Gołoborze

Poznałam już poprzednią książkę autora i wywarła na mnie spore wrażenie, więc postanowiłam przesłuchać też tą drugą. Czy było warto? 'Pamiętanie jest sprzeczne z naturą, człowiek został stworzony do zapominania.' Wanda będąc w więzieniu postanawia opowiedzieć historię swojego życia. Życia, które nie było ani łatwe, ani usłane różami. Do czego doprowadziły kobietę podjęte decyzje? Przepiękna, wzruszająca historia opowiadana z perspektywy starszej już kobiety. Poznajemy jej losy z lat dziecięcych i młodzieńczych, a jednocześnie widzimy, kim kobieta jest teraz. Momentami ciężko słuchało mi się tej historii, jednak ostatecznie okazała się warta każdej spędzonej minuty. 'Zdarzenia są konturami, a pamięć tym, co je wypełnia.' To znów książka inna od tych, które czytam na co dzień. Ale mimo to zrobiła na mnie ogromne wrażenie, warto było się przy niej zatrzymać na kilka chwil. Wiele wątków wymaga od czytelnika zastanowienia i wyciszenia, ale zdecydowanie warto poznać tę historię. Ja wiem, że będę sięgać po kolejne autora, kiedy tylko się pojawią i będę potrzebowała zmiany. Nie trzeba lubić literatury pięknej, aby docenić piękno i głębię tej historii. Przeczytajcie ją koniecznie! 'Człowiek nie jest w stanie choćby przymierzyć cudzych butów. (…) możesz próbować patrzeć na świat jak hipopotam, zawsze jednak będziesz robić to nie jako on, lecz jako człowiek wyobrażający sobie, że jest hipopotamem.'

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

Jeszcze nie skończyłam a już chciałabym wszystkim polecić. Dynamiczna, równa daje tyle emocji, że aż szkoda mi ją kończyć a równocześnie nie daje się odłożyć. Autor tak zbudował bohaterów, że... lubię oprawców, no, może bardziej Pana Stańczyka, któremu życzę spełnienia przepowiedni 😵‍💫To moja pierwsza książka tego autora, liczę na to że pozostałe są w podobnym stylu.

"Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia”. Komisarz Igor Brudny, choć przyzwyczajony do samotności, po rozstaniu z ukochaną czuje się bardziej zagubiony niż kiedykolwiek. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który później zostaje podejrzany o brutalne morderstwo. To wydarzenie uświadamia mu, jak bardzo się pogubił i jak często zawodził innych. Dzięki wsparciu przyjaciela, Romana Czarneckiego, wraca do śledztwa, które staje się jego szansą na zatrzymanie sprawcy. Jednocześnie to dla niego ostatnia okazja, by uratować samego siebie. Uwielbiam Igora Brudnego i każda jego nowa historia to dla mnie prawdziwe wydarzenie. W „Fetyszu” Przemysława Piotrowskiego komisarz powrócił samotny, nieprzewidywalny i bezkompromisowy, wciągając od pierwszych stron w mroczny wir śledztwa. Sceny pulsowały dramatem oraz zagadką, przypominając mi, dlaczego tak pokochałam tę serię. Fabuła była pełna niespodziewanych zwrotów, a niektóre sceny naprawdę przyprawiały o gęsią skórkę. Fetysze pojawiające się w tle były momentami szokujące, a inne wręcz wstrząsające i trudne do uwierzenia. Piotrowski pokazał, jak te mroczne obsesje wpływały na ludzkie zachowania, prowadząc dochodzenie w nieoczekiwane kierunki. Brudny musiał zmierzyć się ze zwyrodnialcem, który okrutnie traktował i zabijał kobiety w ciąży, nadając sprawie wyjątkowo ciężki, emocjonalny ton. Trop po tropie śledztwo prowadziło w coraz bardziej przerażające rejony, a napięcie narastało z każdą stroną. Historia wciągała już od samego początku, zmuszając czytelnika do zastanawiania się nad motywacjami bohaterów. Igor Brudny w „Fetyszu” był twardy, nieustępliwy, a zarazem pełen sprzeczności. Walczył nie tylko z przestępcą, lecz także z własnymi demonami, co nadawało jego postaci autentyczność i głębię. W tej części powrócił do pierwotnej, surowej wersji, którą mieliśmy okazję poznać na początku serii, przy czym doświadczenia życiowe wyraźnie odcisnęły na nim ślad. Cierpiał, zmagał się z emocjami, czasem sięgał po alkohol, ale nigdy nie tracił instynktu ani charakteru. Każde jego działanie wynikało z silnego poczucia sprawiedliwości oraz gotowości poświęcenia siebie dla innych. Pod warstwą brutalnej akcji kryła się głębsza refleksja o samotności, obsesjach oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji. Autor pokazał, jak doświadczenia życiowe wraz z wewnętrznymi słabościami kształtują postępowanie bohaterów. Tytułowy motyw nabierał symbolicznego znaczenia i stał się punktem wyjścia do rozważań o ludzkich pragnieniach, traumach oraz granicach kontroli. Psychologiczna głębia postaci sprawiła, że „Fetysz” wyróżniał się na tle wielu innych historii, które koncentrują się wyłącznie na intrydze. Gorąco polecam „Fetysz” wszystkim fanom mocnych oraz wciągających powieści. Igor Brudny po raz kolejny pokazuje, że należy do najbardziej elektryzujących postaci polskiej literatury kryminalnej. Już wkrótce na moim profilu pojawi się recenzja najnowszego tomu serii, która mam nadzieję, że również wciągnie was bez reszty.

