MOJE ŻYCIE WŚRÓD LUDOŻERCÓW Biały wódz Nuku Hivy

Życie Josepha Kabrisa (1780–1822) przypominało losy bohatera powieści awanturniczej. Jako kilkunastoletni chłopiec dołączył do załogi francuskiego okrętu korsarskiego, następnie pojmany przez Anglików krótki czas był najemnikiem, a później zaciągnął się na statek wielorybniczy. Znęcony czarem tropikalnych wysp Pacyfiku uciekł na Nuku Hivę w archipelagu Markizów. Tam, wśród tubylców, znalazł drugi dom i założył rodzinę. Dzięki żonie, córce wodza, zyskał wysoką pozycję, a dzięki sprytowi i zręczności sławę dzielnego wojownika. Sielanka ta została jednak nagle przerwana, gdy do brzegów wyspy przybiły statki rosyjskiej wyprawy badawczej. W niejasnych okolicznościach Kabris opuścił Nuku Hivę na pokładzie jednego z okrętów i rozpoczął nowy rozdział w życiu — trafił najpierw na Kamczatkę, później do Petersburga, a stamtąd, po wielu latach, powrócił do Francji, gdzie zarabiał na życie jako cyrkowa atrakcja. Przed śmiercią podyktował historię swojego życia jednemu z francuskich wydawców, a jej pierwszy polski przekład, uzupełniony wspomnieniami osób, które miały okazję spotkać tego zadziwiającego obieżyświata, można znaleźć w tym tomie.