Lotniczka. Opowieść o Janinie Lewandowskiej

„Lotniczka” to opowieść o córce generała Józefa Dowbór-Muśnickiego, Janinie Lewandowskiej. Podporucznik, pilot szybowcowa, spadochroniarka, zam0rd0wana w Katyniu. W dzień swoich urodzin, w wieku zaledwie trzydziestu dwóch lat…

Do tej pory czytelnicy nie mieli wielkiego wyboru i mogli zapoznać się z postacią Janiny za sprawą beletryzowanej biografii „Spotkania z Janką”. Tutaj Autorka zaproponowała nieco inne, bardziej faktograficzne, choć również zbeletryzowane, rozwiązanie. W oparciu o szereg źródeł stworzyła opowieść o niezwykłej kobiecie, kreśląc portret postaci nie tylko znaczącej dla naszej historii, ale pokazując też „zwyczajną” stronę Janiny. To złożona, w dobrym stylu napisana opowieść, w której czytelnik otrzymuje jak najpełniejszy obraz życia lotniczki, począwszy od czasów jej dzieciństwa. Rodzina, z której pochodziła znacząco wpłynęła na jej losy, szczególnie fakt wychowywania przez ojca-generała. Widzimy jak Janina stara się znaleźć własne miejsce, poszukuje swojej tożsamości i niezależności, aż wreszcie pasja do lotnictwa zdobywa jej serce. Kobieta jest szczęśliwie zakochana, wychodzi za mąż. I wtedy wybucha w0jna…

Takich książek nie da się czytać bez emocji oraz wdzięczności dla wszystkich tych, którzy wówczas oddali życie za przyszłość Polski, za nas. Lektura tej książki zostawiła mnie z poczuciem wdzięczności i smutku i wzbudziła we mnie refleksje na temat tego, jak wiele takich historii może przejść bez echa, o ilu bohaterach być może nigdy nie usłyszymy. Władze sowieckie skutecznie starały się zatuszować prawdę o Katyniu, miejmy jednak nadzieję, że kiedyś w całości ujrzy ona światło dzienne, a my będziemy mogli podziękować wszystkim bohaterom choćby pamięcią o nich. Cieszę się, że za sprawą tej książki mogłam poznać postać Janiny. Bardzo Wam ten tytuł polecam

„Lotniczka” to opowieść o córce generała Józefa Dowbór-Muśnickiego, Janinie Lewandowskiej. Podporucznik, pilot szybowcowa, spadochroniarka, zam0rd0wana w Katyniu. W dzień swoich urodzin, w wieku zaledwie trzydziestu dwóch lat…

Do tej pory czytelnicy nie mieli wielkiego wyboru i mogli zapoznać się z postacią Janiny za sprawą beletryzowanej biografii „Spotkania z Janką”....

