Set life

Szczerze wam powiem, że to moja pierwsza styczność z twórczością autorki i już na wstępie muszę zaznaczyć, że ma strasznie dobry styl pisania! Uwielbiam go i koniecznie sięgnę po jej poprzednie książki. Co do ɪᴍᴘᴇʀꜰᴇᴄᴛ… Nie zawiodłam się! Spin off ɪᴅᴇᴀʟ jest naprawdę dobry i choć nie czytałam tej lektury, to naprawdę dobrze się bawiłam na dodatku! Przede wszystkim zostałam kompletnie oczarowana fabułą. Była ona poprowadzona w ciekawy sposób i czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Ale oprócz tego jestem oczarowana ogólnym przemyśleniem książki. Bo każda osoba z ekipy 12A już w większości się znała i była ze sobą jakoś związana. Totalnie przemyślane! Postacie przedstawione w książce zostały wykreowane w równie interesujący sposób. Choć nie przywiązałam się raczej do nich baardzo emocjonalnie, to polubiłam ich. Żaden to sekret, że najbardziej Zayn’a (no kogo nie ciągnie do złych chłopców?!) Każda postać była inna, a mimo to z niektórymi odnalazłabym wspólny język. Na przykład z taką Blair. Podobnie jak ona rozplanowywuję sobie wszystko, a kiedy coś nie idzie po mojej myśli… niezbyt radzę sobie z porażką. Ale to nie do końca tak! To skomplikowane, dlatego ją rozumiem. Relacje między bohaterami choć rozwija się szybko, nie odczułam jakiejś większej przeszkody w tym. Miło mi się czytało ich stosunki rozwijające się, ale nie wyodczuwałam nic głębszego. Brakowała mi jakiejś większej chemii między nimi, przez co nie przyswoiłam ich sobie jako pary. Mimo wszystko Kinga stworzyła książkę przy której nawet dobrze się bawiłam. Były momenty zabawne, a nawet słodkie. Polubiłam ekipę z San Francisco i fajnie by było przeczytać jeszcze kiedyś w jakiejś książce o nich. Tak jak mówiłam podoba mi się styl pisania autorki. Klimat w książce + jej pismo = naprawdę dobra książka. I choć natknęłam się na minusa przymykam na niego oko, bo w całej tej książce jest on jak kropla w morzu. [ ᴡsᴘᴏ́ʟᴘʀᴀᴄᴀ ʀᴇᴋʟᴀᴍᴏᴡᴀ ]

Miałam duże oczekiwania po pierwszej części " give him a change" ale mam mieszane uczucia . Początek był ciekawy i przyznam że pierwszy raz czytałam książkę w której rolę się nie co odwróciły i to mężczyzna jest w środku trujkąta miłosnego( jeśli wogule tak to można nazwać) i ta koncepcja bardzo mi się spodobała ale przez całą książkę towarzyszyło mi nieprzyjemne uczucie dezorientacji przez nie do końca zrozumiałe dla mnie zachowanie i podejśće gównego bohatera. Takie samo uczucie podnieca dodatkowo zakończenie książki w którym wiele spraw zostało nie wyjaśnionych i pozostawionych samych sobie.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Weroniki i muszę przyznać, że lektura dostarczyła mi ogromnej satysfakcji. Historia utrzymana jest w mrocznym klimacie, w którym stopniowo rozwijająca się relacja dwojga początkowo obcych sobie osób splata się z atmosferą tajemniczego Bractwa Kruka oraz wątkiem stalkera, skutecznie budując napięcie i poczucie narastającej zagadki z rozdziału na rozdział. Fabuła prowadzona jest bardzo sprawnie, dzięki czemu książkę czyta się z dużym zaangażowaniem i ciekawością dalszego rozwoju wydarzeń. Raelynn i Darcy to bohaterowie, których trudno nie polubić - szczególnie Darcy, wyróżniający się na tle rodziny Scottów swoją postawą i subtelną troską okazywaną dziewczynie. Z zainteresowaniem obserwowałam moment, w którym zaczyna uświadamiać sobie, jak bardzo zaczyna mu na niej zależeć. Równie pozytywnie odebrałam postać Caina, który jako bohater drugoplanowy również zapada w pamięć. Jedynym elementem, który wzbudził mój sceptycyzm, była kwestia zachowania bohaterów w obliczu zagrożenia ze strony stalkera. Mając świadomość, że ktoś ma dostęp do ich mieszkań, nadal w nich przebywali, mimo że istniało realne ryzyko założenia podsłuchu, co wydaje się mało wiarygodne w kontekście całej sytuacji. Mimo tej drobnej uwagi, książka w pełni mnie wciągnęła i z niecierpliwością sięgam po drugi tom.

