Łowca / Ofiara

Wolfgang Jaeschke jest niesamowity, książka wpadła mi w ręce przez przypadek, spodobał mi się tytuł. Jestem pod ogromnym wrażeniem facet pisał w latach 50-tych ale jego pomysły są bardzo świeże. Ogólnie jego pomysły sf-owe są bardzo ekstremalne i możliwe, że nie każdemu pod pasują. Opowiadań jest 9 i praktycznie każde nowatorskie i bardzo dobre. Klimat opowiadań jest mroczny, wiele z nich nie kończy się happy endem. Widać, że autor kocha ludzkość ale się o nią mega obawia. Niektóre z nich są tak odjechane że aż trzeba przystopować i zrobić kilka głębszych oddechów i dopiero ruszyć dalej. Jak dla mnie rewelacja i zaraz zamierzam poszukać czegoś jeszcze od tego autora. Bardzo polecam, zwłaszcza fanom ekstremalnego nurtu sf dla którego nie istnieje jakiś konkretny model opowiadań ani ramy, w których ma się ono zamknąć.

Jedna z najlepszych książek o podróży w czasie jakie czytałem. L Sprague de Camp ma świetny lekki, żartobliwy styl pisania, który do mnie bardzo przemawia. Kupiłem na ulicznym stoisku za 5 zł, przyszedłem do mieszkania i do wieczora przeczytałem. Bawiłem się świetnie, dokładnie tak jak 20 lat temu, gdy czytałem to pierwszy raz, po pożyczeniu z miejskiej biblioteki. To chyba jedyne polskie wydanie tej powieści.

Książka to science-fiction, którego akcja dzieje się w niedalekiej przyszłości, gdzie istnieje wyspa na której można legalnie brać udział w polowaniach na innych ludzi. Oczywiście są określone reguły, które należy przestrzegać podczas takich polowań. Fabuła książki nie jest nazbyt skomplikowana, chociaż dzięki temu łatwo się odnaleźć w tym świecie. Jak dla mnie sama podróż na wyspę głównego bohatera była dużo ciekawsza, niż przygotowanie i samo polowanie. Sam finał też jest trochę rozczarowujący, ponieważ więcej się do niego przygotowujemy niż on trwa. Książka nie jest aż tak długa, dzięki czemu szybko się ją czyta, niestety też dużo nie zostaje po niej po przeczytaniu.

