Wollodrïn

Mam w kolekcji trochę komiksów fantasy, ale do tej pory jeśli chodzi konkretnie, o takie typowe high fantasy z elfami, orkami i krasnoludami itd., absolutnie najlepsze były dla mnie powieści graficzne ze Świata Akwilonu. I po kilku fenomenalnych tomach wydanych w tym roku z tego cyklu, absolutnie nie byłem przygotowany na to, że cokolwiek przebije to uniwersum. A jednak przyszedł Wollodrïn od Lost in Time i pozamiatał. Pierwszy tom tej epickiej przygody składa się z pięciu rozdziałów, które z kolei przekładają się na trzy główne wątki. Zatem omówię je teraz po kolei:

Poranek popiołów – fenomenalny początek, spotykamy naszych bohaterów w lochu, gdzie czekają na egzekucje. Jednakże okazuje się, że są w czepku urodzeniu, ponieważ niejaki Gast z księstwa Regonem postanawia ich wynająć do brudnej roboty. Przy okazji organizuje też epicką ucieczkę z więzienia. Zadanie jest proste w założeniach. Trzeba udać się na ziemię orków i uratować dziedziczkę jednego z rodów. Jednakże, jak to w życiu bywa, wszystko po drodze się komplikuje. Na przykład nasi biedni bohaterowie, kompletnie przypadkiem lądują w samym środku bitwy!

Konwój – w tej opowieści doszło do rozdzielenia bohaterów z Poranka popiołów i obserwujemy dalsze losy jednej z głównych postaci oraz nowego protagonisty, który przewinął się we wcześniejszym rozdziale. Opowieść koncentruje się na ochronie konwoju grupy wyznawców Ernöna (co ciekawe, to tacy ichniejsi Amisze!). Niestety nasza dwójka bohaterów podejmuje fatalną w skutkach decyzję i po zapasy zachodzi do Ergon Hel, miasta, w którym rozpęta się piekło…

Ten, który śpi – dla odmiany ta opowieść nie łączy się nijak z poprzednimi historiami. Koncentrujemy się tu na postaci młodego krasnoluda, który postanawia się udać do podziemnej zakazanej krainy, aby zdobyć kwiat dla uroczej dziewczyny…

Cała recenzja:
https://ostatniatawerna.pl/mission-impossible-w-wersji-fantasy-recenzja-komiksu-wollodrin-t-1/

Mam w kolekcji trochę komiksów fantasy, ale do tej pory jeśli chodzi konkretnie, o takie typowe high fantasy z elfami, orkami i krasnoludami itd., absolutnie najlepsze były dla mnie powieści graficzne ze Świata Akwilonu. I po kilku fenomenalnych tomach wydanych w tym roku z tego cyklu, absolutnie nie byłem przygotowany na to, że cokolwiek przebije to uniwersum. A jednak...

Ach, jak ja kocham fantastykę! Uwielbiam elfów o ich dumnych, pełnych tajemnic spojrzeniach, krasnoludów z ich upartą odwagą, orków, którzy okazują się czymś więcej niż bezmyślnymi hordami, i ludzi - różnorodnych, pełnych słabości i niespodziewanej szlachetności. Kiedy trafiam na komiks, który oddaje ten klimat z prawdziwą pasją, czuję się jak w domu. I właśnie tak jest z „Wollodrïn”.

Ten pierwszy tom zbiorczy to czysta, nieskrępowana, epicka frajda z fantasy w najczystszej postaci! Jest przygoda, jest magia, krew, wielkie emocje i piękne krajobrazy. Od pierwszych stron czuć, że to opowieść tworzona z rozmachem i serduchem a świat jest tak barwny i żywy, że człowiek ma ochotę spakować plecak i do niego wskoczyć.

Fabuła prowadzona jest trzema wątkami i każdy z nich ma w sobie coś absolutnie wciągającego. Pierwszy to drużyna skazańców wysłanych na samobójczą (no dobra, „prawie” samobójczą) misję na terytorium orków. Wolność i złoto w zamian za odnalezienie porwanej spadkobierczyni? Brzmi jak układ z diabłem i dokładnie taki klimat tu czuć! Drugi wątek śledzi losy dwóch twardych jak skała najemników eskortujących pobożnych osadników przez dzikie ziemie, gdzie niebezpieczeństwo czai się dosłownie wszędzie. A trzeci? Młody krasnolud zakochany po uszy schodzi w zakazane podziemia po rzadki kwiat dla ukochanej. Romantycznie? Owszem. Ale też niebezpiecznie! I właśnie w tym tkwi siła – w bohaterach, ich relacjach i emocjach, które są w centrum historii, nawet przy potworach i magii.

