Księga jesiennych demonów

Moje pierwsze spotkanie z autorem i ostatnie. Męczyłam tę książkę pół roku i ostatecznie porzuciłam.
Opowiadania nudne, kończyły się zanim się rozkręciły. Styl totalnie mi nie podszedł.
2/10

Moje pierwsze spotkanie z autorem i ostatnie. Męczyłam tę książkę pół roku i ostatecznie porzuciłam.
Opowiadania nudne, kończyły się zanim się rozkręciły. Styl totalnie mi nie podszedł.
2/10

Tę książkę wypożyczyłam w mojej osiedlowej bibliotece ponieważ moją uwagę przyciągnęła okładka i dwa słowa - klucze w tytule, które zawsze na mnie działają 😅 nie wiązałam z nią nie wiadomo jakich nadziei tym bardziej, iż nazwisko autora było mi nie znane. Jednak muszę przyznać, że bardzo pozytywnie się zaskoczyłam.
Książka ta ma dość nietypową formę. Nie jestem fanką opowieści w opowieści jednak tutaj zrobiło to robotę. Dostajemy tu kilka historii opowiadanych głównemu bohaterowi tej książki. Historie te są mocno niepokojące, wzbudzające ciarki na plecach. Opowieści otoczone mgiełką tajemnicy i grozy. Powodujące to nieprzyjemne łaskotanie na karku.
Dla mnie - idealne!
Autor tak prowadzi każdą opowieść, że właściwie od pierwszych zdań wiemy, że mamy do czynienia z czymś innym, czasem mrocznym, czasem mistycznym, wplecionym w codzienne życie pozornie zwykłych osób. Sposób prowadzenia narracji sprawia, że po prostu nie możemy skończyć czytać dopóty, dopóki nie poznamy ostatecznego zakończenia poszczególnych opowiastek. Każda z tych kilku historii skrywała dużo głębszy sens i zostawiała mnie z licznymi przemyśleniami natury etycznej i filozoficznej. Uwielbiam kiedy książki robią mi przysłowiowe "pranie mózgu" i zmuszają do myślenia i poszukiwania ukrytych w tekście znaczeń.
Polecam każdemu kto lubi nie szablonowe schematy.

Tę książkę wypożyczyłam w mojej osiedlowej bibliotece ponieważ moją uwagę przyciągnęła okładka i dwa słowa - klucze w tytule, które zawsze na mnie działają 😅 nie wiązałam z nią nie wiadomo jakich nadziei tym bardziej, iż nazwisko autora było mi nie znane. Jednak muszę przyznać, że bardzo pozytywnie się zaskoczyłam.
Książka ta ma dość nietypową formę. Nie jestem fanką...

Zbiór czterech opowiadań Grzędowicza z odrobiną fantastyki. Jesienny mrok. Złota karta? Czy może istnieć? Czy możemy zaciągać dług w nieskończoność, płacić fikcyjną walutą? Czy takie coś w ogóle jest możliwe? Władca ciemności wychodzi i każe oddać swoją własność. Może ktoś po drodze będzie chciał nas skrępować oponami, oblać benzyną i gdzieś w kieszeni odnaleźć swoją zapalniczkę?

Czy Bóg może zapisać się do terapeuty? Raczej wątpliwe, skoro to On ten świat zaprojektował. Chyba nie mógł lepiej. Skoro jest wszechmocny, to zrobił to najlepiej, jak potrafił. Tylko czemu my cierpimy i czemu On cierpi?

Czy można ujarzmić bestię? Czy chciałbyś być jej zaklinaczem? Podpowiedzieć, podszkolić, nauczyć, pokazać dobre maniery. Dzięki Tobie wyszła na ludzi, wpasowała się w społeczeństwo. Nie możesz się z nią wiązać — umrzesz z nudów. W kobiecości jest pewien paradoks. W byciu mężczyzną jest albo furia, gniew, albo smutek.
Łatwiej — i pewnie przyjemniej — być bestią. Może dlatego świat epatuje złem?

O rozpadzie małżeństwa nie będę się rozpisywał — to było najlepsze z czterech opowiadań i właściwie chciałbym cofnąć czas, by go nie przeczytać.

