Zieleń

Początek mnie wkurzał i nie rozumiałam, po co aż tyle wątków. Z biegiem książki dostajemy jednak wyjaśnienia, dlaczego Urszula i dlaczego wszystko potoczyło się tak, a nie inaczej. Każda z postaci ma swoje trudy i tajemnice. Pomimo że Urszula jest beksą i bardzo słaba emocjonalnie, dowiadujemy się pewnych faktów, które sprawiają, że chyba bardziej ją nienawidzimy, niż współczujemy. Przynajmniej ja tak miałam. Ale to też pokazuje, jak można grać na emocjach czytelnika, dawkując informacje. Miałam dylematy, po czyjej być stronie, wiedząc, że każdy ma jakieś grzechy na sumieniu.

Rewelacyjny kryminał! Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom. Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona wieloma tropami błędnie założyłam, kto jest mordercą i byłam szczerze zaskoczona zakończeniem. Mam nadzieję, że ta część również zostanie zekranizowana i będę mogła porównać sobie moje wyobrażenia.

Jest to ciąg dalszy losów Kamy i innych bohaterów przedstawionych w I części. Sposób narracji ten sam co poprzednio, co wg mnie nadaje książce unikatowego charakteru. Fabuła wciaga, chociaz nie jest bardzo zaskakująca. Polecam przeczytać obie pozycje ciągiem, jedna po drugiej.

"Najbardziej niebezpieczny jest człowiek, który nie ma już nic do stracenia”. Komisarz Igor Brudny, choć przyzwyczajony do samotności, po rozstaniu z ukochaną czuje się bardziej zagubiony niż kiedykolwiek. Pewnej nocy wdaje się w bójkę z mężczyzną, który później zostaje podejrzany o brutalne morderstwo. To wydarzenie uświadamia mu, jak bardzo się pogubił i jak często zawodził innych. Dzięki wsparciu przyjaciela, Romana Czarneckiego, wraca do śledztwa, które staje się jego szansą na zatrzymanie sprawcy. Jednocześnie to dla niego ostatnia okazja, by uratować samego siebie. Uwielbiam Igora Brudnego i każda jego nowa historia to dla mnie prawdziwe wydarzenie. W „Fetyszu” Przemysława Piotrowskiego komisarz powrócił samotny, nieprzewidywalny i bezkompromisowy, wciągając od pierwszych stron w mroczny wir śledztwa. Sceny pulsowały dramatem oraz zagadką, przypominając mi, dlaczego tak pokochałam tę serię. Fabuła była pełna niespodziewanych zwrotów, a niektóre sceny naprawdę przyprawiały o gęsią skórkę. Fetysze pojawiające się w tle były momentami szokujące, a inne wręcz wstrząsające i trudne do uwierzenia. Piotrowski pokazał, jak te mroczne obsesje wpływały na ludzkie zachowania, prowadząc dochodzenie w nieoczekiwane kierunki. Brudny musiał zmierzyć się ze zwyrodnialcem, który okrutnie traktował i zabijał kobiety w ciąży, nadając sprawie wyjątkowo ciężki, emocjonalny ton. Trop po tropie śledztwo prowadziło w coraz bardziej przerażające rejony, a napięcie narastało z każdą stroną. Historia wciągała już od samego początku, zmuszając czytelnika do zastanawiania się nad motywacjami bohaterów. Igor Brudny w „Fetyszu” był twardy, nieustępliwy, a zarazem pełen sprzeczności. Walczył nie tylko z przestępcą, lecz także z własnymi demonami, co nadawało jego postaci autentyczność i głębię. W tej części powrócił do pierwotnej, surowej wersji, którą mieliśmy okazję poznać na początku serii, przy czym doświadczenia życiowe wyraźnie odcisnęły na nim ślad. Cierpiał, zmagał się z emocjami, czasem sięgał po alkohol, ale nigdy nie tracił instynktu ani charakteru. Każde jego działanie wynikało z silnego poczucia sprawiedliwości oraz gotowości poświęcenia siebie dla innych. Pod warstwą brutalnej akcji kryła się głębsza refleksja o samotności, obsesjach oraz konsekwencjach podejmowanych decyzji. Autor pokazał, jak doświadczenia życiowe wraz z wewnętrznymi słabościami kształtują postępowanie bohaterów. Tytułowy motyw nabierał symbolicznego znaczenia i stał się punktem wyjścia do rozważań o ludzkich pragnieniach, traumach oraz granicach kontroli. Psychologiczna głębia postaci sprawiła, że „Fetysz” wyróżniał się na tle wielu innych historii, które koncentrują się wyłącznie na intrydze. Gorąco polecam „Fetysz” wszystkim fanom mocnych oraz wciągających powieści. Igor Brudny po raz kolejny pokazuje, że należy do najbardziej elektryzujących postaci polskiej literatury kryminalnej. Już wkrótce na moim profilu pojawi się recenzja najnowszego tomu serii, która mam nadzieję, że również wciągnie was bez reszty.

