Polska na czterech kółkach

Kolejna w ostatnim czasie książka z propozycjami górskich wycieczek. Duży wybór tras, rzetelnie opisane, z profilami i innymi bajerami. Dobrze, że nie ma miejsca na pieczątki, bo autor nie łudzi się, że ktoś z książką ważącą więcej niż kurtka deszczówka będzie wędrował po szlakach. Minusik - na ogólnych mapach pasma zaznaczenie poszczególnych tras bywa mocno ogólne, i nawet znając dany szlak musiałem się skupić, by zrozumieć, którędy książka nas prowadzi. Poza tym wiele propozycji zakłada pokonanie części szlaku wyciągami, co wpływa na ocenę trudności, czas i przewyższenie, sugerując niedoświadczonym turystom, że jest łatwiej niż w rzeczywistości. I ostatnie - opisy tras bywają zbyt sztywne, oficjalne - idź, skręć, podejdź. Dużo naturalniej to wypada w branżowej prasie, gdzie dzięki nieco bardziej zaangażowanemu sposobowi pisania czuć, że ktoś faktycznie gdzieś szedł i się przyłożył, zaangażował przed popełnieniem relacji.

Książka „Bieszczady. To co najważniejsze” Łukasza Bajdy, historyka oraz przewodnika beskidzkiego, to zwięzły i hasłowy obraz dawnych i obecnych Bieszczadów. Książka podzielona jest na wiele krótkich rozdziałów, które jako całość dość szeroko, choć bardzo pobieżnie, przedstawiają ten region Polski. Tak więc możemy tu przeczytać o etnografii i kulturze Bojków i Łemków, o ich kuchni, o Bieszczadzkim Parku Narodowym, o gospodarce leśnej w Bieszczadach, o szybownictwie w Bezmiechowej oraz Ustjanowej, o turystyce, o różnych ludziach, którzy zamieszkiwali dawne Bieszczady (a nierzadko byli to buntownicy i ludzie o pokręconej przeszłości),o bieszczadzkiej zwierzynie i historii myślistwa na tym obszarze. To książka dla tych, którzy chcieliby „liznąć” ten teren i mieć ogólny obraz Bieszczadów. Ale i miłośnicy tych gór też mogą znaleźć tam coś dla siebie, ponieważ w książce znajdują się różne ciekawostki na temat Bieszczadów, Beskidu Niskiego oraz Pogórza Przemyskiego. Okładka książki zachęca do sięgnięcia po nią ale już wnętrze jest dużo bardziej ubogie. Czarno-białe fotografie nie przedstawiają uroku i piękna Bieszczad ale pewnie fundusze nie pozwoliły na więcej. Całość jest napisana w prosty, przystępny sposób. Polecam

Szanowni Państwo, Serdecznie polecam te książkę. Jest ona bardzo ciekawa, pomocna, czytając poszczególne opisy miejsc, które będę chciał odwiedzić ciekawią mnie już od samego początku, a później idąc danym szlakiem z tylu głowy miejsca opisane przez autora same rysują się w głowie. Ciekawym pomysłem są też linki, które przed wyruszeniem czy też w trakcie pieszej wędrówki ułatwiają dalsza cześć wyżej wspomnianych „rysunków” i wędrówki. P.S - Panie Martinie. Proszę dalej robić to co Pan robi i w przyszłości liczę na równie udane egzemplarze. Takie jak ten. Pozdrawiam

