zagrać na skrzypcach jak wirtuoz, może sprawić, że samochody latają, a drzewa stają do góry nogami. Wystarczy jedno zaklęcie, a rzeczywistość jest nie do poznania. Niestety wkrótce sztuka magiczna wymyka się spod kontroli, a konsekwencje magii mogą być nieodwracalne! Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/01/kajtus-czarodziej.html

Bardzo wzruszająca książka. Czytałam dziecku przez łzy! Wspaniała. Dawno nie czytałam tak dobrze napisanej książki. Mądra. Niesamowita intuicja autora co do uczuć psa. Dla miłośników lub posiadaczy zwierząt lektura obowiązkowa. Teraz książki każdy pisać może. Kiedyś jak widać pisarz musiał mieć to coś i potrafić pisać.

Moja ukochana książka z dzieciństwa, przeczytana wielokrotnie. Co ciekawe dostałam ją jako nagrodę w szkole i tak mnie wciągało to czytanie, że jadłam nawet podczas czytania. Świat baśni lepszy niż najciekawsza bajka z telewizora. No i nie mogłam dać mniej gwiazdek:-) Bardzo, bardzo polecam!

Baśnie słowackie są podobne do polskich - wiele w nich romantyzmu, melancholii, ale i grozy. Operują także podobnym humorem, co bardzo pomaga w ich przyswojeniu i zapamiętaniu. Moje pierwsze zetknięcie z bajkami Słowacji związane jest z książką "Biała księżna", którą dostałam lata temu, jako prezent gwiazdkowy od rodziców. Wspomnienia związane z jej pierwszym przeczytaniem są żywe do dziś - to była zacna lektura, no i miała to, co lubię najbardziej: opowieści o strasznych potworach - wilkołakach, złośliwych genomach, boginkach (leśne licho w damskim wydaniu) kradnących dzieci z kołysek! Wrażenie potęgowane było przez programowo brzydkie ilustracje. Książka jest obecnie łatwo dostępna w sprzedaży i taniutka. Można ją mieć już za kilka złotych.