Może nie jest to książka w której należy szukać większego sensu czy przekazu ale jeśli ktoś ma ochotę uciec myślami, odstresować się i poszczeżyć do literek na papierze to trafił idealnie. Nie jest to zła książka ale ma pare minusów, jest mało rzeczywista, ma dużo ironii i bohaterka jest sprzeczna z samą sobą ale ma coś w sobie urzekającego i mimo wszystko wkręca i zaspokaja potrzeby czytelnika. Więc jak najbardziej polecam❤️

Do Elity mam ogromny sentyment, to też nie mogło zabraknąć Spin-off Race czyli Ostateczny wyścig. W skrócie? Historia Dolores Ramone, kradzież która wyszła na jaw i konsekwencje jakie przyniosła. Książka przez którą przejechałam jak po torze wyścigowym. Esencje, którą wyciągnęłam określiłabym tytułem: “Ogromne wsparcie przyjaciół”. To nie ważne jak wiele robisz sama, to nie oznacza że musisz wszystko poświęcać dla innych, czasem warto obejrzeć się wokół i zobaczyć że ktoś chce Ci pomóc. Jednocześnie nie każdy kto wyciągnął do ciebie rękę ma dobre intencje wobec ciebie. Tytułowy Ostateczny Wyścig był krótki i całość raczej nie kręciła się wokół wyścigów jak w przypadku Remo i Lucy. Na początku nie wiedziałam gdzie jesteśmy w osi czasu - czy kontynuujemy Elite, czy cofamy się do czegoś wcześniej. Odpowiedź - jedziemy dalej. Wyjawienie ciężaru, ukrywanej tajemnicy może oczyścić atmosferę między dwiema osobami nawet pomimo bólu jaki za sobą niósł. Nie sztuką jest zamieść sprawę pod dywan, odwagą jest stanąć twarzą w twarz, powiedzieć prawdę i nie oczekiwać zmiany zachowania drugiej osoby. I to oczyszczenie znajdziecie na kartach historii Ramone. Kluczem jest szczerość - A jeżeli coś ma się naprawić to prawdopodobnie tak właśnie będzie. W dzieciństwie wydaje nam się że Nasz Dom rodzinny to jedyne miejsce na ziemi gdzie będziemy mieszkać już zawsze. Nic bardziej mylnego, do momentu aż przychodzi dorosłość i zostajemy sami.. wtedy ten dom potrafi nas dusić i uwierać.. a jedyną opcją aby wstać na nogi jest znalezienie swojego innego miejsca. Które sprawi, że zaczniemy oddychać pełną piersią. Niesamowicie poruszył mnie sen Dolores w którym ojciec mówił jej jak powinna się zachować i że nie może ciągle walczyć o matkę, która już zdecydowała i żyć tylko dla niej. Że musi zawalczyć o siebie. Dylogia szybka i czarna jak noc. Czytajcie i zatraćcie się w prędkośći.

"Może świat nas połączy"- RECENZJA!! ~MOJA OPINIA~ ☄️„Może świat nas połączy” to historia Emily i Nate’a, którzy od dziecka nie potrafią ze sobą żyć w zgodzie. Wszystko zmienia się, gdy przez wypadek rodziców Emily los zmusza ich do wspólnego mieszkania. Choć oboje nie podejrzewali, że w grę mogą wejść uczucia, szybko okazuje się, że ich relacja nie będzie tak prosta, jak myśleli. ☄️Książkę przeczytałam jednym tchem. Jest krótka, a styl pisania autorki prosty w odbiorze i całkiem przyjemny. Polubiłam Emily, szczególnie jej cięty język i riposty w stronę Nate’a, które dodawały książce charakteru. Niestety Nate nie skradł mojego serca. Miałam wrażenie, że chciał mieć wszystko, czego zapragnie a przez większość historii traktował Emily trochę jak zabawkę. Dopiero pod koniec jego zachowanie się zmieniło i trochę bardziej go polubiłam, ale mimo wszystko czegoś mi w nim zabrakło. ☄️Jeśli chodzi o wątek enemies to lovers czułam go trochę, a trochę nie. Były momenty, gdy naprawdę można było poczuć napięcie i chemię, ale czasem ich uczucia pojawiały się jakby znikąd. Sama fabuła nie jest skomplikowana, co uważam za plus, bo dzięki temu czyta się ją szybko. Szkoda tylko, że jeden ważny wątek został rozpoczęty, ale nie doczekał się zamknięcia. Na plus mogę też dodać kilka zabawnych scen, które sprawiły, że lektura była przyjemniejsza. ☄️Zakończenie? Mam mieszane odczucia. Z jednej strony mi się podobało, a z drugiej nie jestem do końca przekonana… Ale na pewno jest nieprzewidywalne i potrafi zaskoczyć czytelnika. ☄️Podsumowując, książka nadaje się na idealną odskocznię od cięższych lektur. Czyta się ją naprawdę szybko, jednak pamiętajcie, że jest skierowana raczej do starszych czytelników i porusza też ważne tematy. [Współpraca reklamowa z @notqkn @wydawnictwoniezwykle] Ocena:6/10⭐ Autor: @notqkn Wydawnictwo: @wydawnictwoniezwykle

