Jeńcy i jeniectwo w strefie południowych wybrzeży Bałtyku, Pomorza i Połabia do 1230 roku

Jeniectwo wojenne od wielu lat stanowi przedmiot zainteresowania zarówno zawodowych historyków, jak i pasjonatów historii. Możliwość poznania losów ludzi walczących z bronią w ręku na średniowiecznych polach bitew, którzy w zamian za darowanie życia oddawali się do niewoli przeciwnika, zależy od obszaru badawczego oraz dostępnych źródeł historycznych. W okresie późnego średniowiecza pojawiło się stosunkowo dużo informacji pozwalających poznać los jeńca wojennego, warunki jego przetrzymywania w niewoli i możliwość wykupu. O wiele skromniejsza jest wiedza o wspomnianych zagadnieniach obejmująca czasy wczesnego średniowiecza.

W prezentowanej pracy autor zajmuje się zagadnieniami związanymi z jeniectwem do 1230 r. na dawnych ziemiach słowiańskich, które po saskich podbojach na Połabiu i w Meklemburgii dostały się pod panowanie niemieckich feudałów. Autor analizuje również kwestie dotyczące jeniectwa na Pomorzu rządzonym przez słowiańskich władców. Duży wpływ na kształt jeniectwa na omawianym terenie miały walki prowadzone przed 1227 r. między Słowianami i Niemcami a Danią dysponującą największą siłą militarną nad Bałtykiem.