Syndykat zbrodni

Nie dam rady, ciężko się ją czyta. Ciągle coś się zmienia.... Już zrobiłam dwa podejścia. Trzecie podejście - może kiedyś, ale teraz ją odkładam.

Nie dam rady, ciężko się ją czyta. Ciągle coś się zmienia.... Już zrobiłam dwa podejścia. Trzecie podejście - może kiedyś, ale teraz ją odkładam.

Dużo przeskoków fabularnych, dużo lokacji w Europie Zachodniej i Skandynawii. Nostalgiczna podróż do lat 80 i typowych powieści sensacyjno-szpiegowskich tamtych czasów.

Dużo przeskoków fabularnych, dużo lokacji w Europie Zachodniej i Skandynawii. Nostalgiczna podróż do lat 80 i typowych powieści sensacyjno-szpiegowskich tamtych czasów.

Powieść jest wspaniale chaotyczna. Zagubione postacie, wprawiają w konsternację czytelnika. Mnogość bohaterów i lokacji potęguje te odczucia. Niestety główną intryga jest miałka, a jej rozwiązanie mocno przewidywalne. Do tego wszystko z taką łatwością przychodzi protagonistom, że aż chce się kibicować im oponentom. Można przeczytać :).

Powieść jest wspaniale chaotyczna. Zagubione postacie, wprawiają w konsternację czytelnika. Mnogość bohaterów i lokacji potęguje te odczucia. Niestety główną intryga jest miałka, a jej rozwiązanie mocno przewidywalne. Do tego wszystko z taką łatwością przychodzi protagonistom, że aż chce się kibicować im oponentom. Można przeczytać :).

319 stron

319 stron

Jakoś w końcu udało mi się przebrnąć przez tą powieść. Generalnie nie polecam. Jest tu cała masa przeskoków wątków i miejsca akcji. Niekiedy zmiana wątku pomiędzy akapitami i stronami (nie rozdziałami!) jest tak wielka, że sprawdzałem, czy mój egzemplarz ma wszystkie kartki. Występuje tu też niezliczona liczba postaci, czasem o zbliżonych nazwiskach (np. Norling, Norsten) i miejsc. Niekiedy nazwy duńskich, czy szwedzkich miast również są do siebie bardzo zbliżone. Bardzo utrudnia to niekiedy zrozumienie akcji.

Odnośnie samej treści mamy z jednej strony Teleskop, z drugiej zaś Syndykat. Teleskop jest prywatną organizacją dowodzoną przez Beauraina. Postawili sobie za cel wyplenić terroryzm, gdyż każdy z członków Teleskopu w jakiś sposób ucierpiał z rąk terrorystów. Oczywiście na teleskop władze poszczególnych krajów patrzą po części przez palce. Realizmu w tej bajce jest więc całkowicie brak. Przykładem są strzały oddawane wewnątrz samochodów, czy w zamkniętych pomieszczeniach. Typowy element filmów i powieści tego typu. Co ciekawe np. wybuchy granatów na ulicy w biały dzień nikogo nie alarmują...

Jedynym w miarę ciekawym wątkiem jest zakończenie powieści, rozpracowanie Syndykatu i wyjaśnienie roli Wiktora Raszkina. Przypomina to jednak skecz pt. "Tajna służba stomatologiczna" Monthy Phytonów, czy zakończenie każdego odcinka kreskówki "Scooby Doo".

Jakoś w końcu udało mi się przebrnąć przez tą powieść. Generalnie nie polecam. Jest tu cała masa przeskoków wątków i miejsca akcji. Niekiedy zmiana wątku pomiędzy akapitami i stronami (nie rozdziałami!) jest tak wielka, że sprawdzałem, czy mój egzemplarz ma wszystkie kartki. Występuje tu też niezliczona liczba postaci, czasem o zbliżonych nazwiskach (np. Norling, Norsten) i...

Kiedy czytałem ją w 1998 roku, zrobiła na mnie duże wrażenie, tak jak niemal wszystkie książki Forbesa. Może czas zrewidowaćtą opinię...

Kiedy czytałem ją w 1998 roku, zrobiła na mnie duże wrażenie, tak jak niemal wszystkie książki Forbesa. Może czas zrewidowaćtą opinię...

To moje pierwsze spotkanie z Colinem Forbes'em i generalnie pozytywne. Nie zachwyciła mnie ale też nie zniechęciła. Literatura klasy B wiec czyta się szybko, akcja pędzi, bohaterowie sympatyczni, tylko jak na mój gust zbyt mało w niej dramatyzmu, bohaterom wszystko przychodzi z łatwością, dobro zwycięża a zło ginie. Zbyt to wszystko czarno-białe bez odcieni szarości, zniuansowania postaci, zaskoczenia czytelnika czymś niebanalnym, czego jednak oczekuję nawet od czytadeł tej klasy. Z pewnością jednak dam szansę autorowi, a ta 6 na zachętę.

To moje pierwsze spotkanie z Colinem Forbes'em i generalnie pozytywne. Nie zachwyciła mnie ale też nie zniechęciła. Literatura klasy B wiec czyta się szybko, akcja pędzi, bohaterowie sympatyczni, tylko jak na mój gust zbyt mało w niej dramatyzmu, bohaterom wszystko przychodzi z łatwością, dobro zwycięża a zło ginie. Zbyt to wszystko czarno-białe bez odcieni szarości,...

Hugo trzęsie światem. Kieruje potężnym Syndykatem. Jest bezlitosny. Wyzwanie rzuca mu potomek Herkulesa Poirot. Książka się nieco zestarzała ale nadal można ją przeczytać.

Teraz widzę, że pierwsze dwa zdania wyszły mi jak początek jakiegoś poematu :))

Hugo trzęsie światem. Kieruje potężnym Syndykatem. Jest bezlitosny. Wyzwanie rzuca mu potomek Herkulesa Poirot. Książka się nieco zestarzała ale nadal można ją przeczytać.

Teraz widzę, że pierwsze dwa zdania wyszły mi jak początek jakiegoś poematu :))

nie mój gatunek. Książka ogólnie ciekawa, ale nie wciągała mnie jak inne. W trakcie jej czytania zdążyłam przeczytać inną...

nie mój gatunek. Książka ogólnie ciekawa, ale nie wciągała mnie jak inne. W trakcie jej czytania zdążyłam przeczytać inną...

Przeczytać można, ale brakuje tu bardzo dużo do Clancy'ego, Cobena czy DeMille'a. Stosunkowo mało akcji, dużo natomiast szczegółowych opisów sposobu funkcjonowania sił specjalnych. Sama historia nie należy do wciągających, jest mało wiarygodna i niespójna. Opis mitycznego Syndykatu, który oplótł swoimi mackami najwyższe szczeble w Europie i Ameryce jest mocno naciągany, a co za tym idzie śmieszny. Aż trudno jest sobie wyobrazić, że taka sytuacja mogłaby mieć miejsce.
Nie polecam.

Przeczytać można, ale brakuje tu bardzo dużo do Clancy'ego, Cobena czy DeMille'a. Stosunkowo mało akcji, dużo natomiast szczegółowych opisów sposobu funkcjonowania sił specjalnych. Sama historia nie należy do wciągających, jest mało wiarygodna i niespójna. Opis mitycznego Syndykatu, który oplótł swoimi mackami najwyższe szczeble w Europie i Ameryce jest mocno naciągany, a...