Pięć Krain. Taka sama drapieżność

Ziemie Ogona Tom 2: Białe Twarze. Lubię serię Świat Akwilonu, więc z chęcią sięgnąłem po ten tytuł. Wiedziałem, że będzie dobrze… ale nie spodziewałem się, że aż tak dobrze! Już po kilku pierwszych stronach wiadomo, że to będzie uczta dla oczu. Ilustracje są przepiękne, barwne, nasycone szczegółami, momentami aż kipiące od klimatu. Raz mroczne i niepokojące, innym razem bajkowe i magiczne – zawsze jednak z rozmachem i sercem. Naprawdę można się w tych planszach zatopić. No i te pejzaże! Sama fabuła jest dość prosta, ale ma w sobie sporo uroku. Główna bohaterka, Itome, ucieka przed pożarciem przez wrogie plemię Spiłowanych Zębów (tak, to ludożercy) i przypadkiem trafia na magiczną maskę. Zakłada ją, żeby ratować skórę i tak zaczyna się jej przygoda. Duch maski okazuje się jednak nie być zbyt przyjazny, więc Itome musi wyruszyć w podróż, by się od niego uwolnić. Towarzyszą jej barwni, zaskakujący kompani, a całość ma w sobie coś z baśni i przygodówki w starym dobrym stylu. Nie ma tu może rewolucyjnej historii, ale to wcale nie przeszkadza. Ten komiks broni się atmosferą, bohaterami i oprawą wizualną. Czyta się go lekko, przyjemnie, z uśmiechem na twarzy. Komiks ten to taka mała perełka. Prosta, ale piękna. Bajkowa, ale nie infantylna. Jeśli lubicie komiksy z klimatem, które potrafią oczarować samym rysunkiem – koniecznie sprawdźcie. Rewelacja. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DPiaEz_DBKt/?igsh=NTZ5Nml4OHM4ZDk2

Orki i Gobliny Tom 4 Sa’ar. Od czasu do czasu lubię sobie wrócić do Świata Akwilonu. Jest to bardzo przyjemna seria komiksów fantasy. Większość tomów prezentuje dobry poziom, oczywiście zdarzają się zarówno perełki jak i czasem gorsze tomy. Ten należy do tych przyzwoitych. Większość historii zawartych w tej serii to opowieści dobrze znane, ale dostosowane do tego całkiem rozbudowanego uniwersum. Nie inaczej jest w tym tomie. Fabuła to takie połączenie Ojca Chrzestnego z Człowiekiem z Blizną, tyle że z goblinami w rolach głównych. Tytułowy bohatera jest zwykłym rybakiem ale w wyniku pewnych zawirowań dostaje się do Miasta Mieszańców, gdzie dzięki swojemu sprytowi pnie się w górę hierarchii organizacji przestępczych. Fabularnie jest naprawdę przyzwoicie, choć w pewnym momencie intryga jest tak przekombinowana, że staje się mocno niewiarygodna. Trochę też brakuje większego przywiązania do postaci, większość pada tutaj szybciej niż się pojawia 😉 Styl wizualny jest spójny z opowieścią i całkiem klimatyczny. Spora ilość detali zdobi kolejne karty komiksu, jest dobrze. Polecam, przyzwoity tomik, choć do najlepszych z tej serii sporo mu brakuje. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: lukkegeek https://www.instagram.com/p/DGky0kKs7g4/?igsh=MWEwemF3cXc1NTJlYg==