Może to jest właśnie najgorsze. Demony nie przychodzą, nie pokazują wielkiego miecza, nie ma armii nacierającej na nasze mury. Raczej przychodzą i pokazują nam odbicie w lustrze, słabnące siły, apatie, skrzywione pragnienia. Przypominają nam o nas samych.

„Awantura jest uczciwsza. Jest potyczką na argumenty. Towarzyszą jej konkretne zarzuty, które można przyjąć albo odrzucić, albo ostatecznie zrozumieć. Ciche dni natomiast nie naprawiły ani nie rozwiązały niczego.”

Zbiór czterech opowiadań Grzędowicza z odrobiną fantastyki. Jesienny mrok. Złota karta? Czy może istnieć? Czy możemy zaciągać dług w nieskończoność, płacić fikcyjną walutą? Czy takie coś w ogóle jest możliwe? Władca ciemności wychodzi i każe oddać swoją własność. Może ktoś po drodze będzie chciał nas skrępować oponami, oblać benzyną i gdzieś w kieszeni odnaleźć swoją...

Grzędowicz tworzy mroczny, sugestywny świat, w którym zwykła codzienność splata się z niepokojącymi, nadprzyrodzonymi zdarzeniami.

Grzędowicz tworzy mroczny, sugestywny świat, w którym zwykła codzienność splata się z niepokojącymi, nadprzyrodzonymi zdarzeniami.

Opowieść wciąga powoli, ale każda strona przesiąknięta jest subtelnym napięciem i atmosferą zagrożenia, które czai się tuż za rogiem. To horror, który działa nie tylko na wyobraźnię, ale też na zmysły.

Opowieść wciąga powoli, ale każda strona przesiąknięta jest subtelnym napięciem i atmosferą zagrożenia, które czai się tuż za rogiem. To horror, który działa nie tylko na wyobraźnię, ale też na zmysły.

Najlepsze dzieło autora. Szkoda, że nie poszedł tym tropem

Najlepsze dzieło autora. Szkoda, że nie poszedł tym tropem

Świetnie skrojony zbiór opowiadań o demonach, które wyglądają bardziej jak nasze własne słabości niż potwory z piekła. Grzędowicz pisze mocno, bez owijania, a historie mają ten jesienny, lekko ponury klimat, który wciąga od pierwszych stron. Niby fantastyka, ale zostawia po sobie bardzo życiowy posmak.

Świetnie skrojony zbiór opowiadań o demonach, które wyglądają bardziej jak nasze własne słabości niż potwory z piekła. Grzędowicz pisze mocno, bez owijania, a historie mają ten jesienny, lekko ponury klimat, który wciąga od pierwszych stron. Niby fantastyka, ale zostawia po sobie bardzo życiowy posmak.

Swietny zbiór opowiadań dla fanów mrocznej literatury, z dobrze zbudowanym klimatem i intrygującymi postaciami.
To książka, która zostaje w głowie, bo Grzędowicz potrafi pokazać demony nie tylko w formie fantastycznej, ale też w ludzkiej naturze.

Swietny zbiór opowiadań dla fanów mrocznej literatury, z dobrze zbudowanym klimatem i intrygującymi postaciami.
To książka, która zostaje w głowie, bo Grzędowicz potrafi pokazać demony nie tylko w formie fantastycznej, ale też w ludzkiej naturze.

Zawsze z utęsknieniem czekam na jesień, bo w żadnym, innym okresie „Księga” tak nie smakuje. Polubione lata temu, niezmiennie do niej powracam.

Zawsze z utęsknieniem czekam na jesień, bo w żadnym, innym okresie „Księga” tak nie smakuje. Polubione lata temu, niezmiennie do niej powracam.

Jest to najlepsza rzecz jaka wyszła spod ręki Grzędowicza - i to chyba wiele mówi o poziomie tego zbioru opowiadań. Jeśli poszukujecie w literaturze adekwatnych do realiów stwierdzeń egzystencjalnych czy odbicia lęków ludzi dojrzałych, to jest to pozycja dla was.

Jest to najlepsza rzecz jaka wyszła spod ręki Grzędowicza - i to chyba wiele mówi o poziomie tego zbioru opowiadań. Jeśli poszukujecie w literaturze adekwatnych do realiów stwierdzeń egzystencjalnych czy odbicia lęków ludzi dojrzałych, to jest to pozycja dla was.