Siostra

Hej.  Dzisiaj przychodzę z recenzją książki "Siostra "
Miałam okazję ją przeczytać dzięki autorce. Dziękuję bardzo.

Książka opowiada o losach szustki dzieci  o Piotrku, Tomku, , Filipie, Sarze Pawełku i Michale, których życie nie było łatwe i nie zawsze było kolorowo.

Myślałam, że  się nie polubię z tą pozycją. Odrazu zniechęciła mnie Trzcionka. Tak wiem wiem  czepiam się 🤭 . Ale zaczęłam czytać i  byłam zaskoczona. Autorka odrazu przykuła moją  uwagę. Zaczynała się dość niepozornie ale  im dłużej im glębiej się zagłębiałam w historię tym bardziej wczuwałam się w losy dzieci w ich marzenia, pasje, cele w życiu.
Poruszyła mnie historia Piotrka jako dziecko od małego nie miał łatwo to on praktycznie wszystkim się zajmował. Najpierw odeszła matka a za jakiś czas ojciec umiera.
Poruszył mnie również także wątek tożsamości płciowej  z perspektywy małego dziecka. Odrzucenie rówieśnicze a nawet niechęć nauczycieli do dziecka, które musi radzić sobie samo w tym świecie dobrze ,że chociaż ze strony rodziców miał wsparcie.
Polecam ją jeśli lubisz emocjonalne historię, które zostawiają ślad po sobie na długo . To ta książka taka jest.

Hej.  Dzisiaj przychodzę z recenzją książki "Siostra "
Miałam okazję ją przeczytać dzięki autorce. Dziękuję bardzo.

Książka opowiada o losach szustki dzieci  o Piotrku, Tomku, , Filipie, Sarze Pawełku i Michale, których życie nie było łatwe i nie zawsze było kolorowo.

Myślałam, że  się nie polubię z tą pozycją. Odrazu zniechęciła mnie Trzcionka. Tak wiem wiem  czepiam...

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki, którą przeczytałam już chwilę temu ale musiało potrwać, zanim ubrałam w słowa swoje myśli po zamknięciu ostatniej strony.

"Siostra" Doroty Bartnikowskiej (bo o tej książce mowa) to historia, która wciąga i zostaje w głowie jeszcze długo po odłożeniu na półkę. Autorka w mistrzowski sposób splata losy bohaterów - dzieci wpływowej rodziny Frankowskich, Piotrka, który stracił rodziców, oraz Michała, chłopca wrażliwego i transpłciowego, tworząc historię pełną emocji, rodzinnych sekretów i trudnych wyborów.

To opowieść o dorastaniu w cieniu oczekiwań, o tym, jak bliscy potrafią zarówno wspierać jak i ranić. Porusza tematy przemocy, odrzucenia, uzależnień, ale także akceptacji i poszukiwania własnej tożsamości. Mimo trudnych wątków, Bartnikowska prowadzi swoją narrację z empatią i wrażliwością, nie traci przy tym lekkości, która sprawia, że książkę czyta się naprawdę przyjemnie i szybko.

Dla mnie największą siłą "Siostry" jest to, jak autorka pokazuje, że każdy z nas nosi w sobie tajemnice i rany, a prawdziwa bliskość pojawia się tam, gdzie jest przestrzeń na rozmowę i zrozumienie. Cytat, który utkwił mi w pamięci, brzmi: "Babcia zawsze powtarzała, że jak człowiek posprząta przestrzeń, w której żyje, na duszy też robi mu się lżej". To zdanie idealnie oddaje ducha całej powieści - nawet w chaosie życia można znaleźć momenty spokoju i bliskości.

"Siostra" to historia, która bawi, wzrusza i skłania do refleksji. Polecam ją każdemu, kto ceni emocjonalne, pełne niuansów portrety bohaterów i historie, które zostawiają ślad w sercu. A ja osobiście po lekturze czułam, że trochę lepiej rozumiem, jak ważna jest empatia i bliskość w rodzinie, nawet wtedy, gdy relacje są skomplikowane.

