Neuroróżnorodny umysł. Jak odnaleźć siebie po diagnozie ADHD i spektrum autyzmu

No cóż, podszedłem do tej książki wymagając trochę więcej.
Dla nakreslenia sytuacji-Oficajlna diagnoza w drodze, ADHD i Autyzm, mieszanka. Niestety nie ma dużo ksiązek na ten temat, nikt nie odpowie na złożone pytania bo jest to temat zawiły. Więc miałem nadzieję że może dowiem się coś nie tylko ogólnikowo ale za dużo oczekiwałem.
To dobre wprowadzenie w ten świat jak tytuł wskazuje, dowiadujesz się o diagnozie lub podejrzewasz. Pomoże zrozumieć emocje dac sobie fory i omówi czemu złe emocje nie będą efektywnym motywatorem a zatrzymają cię w miejscu. Przedstawia metody pomocy sobie, jak być wyrozumiałym.
Jest łatwa w czytaniu bardzo do rzeczy ale aż brakuje więcej detali, przykładów od ludzi.

Daje wsparcie i instrukcje, na poczatek - jak najbardziej. Mam nadzieję na więcej książek w tej tematyce.

No cóż, podszedłem do tej książki wymagając trochę więcej.
Dla nakreslenia sytuacji-Oficajlna diagnoza w drodze, ADHD i Autyzm, mieszanka. Niestety nie ma dużo ksiązek na ten temat, nikt nie odpowie na złożone pytania bo jest to temat zawiły. Więc miałem nadzieję że może dowiem się coś nie tylko ogólnikowo ale za dużo oczekiwałem.
To dobre wprowadzenie w ten świat jak tytuł...

Jestem pozytywnie zaskoczony. Po książkę sięgnąłem, bo interesuje mnie temat, a była dostępna w abonamencie Legimi, bez żadnej rekomendacji. Największym plusem tej ksiązki jest to, że nie powiela informacji, które się wszędzie powtarzają tylko skupia się na aspekcie, który jest pomijany czyli o tym jak poradzić sobie po otrzymaniu diagnozy w wieku dorosłym.

Jestem pozytywnie zaskoczony. Po książkę sięgnąłem, bo interesuje mnie temat, a była dostępna w abonamencie Legimi, bez żadnej rekomendacji. Największym plusem tej ksiązki jest to, że nie powiela informacji, które się wszędzie powtarzają tylko skupia się na aspekcie, który jest pomijany czyli o tym jak poradzić sobie po otrzymaniu diagnozy w wieku dorosłym.

Na pewno każdy z was się kiedyś diagnozował. Byliście u internisty, okulisty czy lekarza innej specjalizacji, ale czy równie dużą wagę przykładamy do tego, co dzieje się w naszych głowach? Mam wrażenie, że chociaż się to zmienia, to dalej nie jest to na porządku dziennym a szkoda, bo często diagnoza może nas w pewnym stopniu uratować.
Sama spełnieniam "warunki" adhdowca więc ta książka była dla mnie istotna i ważna.
Autorka pisze z ogromną delikatnością, bez zadęcia i bez tego „poradnikowego tonu”, który często mnie odstrasza. Czuć, że to tekst osoby, która przeszła tę drogę naprawdę – od zagubienia i niepewności po stopniowe budowanie siebie na nowo. Nie ma tu obietnic cudownych przemian ani „10 kroków do akceptacji”. Jest za to prawda, wrażliwość i bardzo dużo zrozumienia.
To poradnik, który pozwala zrozumieć i się oswoić.
Mam wrażenie, że każdy powinien chociaż raz pójść do psychologa i pogadać o czymkolwiek, to bardzo otwiera, pozwala okazywać słabość a jej okazanie jest dla mnie paradoksalnie siłą.
To nie jest książka tylko dla osób z ADHD czy ze spektrum autyzmu. To też lektura dla bliskich, partnerów, rodziców, terapeutów – dla każdego, kto chce lepiej rozumieć i nie oceniać.

