Jacek Komuda Jacek Piekara Rafał Dębski Maja Lidia Kossakowska Ewa Białołęcka Tomasz Bochiński Adam Przechrzta Krzysztof Kochański Magdalena Kozak Mirosława Sędzikowska Marcin Wroński
Przeglądając zbiór w bibliotece od razu rzucił mi się w oczy biust... Nie wróć, ekstrawagancka i odważna okładka. Żeby nie było. I takim sposobem pierwsza część tego projektu trafiła w moje ręce.
Lubię antologie. Kiedyś zaczytywałem się w pozycjach Pilipiuka, które nadal uważam za coś wybitnego. Wiem też jak dużą rolę odgrywa kilka pierwszych opowiadań lub wręcz pierwsze, które definiuje podejście czytelnika do całości. Czasami nawet odtrąca od dalszej lektury. I bardzo się zdziwiłem jak dobre są przedstawiane tutaj historie.
Równie ważna jest tutaj tematyka, a ta nie jest licha. Motywy anielskie, którym z reguły towarzyszą siły piekielne. Przyznam, że już sam klimatyczny wstęp napisany przez śp. Panią Kossakowską robi wrażenie. Zresztą po jej cyklu rozpoczętym od "Siewcy Wiatru" nie spodziewałem się tu nikogo innego, jak ją.
Laur pierwszeństwa przypadł opowieści Pana Komudy, która przenosi nas średniowiecznej Francji, jakiś czas po rzezi Katarów w Montsegur. Bohaterem jest poeta-rzezimieszek, który cudem unika stryczka, ale ląduje sam w butach pomocnika kata. Wtedy też jest zmuszony do brania udziału w dziwnych torturach, których tajemnicę spróbuje rozwiązać na własną rękę. Całość jest napisana sprawne, zresztą miałem już styczność z innymi pozycjami autora, więc wiem na co go stać. Na dużo.
Potem mamy już nieco słabsze opowiadanie ze stajni Adama Przechrzty, choć trzeba przyznać, że i ono ma dobry poziom. Tutaj cofniemy się jeszcze bardziej w czasie, lądują w Starożytnym Rzymie, w środek całkiem zgrabnej intrygi, a towarzyszyć będziemy pewnej ekspedycji na chwałę cezara. Całkiem fajnie rozpisane, tylko to zakończenie nieco za trywialne. Jakby go nie było de facto.
Dębski to jeden z moich faworytów, gdzie wcześniej absolutnie nie miałem kontaktu z autorem. Niemniej jego historia jest dynamiczna, arcyciekawa, mimo że miejscami czuć jest pewną wtórność. Na Ziemi pojawia się Anioł i Diabeł, który mają wspólny cel: odnaleźć nowego Mesjasza. I to poczucie, że dużo bardziej kibicujesz tej złej stronie...
Białołęcka to z kolei chyba najśmieszniejsze opowiadanie, o dwóch dawnych bożkach, które ruszają zaszaleć w współczesnym Gdańsku w ciele losowych ludzi. Natomiast opowiadanie Urbanowicz mimo mocnej tematyki, dotyczącej rzezi na Wołyniu, okazało się najbardziej rozczarowujące.
Kochański i jego laleczka była średniakiem, choć nie ukrywam, że motyw z czarnym punktem jest interesujący. Wroński również się nie popisał, ukazując nam żywot pewnego Żyda, który miał słabość do dwójki sukkubów. To chyba najbardziej nasycone erotyzmem opowiadanie w tym tomie.
Piekara zaś popisał się całkiem nieźle, wysyłając grupę najemników do Piekła. Tego Piekła. Zwrot akcji jest tutaj naprawdę zaskakujący, choć osobiście oczekiwałem innego kierunku akcji. Niemniej spełnia swoją rolę. Sędzikowska też zaprezentowała całkiem fajny koncept. Mamy Anioły Stróże, mamy Łowców i tych, którzy uciekają z czeluści, aby kryć się w ciałach ludzi i za ich pomocą czynić zło. Czytało mi się to naprawdę dobrze.
Ostatnie dwa opowiadania należą do Kozaka oraz Bochińskiego. Historia Pani Magdaleny jednak mnie zbytnio nie porwała. Mamy osobę, która podróżuje w samolotach, aby pilnować porządku w powietrzu, ale jest jedno małe ale... Jakie? Trzeba to odkryć, choć opowieść mało mi podeszła. Za to końcówka jest naprawdę fajna. "Bardzo Zły" to chyba moje top w tym zbiorze (obok "W odcieniach szarości" , gdzie akcja przenosi czytelnika do współczesnej Warszawy, a konkretnie Pragi. Tu pewien policjant zleca mocno nietuzinkowej kobiecie ze specjalnymi zdolnościami, znalezienie pewnego mordercy...