Muszę się wam przyznać, że Samuel Delany jest prawdopodobnie moim ulubionym autorem z tych, których od dawna się już w Polsce nie wydaje. W dodatku jego najsłynniejsze dzieła (Nova oraz Babel-17) zostały przetłumaczone bardzo kiepsko, co odbiło się na negatywnym odbiorze jego twórczości w naszym kraju. Moja ostatnia do nadrobienia powieść Delany’ego wydana u nas pod tytułem “Gwiazda Imperium” okazała się w pełni satysfakcjonującym przeżyciem. Nie dość, że jest szalenie oryginalna, to jeszcze bardzo umiejętnie przetłumaczona i jeśli nie zaspoilerujesz jej sobie opiniami, które w pierwszym zdaniu postanowiły - z nieznanych mi przyczyn - wyjawić końcowy twist fabularny, to również wyjdziesz z tej przygody przyjemnie zaskoczony. “Gwiazda Imperium” opowiada historię 18-letniego chłopaka, Komety Jo. Mieszka on na księżycu gazowego olbrzyma w układzie Tau Ceti i pewnego dnia napotyka obcych, którzy rozbili się nieopodal swoim statkiem kosmicznym. Jeden z nich prosi Jo, aby przekazał on pilną wiadomość do tytułowej Gwiazdy Imperium. Chłopak jest prostaczkiem i nie ma najmniejszego pojęcia, jak się tam dostać, gdzie to w ogóle jest, nie wie nawet co ma dokładnie przekazać. Całe swoje życie spędził w tym samym miejscu pomagając przy rafinowaniu pewnego rzadkiego minerału, nie ma pojęcia, co kryje przed nim wszechświat, ale postanawia ruszyć w podróż. Po drodze napotyka przychylnych mu ludzi i nieludzi, którzy przybliżą go do poznania odpowiedzi na nurtujące go pytania i skierują jego umysł w stronę postrzegania wielodrożnego. Najbardziej podobał mi się język powieści oraz jak tłumacz oddał te niuanse nietypowej wymowy oraz słownictwa, z jakiego korzystają postacie. Była to dla mnie czysta przyjemność. Delany ma do tego naprawdę fajne, niebanalne pióro, które pochłania się wzrokiem. Weźmy taki przykład z rozdziału drugiego: “Ostrzegałem ich, i owszem, kiedy nasz pierwszy statek się zepsuł i odlatywaliśmy z Pd. Doradus na tym organoformowym jachcie. Wszystko wyglądało różowo, dopóki pozostawaliśmy w stosunkowo zapylonym rejonie Obłoku Magellana, ale gdy weszliśmy w opustoszałą przestrzeń Spirali Ojczystej, mechanizm otorbiający nie miał już czego poddać katalizie”. Podoba mi się, jak Delany dobiera słowa. Organoformowy brzmi jak coś prosto ze świata Instrumentalności Cordwainera Smitha, “zapylony” zamiast “zatłoczony” czy “zaśmiecony”, mechanizm otorbiający - to są takie detale, które wyróżniają wtórną pozycję od tych napisanych ciekawym językiem. Przynajmniej gdy podświadomie czujesz, że zostały napisane po angielsku. Delany bawi się słowem, wymyślając fajne neologizmy, a tłumacz dobrze oddał subtelności języka pod kątem poziomu wykształcenia jego użytkownika. Bardzo lubię, jak Delany łamie czwartą ścianę - robił to również w “Einstein Intersection”, i robi to też tutaj. Z łatwością wchodzi również na metapoziom literatury, frywolnie w środku opowieści podejmując temat literackiej oryginalności oraz tworzenia z elementów ukształtowanych przez poprzedników. Jedna postać radzi Komecie Jo, aby nauczyła się doskonalszego mówienia w interlingu, ponieważ jeśli ktoś będzie chciał kiedyś przeczytać o jego losach (tak, to o nas) to odpadnie po 50 stronach, a tego by Jo przecież nie chciał. Na początku książki wszechwiedzący narrator sam się wyznacza na to stanowisko, pod koniec wprost się do nas zwraca, byśmy podeszli do wydarzeń wielodrożnie (holistycznie, z wielu punktów widzenia, analitycznie),abyśmy samodzielnie wypełnili niektóre luki, które w narracji są pominięte, bo narrator zakłada, że to przecież oczywiste, że jeśli A zmierza do C, to po drodze napotka przecież B i nie wymaga to dodatkowego komentarza. O fabule nie mogę napisać nic konkretnego, ponieważ moim zdaniem zepsułoby to odbiór, odebrało ten cudowny element zaskoczenia. Mogę tylko powiedzieć, że