Świat Akwilonu: Magowie Tom 3 Altherat to kolejna porcja mrocznej, intrygującej porcji fantasy, w której magowie, królowie i zdrady mieszają się w niebezpiecznym tańcu. Tym razem na pierwszy plan wysuwa się Altherat – nekromanta z przymusu służący królowi Goddrikowi. A trzeba przyznać, że to władca mający więcej ambicji niż rozumu. Marzy o podboju całej Yrlanii, a żeby to osiągnąć, wikła się w coraz bardziej ryzykowne sojusze i wojenne manewry. Altherat, choć wierny królowi, wcale nie jest ślepy na to, co się wokół niego dzieje. Lawiruje pomiędzy spiskami i zdradami niczym wąż, starając się coś ugrać dla siebie, a niektóre jego decyzje wynikają bardziej z chorej, destrukcyjnej miłości niż z chłodnej kalkulacji. Brzmi znajomo? Skojarzenia z serialem Ród Smoka z HBO są jak najbardziej na miejscu. Tutaj też królują intrygi, manipulacje i emocjonalne rozgrywki, które często mają większe znaczenie niż same bitwy. Fabuła może nie jest aż tak epicka jak w innych tomach Świata Akwilonu, brakuje tu kilku większych wątków i szerszego spojrzenia, ale za to wciąga jak bagno. To historia gęsta od napięcia, gdzie każdy dialog i spojrzenie ma znaczenie. Postacie są napisane świetnie – złożone, niejednoznaczne, a przez to bardzo ludzkie. Na ogromny plus zasługują też ilustracje, które idealnie oddają klimat zimnych i surowych komnat zamków. Całość ma w sobie ten chłodny nastrój, który idealnie pasuje do historii. To kolejny mocny punkt w uniwersum Akwilonu. Może nie jest to najbardziej widowiskowa część cyklu, ale zdecydowanie jedna z bardziej emocjonalnych i pełnych politycznego napięcia. Polecam! Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DQBYbFYjApr/?igsh=Z29vMno4NHFlaHRv

Kolejny tom przyniósł jeszcze więcej emocji. Wyczuwalne jest narastające napięcie i cisza przed burzą, która wprost musi się prędzej czy później rozpętać w pełni po decyzjach i błędach poszczególnych bohaterów. Z każdym tomem wkręcam się bardziej i ponownie jestem pełna bardzo pozytywnych wrażeń - polecam!

Z sentymentu sięgam po kolejne nowe odsłony kultowego komiksu. Wiem, że nie ma co ich porównywać do serii Janusza Christy, która była niesamowita. Kontynuacja „Nowe Przygody” o wiele lepsza niż „Opowieści z Mirmiłowa”. 1. Zbójcerze. Oferma Wielki (Kto będzie nowym strasznym Hegemonem) Ciekawy scenariusz M. Kura, świetne rysunki S. Kiełbusa jak oryginał - 9 2. Mirmił. Dymisja (jak trudno być Kasztelanem, a jeszcze trudniej nie być) Ciekawy scenariusz M. Kura, dość dobre rysunki J. Skrzydlewskiego - 6 3. Kajko. Stażysta Jagi (czary mary i wielka miłość, chociaż krótka) Fajny scenariusz M. Kura, w miarę dobre rysunki M. Kani - 6 4. Łamignat vs Król Artur (jak zakończy się poszukiwanie świętego Graala) Interesujący scenariusz M. Kura, ale słabiutkie rysunki M. Bednarczyka - 4 5. Miluś. Dzika Lubawa (jak skończy się kłótnia małżonków) Tragiczny scenariusz i jeszcze gorsze rysunki T. Samojlika - 2 6. Jaga. Legowisko Kikimory (próba poprawienia turystyki) Dobry scenariusz M. Kura, ale rysunki Bedu mało czytelne - 4 7. Mirmił. Koszmar Mirmiła (kogo tak zaciekle broni Mirmił w koszmarze) Dobry scenariusz M. Kura, dobre rysunki K. Wykurz, ale za krótkie - 5 8. Wit i Łamignat. Gwiezdny rozbójnik (rabować podróżnych można wszędzie) Świetny scenariusz M. Kura, dobre rysunki M. Fijała - 8 Historie warte polecenia to pierwsza i ostatnia, pozostałe do zapomnienia. Ogółem komiks dobry, ale liczyłem na więcej.