Prawie dwadzieścia lat temu rozpoczęła się moja przygoda z Cobenem. Jego książki oceniałem bardzo wysoko. Ostatnio nie było już tak dobrze, zdarzały się słabsze pozycje. Zaciekawiło mnie jak wypadnie duet z Reese Witherspoon. Plusy: + ciekawy pomysł na fabułę, nielegalny handel organami ludzkimi; + operacje plastyczne za wielkie pieniądze w elitarnych klinikach; + ludziom bogatym wydaje się, że mogą kupić wszystko, zdrowie, przedłużyć życie; + w dzisiejszych czasach mają w tym wiele racji, może każdy ma swoją cenę; + dynamiczna akcja, zaskakujące zwroty, wiele momentów trzymających w napięciu; + dobrze wykreowana postać Maggie McCabe z jej rozterkami moralnymi; + każdy z nas chciałby poznać prawdę o śmierci bliskiej osoby; + prawda nawet ta bolesna jest lepsza niż niewiedza i niepewność; + rewelacyjna postać Sznycla, każdy chciałby mieć takiego teścia; + zaawansowana sztuczna inteligencja (tutaj griefbot) i jego możliwości odtworzenia osobowości, zachowania, sposobu mówienia, a nawet gestów zmarłej osoby; + pokazanie poświęcenia lekarzy w niesieniu pomocy potrzebującym; + zaskakujące zakończenie, takiego się nie spodziewałem. Minusy: - początek mało dynamiczny, powolny, zbyt wiele terminologii medycznej; - brak wyjaśnienia o co chodziło z lekarzem w winnicy, w czapce z daszkiem. Ogółem książka dobra.

Wow, ciarki mnie przeszyły czytając te książkę. Straszne jest to, że faktycznie istnieją tacy mężczyźni w tych czasach traktując kobiety jak przedmioty. I to jest skurwysyństwo. Nie rozumiem, że można tak podejść do drugiego człowieka. Do samego końca nie byłem pewien, kto jest winny, co sprawia, że nie chce się przestać czytać. Szczerze mogę powiedzieć, że fabuła jest świetna, wciągająca, nie banalna. Bardzo chętnie sięgnę po jej inne książki. Autorka ma swój styl, który sprawia, że przede wszystkim czyta się to płynnie, przyjemnie i z zaangażowaniem. Widziałem w tekście może jakieś sporadyczne literówki, ale możliwe, że sobie tylko ubzdurałem, że tam są. Ocena jak najbardziej zasłużona. Napisał bym coś o fabule, ale polecam samemu wziąć do ręki, bo warto.

Drugi tom serii Kryminalny Śląsk Magdaleny Majcher. O ile pierwsza część zachowywała takie samo tempo akcji i wciagało od samego początku, o tyle nie możemy powiedzieć tego samego o kolejnej części. Mamy tutaj podobnie jak w pierwszym tomie narracje prowadzone dwutorowo z perspektywy 3 osoby - jedna toczy się przed śmiercią aktorki Natalii Kuchcik i powoli ukazuje co do tej śmierci doprowadziło i w jaki sposób; druga narracja biegnie w czasie kiedy zostaje odkryte ciało zamordowanie denatki i pokazuje śledztwo dziennikarza Borysa Dyrdy, który wespół z policją, próbuje na własną rękę odkryć kim był sprawca i co doprowadziło do takiego stanu rzeczy. W serii na uwagę zasluguje wierne odzwierciedlenie miejsc na mapie Katowic; przyjemnie jest czytać i wiedziec o jakich lokalizacjach mowa, a które codziennie sie mijało w drodze do pracy. Drugi tom nie jest aż tak wciągający jak pierwszy, ale na pewno sięgnę jako fanka po kolejną część i odsłonę losów Borysa.

