Amsterdam. Travelbook. Wydanie 2

Dziś wszystko już można znaleźć w Sieci, zaplanować każdą podróż tylko na podstawie polecajek jakichś samozwańczych globtrotuarek i pełnych zachwytów poradników typu “must see”. Jakoś nie potrafię; żona i córki - te już bardziej. Ja zawsze mam wrażenie (ale to też moje ogólne nastawienie),że ktoś coś próbuje mi sprzedać, w jakąś modę czy inny hajp wkręcić. A ja chcę sam (decydować, wybierać, myśleć)!

Lubię więc poczytać o miejscach do zwiedzenia w tradycyjnych przewodnikach, a Internetem co najwyżej pouzupełniać przewodnikowe tropy, poszukać lepszych fotografii opisywanych miejsc. Jakoś do takiej formy przygotowań mam zaufanie, w takich się odnajduję. Stąd czerpię też sporo wiedzy, jakiej - mam wrażenie - nie uświadczysz od internetowych ekspertek (jak mawiał Ferdek Kiepski: “mądralińska-sralińska - Bartłoczyk z radia się znalazł”). I jakoś tak się składa (kwestia doświadczeń i zaufania),że wśród przewodników - omijając z zasady te przeznaczone dla amerykańskich turystów - w pierwszej kolejności sięgam po proponowane przez wydawnictwo Bezdroża.

Przewodnik po Amsterdamie - do przeczytania w trzy wieczory - może być ciekawym wprowadzeniem przed city-breakiem, zwłaszcza, że skrótowo podaje on propozycje programowe na jedno-, trzy- i siedmiodniowy pobyt. Poza tym dostajemy dość szczegółowy opis atrakcji, jak i ogólnych warunków życia w Holandii, który to się właśnie o dziwo przydaje, bo to tylko pozornie podobny nam krąg kulturowy; w rzeczywistości to miejscówka o kosmosy i planety odległa od naszej pszennej ojczyzny - bardziej niż Paryż, Mediolan, czy Londyn (no, może - w moim przekonaniu - Londynowi planeta najbliższa).

Amsterdam - nawet w tej lekko chłodniejszej porze roku - ma tyle zadziwień i atrakcji (a jeszcze - jak uświadomiła mi po-wizytowa ankieta Muzeum Van Gogha - tyle zaparć tchu, zachwytów i przemyśleń). Żaden przewodnik tego nie odda - nawet taki od Bezdroży.

Skrzywienie czytelnicze: odwiedzam księgarnie (albo chociaż przyklejam się do wystaw) i porównuję okładki znane mi z krajowego rynku z tymi z niderlandzkich witryn. Jakże cieszą (eksponowane!) anglojęzyczne wydania Tokarczuk, Lema, Dukaja i - to już flamandzkie - Szymborskiej…

Dziś wszystko już można znaleźć w Sieci, zaplanować każdą podróż tylko na podstawie polecajek jakichś samozwańczych globtrotuarek i pełnych zachwytów poradników typu “must see”. Jakoś nie potrafię; żona i córki - te już bardziej. Ja zawsze mam wrażenie (ale to też moje ogólne nastawienie),że ktoś coś próbuje mi sprzedać, w jakąś modę czy inny hajp wkręcić. A ja chcę sam...