✨RECENZJA✨ 🩶Tytuł: "Fallen Liars" seria "Potępienie" t.2 🩶Autorka: Julia Zachmost 🩶Wydawnictwo Niezwykłe 🩶Premiera: 19.11.2025r. WSPÓŁPRACA REKLAMOWA @wydawnictwoniezwykle "-Ostrze­gam cię, Cly­dzie Ca­swel­lu, nie pró­buj wię­cej ode mnie ucie­kać. – Tak na­praw­dę nigdy od cie­bie nie ucie­kłem, ko­cha­nie" □ Kontynuacja historii Madeline i Clyde'a. Clyde wyjechał z Rzymu, by realizować swoje marzenia związane z karierą w MMA. Zostawił Madeline bez słowa, ze złamanym sercem. Dziewczyna stara się żyć dalej bez niego. Chodzi do szkoły, spotyka się z przyjaciółmi. Uczęszcza też na terapię. Pomaga jej ona zrozumieć pewne wydarzenia, walczyć z lękiem, koszmarami, pokonać traumę. W tym czasie Clyde intensywnie trenuje, bierze udział w walkach. Mimo odległości i czasu nadal o sobie myślą. Spokój dziewczyny burzą dziwne wiadomości, uczucie, że ktoś ją ciągle obserwuje. Wzbudza to jej niepokój. W tym samym czasie Clyde dostaje tajemnicze wiadomości, dołączone do nich zdjęcia Madeline robione z ukrycie. Przerażony niebezpieczeństwem jakie może grozić dziewczynie i pragnieniem, by ją chronić i zapewnić bezpieczeństwo, postanawia wrócić do Rzymu. Dzień powrotu Clyde to dzień urodzin Madeline. Kim jest prześladowca dziewczyny? Jaki ma plan wobec tych dwojga? Czy Madeline i Clyde dadzą sobie drugą szansę? □ Madeline, mimo tego co ją spotkało, nadal jest silna. Nie poddaje się i walczy. Uczucie bycia obserwowaną, koszmary senne i nadal nie opuszczający ją lęk, powodują, że często czuje się zdezorientowana. Granica między tym co jest prawdą a co snem zaczyna się zacierać. W kontaktach z Clyde'm jest bardziej zdystansowana i ostrożna. Ma do niego żal, że ukrył przed nią to, że planował wyjazd a potem odciął się od niej. Jego powrót sprawia, że jej uczucia odżywają. □W tej części poznajemy początki kariery sportowej Clyde'a. Więcej wydarzeń z przeszłości, które wpłynęły na jego kontakty z rodzicami, na jego uczucia. Na to jak go ukształtowały. Chciał od rodziców miłości i zrozumienia. Nie dostał tego. Czuje żal, złość. Chce chronić Madeline. Być dla niej oparciem. Cierpliwie walczy o odzyskanie jej uwagi i uczuć. □ Relacja bohaterów w tej części jest skomplikowana. Zaufanie zostało nadwyrężone. Wspólnie muszą je zbudować na nowo. □ W tej części fabuła obfituje w napięcie, zwroty akcji. Jest spójna i przemyślana. Pojawiają się nowe sekrety i tajemnice do rozwiązania. □ Styl autorki jest płynniejszy i dopracowany. Zdecydowanie widać progres. Zakończenie? Zostawia czytelnika w napięciu, z mnóstwem pytań. Jak zakończy się historia tej dwójki? Z niecierpliwością wyczekuję finałowego tomu! Polecam!

Po przeczytaniu tej książki aż ciężko mi co kolwiek napisać … Już dawno żadna książka mnie tak nie pochłonęła . Na początku myślisz, że to kolejna książka o nastoletniej miłości, czyta się ją szybko i miło…a później nadchodzi teraźniejszość i już nie chcesz czytać dalej bo boisz się tego . Brawa dla autorki za wywołanie tyle emocji. Warto przeczytać.

Książka potrzebna aby zrozumieć losy bohaterów, jednak nastawiłam się na dużo "grubsze" sceny, przez co nie wywarła na mnie mocniejszego wrażenia, co nie zmienia faktu że Książka bardzo mi się spodobała i sprawiła że poznaliśmy życie bohaterów w ich trudniejszych chwilach z którymi - tak naprawdę - muszą zmagać się przez cały czas

✨RECENZJA✨ 🖤Tytuł: "Broken Liars" seria "Potępienie" t.1 🖤Autorka: Julia Zachmost 🖤Wydawnictwo Niezwykłe 🖤 Premiera: 16.04.2025r. WSPÓŁPRACA REKLAMOWA @wydawnictwoniezwykle "Praw­da była taka, że oboje by­li­śmy kłam­ca­mi. Ukry­wa­li­śmy wiele za nie­szcze­ry­mi uśmie­cha­mi, rzu­ca­ny­mi sobie ukrad­kiem. I kto wie, może nasza re­la­cja od po­cząt­ku była ska­za­na na po­tę­pie­nie" ¤ Madeline to nastolatka, która korzysta z życia. Raz jest ono spokojne, raz szalone. Spędza czas ze swoją najlepszą przyjaciółką. Razem chodzą do szkoły i razem imprezują. Pewnego letniego wieczoru, dziewczyny pijąc alkohol, słyszą jakiś hałas. Trzech mężczyzn w kominiarkach, przy pomocy kiji basebollowych, niszczy zaparkowane skutery. Madeline postanawia zwrócić im uwagę. Odwagi dodaje jej wypity alkohol. Jeden z mężczyzn wdaje się z nią w dyskusję. Dziewczyna zapamiętuje jego oczy. Rozpoznaje je na domówce przyjaciela jej starszego brata. To jego najlepszy kumpel - Clyde. Jest mistrzem Rzymskich Igrzysk - sławnym "Królem Rzymu". Ma posłuch w całym mieście. Oboje skrywają wiele tajemnic, nie zawsze mówią prawdę. Ukrywają wiele przed innymi. Coś ich do siebie przyciąga. Jak rozwinie się ta znajomość? ¤Madeline to silna dziewczyna. Bardzo cierpi po śmierci mamy. Oparcie znajduje w swoim starszym bracie-Coltonie. Mimo zgrzytów, jak to między rodzeństwem, wspierają się. Zmaga się też z lękiem i traumą, którą spowodował jej były chłopak, który nie powiedział ostatniego słowa. Na co dzień przywdziewa maskę beztroskiej i radosnej dziewczyny. ¤Clyde wydaje się być mroczny i groźny. Jednak przy bliższym poznaniu, z każdym rozdziałem, zyskuje. Ukrywa przed wszystkimi to, że jest bardzo samotny. Ojciec zostawił go i jego mamę, gdy był mały. Matka nigdy nie zaakceptowała tego, że walczy. Nie potrafi tego znieść. Nie okazuje swojemu synowi ciepła, wsparcia. Dla Madeline zły chłopak zmienia się w romantyka. Chroni, dba o nią, komplementuje. Wiadomo - łobuz kocha najbardziej. ¤Bohaterowie są ciekawie wykreowani. Nie są idealni. Każdy z nich ma coś za uszami. Bardziej ukrywają prawdę niż kłamią. ¤Relacja Madeline i Clyde' a rozwija się powoli. Choć ich początkowe spotkania momentami bardzo mnie irytowały. Szczególnie Madeline - była denerwująca. Za każdym razem była wredna i bezczelna. ¤Zabrakło mi tutaj klimatu Rzymu. Akcja dzieje się we Włoszech a niestety nie było to wyczuwalne. ¤Pomysł na fabułę ciekawy i intrygujący. Ma potencjał. Zakończenie? Zostawia czytelnika z wieloma pytaniami. Na szczęście jest to pierwszy tom serii, zatem historia będzie kontynuowana. Jest to debiut i to całkiem niezły. Polecam!