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki, którą przeczytałam już chwilę temu ale musiało potrwać, zanim ubrałam w słowa swoje myśli po zamknięciu ostatniej strony.

"Siostra" Doroty Bartnikowskiej (bo o tej książce mowa) to historia, która wciąga i zostaje w głowie jeszcze długo po odłożeniu na półkę. Autorka w mistrzowski sposób splata losy bohaterów - dzieci wpływowej...

Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o książce „Siostra” Doroty Bartnikowskiej, napisałam na Poczytaj ze mną , że uwielbiam powieści, w których losy różnych ludzi splatają się w jeden przejmujący obraz rodziny i dorastania. Czułam, że to będzie mocna lektura. I rzeczywiście, była!

Po przeczytaniu tej książki musiałam dać sobie kilka dni, żeby ochłonąć. To historia niezwykle emocjonalna, trudna i momentami wręcz traumatyczna. Zostawia w czytelniku wiele pytań i refleksji, które nie dają spokoju jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Autorka porusza tematy, o których często się milczy. Pokazuje traumy dzieci i młodych ludzi, tych, którzy zmagają się z odrzuceniem, poszukiwaniem tożsamości, transpłciowością, a także z tym, jak okrutne potrafi być społeczeństwo wobec inności. To jednak tylko część tej opowieści. Dorota Bartnikowska dotyka również innych, równie trudnych aspektów ludzkiego doświadczenia: przemocy seksualnej, uzależnień, żałoby, samotności. Pokazuje, jak różne formy cierpienia mogą się splatać i wpływać na kolejne pokolenia.

W powieści ważne miejsce zajmuje też miłość, ta braterska, siostrzana i rodzicielska. Autorka pokazuje, jak różne potrafią być jej oblicza. Miłość rodzicielska nie zawsze jest łaskawa, czasem bywa wymagająca, raniąca, pełna oczekiwań, z którymi młodzi bohaterowie muszą sobie poradzić sami. Niektóre dzieci są zmuszone zbyt szybko dorosnąć, by udźwignąć ciężar emocji lub sprostać trudnym relacjom w domu.

Choć tematyka jest ciężka, język autorki pozostaje niezwykle przystępny i płynny. Dzięki temu w tę opowieść można się zanurzyć niemal od pierwszych stron. To książka, która boli, ale jednocześnie daje szansę na zrozumienie, siebie i innych.

Nie jest to łatwa lektura, ale z pewnością warta przeczytania. „Siostra” zostaje w pamięci na długo i przypomina, jak ważne jest patrzeć na drugiego człowieka z empatią.

Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o książce „Siostra” Doroty Bartnikowskiej, napisałam na Poczytaj ze mną , że uwielbiam powieści, w których losy różnych ludzi splatają się w jeden przejmujący obraz rodziny i dorastania. Czułam, że to będzie mocna lektura. I rzeczywiście, była!

Po przeczytaniu tej książki musiałam dać sobie kilka dni, żeby ochłonąć. To historia niezwykle...

Siostra” Doroty Bartnikowskiej to poruszająca, wielowątkowa powieść obyczajowa o rodzinie, tożsamości i trudnych wyborach. Autorka z ogromną empatią pokazuje losy kilku bohaterów, których życie splata się na przestrzeni lat 90. i 2000. – każdy z nich mierzy się z bólem, tajemnicami i próbą odnalezienia samego siebie.

Najmocniejszym punktem książki są emocje – autentyczne, intensywne, chwilami wręcz przytłaczające. Bartnikowska nie boi się podejmować tematów tabu: przemocy, odrzucenia czy transpłciowości. Dzięki temu „Siostra” jest lekturą ważną społecznie i głęboko ludzką.

Momentami mnogość wątków może przytłoczyć, ale całość broni się szczerością i dojrzałością przekazu. To mocny debiut, który zostaje w pamięci na długo.

Siostra” Doroty Bartnikowskiej to poruszająca, wielowątkowa powieść obyczajowa o rodzinie, tożsamości i trudnych wyborach. Autorka z ogromną empatią pokazuje losy kilku bohaterów, których życie splata się na przestrzeni lat 90. i 2000. – każdy z nich mierzy się z bólem, tajemnicami i próbą odnalezienia samego siebie.

