Skrajności. Delirium narodowe

A gdyby tak przysiąść na chwilę i wysłuchać kilku dość konstruktywnych i niebanalnych, a czasami zero-jedynkowych wynurzeń, człowieka z zatrutym umysłem.

Człowiek ten właśnie, choć nie pierwszy i nie ostatni raz, stał się pacjentem szpitala psychiatrycznego. W jego żyłach nadal krąży nasz ulubiony narodowy trunek, a on sam pragnie opowiedzieć o swoim zmęczonym ciele, zamęcie i szaleństwie swojego umysłu, o atakujących go omamach, paraliżującym lęku, bólu i imadle zaciskającym się na jego czaszce. O skutkach braku możliwości wzięcia głębokiego oddechu i o obrazach, jakie wyświetla mu jego własny mózg.
Mając całkiem sporo czasu i nie mogąc oddzielić fikcji od rzeczywistości, nie ufając swojemu ciału, ani umysłowi – snuje przed nami opowieść trochę o swoich emocjach, uczuciach, stwierdza fakty, ocenia, przykleja etykiety – by było mu łatwiej zrozumieć mechanizmy rządzące światem. Próbuje wyodrębnić odcienie szarości rzeczywistości. Czasami sam się usprawiedliwia, szuka winnych, wytyka błędy, nie za bardzo dostrzegając własne. Doskonale wie, że każdy ma swoją opowieść, a ta jego, to obraz świata ułożony z konsekwencji nałogu.
Trzeba mu przyznać, że ma gadane, potrafi obserwować i wyciągać wnioski, jest oczytany w kartach historii, zorientowany w polityce i obyczajowości. Przeżył w końcu ćwierć wieku i wypił wiele ćwiartek. Zdaje sobie sprawę, że alkohol nie jest tu lekarstwem na całe zło, ale rozluźnia mięśnie, ucisza myśli, tłumi wyrzuty sumienia. Czasami rozmywa obraz, lecz wyostrza język.. Jedni mogą się z nim zgodzić, inni nie, wszystko zależy od perspektywy.
„Skrajności. Delirium narodowe” to proza wymagająca i trudna, ale w zamian szczera i intymna. Na bazie choroby alkoholowej, która ogranicza człowieka na wszystkich płaszczyznach życia, generalizując, na jego własne życzenie, niszczy zdrowie, relacje, plany, marzenia, odziera z godności i wpędza w samotność, a próba walki z tym nałogiem, w wielu przypadkach kończy się niepowodzeniem – Autor w bardzo autentyczny sposób przedstawia punkt widzenia nie jednego człowieka i pozostawia czytelnikowi olbrzymią przestrzeń na własne zdanie.
Polecam.

A gdyby tak przysiąść na chwilę i wysłuchać kilku dość konstruktywnych i niebanalnych, a czasami zero-jedynkowych wynurzeń, człowieka z zatrutym umysłem.

Człowiek ten właśnie, choć nie pierwszy i nie ostatni raz, stał się pacjentem szpitala psychiatrycznego. W jego żyłach nadal krąży nasz ulubiony narodowy trunek, a on sam pragnie opowiedzieć o swoim zmęczonym ciele,...