Kochammmm! może opis tej książki brzmi trochę nudno, no ale przyznajmy trudno się robi opis książki żeby nie za dużo zdradzić ani żeby był ciekawy. dobra, bardzo słodka(ale nie przesadnie że nie rzygam tą słodkością),humorystyczna, dużo razy można do niej wracać nie nudząc się (kocham takie książki) i po prostu fajna. Nwm co więcej napisać żeby nie zdradzić no... polecam!

Książka zapowiadała się ciekawie i finalnie mnie nie zawiodła. Fabuła była interesująca i dużo się działo. Jak na mój gust trochę za dużo przekleństw, wręc co drugie słowo no na dłuższą metę było męczące. Lektura nie była porywająca ale na jeden wieczór w sam raz. Zwłaszcza, że była dość krótka. Takiego zakończenia się nie spodziewałam. Choć po autorce nie trudno się domyślić ponieważ wcześniejszą serię napisała w podobnym stylu. Super według mnie było nawiązanie do Venom, które obudziło we mnie tęsknotę za wcześniejszą serią i przypomniało o przeżywanych wtedy emocjach. Bo Venom (oprócz ostatnich stron) był świetny! Całość odbieram pozytywnie i czekam na kolejną część.

Książka okej, wydaje mi się, że autorka bardzo szybko chciała napisać tę książkę, bo trochę brakowało mi w niej jakichkolwiek opisów co utrudniało wciągnięcie się w fabułę, czy poznanie i wyobrażenie sobie lepiej miejsc i bohaterów. Plot-twist był przewidywalny. Podoba mi się sam zamysł tego aby opowiedzieć o swojej pierwszej miłości wnukom, czyli początek książki i zakończenie, „przeniesienie się w czasie”. Uważam, że dobrze było tutaj to wykonane, chociaż oczekiwałam, że niektórzy bohaterowie skończą w inny sposób lub z kimś innym.

♥️ Kocham tę serię całym sercem, pomimo że mi je złamała na miliardy kawałków💔 Wszem i wobec ogłaszam, że cała seria zostaje moim numerem 1 wszystkich serii jakiekolwiek czytałam. A DARK SIDE moim nr 1 wszystkich książek ever!!♥️♥️♥️ Historia głównych bohaterów wykończyła mnie psychicznie, rozbudziła we mnie agresje i stres, nie spałam po nocach, nie mogłam się skupić na prawdziwym życiu, zużyłam całą rolkę papieru na łzy! Żadna seria nie wzbudzała we mnie tylu emocji! Zwłaszcza drugi tom który mnie z n i s z c z y ł!!!😭💔 Ten plot twist! Do teraz nie mogę dojść z podziwu!🤯 I zupełnie nie rozumiem skąd tyle negatywnych opinii. Sama przyznaję, że ich ilość mnie zniechęcała i sama z siebie nigdy bym po to nie sięgnęła. Wyścigi, auta - nie moje klimaty (btw. to tylko jeden z wątków, seria tak na prawde dotyczy czegoś zupełnie innego!) Gdybym nie dostala pierwszego tomu, pewnie nigdy bym nie wiedziała jakie cudo mnie omija (Nicola będę ci wdzięczna za tą pierwszą część do końca życia❤️🙈) Myślę, że większość negatywnie oceniających skończyło na pierwszym tomie. A autorka na pierwszej stronie pisze, że mroczna strona zaczyna się dopiero w drugiej części i wtedy wszystko nabiera sensu. WSZYSTKO. OMG JAK JA KOCHAM TĘ SERIĘ! To jedna z takich histori, o której nigdy nie przestaje się myśleć, która zostaje z czytelnikiem na zawsze. (nie pisze o czym jest seria, bo tego się poprostu nie da opisać🙈 za dużo się dzieję, a historia nabiera głębszego sensu dopiero po tym najwiekszym plot twiście jaki zdarzyło mi się w moim czytelniczym życiu przeczytać) POLECAM WSZYSTKIM!! CZYTAJCIE!! ⭐️11/10