Najmocniejszym punktem książki są emocje – autentyczne,...

Gdy autorka spytała mnie, czy chciałabym zrecenzować Jej debiutancką książkę, to po krótkim zapoznaniu się z opisem uznałam że warto. Ale chyba nie wiedziałam na co się porywam, bo jest to chyba jedna z najcięższych książek jakie czytałam.

Od razu mówię, książka jest bardzo ciekawa, autorka ma pomysł i doskonały styl, dzięki czemu czyta się to świetnie. Jednak tym czego mi tu zabrakło była... normalność.

Frankowscy, to bardzo bogaci ludzie, a czwórka ich dzieci Tomasz, Filip, Sara i Paweł od urodzenia żyje w dostatku, ale też niemal wojskowym drylu. Każdy musi dać z siebie wszystko by procentowało na przeszłość. Nauka w najlepszych szkołach, języki, nauka gry na instrumentach, zajęcia zgodne z uzdolnianiami - sport, balet, malarstwo. Dzieci są otoczone miłością rodziców, ale cały ich czas wypełniony jest do ostatniej minuty. Frankowscy przyjmują też pod swój dach Piotra, osieroconego wnuka swojej gospodyni, zapewniając mu życie i warunki kształcenia jak własnym dzieciom. Przyjaźń i zaufanie całej rodziny zyskuje także syn jednego z pracowników Michał. No i co, rodzina może dość nietypowa, ale o co chodzi? A o to, że autorka obdarzyła ich taką ilością nieszczęść i traum, że starczyłoby na pięć osobnych opowieści. Mamy tu porzucenia i odrzucenia, alkoholizm i narkotyki, homoseksualizm i transpłciowość, hejt, pedofilię, molestowanie, przemoc w relacji i śmierć. Jak więc ocenić taką historię? Z jednej strony wciąga i z każdą stroną człowiek czeka na to co dalej, z drugiej jest tak ciężka i bolesna że można nabawić się depresji. Zakończenie książki daje więcej zagadek niż rozwiązań ale tym samym sugeruje kontynuację.

Jak dla mnie mylący jest też tytuł książki, bo według mnie tytułowej siostry, czyli Sary było tu najmniej, a autorka skupiła się na męskich bohaterach.

Mimo to zaufam autorce i mam nadzieję że ta opowieść jeszcze się nie skończyła, a drugi tom da bohaterom i czytelnikom nadzieję na happy end.

Gdy autorka spytała mnie, czy chciałabym zrecenzować Jej debiutancką książkę, to po krótkim zapoznaniu się z opisem uznałam że warto. Ale chyba nie wiedziałam na co się porywam, bo jest to chyba jedna z najcięższych książek jakie czytałam.

Od razu mówię, książka jest bardzo ciekawa, autorka ma pomysł i doskonały styl, dzięki czemu czyta się to świetnie. Jednak tym czego...