Kolejny przewrót i kolejne intrygi, które okazują sięgać dalej,. niż można się początkowo spodziewać. Sztylety są wbijane w3 plecy ustawicznie, a każdy walczy o sój interes, nawet jeśli przykrywa to myślą o większym dobru. Ten brutalny świat jest opisany znakomicie i przejmująco, nie sposób się nie zaangażować i przeżywać kolejnych zdrad czy zdarzeń. Gorąco polecam!

Nawet dość dobry tom. Jak zwykle bogowie i półbogowie wykorzystują go aby, dokonał czegoś niemożliwego dla śmiertelnika. Przyczepić się można do sposobu w jaki załatwił sobie przejście u nowej strażniczki kluczy. Nielogiczny i kiepski. Ale końcówka nawet zaskakująca z tym dzieckiem.

Smakuję różnych form literackich. Tym razem kryminał w formie komiksu na podstawie książki pisanej. Czyta się bardzo szybko, czcionka w okienkach dialogowych to kapitaliki. Grafika stonowana, szaro niebiesko brązowa, nie oddaje dzikiej przyrody wyspy Reunion. Postacie o dość wyrazistych, czasem przerysowanych twarzach, ale to chyba cecha wyróżniająca komiksów. Twarda, ale ładna okładka, duży format i gruby błyszczący papier czyni książkę bardzo ciężką. Fabuła bez fajerwerków, ot zniknięcie, pościg i odnalezienie.

Ziemie Ogona to naprawdę miłe zaskoczenie i powiew świeżości dla całego uniwersum Świata Akwilonu. Tym razem dostajemy historię bardziej baśniową, ale niepozbawioną brutalności, do jakiej seria już nas przyzwyczaiła. Bohaterem tomu jest mały Ubu z plemienia Kulu, którego rodzina zostaje brutalnie wymordowana przez krwiożercze goryle Togu. Chłopiec, kierowany pragnieniem zemsty i nadzieją, wyrusza w podróż do swoich bóstw – czerwonych elfów zamieszkujących odległy krater wulkanu. Fabuła jest dość prosta, ale ma świetny klimat przygody i potrafi zaskoczyć. Na szczególną uwagę zasługuje kontrast między ciepłymi, rodzinnymi momentami a nagłymi, brutalnymi wydarzeniami – sprawia to, że historia nie jest jednowymiarowa. To po prostu dobra, wciągająca zabawa. Do tego dochodzą bardzo udane ilustracje oraz zróżnicowane scenerie, które cieszą oko i świetnie budują klimat tego świata. Krótko mówiąc – przyjemny tomik, który warto sprawdzić, nawet jeśli nie zna się jeszcze całej serii. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTr3BU5jAeV/?igsh=em1qampvcXc4dTlh

Świat Akwilonu: Elfy Tom 11 Kastennroc. Jedenasty tom Elfów stanowi bezpośrednią kontynuację historii rozpoczętych w tomach 1 i 6, skupionych wokół konfliktu Niebieskich Elfów z nekromantką Lah’są. Scenarzyści tym razem rozszerzają skalę opowieści, wprowadzając do fabuły zarówno ludzi, jak i Redwina — dobrze znanego czytelnikom z cyklu Krasnoludy. Dzięki temu album przybiera formę pełnoprawnego crossoveru, w którym różne linie fabularne Akwilonu zaczynają się aktywnie splatać. Głównym punktem tomu jest oczywiście monumentalna batalia. Starcie zostało przedstawione z rozmachem, który powinien usatysfakcjonować fanów epickiej fantasy. Trzeba jednak zaznaczyć, że choć konflikt eskaluje do imponującej skali, sama struktura opowieści pozostaje otwarta — album wyraźnie przygotowuje grunt pod dalsze rozwinięcia w kolejnych odsłonach cyklu. To rodzi pewne wątpliwości: Czy Świat Akwilonu potrzebuje tak mocnego łączenia poszczególnych serii? Z jednej strony integracja daje szansę na budowę większej narracji, z drugiej odbiera kolejnym tomom ich dotychczasową samowystarczalność. Nie każdy czytelnik będzie entuzjastycznie nastawiony do tego kierunku. Warstwa graficzna, zgodnie z tradycją cyklu, trzyma bardzo wysoki poziom. Ilustracje są szczegółowe, dynamiczne i świetnie oddają skalę konfliktu. Co ciekawe, najlepiej wypadają nie sceny bitewne (choć te są na poziomie) lecz otwarcie albumu. Początkowe partie mają wyjątkowo gęsty, sugestywny klimat, który skutecznie buduje nastrój i ostatecznie okazuje się najbardziej pamiętnym elementem tomu. Kastennroc to solidna odsłona serii, atrakcyjna wizualnie i ważna fabularnie, choć niepozbawiona pewnych wad. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DSzku7HDAse/?igsh=MTMxc29tNXF2czJ6dQ==