Antologie bywają różne, ale ten zbiór zaskakująco trzyma poziom we wszystkich historiach, nawet jeżeli część z nich jest mniej angażująca. Z pewnością sięgnę po drugi tom. (Patrząc na średnią, mam wrażenie że ta pozycja została nieco ukrzywdzona...)
Szukamy ofert...
Opinie i dyskusje o książce Księga jesiennych demonów
Interesująca antologia, luźno powiązana motywem "demonów" przenikających do rzeczywistości szarego człowieka, znękanego powszechnymi koszmarami takimi jak problemy finansowe czy rozpad małżeństwa. Tragedie codzienności zostają powiązane z siłami nieczystymi - i w samej tej koncepcji jest coś pierwotnego, coś baśniowego i zarazem bardzo ludzkiego. Każdy utwór przedstawia inne życiowe rozterki, zostawiając czytelnika z gorzką, głęboką refleksją.
Główną wadą zbioru jest powtarzalność kreacji bohaterów... czy może bohatera, bo większość postaci męskich jest do siebie uderzająco podobna - ciągle ten sam marudny konserwatysta, występujący też w innych książkach Grzędowicza (czyżby awatar samego autora? 😅😅). Z kolei postaci kobiece dzielą się z grubsza na zrzędliwe żony i namiętne kochanki 🤦♀️ Nie oceniam poglądów, ale ta jednostajność jest po prostu nużąca!
Kreatywność autora objawia się za to w kreacji surrealistycznego świata, w niesamowitym klimacie - zimnym, deszczowym, mrocznym, oblepiającym niepokojem. Wyobraźnia pana Jarosława to niepojęty fenomen :)
Interesująca antologia, luźno powiązana motywem "demonów" przenikających do rzeczywistości szarego człowieka, znękanego powszechnymi koszmarami takimi jak problemy finansowe czy rozpad małżeństwa. Tragedie codzienności zostają powiązane z siłami nieczystymi - i w samej tej koncepcji jest coś pierwotnego, coś baśniowego i zarazem bardzo ludzkiego. Każdy utwór przedstawia...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKażda z tych historii była dla mnie czystą przyjemnością i ucztą czytelniczą. Przenikanie światów, opowieść o historii ludzkiej kondycji. Warto kupić, warto przeczytać.
Każda z tych historii była dla mnie czystą przyjemnością i ucztą czytelniczą. Przenikanie światów, opowieść o historii ludzkiej kondycji. Warto kupić, warto przeczytać.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoje pierwsze spotkanie z autorem i ostatnie. Męczyłam tę książkę pół roku i ostatecznie porzuciłam.
Opowiadania nudne, kończyły się zanim się rozkręciły. Styl totalnie mi nie podszedł.
2/10
Moje pierwsze spotkanie z autorem i ostatnie. Męczyłam tę książkę pół roku i ostatecznie porzuciłam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowiadania nudne, kończyły się zanim się rozkręciły. Styl totalnie mi nie podszedł.
2/10
Tę książkę wypożyczyłam w mojej osiedlowej bibliotece ponieważ moją uwagę przyciągnęła okładka i dwa słowa - klucze w tytule, które zawsze na mnie działają 😅 nie wiązałam z nią nie wiadomo jakich nadziei tym bardziej, iż nazwisko autora było mi nie znane. Jednak muszę przyznać, że bardzo pozytywnie się zaskoczyłam.
Książka ta ma dość nietypową formę. Nie jestem fanką opowieści w opowieści jednak tutaj zrobiło to robotę. Dostajemy tu kilka historii opowiadanych głównemu bohaterowi tej książki. Historie te są mocno niepokojące, wzbudzające ciarki na plecach. Opowieści otoczone mgiełką tajemnicy i grozy. Powodujące to nieprzyjemne łaskotanie na karku.
Dla mnie - idealne!
Autor tak prowadzi każdą opowieść, że właściwie od pierwszych zdań wiemy, że mamy do czynienia z czymś innym, czasem mrocznym, czasem mistycznym, wplecionym w codzienne życie pozornie zwykłych osób. Sposób prowadzenia narracji sprawia, że po prostu nie możemy skończyć czytać dopóty, dopóki nie poznamy ostatecznego zakończenia poszczególnych opowiastek. Każda z tych kilku historii skrywała dużo głębszy sens i zostawiała mnie z licznymi przemyśleniami natury etycznej i filozoficznej. Uwielbiam kiedy książki robią mi przysłowiowe "pranie mózgu" i zmuszają do myślenia i poszukiwania ukrytych w tekście znaczeń.
Polecam każdemu kto lubi nie szablonowe schematy.
Tę książkę wypożyczyłam w mojej osiedlowej bibliotece ponieważ moją uwagę przyciągnęła okładka i dwa słowa - klucze w tytule, które zawsze na mnie działają 😅 nie wiązałam z nią nie wiadomo jakich nadziei tym bardziej, iż nazwisko autora było mi nie znane. Jednak muszę przyznać, że bardzo pozytywnie się zaskoczyłam.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka ta ma dość nietypową formę. Nie jestem fanką...