Po pierwsze, z jednej strony zabrakło mi opisów typowych i nazwijmy to wprost, komercyjnych atrakcji turystycznych w Bieszczadach, w których też już byłam, ale doceniłam później ten zabieg, że właśnie autor skupił się na tych mniej odwiedzanych miejscach, o których mniej się mówi. Bo jeśli zależy nam na tym, aby odnaleźć te faktycznie popularniejsze miejsca, wystarczy wyszukać je w internecie. Autor zaś skupił się właśnie na tych mniej docenianych, a do tego zaangażował  w swoich rozmowach tubylców, miejscowych rzemieślników i tych, którzy z ciepłem i wręcz miłością opowiadają się za bieszczadzkim klimatem. Autor zdecydowanie podążał śladami historii i dawnych mieszkańców bieszczadzkich wiosek i miast, chętnie nawiązywał, popierając konkretnymi źródłami do historii i kultury Łemków i Bojków. Nie wiem, kto ostatecznie wybierał i decydował o wyborze grafik wzbogacających i uzupełniających omawiane treści, niemniej, miałam nieodparte wrażenie,  że niektóre z nich były pustym i losowym wypełnieniem strony, a szkoda, bo można było wybrać autentycznie pasujące do omawianego zagadnienia. Po prostu mogłaby zostać dokonana lepsza selekcja niektórych kadrów, zwłaszcza tych, które zajmowały całą stronę. Przynajmniej mnie to tak uderzało. W przewodniku Czytelnik zapozna się z opisem takich wsi i miast jak: Sanok, Zagórz, Lesko, Komańcza, Ustrzyki Dolne i Górne, Muczne, Cisna, Wetlina, Dwernik, Chrewt, Czarna, Nowosiółki, Hoczew, Baligród, wokół Jeziora Solińskiego. Zabrakło mi bardziej czytelnego zobrazowania opisów bieszczadzkich górskich szlaków. Abym mogła je samodzielnie zwizualizować, musiałam wspomóc się wirtualnymi mapami w internecie. Samo wyobrażenie przestrzenne na podstawie zdawkowego opisu, na nic się zdało. Podsumowując, w tym przewodniku Czytelnik zdecydowanie nie znajdzie typowej turystycznej rozpiski topowych atrakcji do odhaczenia, a bardziej odnajdzie bieszczadzkie inspiracje mniej znanych i uczęszczanych miejsc, w których można uważniej rozejrzeć się wokół, odetchnąć, zaznać spokoju i pokontemplować piękno bieszczadzkiej natury i jej nietypowych uroków z daleka od miejskiego zgiełku w kompletnej głuchej ciszy i nocy. Autor przedstawił i zaproponował wiele miejsc i punktów, w których warto się zaszyć zgodnie ze słowami dywizy rzucenia wszystkiego i pojechania w Bieszczady. Także ta propozycja okazuje się szeroką w atrakcje, ale i w pełni uzupełniającą w dotychczas znane i zwiedzone. Ta książka może stanowić kompletnie dopełnienie atlasów turystycznych, w których właściwie w większej mierze kładziony jest nacisk na omówienie poszczególnych górskich szlaków w Bieszczadach.

Po ponad dwóch latach od przeprowadzki do Warszawy wreszcie zrobiłem coś, aby lepiej poznać swoje (już nie takie) nowe miasto. "Sekrety" znalazłem pod choinką. I sądzę, że na początek lepszego poznania stolicy to niezły wybór. Jerzy S. Majewski dał zbiór opowieści i ciekawostek, które moim zdaniem nie są powszechnie znane wszystkim. Jedne są ciekawsze, inne nudniejsze, a niektóre zaskakujące. Po przeczytaniu "Sekretów" z pewnością w parę miejsc będę chciał się udać. Książka do tego jest fajnie wydana. Każdy sekret opatrzony jest ładnie wkomponowanymi zdjęciami.

Wspaniała pozycja dla sentymentalnych Poznaniaków! Mnóstwo ciekawostek, fotografii oraz faktów zebranych w pięknie wydanej książce. Jest to bardzo dobry pomysł na prezent. U osób urodzonych przed 2000 rokiem wywoła mnóstwo wspomnień i nostalgicznych uczuć. Trochę młodsi natomiast dowiedzą się, jak kiedyś funkcjonował Poznań oraz co znajdowało się w miejscach, w których teraz tak licznie powstają nowoczesne osiedla mieszkaniowe. Jest to bardzo wartościowa pozycja, polecam zapoznać się chociaż z częścią opisanych zakładów i choć na chwile przenieść się w czasie. Może to być inspiracja do spojrzenia na Poznań z nowej perspektywy, dzięki której wycieczka po mieście nabierze zupełnie innego, sentymentalnego wymiaru.