Rewelacyjny kryminał! Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom. Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona wieloma tropami błędnie założyłam, kto jest mordercą i byłam szczerze zaskoczona zakończeniem. Mam nadzieję, że ta część również zostanie zekranizowana i będę mogła porównać sobie moje wyobrażenia.

Książka nie ma opisu, żadnego zarysu fabuły, co jest nowym zabiegiem u autora, ale te opisy na okładkach nigdy nie były jakoś wylewne. Więc się zastanawiam, czy tutaj łamać tę zasadę, że właściwie jako czytelnicy powinniście podejść do tego tekstu z czystą głową… Ale myślę, że nie zdradzę wiele mówiąc, że mamy tutaj historię ludzi, pary oraz rodziców faceta z tej pary. Para jest po trzydziestce i mierzy się z… pokusami związku i ich konsekwencjami. A równolegle śledzimy losy ojca, który nie pogodził się w pełni ze swoim rozwodem. I ten wątek interesował mnie najbardziej, od razu mnie wciągnął, podczas gdy wątek par… nie koniecznie, trochę po mnie spływał, dopiero końcówka, kolejne lata gdzieś tam były interesujące. A to wszystko jest prostą historią o życiu normalny ludzi. Nie bogatych, nie sławnych, nie wybitnie utalentowanych, tylko po prostu zwyczajnych. I pojawiają się w tym ich hobby: jest fotografia, jest pisanie książek… I wszystko zamknięte w zwyczajnej codzienności. Która może poruszyć, bo jest napisana bardzo szczerze, język jest tutaj prosty, ale taki bardzo, bardzo szczerze, taki, że wierzycie w tych ludzi, że to może być wasz sąsiad albo w jakichś częściach wy sami. Ale w żadnym momencie żadna emocja, którą ten tekst wywoła, nie jest wymuszona na czytelniku. To jest życie, które się dzieje. Pięknie opisane, na tyle, ze mam ochotę na jeszcze jakąś historię od pana Małeckiego.

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.

Czy żyjąc w mrocznych czasach, wśród wszechobecnego zła można zachować czyste sumienie? To książka o przekraczaniu granic dosłownie i w przenośni. O ucieczce przed stalinowskim reżimem przez zieloną granicę. O cienkiej granicy między dobrem a złem. O odkrywaniu granic własnego bólu i wytrzymałości charakteru. O odkrywaniu wewnętrznych mroków. O fascynacji złem, pociągu do przemocy, o przekraczaniu granic człowieczeństwa. O granicy między wrażliwością społeczną a wyparciem własnego okrucieństwa poprzez uleganie demagogiom. Jak zwykle świetna narracja autorki.

