Radjo a życie

A u nas? Wstyd o tem powiedzieć, ale na każdym kroku spotyka się ludzi, z pretensją do wykształcenia a nawet i nauki, którzy w rozmowie zdradzają, że nie rozróżniają radjum (ciężki, z nadzwyczajnym trudem w mikroskopijnych ilościach uzyskiwany metal promieniotwórczy, odkryty przez uczonych Curie-Skłodowskich) od radjo (ogólna nazwa dla radjołączności, a więc radjotelegrafji, radjofonji etc.),które to pojęcia mają tyle z sobą wspólnego, co (pozwolę sobie tutaj na jaskrawe porównania) np. centralna kasa z centryfugą, lub np. kosmologia z kosmetyką... Niedawno wybudowana nadawcza stacja broadcastingowa w Warszawie, która nie ma nic wspólnego z olbrzymią dawniej wybudowaną stacją radiotelegraficzną pod Warszawą, przyczyniła się i w dalszym ciągu daje impuls do zainteresowania się tym wynalazkiem w szerokich kołach społeczeństwa, dzięki okoliczności, że koncerty, wykłady, odczyty etc. przez nią nadawane mogą być słuchane w kraju zapomocą tanich i niezbyt skomplikowanych odbiorników. Początek jest dany. Tem bardziej każdy, kto nie chce uchodzić za nieuka, powinien zapoznać się bliżej z tym nadzwyczajnym wynalazkiem, z jego podstawami, nie mówiąc już o jego rozlicznych zastosowaniach we wszystkich dziedzinach kulturalnego życia.

A u nas? Wstyd o tem powiedzieć, ale na każdym kroku spotyka się ludzi, z pretensją do wykształcenia a nawet i nauki, którzy w rozmowie zdra...

Najliberalniejsza ustawa radjotelegraficzna istnieje, jak łatwo się tego można domyśleć, w Stanach Zjednoczonych Ameryki płn. Twórcą jej był znany z swojej działalności w Polsce, Herbert Hoover. Nie przewiduje ona żadnych ograniczeń ani przywilejów ani dla radjoamatorów ani dla przemysłu radjotechnicznego. Broadcasting jest tam zupełnie bezpłatny. W wyniku tego nastąpił tak niebywały rozwój w tej dziedzinie, że w wolnym tym kraju zarejestrowano ostatnio 3.500.000 aparatów odbiorczych w użytku prywatnym, a amatorskich stacji nadawczych jest tam 25 razy więcej, niż we wszystkich państwach Europy razem wziętych.

Najliberalniejsza ustawa radjotelegraficzna istnieje, jak łatwo się tego można domyśleć, w Stanach Zjednoczonych Ameryki płn. Twórcą jej był...

Siedzimy przed małą skrzyneczką, na której tajemniczo żarzą się słabem światełkiem lampki. Od tej skrzyneczki drut jeden biegnie do anteny a drugi do kasku ze słuchawkami, któryśmy sobie założyli na głowę. Gdzie to śpiewają? W stacji nadawczej Polskiego Towarzystwa Radjotechnicznego w Warszawie przy ul. Narbuta nr. 29. Zajdźmy tam. Przedewszystkiem na wolnem miejscu przy gmachu tego towarzystwa zwracają naszą uwagę 2 wielkie wieże metalowe. Na nich rozwinięta jest antena. Ale wejdźmy do środka budynku. Przecież chcemy widzieć, gdzie się odbywają koncerty i odczyty. Wprowadzają nas do „studjo”. Studjo jest to zwykła sala, której ściany, podłoga i sufit pokryte są miękkiemi tkaninami, aby niedopuszczać do odbijania się głosów od twardych powierzchni.

Siedzimy przed małą skrzyneczką, na której tajemniczo żarzą się słabem światełkiem lampki. Od tej skrzyneczki drut jeden biegnie do anteny a...