Lumin. Książę i Melodia Martwej Ciszy

(...) – Nieosiągalny ideał okrutnego piękna stworzenia. Zapierający dech w piersi, jednak wciąż nader upiorny.
– Masz rację – rzekł po chwili, spuszczając wzrok, by zaraz znów podnieść go na mię. – Widok zapiera dech w piersi.

(...) – Nieosiągalny ideał okrutnego piękna stworzenia. Zapierający dech w piersi, jednak wciąż nader upiorny.
– Masz rację – rzekł p...

Ludzie przed nami odwrócili się z minami srogimi, w budynku bowiem znów rozbrzmiał łoskot drewna, tym razem wywołany uderzeniem mych kolan.
– Proszę wybaczyć – szepnęłam pochylona ku nim. – To jeno…
– Komary. Diabelskie z nich istoty – dokończył Lumin, czarującym uśmiechem przemówiwszy do starszej pary.

Ludzie przed nami odwrócili się z minami srogimi, w budynku bowiem znów rozbrzmiał łoskot drewna, tym razem wywołany uderzeniem mych kolan.<...

Melodia była tak piękna, ni to ludzka, ni boska, że bluźnierstwem było słuchanie jej w stroju, który na sobie miałam. Nuty unosiły włoski na karku, wbijały w ciało drobniusieńkie igły zachwytu, acz też strachu.

Melodia była tak piękna, ni to ludzka, ni boska, że bluźnierstwem było słuchanie jej w stroju, który na sobie miałam. Nuty unosiły włoski na...