A rysunki? błagam. To jest wizualna uczta. Piękne krajobrazy, dynamiczne sceny walki, wszystko dopracowane, szczegółowe, soczyste. To jeden z tych komiksów, przy których regularnie zatrzymujesz się, żeby po prostu popatrzeć. I zachwycić się. I jeszcze raz popatrzeć. I znów zachwycić się. I tak w kółko!
I wiecie co? Czytałam to jednym tchem. Ani przez sekundę się nie nudziłam, a 282-stronicowy komiks zniknął szybciej, niż się spodziewałam.

Dlatego z czystym, rozemocjonowanym sercem polecam „Wollodrïn”. Bo to piękny, epicki, pełen pasji powrót do korzeni gatunku!

Ach, jak ja kocham fantastykę! Uwielbiam elfów o ich dumnych, pełnych tajemnic spojrzeniach, krasnoludów z ich upartą odwagą, orków, którzy okazują się czymś więcej niż bezmyślnymi hordami, i ludzi - różnorodnych, pełnych słabości i niespodziewanej szlachetności. Kiedy trafiam na komiks, który oddaje ten klimat z prawdziwą pasją, czuję się jak w domu. I właśnie tak jest z...

To jest ten przypadek gdy liczysz na porządne fantasy, a dostajesz porządne fantasy i dużo więcej. Mogę się mylić, ale chyba nikt nie reklamuje albumu "Wollodrïn" jako doskonałej hybrydy gatunkowej? Zacznę natomiast od tego. ze to najlepsza niespodzianka na koniec roku.

Fantasy? Tak, ale fantasy jako ubranie wierzchnie. Tutaj wszystko jest oczywiście podyktowane pod ten znany anturaż. Od bestiariusza, przez ciąg archetypicznych charakterów, po znajome scenerie. Elfy, orki, gobliny, krasnoludy, są wszyscy.

Czytelnik wertuje "Wollodrïn", widzi kadry z "Wollodrïn", zna zarys opowieści z wydawniczej notki, a w trakcie lektury? To przecież western, horror i co tam jeszcze najlepszego znajdziesz ze swoich ulubionych gatunków.

To również opowieść epizodyczna, świetny serial rozpisany na wiele ról. A zaczyna się od "Poranka popiołów", pierwszej części i podjęcia misji przez grupę desperatów osadzonych w jednym lochu. Tak, w tym jednym dusznym miejscu znalazła się niezła grupa zabijaków, każdy z innej parafii, każdy osadzony za inne przewinienia. Ale mają szansę uniknąć stryczka. Muszą tylko odnaleźć porwaną dziewczynkę. Za kidnaping odpowiedzialne są orki, a orki w tym świecie grasują na rubieżach. Ich klany z reguły trzymają się z dala od ludzkich osad, pomimo tego że ludzie zapuszczają się coraz głębiej i coraz dalej zakładają swoje farmy i budują miasta. Rozpoznajesz już pewien schemat?

Zatem są osadnicy, są konwoje zaprzężone w woły. To pionierzy tych ziem. Jest cały ten znajomy krajobraz. Czy orkowie, ich społeczność, kultura (wioski, tryb życia, rytuały, hierarchia, w końcu podział na różne plemiona) są zbudowane na obrazie rdzennych mieszkańców Ameryki? Może brzmi to osobliwie, ale trudno uciec od tego przeświadczenia. I cała reszta też się zgadza. Zatem western i Dziki Zachód to podłoże "Poranka popiołów". I gdy szybko przestawiłem się na te tryby, komiks okazał się tą wspaniałą (a już na starcie było dobrze) niespodzianką.

Jednak autorzy idą dalej, nie zatrzymują się na westernie. Skoro bowiem zaprzęgli ten podstawowy gatunek pod swoją opowieść fantasy, można brnąć dalej, prawda? Prawda. Nie będę już więcej odkrywać, ale im dalej, tym lepiej. Horror i znowu western (tutaj gwarantowany zawrót głowy w "Konwoju"),przygoda, wspaniale nakreślone postaci i relacje. A finałowy odcinek to "Ten, który śpi" i wyraźny vibe od tandemu Rosiński & Van Hamme. I są tu prawdziwe emocje (w całym albumie) wynikające z tego, że zaczynasz lubić bohatera, ale nie powinieneś się do niego przyzwyczajać. Dlaczego? Bo "Wollodrïn" to brutalny świat, a David Chauvel (scenariusz) i Jérôme Lereculey (rysunki) potwierdzają to na każdym kroku. Ta Twoja ulubiona postać z pierwszych stron, kilkanaście plansz później może już być skrócona o głowę. Brutalne, ale w treści bardzo wiarygodne i uczciwe.