Usiądź wygodnie, bo dziś będzie długo. Długo i pewnie też ciężko, bo historia, o której chcę opowiedzieć, do łatwych nie należy. Jej lektura doprowadziła mnie do refleksji nad tym, dokąd zmierza nasz świat. Dlaczego doszliśmy do momentu, w którym to, co złe, przyciąga i się sprzedaje. I czy w literaturze istnieje jakiś limit na wykorzystanie zła.
To miała być powieść o dojrzewaniu, o akceptacji. Kiedy autorka zapytała mnie o chęć zrecenzowania tego tytułu, pomyślałam, że wreszcie ktoś napisał książkę, której młodzi dorośli potrzebują. Już po kilku stronach zrozumiałam jednak, że się pomyliłam. I to bardzo.
„Siostra” autorstwa Doroty Bartnikowskiej to literacki debiut. Konstrukcyjnie jest to powieść złożona – podzielona na pięć stref czasowych, a każda z nich składa się z podrozdziałów poświęconych różnym bohaterom. A tych jest naprawdę wielu, podobnie jak ich historii i traum.
W roku 1990 poznajemy rodzinę Frankowskich – dobrze sytuowanych, ambitnych rodziców oraz ich dzieci: Tomasza, Filipa, Sarę i najmłodszego Pawła. Frankowscy to rodzina specyficzna – bogata, nastawiona na sukces, rozwój i perfekcję. Dzieci mają się świetnie uczyć, chodzić na zajęcia dodatkowe i w przyszłości wieść życie na najwyższym poziomie.
Z drugiej strony mamy Piotrka – chłopca dorastającego w skrajnie odmiennych warunkach. Porzuconego przez matkę, zostawionego z uzależnionym od alkoholu ojcem.
Jest też Ania, a właściwie Michał – chłopiec urodzony w ciele dziewczynki, który już w wieku ośmiu lat mówi rodzicom, kim naprawdę jest. Ci przyjmują tę wiadomość z zadziwiającym entuzjazmem i wspierają go w drodze tranzycji.
Jak łatwo się domyślić, losy tych bohaterów w końcu się splatają. Ich relacje rozwijają się – czasem przyjacielskie, czasem romantyczne. Ale tym, co w tej powieści najbardziej uderza, są traumy, z jakimi mierzą się bohaterowie. Ilość zła, jaką autorka włożyła w tę historię, momentami przytłacza.
Nie chcę zdradzać zbyt wiele, bo wiem, że książka zbiera wysokie oceny i z pewnością trafi do wielu czytelników. Wspomnę jedynie, że pojawiają się w niej motywy pedofilii, molestowania seksualnego, homoseksualności, transpłciowości, biedy, alkoholizmu, uzależnień od używek, relacji nastolatka ze starszą kobietą, samobójstwa oraz przemocy fizycznej.
Chcę podkreślić – jestem osobą otwartą i tolerancyjną. Nie ma dla mnie znaczenia, kim ktoś jest ani kogo kocha. Jednak sposób, w jaki autorka pokazuje różnorodność i odmienność, moim zdaniem nie służy tej tematyce. Zamiast oswajać, raczej ją wypacza i przedstawia w krzywym zwierciadle. Czytam sporo książek poruszających wątki LGBTQ+ i nigdy wcześniej nie czułam takiego rozczarowania – nie samą treścią, ale sposobem jej przedstawienia.
Mam wrażenie, że Dorota Bartnikowska chciała zbyt wiele. Miała za dużo pomysłów na jedną książkę. Każda z tych historii mogłaby być osobną opowieścią – i wtedy naprawdę wybrzmiałaby prawda. Tutaj natomiast wszystko jest przerysowane, przepełnione cierpieniem. Brakuje chwil oddechu, światła, dobra. Trauma goni traumę.
Nie mogę jednak odmówić autorce odwagi. Zmierzyła się z tematami, których wielu pisarzy unika. Widać, że chciała poruszyć, wstrząsnąć czytelnikiem i skłonić go do refleksji. Tyle że w tym natłoku bólu zabrakło mi prawdy emocjonalnej, tej cichej, ludzkiej strony cierpienia, która porusza bardziej niż jakakolwiek skrajność.
Krótko mówiąc – „Siostra” nie trafiła do grona moich ulubionych książek. Ale jeśli zdecydujesz się ją przeczytać, z przyjemnością wymienię się z Tobą wrażeniami. Może zobaczysz w niej coś, czego ja nie potrafiłam.

Usiądź wygodnie, bo dziś będzie długo. Długo i pewnie też ciężko, bo historia, o której chcę opowiedzieć, do łatwych nie należy. Jej lektura doprowadziła mnie do refleksji nad tym, dokąd zmierza nasz świat. Dlaczego doszliśmy do momentu, w którym to, co złe, przyciąga i się sprzedaje. I czy w literaturze istnieje jakiś limit na wykorzystanie zła.
To miała być powieść o...

„Siostra” autorstwa Doroty Bartnikowskiej, to książka, którą bardzo ciężko mi dokładnie zdefiniować. Nie jest to według mnie zwykła obyczajówka, bo wyraźnie występują w niej elementy dramatu. Już sam początek intryguje, ponieważ pojawia się wątek kryminalny, który zostaje częściowo wpleciony w opowieść.