Współpraca reklamowa z wydawnictwem Niezwykłe. — 𝐓𝐫𝐞𝐧𝐮𝐣𝐞̨ 𝐮𝐜𝐢𝐞𝐜𝐳𝐤𝐢 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐝 𝐩𝐚𝐩𝐚𝐫𝐚𝐳𝐳𝐢. 𝐍𝐚 𝐰𝐲𝐩𝐚𝐝𝐞𝐤 𝐠𝐝𝐲𝐛𝐲 𝐣𝐚𝐤𝐢𝐬́ 𝐦𝐨𝐭𝐨𝐜𝐲𝐤𝐥𝐢𝐬𝐭𝐚 𝐳 𝐛𝐮𝐫𝐫𝐢𝐭𝐨 𝐳𝐧𝐨́𝐰 𝐧𝐢𝐞 𝐜𝐡𝐜𝐢𝐚𝐥 𝐦𝐢 𝐩𝐨𝐦𝐨́𝐜. — 𝐎, 𝐰𝐲𝐩𝐫𝐚𝐬𝐳𝐚𝐦 𝐬𝐨𝐛𝐢𝐞. 𝐖𝐲𝐜𝐢𝐚̨𝐠𝐚𝐧𝐢𝐞 𝐜𝐢𝐞̨ 𝐳 𝐤𝐥𝐨𝐩𝐨𝐭𝐨́𝐰 𝐳 𝐩𝐚𝐩𝐚𝐫𝐚𝐳𝐳𝐢 𝐭𝐨 𝐦𝐨𝐣𝐚 𝐫𝐨𝐥𝐚. 𝐒𝐥𝐚𝐰𝐚. Lista pozytywów popularności nie ma końca. Jednak istnieje również druga strona medalu, o której nie mówi się głośno. Siedzi w odmętach umysłu, nie pozwalając wyjść na powierzchnię. Czy to słabość? A może lęk przed tym, co się wydarzy, gdy cały świat dowie się o twoich słabych punktach? A one w diametralnym tempie staną się twoim defektem, którego nie sposób jest zmyć? Trasa 𝐏𝐮𝐫𝐩𝐥𝐞 𝐑𝐚𝐢𝐧 wystartowała. Niezliczona ilość koncertów i uśmiechów, dzięki tym, którzy słuchają i doceniają. Nie ma miejsca na żadną pomyłkę, a potknięcie nie wchodzi w grę. Pełne zaangażowanie. A moment zderzenia się twarzą z twarz z odpowiedzialnością wykańcza kawełek po kawałku. Czy to moment, aby się poddać? A może krok ku jeszcze większej mobilizacji? W słowniku 𝐒𝐭𝐨𝐫𝐦𝐢 𝐒𝐮𝐥𝐥𝐯𝐢𝐯𝐚𝐧 nie ma słowa 𝐩𝐨𝐫𝐚𝐳̇𝐤𝐚. Dziewczyna, która nie istnieje bez mikrofonu, a jej dom bez muzyki. Jest tytanem ciężkiej pracy, choć mimo wielu osiągnięć nie odczuwa całkowitego spełnienia. Jej życie to ciągłe trudne wybory. Kosztem siebie zdobywa nowe wygrane w karierze, która jest dla niej całym światem. W otoczeniu kamer, ciągłej obserwacji i reflektorów poznaje osobę, która okazuje się jedynym prawdziwym elementem w jej dotychczasowym życiu. Choć czy ten czas nostalgii może trwać w nieskończoność? 𝐀𝐜𝐞 𝐖𝐞𝐬𝐭𝐨𝐧 to bohater, który porywa nie tylko nastolatki przed paparazzi, ale także serca. A w szczególności moje. Motocyklista, który w pełni zaplanowanym świecie poszukuje siebie. W najmniej oczekiwanym momencie znajduje kogoś, kto nie tylko rozchmurza szarą rzeczywistość, ale zachęca do walki już nie tylko o własne pragnienia, ale także o cudze. Jednak czy świat, który z pozoru stoi przed niego otworem, okaże się dla niego wyrozumiały? Relacja 𝐒𝐭𝐨𝐫𝐦𝐢 i 𝐀𝐜𝐞’𝐚 już od początku nie należała do stereotypowych znajomości. Adrenalina, która pojawiła się już od pierwszego spotkania udzielała się nawet mnie. A każdy ich kolejny kontakt — w cieniu, z dala od świata, który próbował ich zniszczyć wywoływał pewnego rodzaju lęk. Bo przecież nic nie trwa wiecznie, nieprawdaż? Choć muszę przyznać, że ich relacja całkowicie mnie kupiła. Ona — niepewna każdego kolejnego kroku, za to on — w pełni oddany, który nie bał się jej złapać w trudnym momencie. Nawet gdy czytałam ich początki po raz kolejny, tym razem na papierze, zrozumiałam, że to oni są moją definicją komfortu. Lekiem na złamaną duszę. 𝐏𝐮𝐫𝐩𝐥𝐞 𝐑𝐚𝐢𝐧 to walka z tymi, którzy nie pokazują prawdziwego siebie, choć to oni są pierwsi do wytykania błędów innych. 𝐀𝐬𝐢𝐚 w pierwszym tomie 𝐁𝐞𝐟𝐨𝐫𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐒𝐭𝐨𝐫𝐦 poruszyła aspekty, o których na co dzień nie mówimy głośno, choć sami, we własnych umysłach, staczamy niekończącą się walkę aby je przezwyciężyć. Mimo nieufności, warto przyjąć wyciągniętą ku tobie dłoń. Bo to właśnie dzięki niej możesz zobaczyć świat, o którym nawet nie śniłeś. Na sam koniec, chciałabym przypomnieć, abyście dbali o siebie. I nie bali się prościć o pomoc. To bardzo ważne, aby żyć nie tylko w zgodzie z całym światem, ale przede wszystkim z samym sobą. @kochajacaczytac