Narracja prowadzona jest przez kobietę - Agnieszkę, ale jest mało przekonująca i czuć, że to męż­czy­zna napisał książkę (stereotypy, rys psychologiczny). Temat podróży w czasie ciekawy, ale chciałabym, żeby był bardziej rozwinięty. W zasadzie akcja w większości skupia się na romansie. Zakończenie nic nie wyjaśniło i zostawiło furtkę do kontynuacji.

Zgodzicie się ze mną, że każda książka, każda historia w niej opowiedziana jest inna i w jakże odmienny sposób na nas oddziałuje? Niektóre z nich po prostu się czyta, inne zaś przeżywa się całym sobą, czując ich ciężar w każdej myśli. Dla mnie twórczość autorki okazała się właśnie takim doświadczeniem - uderzyła z nieoczekiwaną siłą, stając się jednym z najbardziej poruszających odkryć. To fascynujące, jak pod płaszczem kryminalnej intrygi może pulsować tak żywa i bolesna tkanka. To opowieść o milczeniu, które niszczy pokolenia, i o traumach, które mimo upływu lat wciąż nie dają o sobie zapomnieć, kształtując losy bohaterów na nowo. _______________ Wszystko zaczyna się od huku pękającego stropu w starej kamienicy. Pył, który opada na gruzy, odsłania tajemnicę, która nigdy nie miała ujrzeć światła dziennego: figurę jednoskrzydłego anioła i kruche, ludzkie szczątki. To moment, w którym czas przestaje istnieć, a przeszłość brutalnie upomina się o swoje prawa. Kiedy chwilę później ginie wpływowy człowiek, a mały chłopiec z sierocińca zaczyna obsesyjnie malować anielskie skrzydła, wiesz już jedno: ta historia Cię nie puści. Plusem są wykreowani bohaterowie. To nie są papierowe postaci z policyjnych akt. To ludzie z krwi, kości i niezagojonych ran. Śledczy Zaleski i Gawron niosą bagaż, który przygniata ich każdego dnia, ale to postacie z drugiego planu nadają tej opowieści głębi i wzruszającego charakteru: - Mały Staś - milczący chłopiec, którego rysunki są niemym krzykiem rozpaczy. Patrząc na niego, czujesz każdą nutę jego samotności. - Rysa - kobieta o niezwykłej sile, która każdego ranka staje do heroicznej walki o godność swojego niepełnosprawnego synka. Jej codzienność to lekcja miłości, która nie stawia warunków. - Pani Baziakowa - uosobienie domowego ciepła, za którym kryje się poranione serce, a jednak wciąż zdolne kochać mimo doznanych krzywd. _______________ Autorka z niezwykłą czułością maluje obraz Kotliny Kłodzkiej - miejsca pięknego, a zarazem naznaczonego traumą przesiedleń. To opowieść o ludziach "wyrwanych z korzeniami", którzy na gruzach dawnych żyć próbują zbudować coś własnego. Czuć tu zapach starych piwnic, cień dawnej esbecji i lęk, który przesiąkł mury. Ta książka to coś więcej niż śledztwo. To dotyk najczulszych strun: społecznego sieroctwa, dominującej samotności i tej prostej, a jakże trudniej do zaspokojenia potrzeby bycia dostrzeżonym. _______________ Jeśli szukacie literatury, która nie tylko dostarczy Wam dreszczyku emocji, ale zmusi do refleksji nad własnym życiem i sprawi , że zapłaczecie nad losem drugiego człowieka - ta powieść jest dla Was. To fascynująca, wielowarstwowa podróż dla każdego, kto chce wiedzieć nie tylko "kto zabił", ale przede wszystkim: dlaczego tak bardzo boli. Do zaczytania ❤️ #toniejestwspółpraca

Zwariowana historia z plejadą mocno nietuzinkowych bohaterów, mnóstwem popkulturowych odniesień i sarkastycznym poczuciem humoru. Już po kilku stronach pomyślałam o książkach Chmielewskiej - te opary absurdu 😁Nie szukajcie tu logiki, ale gwarantuję, że będziecie się dobrze bawić!