Fabuła skupia się na kilkorgu znajomych, których poznajemy na wczesnym etapie ich życia, a następnie razem z nimi przeżywamy wzloty i upadki, momenty ciężkie i te, które determinują kierunek, w którym chcą podążać w życiu. Książka podzielona została na rozdziały opisujące określone lata. Dzięki temu zostajemy osadzeni w konkretnym etapie życia bohaterów.
Chociaż podrozdziały opowiadają o poszczególnych chłopcach, tytułowa siostra od czasu do czasu wplata swoją równie trudną historię.

Każdy z chłopców, których losy śledzimy, przeżywa swoje niełatwe doświadczenia, z którymi musi się mierzyć. Czasem nie jest im łatwo, ale mają wokół siebie ludzi, dzięki którym nie zostają zupełnie sami.

W książce poruszone zostały bardzo trudne tematy m.in. dotyczące przemocy fizycznej i psychicznej, uzależnienia czy tożsamości płciowej. Dochodzą też kwestie związane z oczekiwaniami, jakie stawiają nawet najbliżsi.
Rodzina Frankowskich jest przykładem tego, że pieniądze, wpływy i interesy mają zarówno swoje jasne, jak i ciemne strony. Autorka nie demonizuje, nie narzuca własnej narracji, nie przekonuje do swojej opinii. Zawsze bardzo to cenię.

Lektura była dla mnie momentami bardzo emocjonalna. Uważam, że Bartnikowska wykazała się dużą odwagą, poruszając tematy często uznawane za kontrowersyjne. Niemniej jednak, chwilami było tego za dużo i można było pominąć niektóre powtarzające się wątki. Zwłaszcza temat transpłciowości, który został dobrze opisany, ale wydaje mi się, że bardziej pasuje do tego, jak obecnie podchodzi się do takich kwestii. Jak na okres dorastania bohaterów, zachowanie zarówno rodziców, jak i otoczenia, było momentami aż za bardzo postępowe.

„Siostra” Doroty Bartnikowskiej, to książka emocjonalna, ciekawa i bardzo odważna. Porusza trudne tematy w sposób delikatny i subtelny. Jednak ze względu na tę tematykę nie będzie to książka dla każdego. Ja jednak polecam i zachęcam do sięgnięcia po nią.

„Siostra” autorstwa Doroty Bartnikowskiej, to książka, którą bardzo ciężko mi dokładnie zdefiniować. Nie jest to według mnie zwykła obyczajówka, bo wyraźnie występują w niej elementy dramatu. Już sam początek intryguje, ponieważ pojawia się wątek kryminalny, który zostaje częściowo wpleciony w opowieść.

Fabuła skupia się na kilkorgu znajomych, których poznajemy na wczesnym...

"Babcia zawsze powtarzała, że jak człowiek posprząta przestrzeń, w której żyje, na duszy też robi mu się lżej."

Kolejny dobrze napisany debiut, który wciąga czytelnika w świat czwórki dorastającego rodzeństwa.
Bohaterowie mierzą się z traumami, takimi jak molestowanie czy prześladowanie.
Poruszany wątek transpłciowy oczami dziecka nadaje histori głębi.
Bardzo emocjonalna i wciągająca powieść, która na długo zostaje w pamięci czytelnika. Autorka ma przyjmny styl i mimo iż historia nie jest łatwa, czy się ją z zapartym tchem.
Gorąco polecam.

"Babcia zawsze powtarzała, że jak człowiek posprząta przestrzeń, w której żyje, na duszy też robi mu się lżej."

Kolejny dobrze napisany debiut, który wciąga czytelnika w świat czwórki dorastającego rodzeństwa.
Bohaterowie mierzą się z traumami, takimi jak molestowanie czy prześladowanie.
Poruszany wątek transpłciowy oczami dziecka nadaje histori głębi.
Bardzo emocjonalna i...