Książka Czar Wielkiej Sowy trafiła w moje ręce przez przypadek i długo zastanawiałem się czy przeczytam. Jednak postanowiłem sięgnąć po nią, bo lubię takie powieści dla młodego czytelnika wydane kiedyś. Miałem nadzieje na przyjemną i lekko napisaną z ciekawą historią do opowiedzenia. Pomimo pewnych obaw jakie miałem i nadziei na interesującą opowieść dałem jej szansę. Książka Czar Wielkiej Sowy jest historią małej dziewczynki Leli, która nie chce chodzić do szkoły, pracować i uczyć się. Za sprawą życzenia jakie zostaje spełnione zostaje zamieniona w wiewiórkę przez Ducha Lasu opiekującego się tym miejscem. Przygody bohaterki jakie dostajemy są ciekawe i fantastyczne. Za sprawą życzenia staje się po kolei zwierzątkami z lasu w jakim często jako dziewczynka bywała. Autorka ukazuje nie tylko pozytywne aspekty takiej przemiany, ale również negatywne i mające wpływ na wszystko. Ciekawym pomysłem było zamienienie wiewiórki w dziewczynkę i dziewczynki w wiewiórkę przedstawiając jakie tego konsekwencje będą dla nich. Przeżywając wiele niezwykłych przygód w lesie Leli ukazuje się obraz życia, troski i zmienia się jej nastawienie wraz z rozwojem wydarzeń w jakich uczestniczy. Wreszcie zauważa pewne rzeczy jakie były poza jej zasięgiem i do jakich nie przykładała należytej uwagi. Fabuła kręcąca się wokół życzeń jakie ma bohaterka i czarów Wielkiej Sowy opiekującej się lasem przynosi znakomite rezultaty. Czytają przeżywamy wiele przygód razem z Lelą i dostajemy obraz małej dziewczynki nie doceniającej poświeceń rodziców wobec niej. Jednak później wszystko zaczyna się zmieniać wraz z upływem czasu. Tak samo podejście do pewnych spraw jakie miała kiedyś wraz z przezywanymi wydarzeniami i występującymi po drodze kłopotami. Autorka świetnie sobie poradziła tworząc historie dla młodych czytelników, którą pochłania się w szybkim tempie wciągając nas w historie od razu. Jest to książka dla każdego od młodego po starszego czytelnika jaką czyta się przyjemnie i posiada swój nie nachalny morał. Fantastyczna pozycja dla lubiących starsze powieści o przygodzie, fantastycznych wydarzeniach i zmianach jakie następują w bohaterach wraz z rozwojem zdarzeń. Bohaterką jest mała dziewczynka nie lubiąca codziennych spraw jak uczenie się, chodzenie do szkoły, pomoc mamie, odrabianie lekcji i tym podobne rzeczy. Jej postać została zarysowana świetnie od początku pod względem psychologicznym lub zachowania. Staje się nam bliska w czasie czytania i ciekawa. Z łatwością można ją polubić i poczuć sympatie przez cały czas jej przygód jakie przeżywa. Jednocześnie za sprawą przemiany zmienia się jej podejście do różnych spraw, wyborów i decyzji. Oprócz niej spotykamy wiele postaci na przykład z lasu lub z miejsca zamieszkania. Zostały nakreślone bardzo dobrze i wypadają ciekawie od samego początku. Nie ważne jaką rolę mają do odegrania wzbudziły moje zainteresowanie od razu. Autorka z łatwością tworzy postacie zwierząt i relacje między nimi jakie pojawiają się podczas czytania. Poznajemy niektórych mieszkańców lasu, ich kłopoty i problemy jakie mają. Wszystko przedstawione zostało w interesująco i wciągająco od samego początku. Spotykamy również rodziców Leli i czasami innych ludzi pojawiających się na moment lub dłuższą chwilę w fabule. Postacie posiadają głębie i były ciekawie zarysowane wywołując nić sympatii do nich. Dlatego można było nimi zainteresować się od samego początku. Relacje łączące poszczególnych bohaterów zostały ukazane świetnie i wciągająco. Dialogi jakie wystąpiły były bardzo dobrze napisane. Książka Czar Wielkiej Sowy jest pozycją dla młodego czytelnika, która nawet starszym powinna spodobać się. Fantastyczna powieść mająca w sobie coś magicznego z nie nachalnym morałem mówiącym miedzy innymi o docenianiu wszystkiego co mamy. Żeby uważać czego życzy się, bo może to spełnić się i mieć swoje konsekwencje. W czasie czytania zmienia się nastawienie bohaterki, która doświadcza coraz bardziej skutków swojej decyzji i życzenia jakie spełniło się. Autorka świetnie sobie poradziła i nie pozorna książka wydana dawno temu zapewniła mi nie tylko znakomitą zabawę, lecz historie z przesłaniem do odkrywania w czasie czytania. Akcja prowadzona jest bardzo dobrze i szybko do przodu. W czasie czytania wiele dzieje się i nie sposób nudzić się. Wydarzenia zostały szybko poprowadzone i wciągają od samego początku do końca. Sięgając po książkę nie spodziewałem się takiej niezwykłej i ciekawej opowieści dla młodego czytelnika jaka może wywołać emocje w czasie czytania. Fantastycznie opowiedziana przez autorkę wciąga i nie pozwala oderwać się od niej. Zakończenie właśnie takie jak oczekiwałem dostać, lecz okazało się również ciekawe i pasujące do finału historii. Książka jest odkryciem nie znanej mi wcześniej autorki, której przeczytana powieść uwiodła mnie klimatem, bohaterami i historią jaką dostałem. Dlatego jestem zadowolony i szkoda, ze dopiero teraz przeczytałem. Przygody Leli wciągnęły mnie, potrafiły wywołać emocje i ukazać zmiany jakie następują w nastoletniej bohaterce za sprawą życzenia stania się zwierzątkami z lasu. Nie pozbawiona morału i końcowej puenty świetnie wypadła przynosząc fantastyczna przygodę okraszoną ilustracjami dodającej jej uroku w czasie czytania. Czar Wielkiej Sowy to pozycja dla każdego od młodego czytelnika po starszego, która jest godna polecenia, wciągająca z niezwykłą historią jaka dostajemy. Książka zaskoczyła mnie pozytywnie mimo skierowania jej do młodego czytelnika, przy której bawiłem się znakomicie. Zaciekawiony innymi pozycjami autorki na pewno kiedyś jak będę miał okazje sięgnę po książki jakie napisała.

Sto trzydzieści polskich bajek ludowych w jednej książce. Za ich wybór odpowiedzialna jest Helena Kapełuś. Opracowanie całej książki oraz niezwykle ciekawy wstęp do niej jest także jej zasługą. Brawa za każdy z tych elementów. Oprócz tekstu znajdziemy w książce także znakomite, artystyczne ilustracje autorstwa Mariana Murawskiego. Bajki zaczerpnięte zostały z różnych źródeł. Są to w zasadzie i głównie bajki dla dorosłego czytelnika lub słuchacza. Pisane zazwyczaj gwarą, mają różną długość: od kilkunastu zdań do tekstów wielostronicowych. Znajdziemy tu bajki przeróżne: są z morałem, pouczające, są bajki humorystyczne, są także tragiczne i straszne. Dla każdego coś jemu miłego. Od wyboru, do koloru. Zakończę tę opinię w ten sposób, że zacytuję tu jedną z najkrótszych i jedną z moich ulubionych bajek. Będzie to bajka nr. 126 "Baba na cmentarzu" (zaczerpnięta z pracy zbiorowej "Literatura ludowa i literatura chłopska"). Oto ona: "Jedna kobieta miała iść przez cmentarz. A na cmentarzu w nocy w północ straszy. To każde dziecko wie, nie? No i ona, ta kobieta, miała tam iść wele tego cmentarza. Stoi i boi się iść. No, szedł tam akurat jeden mężczyzna i ona się go spytała, czy on też bez ta droga idzie. On jej powiedział, że idzie, no i spytała, czy może iść z nim, bo się bardzo boi. Powiedział, że może. Teraz tak idą, a on jej po drodze cały czas śmieszne rzeczy opowiadał. Ona, ta kobieta, się go pyta: - A pan tak się nic nie boi? - Jak żyłem, to się też bałem - powiedzioł jej ten isty".