Bardzo, bardzo rzadko sięgam po wielkie określenia. Życie i wiek nauczyły mnie bowiem, że to, co staje się „najlepsze” w danym momencie, za chwilę może przykryć blask innego „naj”. Ale tutaj z pełną odpowiedzialnością odpowiem: jest to jedna z najlepszych książek poświęconych Katyniowi i II wojnie światowej, jedna z najlepszych biografii i w ogóle książek, jakie przeczytałem, a na pewno najlepsza w dorobku Agaty Puścikowskiej. Zastanawiacie się, co mnie tak zachwyciło? Beletryzowana biografia Janiny Lewandowskiej – córki wielkiego generała Józefa Dowbór-Muśnickiego, bohatera niezwykle ważnego dla mnie jako Wielkopolanina i Poznaniaka.
W swoim życiu naczytałem się wielu biografii, choćby z racji mojego wykształcenia historycznego. Wiele lektur na studiach to właśnie biografie, a późniejsza chęć poznawcza skłaniała mnie do dalszego zgłębiania tego typu literatury. Potem przyszedł przesyt. W ostatnim okresie trafiłem jednak na trzy, może cztery pozycje, które ponownie mnie zainteresowały, ponieważ autorzy podeszli do pokazywania życia swojego bohatera nieco inaczej – mniej chronologicznie i mniej sztywnym językiem. Taką książką, podobnie jak „Lotniczka” wydaną przez Znak, była biografia Agnieszki Holland pióra Karoliny Pasternak. Ale to nie był jedyny powód, dla którego sięgnąłem po nowość Agaty Puścikowskiej…
Zdecydowałem się na lekturę, ponieważ Janina Lewandowska to postać niezwykle ciekawa. Tak mocno, poprzez ojca – wybitnego generała – związana z Poznaniem, Lusowem i Batorowem, podpoznańską miejscowością, ale także z wieloma tajemniczymi momentami ze swojego życia i okolicznościami śmierci w Katyniu. To postać niezwykle barwna: śpiewaczka, pianistka, ale też lotniczka, juzistka i gorąca patriotka, która już w drugim dniu wojny postanowiła dołączyć do obrońców kraju. Okoliczności jej pojmania, "kariery" wojskowej i śmierci są równie tajemnicze, co sensacyjne – przypominają opowieści z wojennych bestsellerów filmowych.
Autorka z drobiazgową szczegółowością, przyglądając się źródłom, odtwarza losy nie tylko Janiny Lewandowskiej, ale całej jej rodziny i najbliższych. Odkrywa tragiczne losy jej rodzeństwa. Dość powiedzieć, że dwie siostry giną z rąk oprawców: Agnieszka z rąk sowieckich w lasku katyńskim, a Agnieszka (Gusia) zostaje zamordowana przez hitlerowców w „niemieckim Katyniu”, jak o masowej egzekucji mówi się, opowiadając o Palmirach pod Warszawą. Losy dzieci Józefa Dowbór-Muśnickiego są nie mniej sensacyjne niż życie samej Janiny.
Jestem pod olbrzymim wrażeniem znakomitej opowieści, którą Agata Puścikowska stworzyła – momentami niemal ze strzępków źródeł. Dialogi, opisy miejsc i sytuacji tworzą klimat dobrej powieści, ale szybko, poprzez fakty, a nawet specjalne podrozdziały nazwane „Okiem dokumentalisty”, autorka sprowadza nas na ziemię. Przypomina, że cały czas poruszamy się w realnym, historycznym świecie. Wielkie uznanie i podziękowania dla autorki.
Nasza poplątana historia i wieloletni zakaz mówienia o Katyniu sprawiają, że tragizm tych wydarzeń odkrywamy cały czas. Jako student historii dowiadywałem się o nich z solidarnościowej „bibuły” i słynnej „Historii Polski” Włądysłąwa Poboga-Malinowskiego wydanej na emigracji. Mam ją na półce i „Lotniczka” na pewno stanie obok tego pomnikowego dzieła.
Mógłbym pisać jeszcze dużo, bardzo dużo, bo wciąż mam tę opowieść w głowie. Odniosę się jeszcze do wątków poznańskich. Autorka opisuje miejsca, które są mi bliskie i doskonale znane. Czy wyobrażacie sobie, że nie wiedziałem o jednym fakcie? Janina Lewandowska swoje pierwsze samodzielne mieszkanko, z którego ruszyła na wojnę, miała na ulicy Niecałej, na starym Grunwaldzie. To ledwie pięć minut od domu, w którym mieszkam…
Kłaniam się i dziękuję Wydawnictwu Znak oraz Agacie Puścikowskiej za odkrycie przede mną tej niezwykłej historii, która pozostanie w moim sercu i głowie na zawsze. Już teraz cieszę się na spotkanie autorskie, które ma się odbyć w Lusowie, w Muzeum Powstańców Wielkopolskich w Lusowie, tuż obok majątku generała w Batorowie.

Bardzo, bardzo rzadko sięgam po wielkie określenia. Życie i wiek nauczyły mnie bowiem, że to, co staje się „najlepsze” w danym momencie, za chwilę może przykryć blask innego „naj”. Ale tutaj z pełną odpowiedzialnością odpowiem: jest to jedna z najlepszych książek poświęconych Katyniowi i II wojnie światowej, jedna z najlepszych biografii i w ogóle książek, jakie...

Historia Janiny Lewandowskiej jest poruszająca i bardzo ciekawa, świetnie wydobywa jej silny charakter i ambicję, ale podkreśla też jej kobiecą stronę.

W książce poznajemy nie tylko historię Janiny, ale mamy też dobrze przedstawione losy jej rodziny. Autorka zgrabnie nakreśla tło historyczne, nie zasypuje nas znanymi nam w większości już faktami, a konsekwentnie skupia się na głównej postaci.

