Strange Houses

"Dziwne obrazki" czytałem pierwsze, i choć jest to książka pod wieloma względami lepiej przemyślana, to "Strange Houses" broni się moim zdaniem samym pomysłem. Początek i rozwinięcie są może lepsze od zakończenia, które wymaga bardzo, bardzo dużo zawiaszenia niewiary; ale nie mam Uketsu do zarzucenia wiele więcej. To kryminał z elementem grozy, w tradycji Edogawy Ranpo, i to całkiem dobry.

"Dziwne obrazki" czytałem pierwsze, i choć jest to książka pod wieloma względami lepiej przemyślana, to "Strange Houses" broni się moim zdaniem samym pomysłem. Początek i rozwinięcie są może lepsze od zakończenia, które wymaga bardzo, bardzo dużo zawiaszenia niewiary; ale nie mam Uketsu do zarzucenia wiele więcej. To kryminał z elementem grozy, w tradycji Edogawy Ranpo, i...

To była, nomen-omen, dziwna książka. W strukturze przypominająca bardziej notatki dziennikarskie niż typową powieść. Dialogi zapisane niczym stenogramy, przeplatane krótką narracją stanowią tu jeden z dwóch głównych elementów. Drugim są ilustracje - tym razem plany domów.

Zagadka, choć intrygująca nie wzbudziła równie silnych emocji jak w “Dziwnych obrazkach”. Choć czytało się dobrze, to zabrakło mi aury tajemniczości, która tak mnie urzekła w poprzedniej książce. Sugerowane rozwiązanie pojawia się zbyt szybko (niemal od pierwszych stron),a ostateczne wyjaśnienia, lub jak kto woli zwroty akcji, nie do końca wynagrodziły mi ten nadmiar wiedzy...

To była, nomen-omen, dziwna książka. W strukturze przypominająca bardziej notatki dziennikarskie niż typową powieść. Dialogi zapisane niczym stenogramy, przeplatane krótką narracją stanowią tu jeden z dwóch głównych elementów. Drugim są ilustracje - tym razem plany domów.

Zagadka, choć intrygująca nie wzbudziła równie silnych emocji jak w “Dziwnych obrazkach”. Choć czytało...

Po Dziwnych obrazkach, które mnie zachwyciły, sięgnęłam po Strange Houses z ogromnymi oczekiwaniami - i niestety trochę się rozczarowałam. To wciąż ta sama charakterystyczna kreska, równie przemyślany układ stron, równie niepokojąca forma… ale zabrakło mi tego, co wcześniej trzymało mnie w napięciu. Historii, które zostają w głowie.

W Strange Houses obraz wciąż dominuje nad słowem, ale tym razem miałam wrażenie, że treść jest jedynie pretekstem do formy. Domy są dziwne, pomysły oryginalne, ale opowieści wokół nich - zbyt płaskie, zbyt krótkie, zbyt jednowymiarowe. Brakowało mi tego powolnego narastania niepokoju, które tak dobrze działało wcześniej.

Nie mogę jednak nie docenić samego projektu - wizualnie to nadal mistrzostwo. Uketsu ma wyczucie przestrzeni, rytmu, pustki. Niektóre domy naprawdę robiły wrażenie - estetycznie, koncepcyjnie, ilustracyjnie.

To nie była zła książka - ale nie poruszyła mnie tak, jak Dziwne obrazki. Przeczytałam z przyjemnością, ale bez emocjonalnego zaangażowania. Raczej jak dobrze zaprojektowany katalog sztuki niż opowieść, która chce coś zostawić.

Chętnie sięgnę po nią drugi raz jeśli pojawi się polskie wydanie.

Po Dziwnych obrazkach, które mnie zachwyciły, sięgnęłam po Strange Houses z ogromnymi oczekiwaniami - i niestety trochę się rozczarowałam. To wciąż ta sama charakterystyczna kreska, równie przemyślany układ stron, równie niepokojąca forma… ale zabrakło mi tego, co wcześniej trzymało mnie w napięciu. Historii, które zostają w głowie.

W Strange Houses obraz wciąż dominuje...

"Strange houses" opowiada historię "Autora" zgłębiajacego tajemnice kilku dziwnych domków. Tekst w większości składa się z dialogów, co mi nie przeszkadzało, ale fani kwiecistych opisów mogą się zawieźć. W angielskiej wersji język jest bardzo prosty, odpowiedni dla osób nie mówiących biegle po angielsku. Mimo, że zagadka jest dość prosta, zdecydowanie prostsza niż w "Strange pictures", łatwo można wciągnąć się w fabułę. Mimo tych licznych zalet, wystawiam ocenę 8/10, czyli o 1 niżej od "Strange pictures", bo przy lekturze nie czułem tego dreszyku emocji.

"Strange houses" opowiada historię "Autora" zgłębiajacego tajemnice kilku dziwnych domków. Tekst w większości składa się z dialogów, co mi nie przeszkadzało, ale fani kwiecistych opisów mogą się zawieźć. W angielskiej wersji język jest bardzo prosty, odpowiedni dla osób nie mówiących biegle po angielsku. Mimo, że zagadka jest dość prosta, zdecydowanie prostsza niż w...