postacie są bardzo intrygujące i w wieloraki sposób ich losy wpłyną na misję Komety Jo. Fabuła wartko pędzi do przodu, pełna ciekawych kosmicznych lokacji, wszędzie zatrzymujemy się tylko na chwilkę, aby poszybować dalej w nieznane. Pozbieranie wszystkich elementów do jednego koszyczka daje satysfakcje, a po samym zakończeniu lektury miałem ochotę przeczytać ją jeszcze raz i wyłapywać z pozoru nieistotne wzmianki w kontekście wiedzy, którą czytelnik uzyskuje wraz z przewróceniem ostatniej kartki. A że książkę czyta się bardzo szybko (3-4h) to można to bez problemu zrobić i czerpać zupełnie innego rodzaju przyjemność niż za pierwszym razem. Jedno czy dwa pytania pozostały mi po lekturze, ale czuję, że szerszy zarys już ogarnąłem, a tam gdzie trzeba łączyć kropki miło jest pofantazjować. Rozdrożność, parodrożność, wielodrożność - innymi słowy poziomy “mądrości”, tak bardzo różne od inteligencji. W jaki sposób osiągnąć mądrość? Co nam ona daje, przed czym chroni? Czy da się zrezygnować z nabytej mądrości? Cudzysłów za pierwszym razem nie był przypadkowy - w tych pojęciach chodzi również o pewien sposób postrzegania świata i zależności w nim występujących. W książce Delany’ego podkreśliłem sobie kilka ciekawych sentencji na podobne tematy. Są one napisane metaforycznie, nie-wprost, zaskakująco niebanalnie. Trzeba się trochę wysilić, aby przełożyć je na naszą codzienność. Jest tu dużo nawiązań osobistych od autora, kilka ciekawych poglądów na poezję i literaturę per se, przekazywanych ustami jednej z postaci, której imię i nazwisko to anagram do Samuela Delany’ego. I szczerze mówiąc mam pewną teorię, której prawdopodobieństwo słuszności oceniam na jakieś 5%, że cała ta przygoda i świat przedstawiony jest jedną wielką metafikcją na temat literatury - na temat oryginalności, odtwarzania, novum w fikcji. Skakanie z tematu na temat (w poezji i beletrystyce) jest jedyną formą zaspokojenia pisarskiej ciekawości, bo pisarz (Delany) pozbawiony nowych bodźców czułby się wypalony, albo w kontekście powieści - jak ktoś, kto wpadł w słońce, kończąc tym samym swój artystyczny żywot. To pewnie moje brednie, ale podoba mi się ta interpretacja. Tak samo trzymane w niewoli Lll używane do tworzenia światów odbieram jako schematy światotwórcze i fabularne, które należy uwolnić w powodzi kreatywnej twórczości. Okej, może za mocno popłynąłem. Nieważne, to jest Delany - to proza eksperymentalna, więc pospekulować można, a nawet trzeba. Jeśli nie metafikcja, to z pewnością motyw niewolnictwa pod postacią Lll, istot zdolnych odbudowywać całe planety i społeczeństwa (jak?). Stworzenia tak potężne, że ceną ich posiadania jest bezbrzeżny smutek… Jest to bardzo ważny i świetnie poprowadzony wątek - bo nie ma w jego wykonaniu żadnych schematów. Pewnie można odnieść wrażenie, że czyta się to trochę jak młodzieżówkę, ale poza rozrywką autor daje nam popis wyobraźni i trzeba się trochę nagłówkować, aby ogarnąć fabułę w całości i dokopać się do drugiego dna tej opowieści, aby skłoniła Cię ona do kilku przemyśleń. Polecam wyłącznie osobom mającym już jakieś doświadczenie w nowofalowej fantastyce. Tylko w takim przypadku dostrzeżecie, jak bardzo Delany się wyróżnia na tle swoich kolegów po piórze - a przynajmniej mi, gdy czytam jego książki towarzyszy takie poczucie doświadczania novum, zmiany paradygmatu. Delany nie stosuje się do żadnych reguł, nie bierze jeńców, nie podsuwa prostych rozwiązań - daje ci wytwór nieokiełznanej wyobraźni i woła do Ciebie “ugryź to”. Dla mnie pychota, ale musicie spróbować sami. Entuzjastyczne 8/10. Jeśli mi nie wierzycie, że warto, zerknijcie na goodreadsa, gdzie książka ma niesamowicie pozytywne opinie (ale spoilery z końcówki pojawiają się i tam). Z pewnością sięgnę po krótsze formy tego autora w języku angielskim, na pierwszy ogień - The ballad of beta-2.

