Król afer

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

Byłem wkurzony, kiedy nagle wyrzucono mnie z tej historii na ostatnich stronach, jak z samochodu, który dopiero co wjechał na autostradę i zamiast przycisnąć gaz, skręca w pierwszą lepszą boczną drogę i hamuje w kurzu, bo do tego momentu szło to naprawdę równo, gładko i z tym charakterystycznym dla Grishama wciągnięciem w świat, o którym teoretycznie coś tam wiemy z mediów, ale dopiero tu czujemy na skórze, jak działa od środka. Pierwsze wrażenie po paru rozdziałach było takie, że autor wrócił na swój ulubiony teren: ludzie w garniturach handlują cudzym nieszczęściem jak towarem, a rosnące kwoty zaczynają wypalać dziury w sumieniach szybciej niż w kontach bankowych. Nie ma tu fajerwerków na sali, tylko kulisy: biura, gabinety, telefony, spotkania w korytarzu, żargon ugód i procentów tłumaczony bez zadęcia, tak że można spokojnie śledzić, gdzie kończy się zwykła praca, a zaczyna cyrk nakręcony na chciwość. Podobało mi się to, jak dokładnie rozpisano mechanikę działania: jak zdobywa się klienta, jak tworzy się narrację pod odszkodowanie, jak z czyjejś tragedii robi się biznesplan, i jak prawnicy, którzy z zewnątrz wyglądają na obrońców uciśnionych, w środku funkcjonują bardziej jak agresywna sieć sprzedaży. Widać, że autor zna ten świat od podszewki i potrafi go objaśnić bez wykładu, przez sceny, drobne gesty, dialogi, które niby są o liczbach, a w tle cały czas dotykają kwestii moralnych. Najciekawsze jest to stopniowe osuwanie się bohatera: na początku wydaje się jeszcze w miarę poukładany, z jakimś własnym kompasem, potem kolejne okazje, kolejne czeki i kolejne pochwały zaczynają mu rozmiękczać kręgosłup, a czytelnik ani przez chwilę nie może się łudzić, że obserwuje wyjątkowy przypadek, bo wszystko jest podane tak, że łatwo pomyśleć „w sumie ja też mógłbym się na to złapać”. Przy tym wszystkim obraz środowiska wychodzi bardzo nieprzyjemnie: mało tu kogoś, kogo da się lubić bez zastrzeżeń, ludzie pojawiają się w kadrze głównie po to, żeby coś ugrać, zabezpieczyć, przepchnąć, a jeśli już zaczynasz komuś kibicować, szybko dostajesz przypomnienie, że to miejsce nie premiuje przyzwoitości, tylko skuteczność. Czytało mi się to bardzo płynnie, bez zgrzytów w środku: dialogi są zwarte, opisy funkcjonują jak potrzebne tło, nie jako ozdobnik, tempo trzyma wysoki poziom, fabuła składa się jak dobrze policzony wzór, aż do momentu, w którym wszystko nagle przyspiesza i kończy się, zanim emocjonalna krzywa zdąży dojść tam, gdzie ją przez kilkaset stron prowadziłem w głowie. Miałem realne poczucie, że brakuje jeszcze jednego etapu, jednego mocniejszego rozliczenia, kilku scen, w których to, co narosło, zostaje doprowadzone do konsekwencji; zamiast tego dostałem finał sprawny, ale zbyt szybki, przez co cała konstrukcja trochę się rozłazi w pamięci, jakby ktoś uciął ostatni akapit w niewłaściwym miejscu. Zostało ze mną przede wszystkim niechętne wrażenie po lekturze: po takim tekście trudniej patrzeć na ludzi w togach jak na stronę dobra, łatwiej zobaczyć w nich ludzi, którzy po prostu nauczyli się lepiej zarządzać cudzym dramatem. Jeśli coś tu naprawdę boli, to właśnie to, że historia mogła wejść jeszcze głębiej, a zamiast tego zamyka drzwi w momencie, kiedy najbardziej chciałoby się je jeszcze na chwilę zatrzymać.

Byłem wkurzony, kiedy nagle wyrzucono mnie z tej historii na ostatnich stronach, jak z samochodu, który dopiero co wjechał na autostradę i zamiast przycisnąć gaz, skręca w pierwszą lepszą boczną drogę i hamuje w kurzu, bo do tego momentu szło to naprawdę równo, gładko i z tym charakterystycznym dla Grishama wciągnięciem w świat, o którym teoretycznie coś tam wiemy z mediów,...