Długo zajęło mi wczucie się w tę historię, bo jest spokojna, mało porywająca, ale skończyłam. A do dobrych elementów należą: - opisy przyrody, roślin z banku nasion, ale też zwierząt na tej wyspie i głównie opowiadają o nich dzieci, bo są z nimi zżyte, ale też dużo o tym miejscu się uczą i poznają nawyki zwierząt, a są to pingwiny, foki, jest też motyw z wielorybami, - rozważania na temat rodziny, roli rodzica, ojca i matki i jakie myśli ma w głowie nasz samotny ojciec od momentu, jak został z dziećmi sam. Są tam naprawdę ładne fragmenty o tym, jak to jego postrzeganie roli ojca wywróciło się do góry nogami, jak też sobie nie radzi. - wątek z intrygą ma takiego plusa, że jest poprowadzony do końca, nie ma nagłego zwrotu w zachowaniu postaci, ale czy było potrzebne dokręcanie tego do takiego ekstremum? Nie chcę tutaj zdradzać, ale postać, której dotyczy intryga… Ja nie do końca kupuję, że jej przemiana miałaby być tak radykalna i jeszcze się pogłębić w momencie kulminacyjnym. Nie przedstawiono tej postaci na tyle dobrze, żebym ja miała podstawy wierzyć, że jej… postrzeganie świata się tak wywróciło. Nie moge w szczegółach, bo to spojler. - zakończenie jest nie takie jak można by się spodziewać Ogólnie czuć przekaz tej książki, zarówno jeżeli chodzi o zmiany klimatyczne, jest tutaj konflikt tego, czy w obecnych czasach w ogóle warto sprowadzać na świat nowe pokolenia, ale tez właśnie, w powiązaniu z tym, jaka jest rola rodzica, czy stare schematy rodzicielskie nie powinny być radykalnie zmienione, bo mogą się zdarzyć różne rzeczy i może dzieciom pozostać jeden rodzic i jak się w tym odnaleźć. No i jest też wyczuwalna miłośc i szacunek do przyrody, anwet jest kilka ciekawostek, których nie znałam, część o roślinach, ale też np. nie wiedziałam, że zbliżając się do wieloryba należy zasłonić usta, bo one są siedliskiem bardzo wielu nieprzyjemnych dla człowieka bakterii. Doceniam, że ta książka powstała. Nie wprawiła mnie w zachwyt jak wielu osób, ale uważam, że jest ważna tematycznie, współczesna i nie bawi się w upiększanie świata, chociaż docenia jego naturalne piękno.

Słuchając opinii i głównie zachwytów wiedziałam, że jest to książka o starości i o zabraniu starszemu mężczyźnie jego ukochanego psa. Głównie mówi się o tej perspektywie. Owszem ciężko czyta się o tym, że trudnosci w samodzielnym funkcjonowaniu, decydowaniu o sobie, ograniczenia fizyczne, poznawcze stanowią dużą część starszego życia. Owszem bardzo czułam przywiązanie do psa i pustkę jaką mógł czuć bohater. Ale też myślałam o tej drugiej stronie, o synu, który ciężko pracuje, który ma za sobą swoje osobiste dramaty, który swoją ukochaną mamę ma w domu opieki, tu ojca - który ciężko tą swoją starość przeżywa (a w sumie to: ma opiekę- I te osoby opiekujące wydają się być miłe i pomocne, syna i wnuczkę którzy go odwiedzają, przyjaciela z którym rozmawia,a czasem zachowuje się tak jakby myślał tylko o sobie). Syn ma swoje problemy jak każdy i nie wydaje mi się dziwna jego komunikacja z ojcem, który nie był zbyt przystępnym i czułym rodzicem. Co do jego ukochanego psa to po pierwsze nie pojawiła się ani jedna myśl w Bo: czy ja naprawdę mogę się nim zaopiekować? Ani jedna wątpliwość czego potrzebuje ta druga strona, po drugie nie rozumiem tego problemu psa: wystarczyło by może ogłoszenie typu: " szukam kogoś do wyprowadzania psa dwa razy dziennie na długie spacery"? Pies syty i owca cała. Ogólnie rzecz ujmując jakoś nie poczułam tej książki tak do końca.

🔪 ,, Śnieg przykryje" jest to niesamowity thriller który wciągnął mnie już od pierwszych stron. Po każdej stronie pojawiało się u mnie niedowierzanie oraz gdzieś z tyłu głowy miałam to że takie rzeczy mogą się naprawdę wydarzać w tym momencie. 🔪 Pan Michał ma niesamowity styl pisania jest po prostu wciągający i przyjemny pomimo tego jakie książki pisze. Jest coś w nim po prostu takiego magicznego, że chce wam się po prostu dalej brnąć w tą książkę. 🔪 Ryszard był po prostu psycholem. Od samego początku go nie lubiłam i myślę że pan Michał miał to na celu. To w jaki on sposób się zachowywał do syna czy swojej żony, którą traktował okropnie było po prostu ohydne. 🔪 Piotr jest niezmiernie odważnym chłopakiem, to w jaki sposób on próbował bronić swoją mamę było bardzo urocze. Już od pierwszych stron zaczęłam go lubić i doceniać. 🔪 Trochę bałam tej lektury ponieważ zazwyczaj nie czytałam polskich thrillerów (jedyny thriller Legii przedtem przeczytałam to był po prostu od Agathy Christe) ale kompletnie się nie zawiodłam. Wszystkie zabiegi psychologiczne które były wykorzystane w tej książce były niesamowicie użyte. 🔪 Podsumowując ogromnie wam polecam tą lekturę zapewni wam dreszcz emocjonalny oraz świetną zabawę ale pod tym względem że będziecie mogli podczas lektury sami zgadywać kto kogo zabił.