„Pięć lat spędzonych w Rzymie to wystarczająco długo, aby się w nim zakochać.” Tymi słowami zaczyna się książka „”Rzym moje miasto” Najpiękniejszy przewodnik napisany przez ks. Witolda Kaweckiego, którzy spędził w Rzymie czas sowich studiów! Ja się w Rzymie zakochałam po jednym dniu, a po czterech wiedziałam, że będę chciała szybko wrócić i cały czas czekam na ten moment! Wieczne miasto jest piękne, pełne zabytków, cudownej infrastruktury i ogromu historii! I w tej książce znajdziecie ogrom wiedzy na temat tego miasta z niezwykle ciekawymi opisami i cudownymi fotografiami. Poza popularnymi zabytkami autor książki zabiera nas w tajemnicze zakamarki, a także do letniej rezydencji Rzymian nad morze do Ostii. W książce, jest też sporo o artystach których prace możemy oglądać w okolicznych kościołach czy muzeach. To niezwykła książka, która zadowoli każdego miłośnika Włoch i Rzymu, ale będzie to też super prezent dla kogoś kto planuje wypad do tego miasta. Książka wydana jest przepiękne, twarda oprawa, połyskujące grube strony, śliczne ilustracje a także ogrom ciekawej wiedzy przedstawiony w lekki i przyjemny sposób.

To nie jest klasyczny przewodnik po Rzymie jakich pełno na rynku. Swoją drogą większość miernej jakości. W tej książce miesza się opowieść o życiu autorki w wiecznym mieście i po trosze opowieść o oczywistych i nieoczywistych zabytkach Rzymu. Książka zachęca do wizyty w Rzymie i oddaniu się w ręce "stolicy świata". Rzym trzeba odkryć samemu. Wszelkie książki to tylko wskazówki...

„Trójmiasto” to oficjalna nazwa zespołu trzech nadmorskich miast – Gdańska, Sopotu i Gdyni, która funkcjonuje od 2007 r. Miasta te „są połączone wodami Zatoki Gdańskiej, morenowymi wzgórzami Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego i Szybką Koleją Miejską. Każde z tych miast ma swoją specyfikę. Gdańsk jest miastem o ponadtysiącletniej historii, Sopot to uzdrowisko, a Gdynia – nowoczesny portowy ośrodek”. „Spacer po Trójmieście” to bardzo ładnie wydany spacerownik opatrzony licznymi zdjęciami atrakcji turystycznych oraz mapkami. Autorka stworzyła 16 tras, dzięki którym możemy poznać najbardziej znane atrakcje Gdańska, Sopotu i Gdyni oraz te mniej oczywiste. Wszystkie te atrakcje zostały opisane w ciekawy i przystępny sposób. Dzięki załączonym mapkom możemy poznać dokładny przebieg trasy i miejsca, które warto odwiedzić. Wśród atrakcji wartych uwagi znalazły się m.in. bramy, fontanny, kamienice, pomniki, dwory, kościoły i parki. Autorka prezentuje też ciekawe murale. Znajdziecie tutaj także restauracje i kawiarnie, w których można odpocząć i coś zjeść. Autorka książki jest gdańszczanką, która od lat z wielką pasją wędruje po ulicach, ścieżkach i leśnych duktach Gdańska, Sopotu i Gdyni. Czytając tę książkę można zauważyć z jaką pasją i miłością opowiada o niezwykłości i wyjątkowości Trójmiasta. Serdecznie polecam Wam ten spacerownik. Dzięki niemu być może odkryjecie nowe, urokliwe miejsca i zakątki, których jeszcze nie znacie. W tej serii ukazały się także spacerowniki po innych, pięknych miastach: Poznaniu, Wrocławiu, Warszawie i Krakowie.