Wojny i smoki. Bitwa o Anglię Jest to rzecz niewielkich rozmiarów (zaledwie 64 strony),co jest zarówno zaletą, jak i wadą. Zaletą, bo czyta się tę pozycję szybko, jednorazowo, czemu sprzyjają wartka akcja oraz dynamiczne ilustracje. Wadą, bo taka to właśnie jest historia: szybka i jednorazowa, która ledwie się zaczęła, a już kończy, przez co ciężko jest zżyć się z bohaterami, którzy skądinąd wykreowani są poprawnie, lecz bez większego pogłębienia ich osobowości oraz motywacji. Innym problemem wynikającym z objętości, jest kwestia światotwórcza. Wiadomo, iż smoki istnieją, że służyły ludziom już w trakcie Pierwszej wojny światowej, lecz nie wiadomo, skąd właściwie się wzięły. Czy są sztucznymi tworami stworzonymi w laboratoriach, czy też ich istnienie zostało w pewnym momencie odkryte? A jeśli tak, to w którym momencie historii? Mam jednak nadzieję, że odpowiedzi na te pytania znajdę w następnych częściach. Inną kwestią, która wprawia mnie w konfuzję, jest to, do kogo ta pozycja jest skierowana. Z jednej strony pojawiają się tu dosyć drastyczne kadry przedstawiające smoki rozszarpujące się nawzajem, oprócz tego sporadycznie pojawiają się przekleństwa oraz spożywanie alkoholu (które jest jednakowoż jednoznacznie potępiane),lecz z drugiej strony głównym bohaterami jest dwoje dzieci, a narracja jest momentami przesadnie patetyczna. Pomijając jednak te kwestie, jest to po prostu wartka, akcyjna historia z efektownymi przedstawieniami smoków, a przecież to dla smoków większość czytelników po nią sięgnie. Choć pierwsza część mnie nie zachwyciła, to jednak zamierzam przy stosownej okazji sięgnąć po następne części.

Najbardziej zachwyciła mnie tu kreska, jakże charakterystyczna dla tego autora. Sama opowieść to dość tradycyjna historia fantasy, ze smokami, podstępem zdobytym tronem i walką o władzę. Wrażenie robią także istoty, których do tej pory w żadnym uniwersum nie miałem okazji poznać. Jeśli szukacie szybkiej lektury na przyjemny wieczór, zdecydowanie warto sięgnąć po "Smoczą Krew" - powinna Wam zająć nie więcej niż 1-2 godziny. Moją pełną recenzję znajdziecie tutaj - https://ostatniatawerna.pl/przeznaczenie-smoczej-ksiezniczki-recenzja-komiksu-smocza-krew/