To książka dla każdego, kto choć raz zastanawiał się, jak powstały wielkie kamienne monumenty, takie jak Stonehenge, i jaką pełniły funkcję. Gdy nastoletnia Joia podglądała tańczące kapłanki, nie przypuszczała, że sama stanie się kiedyś arcykapłanką i poprowadzi swój lud do realizacji wielkiego przedsięwzięcia: sprowadzenia dziesięciu ogromnych głazów i stworzenia kamiennego kręgu. Miejsca, wokół którego podczas przesileń kapłanki tańczyły i śpiewały, a które było w rzeczywistości precyzyjnym kalendarzem i zegarem. Jego tajemnice znały wyłącznie kapłanki, jedyne osoby w społeczności potrafiące liczyć. Autor ukazuje szeroki obraz życia prehistorycznych plemion: rolników, pasterzy, kamieniarzy czy ludzi lasu. Codzienność tych społeczności była nieustanną walką o przetrwanie. Wystarczył jeden rok suszy, by pojawił się głód i widmo śmierci. Brak leków sprawiał, że nawet drobne infekcje mogły okazać się śmiertelne, a jedyną pomocą była znajomość ziół. Ciekawie przedstawiono także relacje społeczne i obyczaje. Spotkania między plemionami, podczas których panowała duża swoboda seksualna, zwane "zabawami", miały swój praktyczny cel: wzmacnianie puli genowej i zwiększenie szans na narodziny zdrowych dzieci. Jednocześnie autor kontrastuje różne modele społeczności: w jednej kobiety traktowane są jak własność mężczyzn, w innej cieszą się pełną niezależnością. Na tym tle pojawia się Joia, charyzmatyczna postać, która potrafi porwać tłumy. Wprowadza do rytuałów coś na kształt „efektów specjalnych” i doskonale rozumie, że aby ludzie podjęli się ogromnego wysiłku transportu kamieni, muszą poczuć sens i wspólnotę działania. Nie brakuje też konfliktów, walk o zasoby, kradzieży i brutalnych mordów, czasem całych plemion. W świecie, gdzie przetrwanie zależy od kilku krzewów owocowych czy stada krów, okrucieństwo staje się narzędziem walki o życie. Autor pokazuje również inne postrzeganie czasu, na przykład tydzień liczący dziesięć dni, co dodatkowo buduje wiarygodność świata przedstawionego. Jedynym zgrzytem była dla mnie wzmianka o mężczyźnie wiążącym starszej kobiecie sznurówki. W realiach neolitu (czyli okresu, do którego nawiązuje budowa Stonehenge, ok. 3000–2000 r. p.n.e.) obuwie istniało, ale najczęściej były to proste skórzane formy wiązane rzemieniami lub paskami, a nie „sznurówki” w dzisiejszym rozumieniu. To drobiazg, ale lekko wybija z klimatu. Akcja rozwija się raczej spokojnie, momentami wręcz leniwie, co nie każdemu przypadnie do gustu. Jednak co jakiś czas pojawiają się bardziej dynamiczne, dramatyczne wydarzenia, które ożywiają narrację. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Folletta i bardzo udane. Słuchałam audiobooka w interpretacji Krzysztofa Gosztyły, która nadaje historii niemal teatralny charakter. Jego głos jest jednocześnie pełen emocji i kojący, idealny do słuchania wieczorem, gdy opowieść snuje się spokojnie, aż oczy same się zamykają.