Spacerownik sopocki - przewodnik napisany przez bibliotekarza z Sopoteki, którego spacery po Sopocie serdecznie polecam. W mojej ocenie książka napisana pod miłośników Sopotu, turystów i nierodowitych Sopocian. Utrzymana w formie przewodnika po najsłynniejszym polskim kurorcie. Zawiera liczne anegdtoki i zdjęcia. Dowiedziałam się o tym mieście kilku nowinek, ale chyba nigdy nie pojmę jego fenomenu.

Korzystacie z przewodników dotyczących miejsc do których się wybieracie? U nas często zdarza się, że sięgamy po tego typu książki. Mąż kupuje je by na spokojnie ogarnąć trasę naszej wycieczki i zorientować się co ciekawego możemy w danym miejscu zwiedzić. Tak przed wyjazdem do Wrocławia zakupiliśmy ciekawy przewodnik "Spacer po Wrocławiu" Małgorzaty Urlich-Kornackiej od @sbm Autorka tej książki jest przewodnikiem miejskim po Wrocławiu oraz pilotem po Dolnym Śląsku i Niemczech. Zna więc doskonale swoje miasto, przez co, z łatwością przedstawia nam je w ciekawy sposób. Pokazuje co Wrocław ma do zaoferowania turystom, tak by spędzili w nim atrakcyjnie swój czas. Na początku kreśli nam krótką historię miasta, to z czego słynie i ukazuje jego wyjątkowość oraz historię wrocławskich krasnali. Dalej dostajemy 9 przykładowych tras zwiedzania miasta. Każda krótko przedstawiona z przebiegiem trasy, mapką, czasem trwania oraz z dokładnym opisem każdego z miejsc i dużo zdjęć. Niektóre trasy są krótkie, idealne na spacer, a inne na dłuższą wycieczkę. Jest informacja czy trasa należy do wycieczki pieszej czy rowerowej oraz czas jaki mniej więcej nam zajmie. Poznajemy miejsca idealnie na odpoczynek i miejsca gdzie można coś zjeść. Prowadzi nas przez zabytki oraz miejsca mniej znane. Jest trasa dla początkujących, dla rodzin z dziećmi, tasa po miejscach muzycznych a także dla osób nieszablonowego zwiedzania, czyli trasa śladami Eberharda Mocna, bohatera kryminałów Marka Krajewskiego. Autorka poszła za ostatnim trendem i opracowała trasę "filmową", która prowadzi turystów po przez miejsca znane z filmów i seriali. Znajdzie się również trasa dla osób lubiących zieleń i przyrodę. Mi, jakby inaczej, najbardziej przypadła do gustu trasa 2, czyli "Wokół Rynku - szlakiem legend i niezwykłych historii prawdziwych". Jednak ostatecznie nie wybraliśmy żadnej z tras z przewodnika. Stworzyliśmy swój własny plan wycieczki wybierając z polecanych przez autorkę miejsc te, które najbardziej nas zaciekawiły.

Nie jest to typowy przewodnik z punkcikami do odhaczenia. Są tu informacje bardzo przydatne jak się zachować, co nas spotka, jacy są ludzie na wyspie, jakie są ich zwyczaje itp. Każdy turysta jadąc do innego Państwa, jako gość, powinien rozumieć kulturę i obyczaje, aby je przestrzegać. I w tej książce jest ogrom takich informacji. Dobrze i zrozumiale napisane. Dowiemy się tu czy można pić wodę z kranu na Malcie albo dlaczego maltańskie matki biegną do dzieci jak ono ziewa. Świetne.

Archiprzewodnik po Europie przekonał mnie bardziej, niż ten po Polsce. Zdecydowanie lepsze ilustracje, nieco przystępniejsze opisy, bardzo interesujące wybory. Świetny album dla osób choćby minimalnie interesujących się architekturą, ale i dla tych, którzy dużo podróżują i szukają ciekawostek do obejrzenia.