Przeczytałem sporo komiksów ze Świata Akwilonu, kilka jeszcze czeka w swojej kolejce, ale staram się być w miarę na bieżąco. Jest to świetna seria fantasy, która pomimo wielu zalet nie grzeszy przesadną oryginalnością. I niespodziewanie tom ósmy serii Krasnoludy autentycznie mnie zaskoczył. Po prostu nie spodziewałem się, że pojawi się krótkonogi egzorcysta. Wprowadzenie elementów religijnych do Akwilonu okazało się strzałem w dziesiątkę. Albowiem Sriza jest wyjątkowo charyzmatycznym kapłanem. Jego kazania trafiają prosto do zatwardziałych krasnoludzkich serc. Jednak najważniejsze, że potrafi wypędzać cienie, czyli po prostu demony. W główną treść fabuły wpleciono retrospekcję opowiadające o treningu Srizy. Na szczęście dość płynnie przeplatają się z głównym wątkiem, przez co nie miałem poczucia aż takiej wtórności względem wcześniejszych tomów Krasnoludów mocniej skoncentrowanych na tematyce szkolenia. Zaangażowałem się w tę historię, choć w teorii to jedna z wielu opowieści o walce dobra ze złem, ale jednak za sprawą charyzmatycznego krasnoluda egzorcysty z ciekawą przeszłością, po raz kolejny wsiąkłem w Świat Akwilonu. Z ciekawostek mamy tu nawiązanie do wcześniejszej części poświęconej Bractwu Świątyni, bo pojawia się sam protagonista tamtego tomu, ale jest wprowadzony w taki sposób, że spokojnie można czytać ósmy tom bez znajomości trzeciego. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/krasnolud-egzorcysta-recenzja-komiksu-swiat-akwilonu-krasnoludy-sriza-z-bractwa-swiatyni-t-8/

Ora, to mała elfka wychowana przez wodza jednego z orkowych klanów. Gdy zostaje pełnoprawnym wojownikiem, zgodnie z tradycją wyrusza wypełnić swą rekmę (zobowiązanie),którym w jej przypadku jest pomszczenie swego ojca krwi (elfa). Skąd wie, na kim ma się mścić, skoro własnego elfiego imienia nie pamięta? Tego nie wyjaśniono. W międzyczasie do wybrzeży Tarasconu przybywa statek z martwą załogą... Tak na wyspę ludzi, orków i elfów przybywa mroczna zaraza w postaci ghuli. Pomimo małego potknięcia z brakiem wyjaśnienia, na kim Ora (Sybila) ma dokonać zemsty, komiks ten uważam za bardzo dobry, a to dzięki orkom :)

Jest lepiej niż w 1 tomie ale wciąż mocne 6,5. Modele postacie wydają się bardziej dopracowane niż w poprzednim tomie ale to wciąż nie jest poziom serialu. Historia opowiadania tym razem jest... mało ciekawa. Dialogi słabe. Żartów nie ma. Jakieś mitologii świata przedstawionego też brak. Nie wiemy skąd, co i po co oprócz powodów celu głównego. Bardzo mało scen walki, mniej niż w pierwszym tomie. Następnego dnia się zapomni, że w ogóle się o czym była historia. Na plus wprowadzenie Pike oraz Percyego.

Bardzo dobra pozycja. Plusem jest to ze auto wszystko wyjaśnia. Często wraca tak ze y czytelników zrozumiałem i sie nie pogubił. Ale tom 4 męczący. Połowa to podsumowanie. Rysunki oldscholoowe i trochę brak dynamiki. Warto posiadać w kolekcji. Oceniam wszystkie tomy na bardzo dobre.

Trzeci tom Friday, zamyka opowieść o młodej detektywce w sposób definitywny — niestety nie do końca satysfakcjonujący. Choć wszystkie wątki zostają rozwiązane, to sposób, w jaki się to odbywa, może budzić mieszane uczucia. Detektywistyczna atmosfera, która w poprzednich tomach budowała klimat opowieści, w tym finałowym rozdziale zostaje nieco zepchnięta na dalszy plan przez baśniowe i fantastyczne elementy. Owszem, one zawsze były częścią świata Friday, ale tym razem wydają się dominować — przez co znika gdzieś ta kameralność i napięcie, które wcześniej działały tak dobrze. W dodatku autorzy wrzucili tu trochę za dużo nowych wątków. Zamiast wzbogacić historię, wprowadzają one chaos i odciągają uwagę od głównego śledztwa, prowadząc fabułę w dość dziwne i momentami mało wiarygodne rejony. To wszystko sprawia, że końcówka, choć przygodowa i dynamiczna, nie robi aż takiego wrażenia jak wcześniejsze tomy. Na szczęście warstwa graficzna nadal trzyma bardzo wysoki poziom. Ilustracje idealnie pasują do młodzieżowego tonu serii — są stylowe, wyraziste, ale nieprzesadzone. Świetnie współgrają z opowieścią i pomagają utrzymać lekki, przygodowy klimat, nawet gdy fabularnie robi się gęsto. Podsumowując: Friday, tom 3 to wciąż solidna część dobrej serii, choć zakończenie wypada raczej przeciętnie. Dla tych, którzy pokochali wcześniejsze tomy, to lektura obowiązkowa. Całość serii zdecydowanie warto poznać. Komiks możesz zobaczyć na moim instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DKOvK1VMVMW/?igsh=MW9zb3RtbzlnZ21jNA==