Powieść, a właściwie zbiór alegorii, przedstawiających podróż pozornie zwykłego człowieka poprzez baśniowe Stany Zjednoczone czasów zimnej wojny, zdaje się być wciąż aktualna. Jones, który wyruszył w wojaż mając na celu poznanie kultury kraju jego rodziców, zostaje niemal natychmiast zmuszony do zmierzenia się z największymi problemami ówczesnego mu świata - konfliktami społecznymi, subiektywnością prawa, niestałością religii oraz samowładztwem nauki. Co ciekawe, okładka nie ma nic wspólnego z treścią książki i jest to dla mnie o tyle zrozumiałe, że nie mam lepszego pomysłu na to co by się tam miało pojawić. Dzieło unikatowe chociażby ze względu na swoją strukturę, gdzie poszczególni gawędziarze w pozornie nieistotny sposób zmienią wydźwięk opowiadanych historii, skłaniający do przyjmowania różnych perspektyw do już poznanych przypowieści. W tym kontekście, jedyną rzeczą która zupełnie wymyka się mojemu pojmowaniu, jest tak niska ocena tego arcydzieła.

Doskonałe streszczenie początku fabuły znajduje się w opisie okładkowym, dlatego zaniechałem powtarzania się (tylko własnymi słowami),nie ma to większego sensu. Wolę opowiedzieć o tym, jaka ta książka jest w ogólnym zarysie. Klimatem oraz zręcznością, z jaką Simak posługuje się językiem, powieść przypominała mi połączenie "Trzy serca i trzy lwy" Poula Andersona oraz "Pierścień" Nivena. Czyta się to bardzo przyjemnie, jest to udane połączenie soft SF i fantasy, pełne delikatnie zarysowanych krajobrazów i oszczędnie lecz skrupulatnie przedstawionych postaci obcych ras. Jest baśniowo, jest urokliwie, jest magicznie na tyle, że nad wydarzeniami wisi widmo tajemnicy pod postacią wielkiej wiedzy skrywanej na Kryształowej Planecie i historii mitycznych stworzeń sięgających epoki jurajskiej. Grupka bohaterów stanowi udany mix osobowości, z lekkością i prostotą Simak nadaje swoim postaciom indywidualne cechy i odcienie. Najmocniej mnie denerwowało ciągłe powtarzanie ustalonych już wcześniej faktów i tak co każdy rozdział, co 10-15 stron. Gdyby nie ten zabieg, książka byłaby krótsza o połowę, a ocena odrobinę wyższa. Ogólnie udana przygoda na dwa wieczory, z ciekawymi motywami, zgrają obcych gatunków i jesiennym klimatem. Ponad przeciętność wynosi tą książkę styl autora, który jest na prawdę przyjemny, jednocześnie prosty ale nie prostacki, potrafiący odmalować każdą scenę czy dialog w sugestywny sposób. Polecam miłośnikom klasycznych fantasy. Współczesny czytelnik nie znajdzie tu wiele dla siebie.

Dziabnąłem w ramach przygotowań przednidzicowych, żona wyciągnęła z półki, że niby po autograf, pomyślałem, że trochę obciach tak bez czytania. Mamy trzy plany fabularne, najbardziej klasyczny to właściwa wyprawa Czechowa na Sachalin/Tunguzkę w XIXw., drugi to dwudziestowieczne planowanie filmu o Czechowie, bardziej przypomina teatralny panel dyskusyjny, i ostatni, najuboższy, lot statku kosmicznego. Wszystkie te plany się zazębiają i przenikaja tworząc logiczną acz skomplikowaną fabułę. W tym wszystkim mamy magię plemienną, hipnozę, mesmeryzm, podróże w kosmosie, podróże w czasie, światy równoległe, alternatywne rzeczywistości schrodingerowsko niezdecydowane, która jest aktualną a która tylko potencjalną, katastrofę tunguską, i na koniec Konstantina Ciołkowskiego wchodzącego w buty Einsteina. Czysty postmodernizm, momentami dickowsko nieoznaczony. Napisane płynnie, zgrabnie, dialogi naturalne, humor rześki i inteligentny. W sumie powieść to nietypowa, bliższa jakiej akademickiej dyspucie intelektualnej, niż opowieści przygodowej. I kapitan Anton Astrow poradził sobie z chyba pirxowską muchą, acz tego pirxowskiego nawiązania nie jestem pewien na sto procent. Zapytam w Nidzicy, choć nie wiem czy po trzydziestu z hakiem latach autor będzie jeszcze pamiętał taki drobiazg. I to wszystko na mniej niż stu osiemdziesięciu stronach. Przyjemna lektura. 7/10 Edyta: Watson nie potwierdza dialogu z pirxowską muchą.