Będę z wami szczery. Mam wrażenie że wszytko zaczęło się powtarzać w tej książce pierwsza połowa książki nie zachęcała mnie całkowicie do jej przeczytania lecz druga połowa pochłonęła mnie czerwonym ogniem. Lecz to dalej nie zmienia mojej opinii na temat tego że mam wrażenie że wszytko zaczęło się powtarzać od pierwszego tomu w kółko to samo. I jakoś nie da się tego ocenić lepiej. Książka opowiada o Vivian i Venomie Go nie było już przy jej życiu lecz nagle gdy jej coś zagroziła odrazu zjawił się po 3 latach do miasta. Dziewczyna była zagubiona nie rozumiała swoich uczuć co do niego. Ale wszytko zaczyna się od połowy książki. Fabuła zaczęła nabierać swojego tempa coraz szybciej. Lecz gdy przeczytacie ostanie strony serce wam się leciutko złamie..

🐼 „Nie byłam taka silna, jak wszyscy myśleli. Też miałam swoje granice, które zostały przekroczone już dawno temu.” 🐼 Nie każdą ranę da się zamknąć miłością — czasem trzeba nauczyć się żyć z tym, co w nas pękło, nawet gdy obok stoi ktoś, kto chce nas uratować. 🐼Reeva Bailey ma wrażenie, że wreszcie złapała los za rękę: przeprowadza się do słonecznego San Diego, układa codzienność u boku chłopaka, pracuje w księgarni i spełnia marzenie o studiach prawniczych na topowym uniwersytecie stanowym. Wszystko wygląda jak idealny start „nowego rozdziału” — spokojny, przewidywalny i dokładnie taki, jaki sobie zaplanowała. Tyle że ten spokój pęka szybciej, niż mogłaby się spodziewać. Jayden, który odciął się od toksycznej przeszłości, jest przy niej i próbuje zbudować życie od zera — nawet dołącza do najlepszej drużyny koszykarskiej, Aztecs. Gdy jednak pojawiają się komplikacje, codzienność Reevy zaczyna zamieniać się w koszmar, a Jayden, nie chcąc patrzeć na jej cierpienie, bierze ciężar na siebie i staje między nią a tym, co nadciąga. Problem w tym, że strach zakorzeniony w tym, co było, rośnie i zaczyna ich przerastać. 🐼Reeva Bailey to z pozoru „chodzące słoneczko” — ciepła, uprzejma, lubiana, taka, przy której ludziom robi się lżej. Jest pilna i ambitna, poukładana w działaniu, zaradna, a przy tym skromna i bardzo uważna na innych. Ma w sobie siłę, która pozwala jej iść do przodu mimo przeszkód, ale ta siła nie bierze się z chłodu — tylko z tego, jak wiele musiała w sobie unieść. W środku jest jednak dużo bardziej krucha, niż pokazuje światu. Nosi w sobie ciężar trudnej przeszłości i rodzinnych ran, a niektóre sytuacje potrafią ją roztrzaskać od środka, nawet jeśli na zewnątrz nadal się uśmiecha. Ma skomplikowane emocje, miewa momenty, w których walczy nie tylko z tym, co ją spotyka, ale też z własnymi myślami o sobie — dlatego tak ważne jest, że decyduje się szukać pomocy i przepracować to, co ją boli. Reeva jest dla mnie bohaterką bardzo „prawdziwą”: wrażliwą, nieidealną, ale odważną w tym, że mimo lęku uczy się stawiać krok za krokiem w stronę lepszego życia. 🐼Jayden Davis to dla mnie bohater z tych, którzy najpierw robią, dopiero potem mówią — i nawet jeśli życie rzuca mu pod nogi kolejne kłody, on uparcie idzie dalej. Ma za sobą toksyczną przeszłość i mnóstwo trudnych decyzji, przez co nie zawsze wybiera idealnie, ale w jego działaniach czuć jedno: szczere intencje. Potrafi być opiekuńczy, czuły i niesamowicie lojalny, a Reevę stawia na pierwszym miejscu — często aż za bardzo, bo zamiast pozwolić jej dźwigać ciężar razem, próbuje wziąć wszystko na siebie i „uratować” ją za każdą cenę. Jednocześnie Jayden nie jest papierowym ideałem. Miewa momenty, gdy emocje przejmują stery: wybuchy, agresja, nerwowe reakcje, a do tego kłamstwa, które bardziej frustrują niż intrygują. I to właśnie w nim boli najmocniej — bo kiedy widzisz, ile ma w środku dobra i jak wielkie (a przy tym kruche) ma serce, tym trudniej przejść obok jego potknięć obojętnie. W tej części widać, jak walczy o lepszą wersję siebie, jak mierzy się ze swoimi „demonami” i jak bardzo chciałoby się mu w końcu powiedzieć: nie musisz udowadniać swojej miłości cierpieniem. 🐼 Ich relacja ma w sobie prawdę: są wzloty i upadki, momenty miękkie i te, które bolą, ale właśnie dlatego wypada tak realistycznie. Najbardziej kocham to, że mimo burz wciąż potrafią być dla siebie bezpieczną przystanią — wspierają się, dają sobie opiekę i ten cichy komfort „jestem obok”. Dla mnie to totalny green flag, bo nawet gdy nie jest idealnie, oni ciągle wybierają siebie i po każdej burzy naprawdę wychodzi słońce. 🐼 Podchodząc do „The Reverse 2” miałam naprawdę mieszane uczucia. Z jednej strony ciekawiło mnie, co jeszcze autorka przygotowała dla Reevy i Jaydena, bo pierwszy tom był intensywny, emocjonalny i w pewien sposób domknięty. Z drugiej — od początku miałam z tyłu głowy myśl, że ta kontynuacja może być po prostu zbędna… i niestety, finalnie byłam bliżej właśnie tej wersji. Nadal lubię pióro Agaty Moore — jest lekkie, przystępne i czyta się to błyskawicznie. Tyle że tym razem zwyczajnie się wynudziłam. Liczyłam na większe napięcie i emocje, na coś, co znowu wciągnie mnie w ich świat, a dostałam historię, która w moim odczuciu nie wnosiła nic naprawdę istotnego. Owszem, pojawiają się momenty bólu, zagubienia i drobnych spięć między bohaterami, ale stanowią one tylko niewielki fragment całości i nie mają tej siły rażenia, którą pamiętam z pierwszego tomu. Doceniam, że możemy podejrzeć „co było dalej” i zobaczyć dalsze życie tej dwójki — wiem, że wielu czytelników właśnie na to czeka. Dla mnie jednak ta część bardziej domyka wątki, które wcale nie potrzebowały domknięcia, przez co całość chwilami się rozmywa. To wciąż poprawna, łatwa w odbiorze kontynuacja, ale przy ocenie 3/5 zostaję z poczuciem, że potencjał był, tylko emocjonalnie nie dostałam tego, na co liczyłam. 🐼Motywy to: San Diego, studentka prawa i koszykarz, uniwersytet, miłość, ciężka choroba, problemy rodzinne, przemoc psychiczna i fizyczna wobec dziecka.