Na pewno każdy z was się kiedyś diagnozował. Byliście u internisty, okulisty czy lekarza innej specjalizacji, ale czy równie dużą wagę przykładamy do tego, co dzieje się w naszych głowach? Mam wrażenie, że chociaż się to zmienia, to dalej nie jest to na porządku dziennym a szkoda, bo często diagnoza może nas w pewnym stopniu uratować.
Sama spełnieniam "warunki" adhdowca...

„Neuroróżnorodny umysł. Jak znaleźć siebie po diagnozie ADHD i spektrum autyzmu” Kaja Tomczyk

Dzisiejszy świat przepełnia dostępność wszystkiego oraz maksymalizm doznań. Czas zdaję się załamywać a lata mijają jak szalone.

W tam natłoku autorka zwraca naszą uwagę na występujące u dorosłych już osób- ADHD i spektrum autyzmu.
Choć często już ukształtowani pewne jednostki ciągle nie zawsze potrafią i mogą dopasować się do tego czego od nich oczekuje otoczenie.

Czy bycie innym jest dobre czy złe ?
Czy strach może blokować terapię ?
Czy nazwanie tego co w nas jest może pomóc iść dalej ?

Poradnik dla dużych o tym jak radzić sobie w przypadku podejrzenia u siebie któregoś z zaburzeń neuroróżnorodności. Coś co kojarzy się głównie z dziećmi często okazuje się być schowane pod dywan i niediagnozowane przez lata.

Dostajemy zapiski własnych odczuć i obaw. Drogę rozeznania oraz poznania. Wreszcie sposoby na funkcjonowanie i podążanie choć w tłumie to własną ścieżką.

Prosty język i polskie realia dają odczuć autentyczność oraz fizyczną zasadność kolejnych kroków. W spokojny sposób otrzymujemy konkretne zadania mające pomóc uzmysłowić sobie gdzie tak na prawdę jesteśmy.

Mamy lęki i codzienne problemy. Próby analizy i dojścia do diagnozy. Poznajmy życie z „łatką” w ogniu krytyki ale i często zaciekawienia. Cechy charakteru będące często trudnościami a mogące okazać się szansami.

Dla lepszego poznania, do codziennego zastanowienia. W przypadku zauważalnych porównań- do startu z diagnozą.

„Neuroróżnorodny umysł. Jak znaleźć siebie po diagnozie ADHD i spektrum autyzmu” Kaja Tomczyk

Dzisiejszy świat przepełnia dostępność wszystkiego oraz maksymalizm doznań. Czas zdaję się załamywać a lata mijają jak szalone.

W tam natłoku autorka zwraca naszą uwagę na występujące u dorosłych już osób- ADHD i spektrum autyzmu.
Choć często już ukształtowani pewne jednostki ...

,,Neuroróżnorodny umysł’’ Kai Tomczyk to książka, której bardzo brakowało w polskiej literaturze psychologicznej. Autorka w prosty i przystępny sposób łączy własne doświadczenia z diagnozą z rzetelną wiedzą, tworząc przewodnik, który jest i merytoryczny, i bliski czytelnikowi.

To nie jest kolejna publikacja pełna trudnego języka i abstrakcyjnych teorii. Czytając ją, masz wrażenie, jakbyś rozmawiał z kimś, kto naprawdę rozumie Twoje codzienne zmagania. Kaja Tomczyk mówi wprost, lekko i zrozumiale, dzięki czemu łatwo znajdziesz w tej książce coś dla siebie.

Otrzymasz konkretne wskazówki: jak zatroszczyć się o siebie, gdzie szukać wsparcia i jak prowadzić szczere rozmowy z bliskimi. Każdy rozdział przynosi coś praktycznego: narzędzie, refleksję czy pomysł na zmianę.

Ogromnym atutem są historie innych osób z diagnozą. Czytając je, przestajesz czuć się samotny – widzisz, że inni zmagają się z podobnymi emocjami, pytaniami i trudnościami co Ty. To daje poczucie wspólnoty, którego tak bardzo potrzeba, gdy diagnoza przewraca świat do góry nogami.