Byłem przy lekturze "Excalibura" jak Bastian, który nie mógł oderwać się od skradzionego (na chwilę!) egzemplarza "Niekończącej się opowieści". Znowu miałem kilkanaście lat i znowu kroczyłem tymi pięknymi fantastycznymi ścieżkami. A wracając na rodzime poletko, to "Excalibur. Kroniki" w 2025 roku czyta się tak dobrze jak "Thorgala" w latach 90. Skąd takie poniekąd osobliwe porównanie? Oczywiście nie łączę tych dwóch komiksów tylko ze względu na ich przynależność gatunkową. Oba to wszak fantasy z wyrazistymi postaciami, rozległe w krajobrazie, ale zwarte jeżeli chodzi o bohaterów, zawsze blisko emocji. Wprawdzie "Thorgal" był bardziej pojemny (elementy sci-fi, mitologie nordyckie),ale atmosfera, narracja, sposób prezentacji akcji, to wszystko przypomina mi Excalibur. Kroniki. Poczułem to, chociaż "Thorgala" czytałem ostatnio dekadę temu. I przy tej podobnej atmosferze, którą udało się stworzyć w komiksie, autorzy Alain Brianowi (rysunki) i Jean-Luc Istinowi (scenariusz),opowiedzieli o wszystkich trudach Merlina. Tak, ten legendarny czarodziej, który pochodzi jeszcze ze starego porządku, pragnie tylko jednego, chce by Brytania była jedną zespoloną krainą (tak w armii jak i pod władaniem jednego króla). Zadanie ma Merlin trudne, bo rządzą tu różni władcy, a wysłannicy Avalonu nie mają tyle siły przebicia co choćby Patrycjusz, zbrojne ramię chrześcijaństwa i wysłannik Rzymu w jednej osobie. Fascynujące są to opowieści i genialnie rozrysowane sceny, które potrafią poruszyć. Ten moment, gdy Merlin przedziera się przez piktów z niemowlęciem na ramieniu. Albo te nasączone emocjami kadry z próbą wyjęcia Excalibura, który może dać swojemu właścicielowi prawdziwą władzę. Są to sekwencje epickie z dużym dramatycznym ładunkiem i niekoniecznie o epickim rozmachu. Tu nie chodzi bowiem o te największe bitwy, wymiar kolosalny w podejściu do ilustracji, a właśnie rasowy storytelling oparty o legendy arturiańskie, wyrazistych bohaterów i detale w ujęciu emocji. Czuć tu bardzo stawkę, czuć też mocno te momenty, które mogą tworzyć fundamenty pod nowe realia w Brytanii. Nie zawsze jednak wszystko idzie po myśli Merlina i jego towarzyszy, fabularnie komiks ma sporo tragicznych zwrotów akcji. To również dostarcza sporych emocji. To fantasy bez nadmiernego politykowania i ze sporą ilością mitologii. Świetny komiks, ładnie narysowany, z najlepszymi momentami gdy Merlin okazuje się być bohaterem mądrym, odważnym, ale też silnym i tym, który posiada prawdziwą moc. To też komiks, który z szacunkiem i wyczuciem podchodzi do legend arturiańskich. Czytelnicy przyzwyczajeni do znanych motywów, mogą być zaskoczeni. Autorzy zdecydowali się na kilka nowych interpretacji. Ale to przecież zawsze były tylko legendy, mogli więc pójść nowymi ścieżkami. Warstwa graficzna natomiast potrafi zbudować atmosferę tajemnicy i napięcia, idealnie współgrając z narracją. Scenariusz i cała historia Merlina, Patrycjusza, Morgany, ale też postaci pobocznych, prowadzony jest konsekwentnie, z dbałością o rytm i dramaturgię. Świetna rzecz i jedna z moich większych komiksowych niespodzianek.