"Nie rozumiesz jednak, co dzieje się z ludźmi w czasie wojny. Pojawia się jakieś wysublimowane szaleństwo, jakaś wściekła nienawiść, którą nazywa się słuszną sprawą" Dawno, dawno temu (tak kiedyś będą mówić nasi następcy) kiedy ludzkość już tak zniszczyła swoją planetę, że życie na niej stało się niemal niemożliwe, rasa ta zaczęła kolonizować inne miejsca w kosmosie. Ziemia zaś stała się wielkim cmentarzyskiem zarządzanym przez korporację o nazwie "Matka Ziemia". Jej zarządca mówi tak: "Przestańmy owijać w bawełnę — powiedział nieco niezręcznie. — Wyłóżmy kawę na ławę. Powiedzmy sobie otwarcie, że Korporacja „Matka Ziemia” to instytucja pogrzebowa, a Ziemia to Cmentarz. "; "Cmentarz jest jedyną częścią Ziemi, która ma jakieś znaczenie." Dostać się na Ziemię nie jest łatwo, nawet pogrzeby odbywają się z mocno okrojoną liczbą żałobników. Ponieważ na statkach pielgrzymów, które mogą tam przybywać, jest bardzo mało miejsca, a i te, co są, są baaardzo drogie, nie każdego więc stać, nawet, by towarzyszyć swoim zmarłym w ich ostatniej drodze. Korporacja zazdrośnie strzeże swojego terytorium... Jednak któregoś dnia przybywa na Ziemię pewien człowiek, pojawia się też piękna i zaradna kobieta i dzieje się 👍. Czego szuka w tym wielkim Mauzoleum Fletcher Carson?, po co zjawiła się tam też Cynthia? Clifford D Simak to moje odkrycie, z każdą jego przeczytaną książką, zastanawiam się, jak to się stało, że odkryłam go tak późno. A człowiek ten pisał dokładnie taką fantastykę, jaka mi odpowiada w 100%. A ja przecież za tym gatunkiem w ogóle nie przepadam 😉. Szkoda, że autor ten jest już tak bardzo zapomniany, wyszukuję jego książki na wciśniętych w kąt bibliotecznych regałach. "Cmentarna planeta" jest bardzo dobrą książką, nie ma tu może jakiejś zawrotnej akcji, ale są metalowe wilki i Władca Duchów. Teleportacje i pościgi, nawet strzelanie i zabawa taneczna. Jest też taka ciekawa myśl: "Bez Matki Ziemi człowiek stałby się bezdomnym włóczęgą. Zniknęłyby korzenie. Nie pozostałoby nic, co wiązałoby nas z tym niewielkim przecież okruchem materii wirującym wokół bardzo przeciętnej gwiazdy."

Czytałam wersję gdzie było 21 opowiadań, tytuły tych dodatkowych to: *Amen, skończyłem * Jak jeden mąż * Kamyczki poety Tu Fu * Nie zapytałeś nawet, jak mam na imię * Pozory życia * Trzeźwe odgłosy poranka w jednym z odległych krajów Jak na takie starocie to nie było tak źle :) moje ulubione to "Jak jeden mąż", "Kto zastąpi człowieka?" i "Zabawa w Boga"

Ponowna lektura opowiadań fantasy wybitnego pisarza tego gatunku Poula Andersona jest jak wspomnienie młodości, w której pierwszy raz po nie sięgnąłem: czyta się z sentymentem, ciepłem i - z pobłażliwością. Jednak upływ czasu obnaża słabość tzw. lekkich lektur. Szekspira czy Ajschylosa i dzisiaj można czytać z równymi, sądzę, emocjami, jak te które były udziałem ludzi współczesnych tym pisarzom. "Strażnicy czasu" bawią, fascynuje kreatywność autora, urzeka jego humor (jak ten w opowiadaniu "Szach Mongołom, gdy wysłannicy z przeszłości upijają wojowniczych Mongołów mocną whisky),niemniej widać i czuć, że to juz pół wieku nas dzieli od wydania tych opowiastek. Za obudzenie sentymentów - gwiazdka wiecej.

Kontynuacja arcyciekawej opowieści o megastrukturze znanej jako Asgard. Koncept przypomina mi nieco "Pierścień" Larrego Nivena ale nie można odmówić Stablefordowi oryginalności. Całkiem niezły pomysł na megastrukturę: sfery zamykające się w sobie. Na odwrocie książki jest cytat z LOCUSa, że raczej dla czytelników z IQ powyżej 100. No, może bez przesady, chociaż autor porusza bardzo ciekawe kwestie "cichego DNA" czy koncepcję panspermii. Ciekawie to żeni ze swoim pomysłem tajemniczej rasy która stworzyła Asgard. Jednak fatalnie, że nie wydano ostatniego tomu cyklu "Centrum upada". Aż chce się odbyć tę podróż do końca, zaspokoić tą ciekawość, rozbudzoną pod koniec książki kiedy bliżej poznajemy Isthomi "Dziewiątkę". No i co teraz? Musimy czekać aż ktoś wróci do Satableforda i wyda całą trylogię. Eh, te lata 90'. Z "Pierścieniem" Nivena było dokładnie tak samo aż Solaris wydał pełen cykl. I drobny smaczek - he he - który smaczkiem jest tylko dlatego, że książkę przeczytałem w czasie pandemii SARS COVID-19. Ale to trzeba samemu przeczytać i smaczek poznać :) Bo warto, bo nie jest to jedynie rozrywkowa space opera, bo oferuje kilka tematów do przemyśleń.