,,Neuroróżnorodny umysł’’ to coś więcej niż poradnik. To kompas, który pomaga odnaleźć kierunek w nowej rzeczywistości. Jest niezwykle cenna nie tylko, jeśli sam mierzysz się z ADHD czy zaburzeniami ze spektrum autyzmu, ale również wtedy, gdy chcesz lepiej zrozumieć kogoś bliskiego.

To książka, do której będziesz wracać, bo przypomina Ci coś, co tak łatwo zapomnieć: ,,Wszystko z Tobą w porządku – po prostu Twój mózg działa inaczej’’.

Serdecznie polecam każdemu, kto szuka nie tylko wiedzy, ale też otuchy i nadziei.

,,Neuroróżnorodny umysł’’ Kai Tomczyk to książka, której bardzo brakowało w polskiej literaturze psychologicznej. Autorka w prosty i przystępny sposób łączy własne doświadczenia z diagnozą z rzetelną wiedzą, tworząc przewodnik, który jest i merytoryczny, i bliski czytelnikowi.

To nie jest kolejna publikacja pełna trudnego języka i abstrakcyjnych teorii. Czytając ją, masz...

Jest! Książka polskiej autorki, dotycząca polskich realiów, która może stać się przewodnikiem dla dorosłych, którzy otrzymali diagnozy dotyczące neuroatypowości. „Neuroróżnorodny umysł. Jak odnaleźć siebie po diagnozie ADHD i spektrum autyzmu” Kai Tomczyk, wydana przez MANDO Inside, to książka, która łączy osobistą narrację z rzetelną psychoedukacją. Autorka nie tylko porządkuje wiedzę, lecz także proponuje język i praktyki wspierające sprawczość czytelnika. Już sam tytuł pokazuje, że nie jest to kwestia „leczenia się z siebie” czy „naprawiania”, lecz odnalezienia się w świecie neuroatypowym i zaakceptowania swojego odmiennego sposobu funkcjonowania.

Autorka, psycholożka, opisuje własną drogę do rozpoznania, którą uruchomił przypadkowy film w mediach społecznościowych. Stawia też pytanie, które wielu z nas mogło sobie zadawać: czy to, co znam z codzienności (impulsywność, problemy z kończeniem zadań, napięcie somatyczne),ma nazwę i naukowy opis? Tomczyk prowadzi czytelnika przez etap poszukiwań, zwątpienia i pierwszy, błędny werdykt diagnostyczny, po którym następuje rediagnoza w zespole superwizyjnym i zdecydowane potwierdzenie ADHD. Ta sekwencja nie służy sensacji, ale pokazuje, jak rozproszone, niejednoznaczne i obciążające emocjonalnie potrafią być realia diagnozowania dorosłych w Polsce (a zwłaszcza kobiet). Jednocześnie ta autoopowieść jest przydatna, bo ugruntowuje pozycję autorki – jej celem jest towarzyszyć człowiekowi w kryzysie po rozpoznaniu, tłumaczyć tę mieszankę emocji, która towarzyszy temu procesowi, wyjaśniać konsekwencje zauważalne w codzienności, a przy tym podpowiadać, jak przejść od bezradności do działania.

Odbiorcami książki są osoby dorosłe z późną diagnozą ADHD lub autyzmu oraz ci, którzy jeszcze się wahają, czy iść do specjalisty, ale czują/wiedzą, że mogą być neuroatypowi. Książka, co podkreśla autorka, nie zastępuje terapii ani farmakoterapii, ma być uzupełnieniem innych form wsparcia i można ją czytać wybiórczo, zgodnie z potrzebą.

Rozdział pierwszy („Neuroróżnorodność w liczbach”) porządkuje dane: pokazuje rosnącą rozpoznawalność ADHD u dzieci i młodzieży w USA oraz dużo niższe wskaźniki diagnoz u dorosłych. Odczytuję ten fragment jako ramę interpretacyjną, statystyki są tu jedynie kontekstem: im więcej rozpoznań wśród młodych, tym pilniejsza potrzeba mądrego wsparcia dla pokolenia, które dorastało bez adekwatnych nazw i narzędzi.