🖤„- Nie musisz udawać najsilniejszej kobiety na świecie. Ja będę silny za nas oboje. Rozumiesz?” 💚Czasem najtrudniej nie uciec od kogoś — tylko od siebie sprzed lat i od prawdy, której tak bardzo nie chcemy pamiętać. 🖤Luna wraca do Anglii po dłuższej nieobecności i trafia do akademii, z którą nie chce mieć nic wspólnego — to miejsce jest dla niej jak otwarta rana, a przeszłość czai się tu na każdym kroku. Jej plan wydaje się prosty: skupić się na nauce, trzymać emocje na wodzy i nie dopuścić do tego, by dawny koszmar znów przejął kontrolę nad jej życiem. Problem w tym, że pewnych ludzi nie da się „ominąć” milczeniem. W murach uczelni pojawia się Damien — ktoś, kto zostawił w niej ślad zbyt głęboki, by dało się go zignorować. Jego obecność uruchamia lawinę: napięcie, powracające wspomnienia i pytania, których Luna wolałaby nigdy nie zadawać. A im dłużej zostaje w akademii, tym wyraźniej czuje, że to nie jest tylko historia o powrocie — to opowieść o tym, jak łatwo stracić grunt pod nogami, kiedy przeszłość postanawia domagać się swojej ceny. 💚Luna Allister to bohaterka, przy której trudno przejść obojętnie: z jednej strony stara się trzymać wszystko w ryzach i udawać, że przeszłość już jej nie dotyczy, z drugiej widać, jak wiele kosztuje ją każdy krok w miejscu, które wywołuje w niej stare lęki i niepokój. Podobało mi się, że nie jest „papierowo” idealna — ma momenty słabości, potrafi się wycofać, czasem podejmuje decyzje pod wpływem emocji, ale właśnie to czyni ją wiarygodną. Im dalej w historię, tym mocniej czuć jej wewnętrzną walkę o granice, spokój i własną tożsamość, a jednocześnie determinację, żeby nie dać się ponownie wciągnąć w to, co kiedyś ją złamało. 🖤Damien to bohater z gatunku tych, którzy budzą sprzeczne emocje od pierwszego wejścia: magnetyczny, pewny siebie i niebezpieczny, a jednocześnie trudny do rozszyfrowania, jakby pod warstwą chłodu i kontroli ukrywał coś dużo bardziej poszarpanego. Nie działa półśrodkami — kiedy czegoś chce, potrafi iść po swoje bez oglądania się na konsekwencje, co sprawia, że jego obecność w historii jest ciężka, intensywna i momentami duszna. Jednocześnie autorka nie robi z niego jednowymiarowego „czarnego charakteru”: w drobnych pęknięciach tej maski widać, że to postać z raną, która wciąż krwawi, i właśnie ta mieszanka mroku oraz człowieczeństwa sprawia, że Damien tak mocno przyciąga uwagę. 💚Relacja Luny i Damiena nie opiera się na czułościach, tylko na napięciu i emocjach, które potrafią zaboleć. Ich przeszłość sprawia, że każde spotkanie ma ciężar i podwójne znaczenie. To więź intensywna, przyciągająca, ale momentami niepokojąca — łatwo tu zatrzeć granicę między bliskością a uzależnieniem. 🖤To był dla mnie tom, który wchodzi pod skórę bardziej, niż się spodziewałam — gęsty klimatem, emocjonalnie brudny i niepokojąco wciągający. Czułam to napięcie niemal od pierwszych stron, a im dalej, tym mocniej miałam wrażenie, że ta historia nie chce mnie wypuścić, nawet kiedy próbowałam złapać oddech. Największą siłą „The Enclave” są bohaterowie i atmosfera wokół nich: mrok jest tu nie tylko dekoracją, ale czymś, co wpływa na wybory, relacje i tempo wydarzeń. Bardzo podobało mi się też to, że mimo skupienia na Lunie i Damienie , w tle wybrzmiewają echa poprzednich tomów — dla mnie to działa jak dodatkowa warstwa i nagroda za bycie z serią od początku. Jeśli miałabym coś zaznaczyć, to jest to książka wymagająca — momentami brutalna, moralnie niejednoznaczna i celowo duszna, więc zdecydowanie nie dla każdego. Ale właśnie dzięki temu jest tak hipnotyzująca: tu nie ma cukru pudru, są emocje, które potrafią ukłuć. I w tym wszystkim bardzo doceniam Martę Kulczynę za styl: lekki w odbiorze, a jednocześnie mocny w ładunku emocjonalnym, z rytmem, który sprawia, że strony lecą same. Jeśli lubisz dark romance z intensywną dynamiką, tajemnicą i bohaterami, których nie da się łatwo „zaszufladkować”, to ta część ma ogromną szansę skraść Ci głowę — a ja już odliczam do kolejnego tomu. 💚Motywy to: dark romance, spotkanie po latach, mroczne tajemnice, uczelnia owiana legendami, miłość czy obsesja?, wątpliwa moralność, prze­moc, opi­so­we sceny ero­tycz­ne, nar­ko­ty­ki, al­ko­hol, za­bu­rze­nia psy­chicz­ne, morder­stwo, nie­etycz­ne od­dzia­ły­wa­nie na psy­chi­kę, ele­men­ty pa­ra­nor­mal­ne.