Kolejna świetna powieść autora w której fakty historyczne stanowią tło dla fikcji literackiej. W roku 1944 w hotelu Sanssouci odbyła się konferencja w sprawie Żydów a w 1992 powraca w to miejsce Mohl, jeden z uczestników, który ginie. W 2008 podczas remontu Uroczej zostaje znalezione zamurowane ciało. O tą zbrodnię sprzed lat zostaje oskarżony historyk Węglorz a jego niewinność stara sie udowodnić pisarz Tomek Wilczur, który po ostatnich wydarzeniach, niechętnie powraca a w Karkonosze. Podobała mi sie ta powieść, w której obecna akcja jest przeplatana retrospekcją. Do tego w posłowiu autor dokładnie wytłumaczył, co jest prawdą historyzną a co fikcja. Bardzo się cieszę, że w Karkonoszach jest tyle schronisk, które maja swoja historię, bo autor będzie miał materiał do dalszych powieści.

Cherezińska kontynuuje pisanie powieści historycznych dotyczących historii Polski, zwłaszcza średniowiecznej. Tym razem padło na postać Bolesława Śmiałego, księcia od 1058 roku i króla od 1076 roku, którego postać opisała autorka w dwutomowym cyklu pt. „ Bolesław II” , pierwsza część jest zatytułowana „Śmiały”. Z jednej strony postać władcy jest ważna, już od momentu narodzin, ważny moment w akcji, było nie było ważne w powieści historyczno – biograficznej. Natomiast drugiej strony panorama zarówno Europy, jak i ponownie odradzającej się Polski jest istotna i to jest interesujące. Czytelnik się przekonuje, że motywów fantastycznych nie zabraknie. Porodami Piastowskich królowych i księżniczek zajmowały się Rzepichy, były w te klocki na tyle dobre, że wszystkie porody zakończyły się sukcesem, co w tej epoce było ważne, od tego zależały losy kraju i tak targanego w XI wieku problemami wewnętrznymi i zewnętrznymi. Rzepichy to kapłanki pogańskich bóstw z wyspy na jeziorze Gopło, były jak widać tolerowane przez władzę centralną, mimo że kraj podnosił się po rebelii Masława, która była reakcją pogańską. Mimo walki z pogaństwem, wyznawcy Trygława i Swarowa trzymali się na Mazowszu i jeszcze silniej na Pomorzu w którym były silne tendencje odśrodkowe, co sprawiało duże kłopoty. Średniowiecze pod kątem literackim jest o tyle fajne, że pisarzowi wolno po prostu więcej, bo jest tam sporo miejsca na przedstawienie interpretacji wydarzeń bez zarzutu, że autor mija się z prawdą, bo tej prawdy historycznej opartej na źródłach jest stosunkowo niewiele. I jeżeli jest to robione umiejętnie to wychodzi z tego coś rewelacyjnego, co np. Cherezińskiej dobrze wychodzi. Niewątpliwie jest to historia podpierana też fantastyką pełną nawiązań do Sapkowskiego i Tolkiena. Chociażby synowie trzech starców, kapłanów Trygława z Pomorza, nazywają się Bor, Borkun i Boromir. Pomysł z Bolesławem Śmiałym jest oryginalny i zapewne też troszkę ryzykowny. Pojawia się Stanisław, który jako młody duchowny powrócił ze studiów z zagranicy i jest lojalny wobec księcia. Akcja pierwszego tomu kończy się w roku 1070, więc można być pewnym, że drugi tom będzie jeszcze ciekawszy, bo przypadnie na kluczowe tutaj lata 70 XI wieku. W sumie co najważniejsze, co może znaleźć się w podsumowaniu już jest napisane. Książka jest po prostu przednia, bohaterowie zostali rewelacyjnie wykreowani i kreuje ona nie tylko postaci znane z kart historii np. ambitny tytułowy bohater, który z zapałem wziął się do władczej roboty, mimo młodego wieku. Jedną z pierwszych decyzji księcia była odbudowa katedry Gnieźnieńskiej, fundowanie klasztorów, co oprócz misji typowo duchowej kleru, miało na celu odbudowę gospodarki kraju. Były też wojny, bo książę aspirował, żeby nawiązać do dzieła swojego wielkiego imiennika Bolesława Chrobrego. Nie ma wątpliwości, że Bolesław Śmiały jest postacią interesującą, barwną i tragiczną zarazem. I na pewno dla autorki nie było to łatwe zadanie opisać tą postać i jego czasy. Ale na szczęście dla nas czytelników autorka dała radę i wyszło świetnie. Zdecydowanie polecam.