Najciekawsze w warstwie literackiej i dydaktycznej są obrazy‑metafory. Po pierwsze: „diagnoza – nowa mapa świata”. To zaproszenie do psychoedukacji i rozpoznania własnego stylu funkcjonowania, ale bez presji, by pasować do jednego wzorca neuroróżnorodności. Po drugie – autorka stworzyła efektowne porównanie procesu diagnozowania do escape roomu (błądzimy, trafiamy na fałszywe tropy, potrzebujemy odwagi i wsparcia przewodnika). Obie metafory tłumaczą chaos, ale nie infantylizując odbiorcy.

Książka jest też świetnym studium języka. Autorka proponuje zamienić komunikaty deficytowe („nie mogę się skupić”) na opisy warunków sprzyjających („łatwiej mi się skupić, gdy jest cicho i porządek”),bo słowa porządkują emocje – nie tylko wskazują braki, lecz także uruchamiają sprawczość. Tomczyk radzi ograniczyć narrację o „naprawianiu”, a wzmacniać obserwacje swojego ciała, własnych potrzeb i słuchać się ich. W tym duchu przestrzega też przed pułapkami algorytmów: treści w mediach społecznościowych potrafią wzmacniać uproszczenia i mity (np. że każde ADHD musi być widoczne),dlatego warto odróżniać doświadczenie jednostkowe od objawu i sięgać do weryfikowalnych źródeł. To wszystko jest napisane w tonie wyważonym, bez moralizowania, lecz z troską o precyzję pojęć.

Na szczególną uwagę zasługuje rozdział o maskowaniu i odmaskowywaniu. Tomczyk pokazuje, jak mechanizmy przetrwania (automatyzmy zachowań, tłumienie sygnałów z ciała) trwają jeszcze długo po diagnozie, a praca nad nimi wymaga świadomego nazywania i treningu uważności. To bardzo ważna kwestia, która pozwala rozpoznać osobom neuroatypowym ich „syndrom oszusta” i potrzebę szukania społeczności, która rozumie to doświadczenie.

Tomczyk nie obiecuje cudownych rozwiązań. Wprost pisze, że diagnoza bywa „punktem zwrotnym, nie finałem”, a emocjonalna amplituda pierwszych miesięcy po diagnozie jest zjawiskiem typowym dla wszystkich, którzy muszą na nowo przetłumaczyć swoje życie. Jednocześnie autorka przywołuje ważny, rzadko artykułowany wątek: jeśli objawy nie powodują cierpienia ani zakłócenia funkcjonowania, sama diagnoza nie jest koniecznością – decyzja jest indywidualna i powinna wypływać z uczciwej rozmowy z samym sobą. Ten realistyczny ton jest wielką zaletą książki. Wybrzmiewa tu też myśl, że „człowiek wyedukowany leczy się lepiej” i nie sposób się z nią nie zgodzić, bo im lepiej rozumiemy działanie i możliwe skutki uboczne, tym świadomiej współdecydujemy o leczeniu. Autorka zachęca do zadawania pytań, czytania ulotek, konsultowania wątpliwości, bo często rekomendowane metody radzenia sobie w codzienności, mogą okazać się pomocne dla jednych, a dla innych obciążające. Cenne jest też to, że Tomczyk zauważa, iż nierzadko osoby atypowe znają książkowe metody organizacji i samoregulacji, tylko nie działają one wprost na ich neurotyp – więc zadaniem po diagnozie jest zbudowanie własnego zestawu narzędzi.

Książka nie unika trudnych tematów: żałoby po utraconych latach, ambiwalentnych uczuć wobec przeszłości, przeciążenia bodźcami. W zakończeniu autorka składa czytelnikowi propozycję dojrzałej akceptacji: neuroróżnorodność to nie tylko pasmo wyzwań, lecz także katalog możliwości.