Bardzo żałuję, że nie zachowało się więcej materiałów czy korespondencji, które mogłyby powiedzieć o Janinie jeszcze więcej, bo z pewnością jest to postać inspirująca. 💪

Książkę oceniam bardzo dobrze. Jedyna rzecz, która trochę mi przeszkadzała, to forma beletrystyki. Nie jestem jej zwolenniczką w biografiach – daje mi to poczucie, jakby autor coś zmyślał i nie pozwala mi to w pełni wczuć się w historię. Ale to tylko takie moje prywatne animozje. Nie ma w niej wielu dialogów, więc nie było to też bardzo odczuwalne.

Nie zmienia to faktu, że książka jest dobrze napisana i warta przeczytania. Sądząc po popularności beletryzowanych biografii, myślę, że wiele osób będzie nią zachwyconych, więc z czystym sercem mogę ją polecić.

Historia Janiny Lewandowskiej jest poruszająca i bardzo ciekawa, świetnie wydobywa jej silny charakter i ambicję, ale podkreśla też jej kobiecą stronę.

W książce poznajemy nie tylko historię Janiny, ale mamy też dobrze przedstawione losy jej rodziny. Autorka zgrabnie nakreśla tło historyczne, nie zasypuje nas znanymi nam w większości już faktami, a konsekwentnie skupia się...

GRATULACJE I WIELKI SZACUNEK DLA AUTORKI!

"... zbrodnia katyńska to nie tylko martyrologia dorosłych mężczyzn: to też historia kobiet i dzieci więzionych i zabijanych na nieludzkiej ziemi."

Pierwszy raz o Janinie Lewandowskiej przeczytałam w 2010r. w "Katyń. Ocalona pamięć". Autor-Andrzej K. Kunert poświęcił jej zaledwie kilka linijek tekstu.
Pozostał mi niedosyt czytelniczy.

Kilka lat temu trafiła w moje ręce książka "Chłopak z Katynia" (aut. Jerzy A. Wlazło) o życiu Henryka Truszczyńskiego- naocznego świadka odnalezienia mogił katyńskich. I wstrząsającego odkrycia w nich szczątków chłopca.

Zainteresowały mnie losy Janiny Lewandowskiej i bezimiennego dziecka.
Nie mogłam już się doczekać premiery niniejszej książki.
Praca Agaty Puścikowskiej zasługuje na wszystkie możliwe nagrody!!!!!!

AP przedstawia świadectwo życia i śmierci JL, ale także pisze o dzieciach, które towarzyszyły ojcom- oficerom.
Odkrywa nowe karty historii.
Przywraca pamięć o tych najsłabszych, pomijanych.

"...Staś Ozimek trafił wraz z ojcem z obozu NKWD w Kozielsku do Ostaszkowa. Być może to o jego ostatnich chwilach przed rozstrzelaniem mówi wstrząsający zapis wspomnień szefa NKWD w Kalininie Dmitrija Tokariewa: ,,był bez nakrycia głowy.
Wszedł i uśmiechnął się, tak, chłopiec, zupełny chłopiec."

Początkowo miałam wątpliwości, czy taka beletryzowana biografia mi się spodoba. Jestem sceptyczna co do takich form.
Ale pomysł okazał się w punkt.
Cześć beletryzowana nie przytłaczał, nie jest przekoloryzowana.
A część faktograficzny (okiem dokumentalisty) to zabieg idealny.
Gratulacje dla Autorki!

Moim zdaniem jest to książka wielowymiarowa.
Przede wszystkim to historia krótkiego i tragicznego życia JL (zamordowana w wieku 32 lat).
Ale to poniekąd też saga rodu Dowbór-Muśnickich. Czworga dzieci generała, dla których los nie okazał się łaskawy.
Na ostatnią drogę Janina zabrała ze sobą "...medalion po ojcu. Ten, który nosił całe życie, ten, który (...) w testamencie zapisał potomkom męskim...".
Relikwia po ojcu nie przyniosła szczęścia żadnemu z generalskich dzieci.

Całości dopełnia kilkanaście zdjęć.
Cytaty pochodzą z książki.

GRATULACJE I WIELKI SZACUNEK DLA AUTORKI!

"... zbrodnia katyńska to nie tylko martyrologia dorosłych mężczyzn: to też historia kobiet i dzieci więzionych i zabijanych na nieludzkiej ziemi."

Pierwszy raz o Janinie Lewandowskiej przeczytałam w 2010r. w "Katyń. Ocalona pamięć". Autor-Andrzej K. Kunert poświęcił jej zaledwie kilka linijek tekstu.
Pozostał mi niedosyt...