Może akcja toczy się godzina po godzinie, ale każde słowo jest doskonałą pełną ironii iskrą grishamowską!
Ogromnie to doceniam!

Może akcja toczy się godzina po godzinie, ale każde słowo jest doskonałą pełną ironii iskrą grishamowską!
Ogromnie to doceniam!

Wciągająca jak sprawozdanie podatkowe z warzywniaka. Drętwo nudno, powoli. Gdyby Grisham urodził się dwa tysiące lat temu Jezusa skazano by na przeczytanie "króla Afer". Idę po aviomarin.

Wciągająca jak sprawozdanie podatkowe z warzywniaka. Drętwo nudno, powoli. Gdyby Grisham urodził się dwa tysiące lat temu Jezusa skazano by na przeczytanie "króla Afer". Idę po aviomarin.

Inaczej niż w przypadku innych książek autora, po tej z pewnością nie polubimy prawników.

Inaczej niż w przypadku innych książek autora, po tej z pewnością nie polubimy prawników.

Pierwsze moje spotkanie z Grishamem i wielkie rozczarowanie - w skrócie - strasznie nudna książka... zdzierżyłam 16 rozdziałów, to i tak za dużo! Niesympatyczny bohater, naiwny... w ogóle strasznie wszystko uproszczone i masa szczegółów bez uzasadnienia, bo ani w nich poetyckości, ani niczego nie robią dla akcji. Wiem, że strasznie zjechałam tę książkę, ale zaiste - nie pamiętam, kiedy ostatnim razem czytałam takie nudziarstwo :-/

Pierwsze moje spotkanie z Grishamem i wielkie rozczarowanie - w skrócie - strasznie nudna książka... zdzierżyłam 16 rozdziałów, to i tak za dużo! Niesympatyczny bohater, naiwny... w ogóle strasznie wszystko uproszczone i masa szczegółów bez uzasadnienia, bo ani w nich poetyckości, ani niczego nie robią dla akcji. Wiem, że strasznie zjechałam tę książkę, ale zaiste - nie...

Jak zawsze Autor podaje nam wyśmienitą historię. Mimo, że prawo jest dla mnie zupełnie abstrakcyjnym tematem, opowieść wciąga tak, że ciężko jest się od niej oderwać.

Jak zawsze Autor podaje nam wyśmienitą historię. Mimo, że prawo jest dla mnie zupełnie abstrakcyjnym tematem, opowieść wciąga tak, że ciężko jest się od niej oderwać.

Grisham jak zawsze standard utrzymany. Uwielbiam że każda książka, mimo że dotyczy prawniczych tematów to zawsze dotyka ich z innej strony.

Grisham jak zawsze standard utrzymany. Uwielbiam że każda książka, mimo że dotyczy prawniczych tematów to zawsze dotyka ich z innej strony.

Typowy Grisham, który pokazuję jak chciwość doprowadza do upadku. Uwielbiam Grishama, dobrze się bawiłem, ale nic wybitnego w tej powieści nie ma. Boję się, że szybko zapomnę o niej.

Typowy Grisham, który pokazuję jak chciwość doprowadza do upadku. Uwielbiam Grishama, dobrze się bawiłem, ale nic wybitnego w tej powieści nie ma. Boję się, że szybko zapomnę o niej.

I tak to jest gdy, po pierwsze, człowiek mysli o dużych pieniądzach, i po drugie, daje się omotać, przysłowiowo mówiąc. Poznajemy tutaj właśnie adwokata Claya, który za namową nowego znajomego staje się królem zbiorowych pozwów. Co z tego, że ma pieniądze, jak potem nachodzą go tylko problemy. Naprawdę, szkoda, że materializm jest tak ważny w dzisiejszych czasach.

I tak to jest gdy, po pierwsze, człowiek mysli o dużych pieniądzach, i po drugie, daje się omotać, przysłowiowo mówiąc. Poznajemy tutaj właśnie adwokata Claya, który za namową nowego znajomego staje się królem zbiorowych pozwów. Co z tego, że ma pieniądze, jak potem nachodzą go tylko problemy. Naprawdę, szkoda, że materializm jest tak ważny w dzisiejszych czasach.