Świetna książka. Polecam osobom, które planują pobyt w Warszawie i chciałyby pozwiedzać miasto, dowiedzieć się czegoś nowego. Przewodnik składa się z kilku dobrze pomyślanych tras spacerowych. Ja wybrałam sobie trzy (Praga, wzdłuż Wisły i warszawskie City) do wypróbowania podczas wakacyjnego weekendu w stolicy. W książce znajduje się dużo ciekawych informacji odnośnie do mijanych podczas spaceru miejsc. Trasy są proste, dobrze wytłumaczone, dla ułatwienia odwzorowałam sobie ścieżkę w internetowej nawigacji, żeby niczego nie przeoczyć. Warto. Na pewno skorzystam też z innych książek w tej serii.

Książki nie przeczytałam od deski do deski, ale z samego przeglądania mogę powiedzieć, że ta pozycja jest pięknie wydana i zawiera wiele ciekawych treści. Piękne wydanie, teksty krótkie, ale zawierające wystarczającą ilość wiedzy. Do tego książka jest wypełniona ogromną ilością krótkich ciekawostek o faunie i florze. Jako miłośniczka gór i przewodniczka górska - muszę mieć tę pozycję w swojej biblioteczce!

Książka przeczytana dzięki noworocznej akcji Ebookpoint.pl Nie jestem miłośnikiem podróży. Zazwyczaj na wakacje jeżdżę w dwa stałe miejsca, ale po dzisiejszej lekturze jest mi wstyd. Jest tak wiele pięknych miast w Polsce, które tylko czekają na ten moment by je poznać. Za sprawą przewodnika pani Beaty i pana Pawła Pomykalskich mogę udać się w ,,myślową” podróż do przeróżnych, ciekawych zakątków w Polsce. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak je zobaczyć, przy pierwszej możliwej okazji. Nie podoba mi się tylko, że w prawie każdym województwie jest mowa o miejscowościach, gdzie się specjalizuje w kunszcie piwowarskim, a może czytelnik abstynent i nie lubi? (Śmiech). Smutne też, że tak wiele miejscowości zostało zburzonych, zdewastowanych przez Armię Czerwoną. Urozmaiceniem są ciekawe legendy i historie związane z „perełkami” każdego z województw. No i wisienka na torcie, przepiękne zdjęcia. Zupełnie jak pocztówki z wakacji… No i finalnie powiem raz jeszcze: Muszę tam kiedyś pojechać!