„Żołnierzem formalnie nie była. Była lotniczką sportową, łącznościowcem szkolonym na wypadek wojny, niegdyś śpiewaczką, siostrą, dawniej córką, a teraz już żoną. Boże mój, kim jest naprawdę? Kim jest najbardziej? Te myśli, zupełnie w tej chwili irracjonalne, pojawiły się zupełnie niezależnie od woli. Musiała sobie sama odpowiedzieć…”
.
Kim właśnie była Janina Lewandowska, z domu Dowbór-Muśnicka, jedyna kobieta zamordowana w Katyniu?
Najpierw prawda o niej została zakopana w zbiorowej mogile, by przez lata być zapomnianą, mocno ukrytą przed Sowietami…
Krążyło o niej wiele mitów i legend, które składały się na bardzo uproszczony i jak się później okazało, przekłamany obraz tej odważnej kobiety.
Dlatego też Agata Puścikowska, reportażystka i autorka książek, postanowiła dokopać się do prawdy o niej i tak powstała książka „Lotniczka. Opowieść o Janinie Lewandowskiej”.
.
Poznajemy ją w dzieciństwie, kiedy to po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, jej rodzina osiada się w końcu po licznych perturbacjach związanych m.in. z ucieczką z bolszewickiej Rosji, w Poznaniu.
Była córką generała, Józefa Dowbór-Muśnickiego. Miała trójkę rodzeństwa: dwóch braci i siostrę. Osierocona przez matkę, wychowywana przez surowego ojca, starała się znaleźć swoje miejsce.
Dopiero po latach prób i błędów, odnalazła swoją drogę życiową: została lotniczką, była szczęśliwie zakochana i wyszła za mąż. I wtedy wybuchła wojna…
Wychowanie w duchu patriotycznym nie pozwoliło jej biernie czekać na rozwój wydarzeń, jak wiemy, skończyła za.ordowana w lesie Katyńskim…
.
Ta niezwykle ciekawa, ale też i bardzo smutna historia życia Janiny Lewandowskiej odkrywa wreszcie prawdę o tej niezwykle odważnej kobiecie.
O kobiecie, która zapłaciła największą cenę za chęć walki w obronie ojczyzny - własnym życiem!
.
Widać tutaj ogromną pracę Autorki, dochodzenie prawdy, odnajdywanie nieznanych do tej pory faktów.
Ta biografia to lektura obowiązkowa dla każdego pasjonata historii!
Polecam ją Wam z całego serca!

„Żołnierzem formalnie nie była. Była lotniczką sportową, łącznościowcem szkolonym na wypadek wojny, niegdyś śpiewaczką, siostrą, dawniej córką, a teraz już żoną. Boże mój, kim jest naprawdę? Kim jest najbardziej? Te myśli, zupełnie w tej chwili irracjonalne, pojawiły się zupełnie niezależnie od woli. Musiała sobie sama odpowiedzieć…”
.
Kim właśnie była Janina Lewandowska,...

To była jedna z pierwszych biografii, którą przeczytałam z zaciekawieniem. Dużym plusem jest przyjemna forma - w pewnym sensie historia ta jest bowiem pisana jako powieść.

Czytałam wiele książek okołowojennych, również opartych na faktach, ale zwykle bohaterami byli ludzie prości – robotnicy, często ubodzy. Tu pokazana została perspektywa kogoś z wyższych sfer, z doskonale wykorzystaną okazją do wykształcenia się i – gdyby nie tragiczny finał – zapewne zrobienia wiele dla kraju.

Dużym plusem są też dopowiedzenia zamieszczone pod nazwą: okiem dokumentalisty. Czego mi zabrakło? Posłowia, w którym opisane byłoby, jakie fragmenty – jeśli były – były wymyśloną fabułą. Niemniej, książkę bardzo polecam. To z pewnością okazja do poznania intrygującej postaci.

To była jedna z pierwszych biografii, którą przeczytałam z zaciekawieniem. Dużym plusem jest przyjemna forma - w pewnym sensie historia ta jest bowiem pisana jako powieść.

Czytałam wiele książek okołowojennych, również opartych na faktach, ale zwykle bohaterami byli ludzie prości – robotnicy, często ubodzy. Tu pokazana została perspektywa kogoś z wyższych sfer, z doskonale...