Książka wydana po raz pierwszy w 1986 roku, dla młodszej młodzieży. Akcja toczy się w przyszłości, czyli... w naszych czasach. Ciekawa jest konfrontacja wizji Clarke`a z rzeczywistością. Powieść można polecić nastolatkom zainteresowanym biologią, chemią, życiem podwodnym oceanów. Dużo tam opisów fauny i flory wybrzeży Australii. Treść w skrócie: 16-letni Johnny przypadkowo trafia na wyspę, na której naukowcy prowadzą badania dotyczące mowy delfinów. Powieść budzi różne refleksje, na pewno zmusza do postawienia pytań o definicję człowieczeństwa. Pojawia się też czysto fantastyczny wątek dotyczący pochodzenia ludzkości. Książkę dobrze się czyta, akcja toczy się wartko.

Heh ho, balonem w kosmos! Pomysł układu planet synchronicznie krążących tak blisko siebie, że łączy je wspólna atmosfera, ale jednocześnie mimo wszystko w pewnym momencie "wysiada" grawitacja wydaje mi się mocno naciągany. Ale cóż, licentia poetica. Za to akcja jest równie niebanalna, choć jak dla mnie wyobrażenie kosmitów i ich światów mogłoby znacznie bardziej odbiegać od ziemskich realiów znanych z późnego średniowiecza na granicy renesansu.

Dwa wieczory zabrała mi ta powieść- czuje niedosyt, szkoda zostawiać mi poznane grupy ludzi tuż przed spotkaniem przez nich nowych odległych sąsiadów, w trakcie wojny z wciąż ewolującymi tryfidami. "Noc tryfidów" nie jest typową powieścią posapokaliptyczną jak jej poprzedniczka Johna Wyndhama "Dzień tryfidów". Bardziej przypomina raczej powieść przygodowa, dlatego tak szybko i lekko się ją czyta. Wnosi sporo nadziei, choć wizja 16 metrowych Tryfidów inteligentni atakujących New York była bardzo niepokojąca. Szkoda że nie ma kolejnego tomu czuję wewnętrzny niedosyt.

Książka z pewnością wciągająca, ani na chwilę nie pozwala się oderwać od innego, otumaniającego świata. Jednak podobieństw do Ziemi jest tu tak dużo, że ciężko nazwać to przypadkiem a raczej zamierzonym sposobem prowadzenia akcji. Mamy więc inną rasę ze swoimi zwyczajami, puszczami, rzekami, zwierzętami, i możemy poczuć się niczym w dawnej Ameryce, na tropie zaginionych plemion. Sama fabuła nie ma za wiele wspólnego z czystym s-f, to bardziej przygodówka z pewnymi jej elementami. Końcówka trochę to zmienia, ale jest stworzona jakoś na siłę, nie wywołując większych emocji po dotarciu do celu podróży. Sami bohaterowie ciekawi, chociaż główna postać trochę słabsza, zwłaszcza przy ostatnim ujęciu. Całość jest napisana trochę zbyt lekko, bez większego dramatyzmu, mimo smutnych i krwawych wydarzeń, jakich jesteśmy świadkami.

Z jednej strony trochę takie czytadło, książka ma wiele słabych punktów np, postacie obcych, wszystkie na jedno kopyto, wszystkie oddychające tlenem, Simak by się w grobie przewracał, że pisarza lSF tylko na tyle stać, u niego postacie obcych to prawdziwi obcy! Tutaj jedynie postacie Łowców i Empatów są ciekawe. Drugim punktem jest jakieś opętanie seksem głównego bohatera, autorka robi tutaj z bohatera takiego rodem z SFu lat 50 tych a szkoda. Sama akcja i fabuła bardzo interesująca, ciekawy pomysł, takie Igrzyska śmierci, to naprawdę super pomysł na powieść. Ogólnie czyta się łatwo, szybko i z zainteresowaniem. Jednak dla mnie to chyba bardziej udana pisarka fantazy niż Sfu.

Wspaniały pastisz / satyra na marsjańskie inwazje. Zamiast krwawych inwazji i space oper - banda złośliwych dupków. Bardzo orzeźwiające. Poza tym, podobnie jak w Twin Peaks czy Gnieździe Światów Huberatha, stajemy przed pytaniem "who is the dreamer". Świetna.