JESTEM

Są książki, które trafiają do nas treścią. I są takie, które najpierw zatrzymują wzrok, a dopiero później myśl. „Jestem” zaczęło się dla mnie właśnie od okładki. Zrobiła na mnie wrażenie niepokojącej, symbolicznej, takiej, która nie daje spokoju i zmusza do zadania sobie pytania, co autor chce mi powiedzieć? Opis tylko dolał oliwy do ognia. Informacja, że to książka, którą albo się pokocha, albo znienawidzi, że jest kontrowersyjna i zaprasza do wieczornych rozważań. Wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć.

Sięgnęłam po nią również dlatego, że jako wytrwały czytelnik miałam okazję przeczytać całą Biblię — Stary i Nowy Testament. Księga Hioba także nie była mi obca. Znałam ją i rozumiałam na swój sposób, czytałam ją „od strony tekstu”. Nie spodziewałam się jednak, że ktoś odważy się zajrzeć pod spód tej historii. Wejść w życie bohaterów. Ożywić ich. Sprawić, że przestaną być tylko postaciami z kart księgi, a staną się ludźmi z emocjami, codziennością, bólem i pytaniami.

Radek Sieja przenosi nas do czasów biblijnych, ale robi to w sposób zupełnie inny, niż można by się spodziewać. To nie jest retelling Księgi Hioba. To próba pokazania, że ta księga żyje, że powstała z doświadczeń, relacji, cierpienia i poszukiwania sensu. Autor sięga po wersety biblijne i wkłada je w usta bohaterów, sprawiając, że słowa znane z Biblii zaczynają brzmieć inaczej, bardziej ludzko, bardziej osobiście, czasem wręcz boleśnie.

Najciekawsze i najbardziej poruszające są dla mnie momenty, w których autor dotyka tego, czego zwykle się unika, milczenia Nieba, buntu, wewnętrznych walk, które nie kończą się objawieniem ani ulgą. Szczególnie mocno wybrzmiewa kobieca perspektywa, rzadko obecna w świętych narracjach oraz próba odsłonięcia Boga jako surowego sędziego, ale też jako kogoś ukrytego, bliskiego, współczującego. O czym mówi historia Hioba, czy o okrucieństwie… czy o czymś zupełnie innym?

To nie jest łatwa książka. Mnie samej nie było łatwo się w nią wczuć, bo znam Biblię z innej strony. A jednak właśnie to zderzenie sprawiło, że zaczęłam patrzeć inaczej, nie na tekst, ale na ludzi, którzy mogli za nim stać. Na ich życie, strach, nadzieję i pytania bez odpowiedzi.

Czytelnik musi przygotować się na emocje, które wzbudza ta książka, będzie czół niepokój, bunt, zdziwienie, momentami zagubienie. Autor nie daje ukojenia ani prostych wyjaśnień. Zostawia nas z pytaniami, które wracają wieczorem. I właśnie to jest w tej książce najmocniejsze.

Najbardziej spodobała mi się odwaga. Odwaga w zadawaniu pytań, w podważaniu utartych schematów, w pokazaniu Boga nie jako sprzeczności „dobry, ale…”, lecz jako kogoś, kogo obraz mógł zostać wypaczony przez literalne czytanie i ludzkie interpretacje. To książka, która zmusza do zatrzymania się i spojrzenia głębiej między wiersze. Zmusza, by wyrazić swoje zdanie i poznać zdanie innych.

Polecam „Jestem” czytelnikom otwartym, myślącym, gotowym na konfrontację z własnymi przekonaniami. To książka, która może zbuntować albo poruszyć. Mnie zrobiła jedno i drugie. I została ze mną na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Są książki, które trafiają do nas treścią. I są takie, które najpierw zatrzymują wzrok, a dopiero później myśl. „Jestem” zaczęło się dla mnie właśnie od okładki. Zrobiła na mnie wrażenie niepokojącej, symbolicznej, takiej, która nie daje spokoju i zmusza do zadania sobie pytania, co autor chce mi powiedzieć? Opis tylko dolał oliwy do ognia. Informacja, że to książka, którą...