W tej książce warto docenić wiarygodność: osobista historia nie staje się głównym motywem, tylko punktem wejścia do rzetelnej psychoedukacji; autorka pokazuje chaos diagnozowania i sposoby radzenia sobie z nim, zamiast dopisywać legendę o szybkiej przemianie. Mamy tu też troskę o język i zachętę do krytycznego myślenia: demaskowania mitów z mediów społecznościowych, ostrzegania przed efektem autorytetu. To także książka dla konkretnego odbiorcy – przede wszystkim dla dorosłych w procesie rozpoznawania i oswajania neuroróżnorodności, a także dla ich bliskich i specjalistów, którzy chcą lepiej rozumieć emocje towarzyszące pacjentom kilka miesięcy po diagnozie.

„Neuroróżnorodny umysł” to dojrzała, przystępna i zarazem wymagająca od czytelnika książka o tym, jak po rozpoznaniu ADHD lub autyzmu rozumieć siebie, podejmować decyzje i budować nowe życie na własnych zasadach. Tomczyk nie moralizuje, nie medykalizuje codzienności, nie karmi utopiami, tylko uczy rozpoznawania potrzeb i granic, a następnie – szukania narzędzi adekwatnych do własnego neurotypu.

Jest! Książka polskiej autorki, dotycząca polskich realiów, która może stać się przewodnikiem dla dorosłych, którzy otrzymali diagnozy dotyczące neuroatypowości. „Neuroróżnorodny umysł. Jak odnaleźć siebie po diagnozie ADHD i spektrum autyzmu” Kai Tomczyk, wydana przez MANDO Inside, to książka, która łączy osobistą narrację z rzetelną psychoedukacją. Autorka nie tylko...

Poradnik o ADHD wpadł mi w ręce trochę przypadkowo. Sama nie cierpię na tą przypadłość, a nawet stoję po drugiej stronie z moim uporządkowaniem, ale w moim otoczeniu są kobiety z tym "darem".
ADHD do tej pory kojarzone z niesfornymi chłopcami, ma też inne oblicze. I chociaż utrudnia życie, to najważniejsze jest zrozumienie działania mózgu.

Jest tu masa porad jak poradzić sobie w codziennym życiu, w którym rządzi bałagan, zapominalstwo i skupianie się na rzeczach, powiedzmy, nie najważniejszych na daną chwilę. Autorka podzieliła tę książkę na rozdziały, a każdy rozdział opowiadał innej sferze życia. Finansom, miłości, pracy. To praktyczne podejście, bo możemy przeskakiwać między wątkami, skupiać się na konkretnym problemie, a potem wracać do bardziej interesującego w danym momencie.
Mamy tutaj również realne porady, listy, wywiady z osobami, które mierzą się z ADHD każdego dnia. O diagnozie, o życiu po niej.
Plusem jest również to, że autorka również otrzymała taką diagnozę, a książka powstała z życia.

Jeśli macie podejrzenie, że ADHD może dotyczyć również was, to warto sięgnąć po ten poradnik. Nawet jeśli okaże się, że to was nie dotyczy, na pewno sprawi, że na różne "dziwactwa" osób z waszego otoczenia spojrzycie inaczej.

Poradnik o ADHD wpadł mi w ręce trochę przypadkowo. Sama nie cierpię na tą przypadłość, a nawet stoję po drugiej stronie z moim uporządkowaniem, ale w moim otoczeniu są kobiety z tym "darem".
ADHD do tej pory kojarzone z niesfornymi chłopcami, ma też inne oblicze. I chociaż utrudnia życie, to najważniejsze jest zrozumienie działania mózgu.

Jest tu masa porad jak poradzić...

Książka o temacie ludzkiego mózgu, w przypadku kiedy on działa w inny sposób niż standardowe działania do których jesteśmy przyzwyczajeni, które są dla nas „normalne „ .... Ksiazka, która przybliza temat osób z spektrum autyzmu, ADHD, dysleksja, dysgrafia i innymi róznicami w mysleniu, przetwarzaniu informacji, zachowaniu czy komunikacji.... Książka, która uświadamia, że nie ma jednego „prawidłowego " sposobu działania mózgu, a te różnice powinny byc uszanowane i zaakceptowane ... książka wartościowa dla osób , których dotyczy ADHD czy spektrum autyzmu... napewno ciekawa i praktyczna pozycja.