Grecja to dla wielu Polaków kierunek magiczny, kojarzony z błękitem nieba, zapachem oregano i gościnnością, której trudno szukać gdziekolwiek indziej. Marcin Pietrzyk, znany popularyzator kultury helleńskiej i przewodnik, w swojej książce „Grecja po mojemu. Przewodnik dla grekomaniaków” próbuje przelać tę miłość na papier. Przyznaję tej pozycji ocenę 6/10 – to lektura pełna serca, która jednak gubi się nieco w swojej formie i braku redakcyjnej dyscypliny. Niewątpliwie największą zaletą tej publikacji jest osobisty punkt widzenia. Pietrzyk nie pisze jak anonimowy autor folderów turystycznych. On tą Grecją żyje, oddycha i, co najważniejsze, doskonale ją rozumie. Czytelnik znajdzie tu mnóstwo smaczków, których próżno szukać w komercyjnych przewodnikach: od anegdot o lokalnych zwyczajach, przez wyjaśnienie fenomenu greckiej sjesty, aż po konkretne rekomendacje tawern, gdzie jedzą tubylcy, a nie turyści. To właśnie te momenty sprawiają, że książka staje się cennym towarzyszem dla osób, które chcą poczuć siga-siga (powoli, powoli) na własnej skórze. Głównym problemem „Grecji po mojemu” jest jej niespójna struktura. Autor skacze między regionami, historią a osobistymi wspomnieniami, co sprawia, że książkę trudno traktować jako praktyczne narzędzie do planowania podróży. Jest to raczej zbiór luźnych felietonów i impresji. Choć styl Pietrzyka jest gawędziarski i sympatyczny, momentami staje się zbyt dygresyjny. Czytelnik szukający konkretnych informacji o logistyce czy logice zwiedzania może poczuć się zagubiony w gąszczu subiektywnych odczuć autora. W tytule pojawia się słowo „przewodnik”, co sugeruje pewien standard wydawniczy. Niestety, pod względem edytorskim książka wypada przeciętnie. Układ tekstu bywa męczący, a jakość niektórych fotografii pozostawia niedosyt – w dobie wysokiej jakości albumów podróżniczych oczekiwalibyśmy nieco bardziej dopracowanej oprawy wizualnej, która oddałaby majestat greckich krajobrazów. Również korekta mogłaby być bardziej uważna, by wyłapać powtórzenia i drobne błędy stylistyczne. Ocena „powyżej średniej” wynika z ogromnej wiedzy merytorycznej Marcina Pietrzyka. To człowiek, który o Grecji wie niemal wszystko i potrafi o niej opowiadać z zaraźliwym entuzjazmem. Niestety, świetny materiał wyjściowy nie został w pełni okiełznany przez formę książkową. Publikacja ląduje w sferze „między” – zbyt mało konkretna na przewodnik, zbyt mało literacka na klasyczny reportaż podróżniczy. „Grecja po mojemu” to pozycja obowiązkowa dla fanów samego autora oraz osób, które już Grecję kochają i chcą pogłębić swoją wiedzę o greckiej mentalności. Jeśli jednak szukasz pierwszej książki, która pomoże Ci zorganizować wyjazd od A do Z, możesz poczuć lekkie rozczarowanie. To ciepła, subiektywna opowieść, którą warto dawkować sobie jak mocne greckie frappe – powoli i z dystansem do niedoskonałości.

Naprawdę dobry NIEprzewodnik, zarówno dla “początkujących”, jak i tych pogłębiających wiedzę o Krakowie. Autorka opisuje miasto i jego historię za pomocą jego osobliwych mieszkańców, anegdot i adresów (które skuszą cię na niejeden spacer). Subiektywnie uważam, że niektóre rozdziały mogły by być krótsze, a niektóre dłuższe. Jednak mam świadomość, że nie da się osiągnąć efektu, który zadowoliłby wszystkich czytelników ;) Niemniej polecam, warto!

Nie każda książka podróżnicza zaczyna się od pytania: „A może by tak gdzieś pojechać… ale bez stresu, bez lotniska, bez tłumów?” — ale ta właśnie tak. „Samochodem na weekend z Polski” to przewodnik dla tych, którzy nie chcą już słuchać znajomych opowiadających o swoich spontanicznych wypadach do Rumunii, tylko sami chcą wreszcie ruszyć w trasę. I najlepiej zrobić to bez konieczności tłumaczenia się komukolwiek. Autor, Patryk Korbel, nie sili się na poetyckie opisy ani filozoficzne rozważania o sensie podróży. Zamiast tego dostajemy konkret: dziewięć krajów, które można odwiedzić w jeden weekend, jeśli tylko ma się sprawne auto, trochę wolnego czasu i odrobinę odwagi. Niemcy, Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Austria, Litwa, Łotwa i Estonia — brzmi jak lista z lekcji geografii, ale w tej książce to gotowe scenariusze podróży. Każdy z nich opisany jest z taką dokładnością, że nawet najbardziej zagubiony kierowca powinien dotrzeć do celu. O ile nie zapomni ładowarki do telefonu, bo wtedy nawet najlepszy przewodnik nie pomoże. Cała recenzja: https://paulapisze.pl/nie-trzeba-daleko-zeby-bylo-pieknie/