Lotniczka. Opowieść o Janinie Lewandowskiej autorstwa Agata Puścikowska to niezwykła, beletryzowana biografia, która przybliża postać Janina Lewandowska – kobiety, o której wiele się mówiło, ale niewiele naprawdę wiedziano.

Fabuła książki nie jest klasyczną opowieścią od punktu A do punktu B. To raczej próba odtworzenia życia Janiny – z fragmentów dokumentów, relacji i tego, co pozostało między wierszami. Autorka prowadzi nas przez dzieciństwo bohaterki w rodzinie Dowbór-Muśnickich, jej dorastanie w cieniu silnego ojca, pierwsze pasje, aż po miłość do latania i dramatyczne wydarzenia związane z wojną. To historia pełna niedopowiedzeń, w której nie wszystko jest jednoznaczne – i właśnie to czyni ją tak intrygującą.

Janina nie jest tu pomnikową postacią. To młoda kobieta z marzeniami, emocjami i wątpliwościami. Z jednej strony odważna, zdeterminowana i niezależna, z drugiej – wrażliwa i momentami zagubiona. Ważną rolę odgrywają też jej relacje rodzinne, szczególnie wpływ ojca, który kształtuje jej charakter, ale jednocześnie nakłada na nią pewne oczekiwania. W tle pojawiają się także wątki uczuciowe – subtelne, nie do końca dopowiedziane, ale dodające tej historii ludzkiego wymiaru.

Emocje w tej książce są bardzo wyważone, ale jednocześnie głębokie. Towarzyszy nam ciekawość, momentami podziw, ale też smutek i refleksja – zwłaszcza gdy wiemy, jak zakończy się historia Janiny. To nie jest książka, która epatuje dramatem, raczej spokojnie prowadzi czytelnika przez życie bohaterki, zostawiając przestrzeń na własne przemyślenia.

Motywy, które wyraźnie wybrzmiewają, to poszukiwanie własnej tożsamości, walka o niezależność, rola kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn, a także pamięć i prawda historyczna. To również opowieść o tym, jak łatwo stworzyć legendę, a jak trudno dotrzeć do prawdziwego człowieka.

Styl Agaty Puścikowskiej jest prosty, przystępny i bardzo naturalny. Autorka umiejętnie łączy fakty z elementami literackimi, dzięki czemu książkę czyta się jak powieść, a jednocześnie ma się świadomość obcowania z prawdziwą historią. Dużym atutem jest też to, że tam, gdzie brakuje pewności, autorka nie dopowiada na siłę, tylko zostawia pytania – co nadaje całości autentyczności.

To książka dla osób, które lubią literaturę faktu podaną w bardziej przystępnej, „opowieściowej” formie, ale też dla tych, którzy interesują się historią i chcą poznać ją przez pryzmat jednostki. Spodoba się również czytelnikom ceniącym spokojne, refleksyjne narracje.

To poruszająca i mądra opowieść o kobiecie, która była kimś więcej niż legendą – była człowiekiem z krwi i kości. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć, by spojrzeć na historię z bardziej osobistej, ludzkiej perspektywy.

Lotniczka. Opowieść o Janinie Lewandowskiej autorstwa Agata Puścikowska to niezwykła, beletryzowana biografia, która przybliża postać Janina Lewandowska – kobiety, o której wiele się mówiło, ale niewiele naprawdę wiedziano.

Fabuła książki nie jest klasyczną opowieścią od punktu A do punktu B. To raczej próba odtworzenia życia Janiny – z fragmentów dokumentów, relacji i...

"Janina czekała na swój czas. Czekała, by rozpoczął się żmudny, a jednocześnie piękny proces odkrywania tej niezwykłej, ale i bardzo zwyczajnej kobiety"