Książka mnie nie zachwyciła. Jako kryminał podobała mi się bardziej niż wątki obyczajowe. Na plus, brutalny morderca, który rozczłonkował ofiarę i porzucił jej fragmenty w różnych miejscach. Do tego zakończenie, które dla mnie było zaskakujące. Jako obyczaj lektura mnie zawiodła, ponieważ niektóre wątki były niedokończone, urwane. Poza tym może odezwała się we mnie feministka i nie spodobało mi się potraktowanie dojrzałych kobiet jako naiwnych istot, które zatracają się dla miłości kiedy ktoś ofiaruję im trochę atencji. Poza tym opisy z lat wcześniejszych też do mnie nie przemówiły. Wydaje mi się, że nie zazębiały się.

Ojciec retrokryminału tym razem w thrillerze (a może nawet horrorze?) psychologicznym, którego akcja rozgrywa się na Dolnym Śląsku - dokładnie 100 lat temu. Jeśli nie przerażają Was brutalne zabójstwa, okrutne obrzędy, podczas których składa się z ofiary z ludzi, czy egzorcyzmy na młodych kobietach – to znaczy, że nowa, bardzo klimatyczna i wciągająca książka Marek Krajewski Was zachwyci! Choć spotkamy tu kultowego Mocka, główna rola przypadnie młodemu doktorantowi psychiatrii Antwaldtowi, który będzie musiał zbadać i rozwiązać zagadkę rodziny hrabiego von Babbitza: Co się stało z jego zaginioną żoną? Czy córkę faktycznie opętał diabeł? Kto zginie następny? Zakończenie z pewnością Was zaskoczy! Jak zawsze u pisarza nie zabraknie filozofii, języków klasycznych i ciekawych rozważań.

Nieco lepsza od Gawry, ale trzyma poziom. Wciągająca i zaskakująca, inspektor Łezka jest profesjonalna, ale jednocześnie, po ludzku, pełna sprzeczności, siły i słabości jednocześnie. Bardzo dobrze się bawiłam czytając i polecam z pełnym przekonaniem. To klasyczny kryminał, nie żaden triller, co podkreślam, ponieważ coraz częściej wrzuca się te dwa gatunki, niestety, do jednej kategorii. Nie, tutaj mamy klasyczny kryminał, narracja jest podporządkowana logice prowadzonego śledztwa. Dla mnie, jako kryminoluba to była duża przyjemność, a zaskakujący koniec zwiastujący kolejny tom.

No i co tu napisać… Widać warsztat, którego sam jeszcze się nie dorobiłem. Uważam, że książka wpisuje się w pewien paradygmat Ameryki — nawet gdy autor pisze krytycznie o ich służbach, to i tak niesie się w świat obraz ich potęgi. Aż się człowiek zastanawia, czy CIA o tym wie i czy to wykorzystuje 🙂 Pierwsze 200 stron bardzo mnie wciągnęło, ale potem pojawia się moment, w którym wszystko jest nadmiernie tłumaczone — co bohater myśli, dlaczego tak myśli i że czytelnik też powinien to zrozumieć. To trochę spowalnia akcję i zaczyna się dłużyć. Na szczęście później historia znowu nabiera tempa i czyta się ją przyjemnie. Pojawiają się też momenty, które potrafią zaskoczyć. Dla mnie to dobra książka. Nie porównuję jej z innymi powieściami autora, bo ich nie znam, ale uważam, że jest pomysłowa i napisana z bardzo dobrym warsztatem. Nie jest może odkrywcza ani fenomenalna, ale zdecydowanie warta polecenia.

Narracja prowadzona jest przez kobietę - Agnieszkę, ale jest mało przekonująca i czuć, że to męż­czy­zna napisał książkę (stereotypy, rys psychologiczny). Temat podróży w czasie ciekawy, ale chciałabym, żeby był bardziej rozwinięty. W zasadzie akcja w większości skupia się na romansie. Zakończenie nic nie wyjaśniło i zostawiło furtkę do kontynuacji.

Miałam dylemat, na ile ocenić tą książkę. Historia ciekawa, zakończenie mnie zaskoczyło, czułam emocje podczas zagłębiania się w historię. A jednak czegoś mi zabrakło. Bardzo ciężko było mi się wkręcić na początku w wydarzenia - całość wg mnie rozkręciła się dopiero gdzieś w połowie, ale za to trzymała w napięciu już do końca. Dwie wcześniejsze powieści autorki oceniam wyżej. Tutaj jest lekki zawód.