Świat Akwilonu: Orki i Gobliny Tom 5 Pech, Życie potrafi naprawdę solidnie dokopać… a zwłaszcza wtedy, gdy pech masz w pakiecie rodzinnym, przekazywanym z pokolenia na pokolenie. Bohater tego tomu doświadcza tego boleśnie — do tego stopnia, że potrafi nawet… zapomnieć o swojej własnej śmierci. Jak pech to pech! Sam koncept jest świetny i od razu wyróżnia ten album na tle innych. Potem jednak historia stopniowo osiada na bardziej znanych torach. Z intrygującego, lekko absurdalnego pomysłu wchodzimy w klasyczny motyw zemsty, poprowadzony poprawnie, ale już mniej zaskakujący. To taki moment, kiedy czujesz, że komiks mógłby pójść o krok dalej, ale zamiast tego wybiera drogę dobrze znaną i bezpieczną. Za to oprawa wizualna jak zwykle robi swoje. Ilustracje świetnie mieszają klimat szemranych spelun, mrocznych zaułków i lekkich, ,,duchowych” akcentów, które dodają historii fajnego posmaku czegoś nadnaturalnego. Całość ogląda się z dużą przyjemnością. W rezultacie dostajemy niedługi, przyjemny tomik, idealny na jeden wieczór. Nic wielkiego, ale pomysłowy i ładnie narysowany, więc jeśli ktoś lubi Świat Akwilonu, to spokojnie może sięgnąć. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DTDOMZpjAKP/?igsh=NHM1OHB5OWxma3d2

Świat Akwilonu: Elfy Tom 10: Czarny Elf o mrocznym sercu to kolejny przyjemny odcinek solidnej serii fantasy. Tym razem wracamy do Gawyna — elfa, którego znamy z tomu 5 i od razu wrzuceni zostajemy w zupełnie nowe realia. Z mrocznych lasów i bitewnych szlaków trafiamy do miasta pełnego artystów, możnych rodów i przepychu. To środowisko obce dla bohatera, jak i trochę świeże dla samej serii, co działa zdecydowanie na jej plus. Gawyn dostaje zadanie z gatunku delikatnych: ma wyeliminować całą rodzinę królewską. Problem w tym, że pojawia się… miłość. I jak to zwykle bywa, uczucia potrafią wywrócić nawet najlepiej zaplanowaną misję. Sama fabuła może nie zaskakuje, to klasyczne fantasy z obowiązkowym konfliktem moralnym, ale właśnie otoczka, lokacje i atmosfera robią robotę. Dzięki temu czyta się to naprawdę lekko i z uśmiechem. Spiski, intrygi, eleganckie stroje, wysmakowane wnętrza i bohater, który próbuje lawirować między obowiązkiem a sercem. Warstwa wizualna? No, musi wyglądać dobrze i wygląda. Kolorowe kadry, bogate dekoracje, pełne detali stroje i architektura sprawiają, że oko cały czas ma się czego trzymać. To jeden z tych tomów, które po prostu przyjemnie się ogląda. Ładny, solidny, całkiem świeży tomik, który może nie powali nikogo na kolana, ale zdecydowanie oferuje miłą i stylową przygodę. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DRmARUqDDX3/?igsh=MTB1eHlkOWxnencycw==