Książka o temacie ludzkiego mózgu, w przypadku kiedy on działa w inny sposób niż standardowe działania do których jesteśmy przyzwyczajeni, które są dla nas „normalne „ .... Ksiazka, która przybliza temat osób z spektrum autyzmu, ADHD, dysleksja, dysgrafia i innymi róznicami w mysleniu, przetwarzaniu informacji, zachowaniu czy komunikacji.... Książka, która uświadamia, że...

Diagnostyka ADHD i spektrum autyzmu przeżywa dziś swoisty renesans. Coraz więcej osób, które przez lata były niedodiagnozowane, otrzymuje wreszcie właściwe rozpoznanie. W końcu pojawia się wyjaśnienie wielu trudności! Cóż za ulga! Jednocześnie jednak… diagnoza stawia przed człowiekiem nowe wyzwania. No bo w końcu coś z tym teraz trzeba zrobić, no nie?

I to bywa nie lada wyzwaniem!

To ciekawa lektura, która pomaga czytelnikowi odnaleźć się w rzeczywistości po diagnozie.

A w niej:
• Trochę statystyk, danych i tła społecznego, które pokazują skalę zjawiska oraz opór, jaki wciąż pojawia się wobec nowych diagnoz.
• O dziedziczności i czynnikach biologicznych, które zwiększają szansę na spektrum.
• Proces diagnozy, aż po zjawiska towarzyszące diagnozie, takie jak syndrom oszusta i sposoby radzenia sobie z nim.
• Wsparcie w normalizacji i akceptacji emocji, które pojawiają się w trakcie diagnozy i po.
• O tym, jak skonfrontować się ze swoimi ograniczeniami, ale też jak je przekształcić w zasoby i nauczyć się optować za swoimi potrzebami mimo przeszkód.
• Niezwykle ważny rozdział, w którym autorka opisuje proces przechodzenia przez żałobę związaną z diagnozą. Przez fazy zaprzeczenia, złości, targowania się, smutku aż po akceptację. Bo nie zawsze jest łatwo.
• Szeroki przegląd dostępnych metod: od farmakoterapii, przez psychoterapię, TUS-y (treningi umiejętności społecznych),grupy samopomocowe, aż po arteterapię.
• Praktyczne sposoby radzenia sobie z codziennością.

To książka ciekawa, praktyczna, a momentami mocna i konfrontująca (autorka się nie pierdzieli w tańcu).

Polecam ją każdej osobie, która otrzymała diagnozę ADHD czy spektrum autyzmu i próbuje odnaleźć się w tej nowej perspektywie, a także wszystkim, którzy stają przed procesem diagnostycznym.

Diagnostyka ADHD i spektrum autyzmu przeżywa dziś swoisty renesans. Coraz więcej osób, które przez lata były niedodiagnozowane, otrzymuje wreszcie właściwe rozpoznanie. W końcu pojawia się wyjaśnienie wielu trudności! Cóż za ulga! Jednocześnie jednak… diagnoza stawia przed człowiekiem nowe wyzwania. No bo w końcu coś z tym teraz trzeba zrobić, no nie?

I to bywa nie lada...

Jak diagnoza wpływa na jakość życia?
Jak zrozumienie swojej choroby a nie zgadywanie ułatwia codzienne funkcjonowanie?
Jak ukierunkować swoją "słabość" na osiągnięcie sukcesu?
Na te pytania odpowiedziałam sobie przeczytaniu pierwszego rozdziału książki Kai.
Już nie mogę doczekać się kolejnego.
Ania K.

Jak diagnoza wpływa na jakość życia?
Jak zrozumienie swojej choroby a nie zgadywanie ułatwia codzienne funkcjonowanie?
Jak ukierunkować swoją "słabość" na osiągnięcie sukcesu?
Na te pytania odpowiedziałam sobie przeczytaniu pierwszego rozdziału książki Kai.
Już nie mogę doczekać się kolejnego.
Ania K.