Nowa seria kryminalna @puzynska ,nowi bohaterowie, zupełnie nowe sprawy.Mnie wciągnęło od pierwszej strony.Ginie znany milioner,w dniu ogłoszenia swojego testamentu.Tadeusz Bacewicz był śmiertelnie chory, więc od razu nasuwa się pytanie kto chciał uprzedzić los.W gronie podejrzanych znajduje się najbliższa rodzina ,a ofiara nie była taka niewinna jakby mogło się wydawać. Lubię powieści pani Katarzyny za ciekawą intrygę i niebanalnych bohaterów; prokurator Grzegorz Hala i policjantki Kaja Dalke i Michalina Murawska to świetnie skonstruowane postaci, kolejny tom już zamówiłam w bibliotece 😉a ten zaliczam do bingo wiosennego w @klub.czytelniczy.szal do okienka przeczytam pierwszy tom serii. #zbibliotekązapanbrat @po.prostu.wiola #wypożyczamzbiblioteki #kryminal #booklover

Miałam dylemat, na ile ocenić tą książkę. Historia ciekawa, zakończenie mnie zaskoczyło, czułam emocje podczas zagłębiania się w historię. A jednak czegoś mi zabrakło. Bardzo ciężko było mi się wkręcić na początku w wydarzenia - całość wg mnie rozkręciła się dopiero gdzieś w połowie, ale za to trzymała w napięciu już do końca. Dwie wcześniejsze powieści autorki oceniam wyżej. Tutaj jest lekki zawód.

Czytając tę książkę czułam, że jeśli jeszcze raz przeczytam o matero, death metalu lub winie to wyrzucę tę książkę przez okno. Nie wiem, czy to styl Mroza, bo czytałam wcześniej tylko Behawioryste, ale ilość rozważań bohaterow i opisów różnych rzeczy i czynności, które nie wniosły nic do fabuły była zatrwazajaca. Tak samo, jak ilość bezsensownych ale wulgarnych dialogów. Wiadomo, ludzie sukcesu i bandziory mówią brzydkim językiem, ale bez przesady. W pewnej chwili przeskakiwałam cale fragmenty tekstu zupełnie bez straty dla historii. Plus ze niewątpliwie szybko sie czytało i sama historia była nawet wciągająca. Rozwiązanie za to rozczarowało.

Trzeci tom serii, „Żniwiarz cienia” autorstwa Katarzyna Bonda, to kolejna odsłona historii, która trzyma bardzo wysoki poziom i absolutnie nie odstaje od poprzednich części. Wręcz przeciwnie – potwierdza, że cała seria jest dopracowana i konsekwentnie genialna. Już od pierwszych stron książka wciąga bez reszty. To jedna z tych historii, które czyta się błyskawicznie – nie dlatego, że są lekkie, ale dlatego, że trudno się od nich oderwać. „Żniwiarz cienia” został przeczytany w zaledwie kilka dni, co najlepiej świadczy o tym, jak bardzo angażująca jest to lektura. Bonda ma niezwykły talent do budowania napięcia i prowadzenia fabuły w taki sposób, że czytelnik cały czas chce wiedzieć więcej. Podobnie jak w poprzednich tomach, fabuła jest złożona i wielowątkowa, ale jednocześnie spójna. Autorka rozwija wcześniej rozpoczęte historie, dokłada nowe elementy i jeszcze mocniej komplikuje sytuację bohaterów. Wszystko to tworzy gęsty klimat, pełen tajemnic i nieoczywistych powiązań. Ogromnym atutem pozostają bohaterowie – dobrze znani, ale wciąż rozwijający się i zaskakujący. Ich losy są coraz bardziej skomplikowane, a emocjonalna głębia sprawia, że czytelnik naprawdę przejmuje się tym, co się z nimi dzieje. Podsumowując, „Żniwiarz cienia” to trzeci tom, który w żaden sposób nie odbiega poziomem od reszty serii. To nadal świetnie napisany, wciągający kryminał, który potrafi pochłonąć bez reszty. Jeśli ktoś sięgnął po wcześniejsze części, ten tom tylko utwierdzi go w przekonaniu, że książki Bondy są po prostu uzależniająco dobre.