Zbiór czterech opowiadań Grzędowicza z odrobiną fantastyki. Jesienny mrok. Złota karta? Czy może istnieć? Czy możemy zaciągać dług w nieskończoność, płacić fikcyjną walutą? Czy takie coś w ogóle jest możliwe? Władca ciemności wychodzi i każe oddać swoją własność. Może ktoś po drodze będzie chciał nas skrępować oponami, oblać benzyną i gdzieś w kieszeni odnaleźć swoją zapalniczkę?
Czy Bóg może zapisać się do terapeuty? Raczej wątpliwe, skoro to On ten świat zaprojektował. Chyba nie mógł lepiej. Skoro jest wszechmocny, to zrobił to najlepiej, jak potrafił. Tylko czemu my cierpimy i czemu On cierpi?
Czy można ujarzmić bestię? Czy chciałbyś być jej zaklinaczem? Podpowiedzieć, podszkolić, nauczyć, pokazać dobre maniery. Dzięki Tobie wyszła na ludzi, wpasowała się w społeczeństwo. Nie możesz się z nią wiązać — umrzesz z nudów. W kobiecości jest pewien paradoks. W byciu mężczyzną jest albo furia, gniew, albo smutek.
Łatwiej — i pewnie przyjemniej — być bestią. Może dlatego świat epatuje złem?
O rozpadzie małżeństwa nie będę się rozpisywał — to było najlepsze z czterech opowiadań i właściwie chciałbym cofnąć czas, by go nie przeczytać.
Może to jest właśnie najgorsze. Demony nie przychodzą, nie pokazują wielkiego miecza, nie ma armii nacierającej na nasze mury. Raczej przychodzą i pokazują nam odbicie w lustrze, słabnące siły, apatie, skrzywione pragnienia. Przypominają nam o nas samych.
„Awantura jest uczciwsza. Jest potyczką na argumenty. Towarzyszą jej konkretne zarzuty, które można przyjąć albo odrzucić, albo ostatecznie zrozumieć. Ciche dni natomiast nie naprawiły ani nie rozwiązały niczego.”
Zbiór czterech opowiadań Grzędowicza z odrobiną fantastyki. Jesienny mrok. Złota karta? Czy może istnieć? Czy możemy zaciągać dług w nieskończoność, płacić fikcyjną walutą? Czy takie coś w ogóle jest możliwe? Władca ciemności wychodzi i każe oddać swoją własność. Może ktoś po drodze będzie chciał nas skrępować oponami, oblać benzyną i gdzieś w kieszeni odnaleźć swoją...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGrzędowicz tworzy mroczny, sugestywny świat, w którym zwykła codzienność splata się z niepokojącymi, nadprzyrodzonymi zdarzeniami.
Grzędowicz tworzy mroczny, sugestywny świat, w którym zwykła codzienność splata się z niepokojącymi, nadprzyrodzonymi zdarzeniami.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOpowieść wciąga powoli, ale każda strona przesiąknięta jest subtelnym napięciem i atmosferą zagrożenia, które czai się tuż za rogiem. To horror, który działa nie tylko na wyobraźnię, ale też na zmysły.
Opowieść wciąga powoli, ale każda strona przesiąknięta jest subtelnym napięciem i atmosferą zagrożenia, które czai się tuż za rogiem. To horror, który działa nie tylko na wyobraźnię, ale też na zmysły.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNajlepsze dzieło autora. Szkoda, że nie poszedł tym tropem
Najlepsze dzieło autora. Szkoda, że nie poszedł tym tropem
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietnie skrojony zbiór opowiadań o demonach, które wyglądają bardziej jak nasze własne słabości niż potwory z piekła. Grzędowicz pisze mocno, bez owijania, a historie mają ten jesienny, lekko ponury klimat, który wciąga od pierwszych stron. Niby fantastyka, ale zostawia po sobie bardzo życiowy posmak.
Świetnie skrojony zbiór opowiadań o demonach, które wyglądają bardziej jak nasze własne słabości niż potwory z piekła. Grzędowicz pisze mocno, bez owijania, a historie mają ten jesienny, lekko ponury klimat, który wciąga od pierwszych stron. Niby fantastyka, ale zostawia po sobie bardzo życiowy posmak.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSwietny zbiór opowiadań dla fanów mrocznej literatury, z dobrze zbudowanym klimatem i intrygującymi postaciami.
To książka, która zostaje w głowie, bo Grzędowicz potrafi pokazać demony nie tylko w formie fantastycznej, ale też w ludzkiej naturze.
Swietny zbiór opowiadań dla fanów mrocznej literatury, z dobrze zbudowanym klimatem i intrygującymi postaciami.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo książka, która zostaje w głowie, bo Grzędowicz potrafi pokazać demony nie tylko w formie fantastycznej, ale też w ludzkiej naturze.