Każdego dnia wypełniamy swoją życiową misję, często nie zdając sobie sprawy, że te codzienne drobne wydarzenia, przeżycia, doświadczenia, które wydają się nam często nudną rutyną tworzą niepowtarzalną historię naszego życia. Mnóstwo jest w niej radosnych rozdziałów, które niekiedy są przeplatane mniej przyjemnymi. Wspólnie jednak tworzą spójną oryginalną całość. Każda ta opowieść jest inna, każda wzbudza inne emocje ale też każda z nich jest wyjątkowa, warta zapamiętania. Dziś, przychodzę do Was z historią o polskiej lotniczce, Janinie Lewandowskiej, córce generała Józefa Dowbor Muśnickiego, której losy zostały upamiętnione przez Panią Agatę Puścikowską w książce pt. "Lotniczka. Opowieść o Janinie Lewandowskiej." Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Znak a moja wdzięczność za nią jest o tyle ogromna, że pewnie długo bym nie poznała tej wyjątkowej historii, gdyż postać Pani Janiny była mi dotychczas zupełnie obca.
Autorka przenosi nas w czasie do międzywojennej Polski, gdzie poznajemy życie nie tylko naszej głównej bohaterki ale też jej rodziny, ich pochodzenie, historię, panujące w domu relacje.
Szczegółowe opisy sprawiają, że czytelnik staje się naocznym obserwatorem wydarzeń w rodzinie, współdzieli z nimi radości, smutki, kibicuje w podjętych działaniach. Książka choć jest fabularyzowana, jest kopalnią wiedzy. Pisarka poświęciła ogrom dziennikarskiej pracy aby jak najwierniej odzwierciedlić nie tylko historię Pani Janiny ale także realia świata w którym przyszło jej żyć. Odnajdziecie w niej wstawki - okiem dokumentalisty - które wskazują, co wydarzyło się naprawdę a co pozostaje w sferze domniemania. Nasza główna bohaterka, od dziecka nie była oszczędzona przez los. Zbyt szybka śmierć matki, poczucie obowiązku jej zastąpienia rodzeństwu, późniejsza neurologiczna choroba a także sprostanie roli córki zasłużonego dla kraju Generała sprawiało, że dziewczyna przeszła ciężką drogę aby odkryć drzemiący w sobie potencjał. Wychowanie w rodzinie, gdzie bardzo ważną rolę odgrywało dobre, wszechstronne wykształcenia i patriotyzm sprawiło, że po wybuchu II Wojny Światowej, dziewczyna, bez momentu zawahania wiedziała, co leży w jej obowiązku.
Historia dzisiejszej bohaterki w piękny sposób pokazuje jak wyjątkowe opowieści tworzy samo życie. Scenariusze na książki, filmy, opowiadania schowane są często w pamięci naszych dziadków. rodziców, sąsiadów, przyjaciół. Warto je poznawać i jednocześnie tworzyć piękną, niepowtarzalną baśń swojego życia. Wyjątkowo zachęcam Was do poznania pięknej choć zapomnianej historii Janki. Dziękuję Autorce za przepiękną powieść oraz za to, że stworzona przez Jankę historia jej życia nie odejdzie wraz z jej śmiercią w zapomnienie.

"Janina czekała na swój czas. Czekała, by rozpoczął się żmudny, a jednocześnie piękny proces odkrywania tej niezwykłej, ale i bardzo zwyczajnej kobiety"

Każdego dnia wypełniamy swoją życiową misję, często nie zdając sobie sprawy, że te codzienne drobne wydarzenia, przeżycia, doświadczenia, które wydają się nam często nudną rutyną tworzą niepowtarzalną historię naszego...

Biografia spisana ze strzępków informacji o Janinie Dowbór-Muśnickiej i jej rodzinie. Dzieciństwo i dorastanie, najpierw praktycznie bez ojca, w ciągłej drodze, a potem bez matki, która odeszła zostawiając czwórkę dzieci i bezradnego ojca generała, który dopiero teraz dowiedział się co znaczy nim być.
Młodość spędzona na wolności i chorobie, która mocno ją dotknęła i na dłuższy czas wykluczyła z życia szkolnego i towarzyskiego.
Szukanie swojej drogi życiowej, krótkotrwałe zakochania i w końcu miejsce, w którym poczuła się w pełni sobą. Tam, wysoko nad ziemią dotarło do niej, że to coś czego podskórnie pragnęła. Odnalazła nie tylko spełnienie ukrytych marzeń ale i miłość. Jednak zaraz potem wydarzyły się dwie tragedie w najbliższej rodzinie i wojna zmieniająca wszystko. Przypadkiem lub zrządzeniem losu, wraz z oficerami trafia do Kozieńska,a tam jako jedyna kobieta, czeka na to co ma nadejść. Ona jeszcze nie wie, że to Boże Narodzenie i Wielkanoc będą ostatnimi w jej życiu.
Ciekawa, pełna nadziei na lepsze i zarazem tragiczna opowieść o Janinie.
Autorka nie miała łatwego zadania by z tych niewielu posiadanych strzępków informacji stworzyć biografie. Dlatego pozostaje wiele niedomówień i niejasności, których już raczej nie zdołamy rozwikłać. Myślę,że zbliżyła się możliwie blisko prawdy i za to należą się wielkie brawa i podziękowanie za włożony trud.
Sceny morderstw katyńskich łamią serce bo wtedy to wraz z oficerami i nie tylko nimi, umarła nadzieja, grzebiąc na wiele lat okrutną prawdę.
Polecam, szczególnie osobom zainteresowanym tą postacią, z książki można się naprawdę sporo dowiedzieć.