Po "Dziwnych obrazkach" rozpalała mnie ciekawość, dlatego od razu sięgnęłam po "Dziwne domy". Koncept thrillera jest bardzo podobny: powieść wzbogacają obrazki, które są integralną częścią historii. Tym razem nie szukamy jednak mordercy. Trafiamy na plany domów, których plany są bardzo... nietypowe. Nie chcę psuć frajdy z samodzielnego doszukiwania się tego, co jest w nich dziwnego. Autor również daje nam najpierw szansę samemu pogłówkować, zanim bohaterowie w swojej analizie wyjaśniają nam, co takiego dziwnego jest w tych domach.

Pojawia się tu ponownie jeden z bohaterów z "Dziwnych obrazków", Kurihara. Tym razem jest jednym z narratorów. Nie do końca podoba mi się format powieści: składa się niemal wyłącznie z dialogów, czasami monologów. Wraz z autorem oraz Kuriharą odkrywamy tajemnice rodziny zamieszkującej tytułowe dziwne domy. Podoba mi się otwarte zakończenie, które skłania do rozmyślań, co też naprawdę się stało w tej rodzinie. Atmosfera niepokoju towarzyszy nam od pierwszych stron i nawet po lekturze nadal w głowie pojawiają się różne pytania i przemyślenia.

Cała historia trochę przypomina tzw. creepy pasty, czyli straszne historyjki przewijające się w internecie. Jest to dość specyficzny klimat i myślę, że nie każdemu przypadnie do gustu. Ponadto, język powieści jest bardzo prosty - nie jestem pewna, czy taki był w oryginale, czy to wina angielskiego tłumaczenia. Myślę, że to słabsza powieść niż "Dziwne obrazki", ale jest to nadal odświeżające podejście do thrillera.

Po "Dziwnych obrazkach" rozpalała mnie ciekawość, dlatego od razu sięgnęłam po "Dziwne domy". Koncept thrillera jest bardzo podobny: powieść wzbogacają obrazki, które są integralną częścią historii. Tym razem nie szukamy jednak mordercy. Trafiamy na plany domów, których plany są bardzo... nietypowe. Nie chcę psuć frajdy z samodzielnego doszukiwania się tego, co jest w nich...

książkę czytałam w języku angielskim, napisana bardzo przystępnym językiem, podobnie jak „dziwne obrazki”. wciągająca, szybka akcja. dużym plusem są ilustracje i mnogość rozmów, podzielonych na role - ma to też pewnie wpływ na szybkość czytania. trochę zagmatwane rodzinne powiązania, ale koniec końców - ciekawa historia. zawsze zastanawiam się jak pisarze konstruują takie historię, czy zaczynają od finału; czy może pisząc, sami jeszcze nie wiedzą jak historia się zakończy… PS podobał mi się finał.

książkę czytałam w języku angielskim, napisana bardzo przystępnym językiem, podobnie jak „dziwne obrazki”. wciągająca, szybka akcja. dużym plusem są ilustracje i mnogość rozmów, podzielonych na role - ma to też pewnie wpływ na szybkość czytania. trochę zagmatwane rodzinne powiązania, ale koniec końców - ciekawa historia. zawsze zastanawiam się jak pisarze konstruują takie...

Zakonczenie totalnie obnizylo moja ocene - podczas gdy wiekszosc ksiazki jest dobrze skonstruowana i latwa do zrozumienia, mysle ze rozwiazanie (nie do konca w sumie rozwiazane) bylo zbyt skomplikowane i ciezkie do zrozumienia, plus nie tak straszne jak mialem nadzieje.

Zakonczenie totalnie obnizylo moja ocene - podczas gdy wiekszosc ksiazki jest dobrze skonstruowana i latwa do zrozumienia, mysle ze rozwiazanie (nie do konca w sumie rozwiazane) bylo zbyt skomplikowane i ciezkie do zrozumienia, plus nie tak straszne jak mialem nadzieje.

no zawód po całkiem niezłych Obrazkach, zapowiada się nieźle, znowu wpatrujemy się w obrazki i je analizujemy, niestety cała ta zagadka okazuje się nudną, przekombinowaną i naciąganą familijną dramą z okultyzmem w tle, przypomniał mi się trochę ten głupi film od Braci Sraka Talk to me, nie polecam

no zawód po całkiem niezłych Obrazkach, zapowiada się nieźle, znowu wpatrujemy się w obrazki i je analizujemy, niestety cała ta zagadka okazuje się nudną, przekombinowaną i naciąganą familijną dramą z okultyzmem w tle, przypomniał mi się trochę ten głupi film od Braci Sraka Talk to me, nie polecam

Nie sądziłam, że to przyznam: naprawdę się przestraszyłam!

Nie sądziłam, że to przyznam: naprawdę się przestraszyłam!

Po dziwnych obrazkach wzięłam się za dziwne domy. Druga lektura mniej mi się podobała, natomiast i tak sprawiła mi przyjemność. Podoba mi się ten trochę rebusowy sposób prowadzenia historii. Byłby z tej książki świetny serial. Czytając nawet wyobrażałam sobie wizualna adaptację. Spory niedosyt pozostawiło u mnie otwarte zakończenie, ale szanuję również takie decyzje autorów.

Po dziwnych obrazkach wzięłam się za dziwne domy. Druga lektura mniej mi się podobała, natomiast i tak sprawiła mi przyjemność. Podoba mi się ten trochę rebusowy sposób prowadzenia historii. Byłby z tej książki świetny serial. Czytając nawet wyobrażałam sobie wizualna adaptację. Spory niedosyt pozostawiło u mnie otwarte zakończenie, ale szanuję również takie decyzje autorów.