🔪 ,, Śnieg przykryje" jest to niesamowity thriller który wciągnął mnie już od pierwszych stron. Po każdej stronie pojawiało się u mnie niedowierzanie oraz gdzieś z tyłu głowy miałam to że takie rzeczy mogą się naprawdę wydarzać w tym momencie. 🔪 Pan Michał ma niesamowity styl pisania jest po prostu wciągający i przyjemny pomimo tego jakie książki pisze. Jest coś w nim po prostu takiego magicznego, że chce wam się po prostu dalej brnąć w tą książkę. 🔪 Ryszard był po prostu psycholem. Od samego początku go nie lubiłam i myślę że pan Michał miał to na celu. To w jaki on sposób się zachowywał do syna czy swojej żony, którą traktował okropnie było po prostu ohydne. 🔪 Piotr jest niezmiernie odważnym chłopakiem, to w jaki sposób on próbował bronić swoją mamę było bardzo urocze. Już od pierwszych stron zaczęłam go lubić i doceniać. 🔪 Trochę bałam tej lektury ponieważ zazwyczaj nie czytałam polskich thrillerów (jedyny thriller Legii przedtem przeczytałam to był po prostu od Agathy Christe) ale kompletnie się nie zawiodłam. Wszystkie zabiegi psychologiczne które były wykorzystane w tej książce były niesamowicie użyte. 🔪 Podsumowując ogromnie wam polecam tą lekturę zapewni wam dreszcz emocjonalny oraz świetną zabawę ale pod tym względem że będziecie mogli podczas lektury sami zgadywać kto kogo zabił.

Jest moja druga książka tego autora i powaliła mnie na łopatki. Historia dwóch skłóconych przez ponad wiek rodzin , intrygi jakie między nimi zachodzą ,oraz skutki jakie z nich wynikają są nie do opisania Polecam każdemu przeczytać. Gwarantuję wam ,że ciężko będzie wam się od niej oderwać

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Szczerze, to uważam, że takich książek nie powinno się pisać z prostego powodu: zagadka, którą autor stawia przed czytelnikiem i bohaterką, jest tak wielka i tak intrygująca, że właściwie każde rozwiązanie będzie rozczarowujące. Pewne rzeczy pozostawić bez odpowiedzi, ale kryminały pisze się przecież po to, by odpowiedzi udzielić. Pomijając ten jeden zarzut (dość duży jednak, stąd zaniżona ocena), to wcale niezła książka, dobrze napisana, z ciekawą bohaterką.

"Bezsilna" Piotra Kościelnego to lektura, która całkowicie mnie pochłonęła i potrząsnęła moimi emocjami. Autor nie serwuje nam tu chłodnego, skandynawskiego kryminału, lecz brutalnie wciąga w duszny, przerażający klimat polskiej prowincji. Zło w tej powieści nie atakuje nagle – ono powoli dojrzewa, osacza czytelnika i przypomina cichy, nieuchronny koszmar czający się tuż za ścianą. To prawdopodobnie najmroczniejsza pozycja w dorobku pisarza. Styl twórcy jest niezwykle oszczędny, a zarazem piekielnie trafny. Każde zdanie rezonuje w głowie, zmuszając do głębokiej refleksji i konfrontacji z własnym wnętrzem. Powieść rozwija się niespiesznie, by na samym końcu uderzyć z potężną siłą. Finał historii absolutnie mnie zdruzgotał. To dzieło, po którym naprawdę trudno się otrząsnąć.

Baśka Zajda to jednogłośnie moja ulubiona policjantka w polskich kryminałach . A każda książka autorki to gwarancja świetnego czasu spędzonego z lekturą. Uwielbiam:) Jest to historia o winie ,która się nie przedawnia i o górach, które pamiętają . Wciągający, mroczny kryminał z fabułą osadzoną w cudownych górach- Beskidach . Jest to nie tylko kryminał z nietuzinkową zagadką kryminalną, ale również wędrówka po stromych zboczach Babiej Góry, która skrywa mroczne sekrety. Dwie linie czasowe przeplatają się ze sobą w sposób naturalny i niezwykle wciągający tworząc zgrabną , przemyślaną fabułę pełną wielu sekretów i smaczków historycznych . Opisane są prawdziwe wydarzenia , które miały miejsce podczas 2 wojny światowej w Makowie Podhalańskim i okolicznych wsiach . Mamy tu historie Schroniska Beskidenverein, opisaną zagładę miejscowych Żydów, tragiczne losy partyzantów . Do tego ciekawe śledztwo z intrygującą zagadką kryminalną, poruszające losy dziadka Uciechy podczas wojny, jego niezwykłą dobroć oraz miłość do zwierząt,przyrody .Piękne opisy gór z ogromną wrażliwością , cudowna relacja między Baską , a Chytrą wycisnęła ze mnie dużo łez w trakcie dwóch scen . Zakończenie mnie ogromnie zasmuciło, ale cóż, każdego z nas to czeka prędzej czy później. Czekam z niecierpliwością na kolejny tom . Polecam serdecznie Jedna z najlepszych serii kryminalnych