Album narysowany przez Jérôma Lereculey'a prezentuje się cudnie i jest w swojej estetyce inspirowany średniowieczem. Do tego dochodzi pełna paleta barw, dynamiczne sceny, artysta nie ucieka a wręcz rozsmakowuje się w brutalnych aktach. Odcięte głowy, przebite ciała, sekwencje są pełne przemocy, warto przy tej okazji przypatrzeć się szczegółom. Lereculey potrafi zadbać o to, by wypełnić ciasne kadry po brzegi. Rysunek to też trochę nordycki klimat, a ze względu na swoją atmosferę rzeczywiście niekiedy bliski "Thorgalowi". Warto też docenić szczegóły, które wychodzą z kreski Lereculey'a - ornamenty na zbrojach, struktury drewna, faktury tkanin. Artysta często daje wgląd w szersze panoramy, to bardzo dobrze podkreśla pewien charakter epickiej przygody.

"Wollodrïn" jako seria fantasy nie skupia się na jednej misji. To seria przygód w brutalnym świecie, w którym egzystują różne rasy. Zaznaczone są napięcia między nimi. Ludzie, jak zwykle, szufladkują innych. Trudno nam wyjść z tych uproszczeń. Orki na przykład są według ludzi zawsze okrutne, ale akcja w komiksie nie raz zweryfikuje te poglądy. To opowieść o wyrzutkach, o moralnych wyborach, przyjaźni i trudnych uczuciach w świecie pełnym przemocy. David Chauve w świecie heroicznego fantasy pokazuje zatem cały szereg dramatów. Pełna satysfakcja.

To jest ten przypadek gdy liczysz na porządne fantasy, a dostajesz porządne fantasy i dużo więcej. Mogę się mylić, ale chyba nikt nie reklamuje albumu "Wollodrïn" jako doskonałej hybrydy gatunkowej? Zacznę natomiast od tego. ze to najlepsza niespodzianka na koniec roku.

Fantasy? Tak, ale fantasy jako ubranie wierzchnie. Tutaj wszystko jest oczywiście podyktowane pod ten...

Album rozpoczyna się od historii, koncentrującej się na skazańcach z celi XXVII wysłanych na samobójczą misję uratowania dziedziczki z rąk Orków. Fabuła jest klasyczna w swojej konstrukcji, przypominając najlepsze wzorce tolkienowskiej epiki. David Chauvel nie jest jednak tylko biernym powielaczem sprawdzonych schematów. Wprowadza on do opowieści własne, oryginalne niuanse. Od tajemniczego motywu zleceniodawców przez zdradę, nieprzewidywalne zwroty akcji, kończąc na dość złożonych relacjach między bohaterami. Chauvel nie waha się tu na przykład eliminować postaci, nawet tych, które wydają się kluczowe, aby tylko zaskoczyć odbiorcę i wprowadzić fabułę na nowy poziom emocji.

Wielką siłą komiksu są postacie i ich psychologia. Każdy z nich skrywa sekrety, ma swoją przeszłość i motywacje, które powoli odsłaniane są w dobrze umiejscowionych retrospekcjach. Nadaje to scenariuszowi realistycznej głębi i sprawia, że czytelnik naprawdę mocno angażuje się w ich los.

Podobna złożoność dotyczy tu przedstawionego świata, który unika klisz fantasy. Najlepiej widać to na przykładzie orków, którzy nie są przedstawieni jako bezmyślne stwory, a rasa mająca swoją głębie. Złożoność polityczna i moralna szybko zastępuje tu więc czarno-białe podziały, tworząc świat, który cały czas się tu odkrywa.

Do zalet albumu należy również zaliczyć sporą różnorodność komiksu. Podczas gdy pierwsza opowieść to kwintesencja klasyki fantasy, druga przybiera znacznie mroczniejszy charakter (wręcz z elementami grozy),a trzecia jest zaś bardziej przygodą z lekką nutką humoru. Lektura prawie 300-stronicowego tomu jest więc dynamiczna i czyta się go jednym tchem....

https://popkulturowykociolek.pl/wollodrin-tom-1-recenzja-komiksu/

Album rozpoczyna się od historii, koncentrującej się na skazańcach z celi XXVII wysłanych na samobójczą misję uratowania dziedziczki z rąk Orków. Fabuła jest klasyczna w swojej konstrukcji, przypominając najlepsze wzorce tolkienowskiej epiki. David Chauvel nie jest jednak tylko biernym powielaczem sprawdzonych schematów. Wprowadza on do opowieści własne, oryginalne niuanse....