Poznajemy tutaj Violet – dziewczynę, która przez ostatnie cztery lata była odcięta od świata. Jej historia zaczyna się od bólu, ciszy i samotności, ale bardzo szybko zamienia się w opowieść o powolnym wracaniu do życia. O strachu, który nie znika od razu. O odwadze, która rodzi się małymi krokami. O tym, jak ogromne znaczenie ma wsparcie najbliższych. Myślałam, że nic nie przebije emocji po przeczytaniu historii Eliasa. Myliłam się. Violet i Nollan całkowicie mnie pokonali. Z każdym kolejnym rozdziałem czułam coraz więcej, aż w końcu łzy same zaczęły płynąć i nie chciały przestać. To jedna z tych historii, gdzie ból bohaterów staje się niemal fizycznie odczuwalny. Relacja Violet i Nollana nie jest prosta. Oboje noszą w sobie rany, z którymi uczą się żyć. Nollan jest zamknięty w swoim cierpieniu, pragnący choć chwili spokoju. Każdego dnia walczy i bardzo się stara nikogo nie zawieść. Violet doskonale rozumie, jak to jest być więźniem własnych myśli. Sama przez długi czas walczyła. I chociaż był moment, że chciała to wszystko skończyć, przetrwała. Ich droga nie jest szybka ani łatwa, ale jest prawdziwa. Pełna potknięć, walki i codziennego wybierania własnego życia. Ta książka była dla mnie bardzo emocjonalna. Ciężka i bolesna. To historia pełna łez i walki o każdy kolejny oddech. Ale jednocześnie dająca nadzieję, że nawet z największym bólem można nauczyć się żyć. Że trauma nie definiuje całego naszego życia. Że warto się nie poddawać. Bo każdy z nas zasługuje na szczęśliwe zakończenie.

Wróciłam do Bitter… i pytanie brzmi: czy była to dobra decyzja? Po przeczytaniu pierwszej części powiedziano mi: „czytaj dalej, tam się dzieje i jest lepiej”. No więc co zrobiłam? Przeczytałam. Nie będę rozdzielać tej recenzji na Fazę I i II, połączę je, tak jak połączyłam czytanie obu tych części. Moja relacja z tą serią jest dosłownie odzwierciedlona w samej książce. Ja jestem Victorią, a Bitter jest Nathanielem. Co to oznacza? Że przez cały czas wmawiałam sobie, że tej książki nie lubię. Wmawiałam sobie, że to nie ma sensu… a jednocześnie między rozdziałami miałam momenty totalnej odklejki: „Boże święty, chcę więcej”. Przepadłam. Skończyłam ostatni rozdział dosłownie przed chwilą i… trzy razy sprawdzałam, czy to na pewno koniec. I co? Ja chcę więcej. I już naprawdę mam gdzieś te imiesłowy przysłówkowe walące mnie po twarzy. Mam gdzieś te wszystkie luksusowe marki, drogie auta i pływanie w bogactwie. Nie wiem, co ta książka ze mną zrobiła. Zostałam oficjalnie ZPIZGACZOWANA. Broniłam się rękami i nogami przed zwykłymi romansami, i co? No i wielkie G… Tak, ta książka mogłaby być lepiej napisana stylistycznie, ale wiecie co? W tym momencie mam to gdzieś. Dajcie mi więcej NATHANIELA.