Biografia spisana ze strzępków informacji o Janinie Dowbór-Muśnickiej i jej rodzinie. Dzieciństwo i dorastanie, najpierw praktycznie bez ojca, w ciągłej drodze, a potem bez matki, która odeszła zostawiając czwórkę dzieci i bezradnego ojca generała, który dopiero teraz dowiedział się co znaczy nim być.
Młodość spędzona na wolności i chorobie, która mocno ją dotknęła i na...

Są historie, które czyta się jak powieść, choć wydarzyły się naprawdę. „Lotniczka” Agaty Puścikowskiej jest właśnie taką opowieścią - o odwadze, marzeniach i o kobiecie, która nie bała się wznieść ponad to, co wydawało się niemożliwe.
Wystarczyła odwaga Janiny Lewandowskiej by w czasach, gdy od kobiet oczekiwano posłuszeństwa, przekroczyć tę granicę.
To biografia, która nie jest jedynie zapisem faktów. Widać w niej ogromną pracę i wrażliwość autorki, dzięki czemu historia Janiny staje się bardzo ludzka i poruszająca. Czytając, można poczuć zarówno jej pasję, jak i ciężar wydarzeń historycznych, które wpłynęły na jej los oraz los rodziny.
Autorka prowadzi nas od dzieciństwa bohaterki przez kolejne etapy jej życia, pokazując, że milosc do latania przyszła później. Janka marzyła o scenie i śpiewie, długo szukala swojej drogi. Uparcie dążyła do tego co sobie obrała za cel. Realia czasów zweryfikowały to co robiła i co pokochała całym sercem. Poznajemy tu również losy całej rodziny i motywy, którymi się kierowali. Czujemy,że nie są to tylko postacie historyczne, ale ludzie z krwi i kości. Ich życie pokazane jest nie tylko w kontekście historycznym, dzięki czemu czytelnik może zobaczyć zarówno ich marzenia, ambicje, jak i trudne wybory oraz wyzwania, z którymi musieli się mierzyć. Dzięki temu również postać Janiny Lewandowskiej przestaje być jedynie nazwiskiem zapisanym w historii jako córka generała Józefa Dowbór -Muśnickiego i jedyną kobietą,którą zamordowano Katyniu. Staje się osobą z własnymi marzeniami, pasją i determinacją, a wszystko, do czego dążyła i co osiągnęła, zawdzięczała przede wszystkim swojej wytrwałości. Czy nazwisko pomagało? O tym dowiecie się z książki.
Agata Puścikowska pisze w sposób spokojny i działający na wyobraźnię,co powodowało, że czytałam z zaciekawieniem każdą stronę.Myślę, że połączenie beletrystyki i dokumentu nadało tej książce większej wiarygodności i płynności. Dzięki czemu,mogłam naprawdę wczuć się w emocje bohaterki.
Świetnym zabiegiem było umieszczenie komentarza dokumentalisty,który wyjaśniał różne zagadnienia co pozwala lepiej zrozumieć opowiadaną historię i wyjaśniał mity krążące wokół kobiety.

Muszę przyznać, że wcześniej nie znałam historii Janiny Lewandowskiej. Dlatego bardzo się cieszę, że dzięki książce "Lotniczka" mogłam ją odkryć.

Są historie, które czyta się jak powieść, choć wydarzyły się naprawdę. „Lotniczka” Agaty Puścikowskiej jest właśnie taką opowieścią - o odwadze, marzeniach i o kobiecie, która nie bała się wznieść ponad to, co wydawało się niemożliwe.
Wystarczyła odwaga Janiny Lewandowskiej by w czasach, gdy od kobiet oczekiwano posłuszeństwa, przekroczyć tę granicę.
To biografia, która...