Tomek, Filip, Sara i Pawełek to rodzeństwo. Pozornie mają wszystko - wpływowych rodziców, duży dom. Jednak za tą fasadą kryje się dramat - surowej dyscypliny, wygórowanych oczekiwań. Do rodziny dołącza osierocony Piotrek, wkrótce też zaprzyjaźnia się z nimi skrywajacy swoją tajemnicę Michał. Czy dojrzewające dzieci poradzą sobie z otaczającym światem? Przekonajcie się sami...
Książka jest debiutem, ale czytając wcale się tego nie czuje. Autorka ma przyjemny styl, potrafi zainteresować historią, świetnie kreuje swoich bohaterów. Jednak sama opowieść do przyjemnych nie należy - mamy tu mnóstwo bólu i cierpienia, a poruszane tematy są z tej najbardziej bolesnej, trudnej "półki" - jest transpłciowy chłopiec, mol3stowanie, prześladowanie, uźywki. Bohaterowie muszą zmierzyć się z wieloma traumami. Poznajemy ich jako dzieci, śledzimy dorastanie. I bardzo chcemy, by ich cierpienia się skończyły, by mieli w końcu odrobinę szczęścia. Czy tak się stanie? Tego Wam nie zdradzę, sięgnijcie po książkę i przekonajcie się sami. Ostrzegę tylko, że ta książka boli, łamie serce i bardzo porusza. To trudna lektura - postacie spotyka ogrom zła, a że to jeszcze dzieci, efekt porażający jest tym większy. Napisana bardzo dobrze, wciągająca, ale też pozostawiająca ze złamanym sercem i ogromem złości... Warto!

Tomek, Filip, Sara i Pawełek to rodzeństwo. Pozornie mają wszystko - wpływowych rodziców, duży dom. Jednak za tą fasadą kryje się dramat - surowej dyscypliny, wygórowanych oczekiwań. Do rodziny dołącza osierocony Piotrek, wkrótce też zaprzyjaźnia się z nimi skrywajacy swoją tajemnicę Michał. Czy dojrzewające dzieci poradzą sobie z otaczającym światem? Przekonajcie się...

oceniacie książki po okładce :) ? Ja staram się tego nie robić, bo niejednokrotnie jestem mocno zaskoczona:) ostatnio przeczytałam debiut Doroty Bartnikowskiej ,,Siostra’’ i okładka tej powieści nie zapowiadała takiego emocjonalnego rollercoastera, jaki czekał na mnie w środku!

Na kartach tej książki obyczajowej poznajemy losy młodych ludzi- Piotra, Michała, Filipa, Tomka, Sary i Pawła - których życie zostało ze sobą połączone w sposób niezwykle trudny i pełen cierpienia. Każdy z tych bohaterów zmaga się z różnymi problemami, traumami i tajemnicami które sprawiają, że książka jest niezwykle emocjonalna i brutalna zarazem. Trzeba przyznać, że autorka nie boi się trudnych, a zarazem ważnych tematów i odważnie łączy je w jednej powieści. Ten debiut na długo zostanie w mojej głowie!

Bardzo poruszył mnie wątek tożsamości płciowej i przedstawienia tego tematu z perspektywy małego dziecka. Nie spodziewałam się z jakimi problemami i troskami muszą mierzyć się takie osoby, a w szczególności dzieci które źle czują się we własnym ciele. Myślę, że autorce świetnie udało się oddać ogrom bólu, jak i emocje związane z brakiem akceptacji siebie i otoczenia.

Jedyny mały minus to ilość postaci, która na początku sprawiła, że trudno było mi się odnaleźć w tej książce. Jednak wraz zgłębianiem się w tą historię każdy z bohaterów nabierał indywidualności, a powiązania pomiędzy nimi zaczęły się uzupełniać.

Podsumowując - był to bardzo zaskakujący, ciekawy i niezwykle emocjonalny debiut. Śmiało mogę wam polecić ;) 8/10

oceniacie książki po okładce :) ? Ja staram się tego nie robić, bo niejednokrotnie jestem mocno zaskoczona:) ostatnio przeczytałam debiut Doroty Bartnikowskiej ,,Siostra’’ i okładka tej powieści nie zapowiadała takiego emocjonalnego rollercoastera, jaki czekał na mnie w środku!

Na kartach tej książki obyczajowej poznajemy losy młodych ludzi- Piotra, Michała, Filipa,...