Martwy sezon

Wciągająca, miło się czyta i zapowiada obiecująco. Nie jest to jednak szczyt osiągnięć autorki. Wysoka ocena, bo lubię takie lekkie powieści, ale mężowi nie dam do czytania, bo będzie rozczarowany, napięcia porozrzucane i nic nie wnoszą do formy, a końcówka, niestety, naciągana.

Romanse, romanse i jeszcze raz romanse ile można 😂 Nawet mnie, zagorzałą romansiarę, naszła ochota na coś innego. I wtedy trafiłam na książkę, która już od zapowiedzi głośno mnie wołała. Warto zaznaczyć, że to moja pierwsza książka autora, a poprzednie podobno są o wiele lepsze. Mamy nocną podróż pociągiem, śnieżną burzę, zamkniętą przestrzeń i grupę ludzi z mroczną przeszłością. Do tego kobieta z własnym planem zemsty i 13 godzin, żeby przeżyć. Brzmi dobrze i w sumie dobrze się to czyta. Najfajniejsze było to, że naprawdę często zmieniałam zdanie co do tego, kto jest mordercą. W pewnym momencie podejrzewałam już wszystkich 😅 Były plot twisty. Niektóre trafione, inne trochę mniej, ale ogólnie fabuła potrafi wciągnąć. Z drugiej strony nie było tu dla mnie jakichś większych emocji. To taka książka, którą czyta się szybko i przyjemnie, ale raczej nie zostaje w głowie na długo. No i oczywiście, uciekając od romansów i tak na niego trafiłam 😂 Co prawda nie jest to główny wątek, ale jest. Widocznie nie ma dla mnie ratunku. Podsumowując: fajna, lekka historia z klimatem zamkniętej zagadki. Na tyle lekka na ile pozwalają jej morderstwa 😂. Nie wybitna, ale idealna na wieczór, kiedy chce się po prostu dobrze spędzić czas. Oczywiście chętnie sprawdzę inne książki autora 👀 Ocenka? No taką mocną 6⭐ chętnie dam.

"𝚆𝚒𝚣𝚢𝚝𝚊 𝚞 𝙼𝚘𝚛𝚛𝚘𝚠ó𝚠 𝚝𝚘 𝚙𝚘𝚍𝚛óż 𝚠 𝚓𝚎𝚍𝚗ą 𝚜𝚝𝚛𝚘𝚗ę." 📖Domek na odludziu należący do rodziny Morrowów skrywa wiele brzydkich tajemnic. Na jego czele stoi żądna krwi Mamuśka, która na cel opatruje sobie młode bezbronne kobiety. Tutaj każdy ma swoje zadanie i zna swoje miejsce. Brutalne porwania, morderstwa, oskórowania, zakopywanie w ziemi. Michael czuje, że nie pasuje do reszty rodziny. Jego serce pragnie wolności. Kiedy poznaje Alice postanawia uciec z nią do lepszego świata. Jednak rodzina jest najważniejsza, od niej nie da się uciec. Zwłaszcza od takiej... 📋W tym roku postanowiłam robić DNFy. Straciłam bardzo dużo czasu z książkami, które nie były tego warte. Gdybym była konsekwentna porzuciłabym "Brata" po około 150 stronach. Jednak cały czas miałam nadzieję, że dostanę to o czym wszyscy pisali zachwalając tę książkę. Pierwsza część fabuły była jakby za mgłą. To taka teoria bez praktyki. Niby mamy pokręconą rodzinę, która zabawia się w bogów pozbawiając życia młode dziewczyny ale to jest taki fakt. Wszystko dzieje się za zamkniętymi drzwiami a ja lubię szczegóły i jak jestem w sercu akcji. Zabrakło mi tego napięcia, uczuć skrzywdzonych bohaterów oraz wiadomości jaka zupa została ugotowana z części ciał zamor.dowanych (wybaczcie musiałam 😁). Autorka bardziej skupiła się tutaj na relacjach braterskich Raya i Michaela. To taki trochę love& hate. Poznajemy Michaela, który jak się okazuje został przygarnięty przez rodzinę i zajął miejsce Raya. To jemu się wszystko wybacza, to on jest kochany przez siostry podczas gdy Ray staje się czarną owcą w rodzinie. Na szczęście moja nadzieja nie umarła i dostałam to czego oczekiwałam. Druga część jest bardziej krwawa i brutalna. Mrok tej rodziny ciągnie się od pokoleń. Jest jak wirus w krwiobiegu. Mamuśka krzywdząc inne dziewczyny daje upust swoim własnym krzywdom jakim doznała w dzieciństwie. Ta rodzina jest tak patologiczna i wypaczona, totalnie oderwana od rzeczywistości skupiona wyłącznie na polowaniu i zabijaniu dla przyjemności oraz o zgrozo chęci zjedzenia. Główny bohater Michael to postać niezwykle irytująca wykazująca cechy osoby zaburzonej. Z jednej strony pragnie uwolnić się od tego koszmaru z drugiej pozostaje niewzruszony na terror i krzywdy, które stosuje na nim Ray. I to właśnie dzięki Ray'owi ta historia jakoś się kręci. Czarny charakter, który wybija się na tle nijakiej reszty. Motyw przewodni tej książki to oko za oko, ząb za ząb. Ray tracąc swoją ukochaną siostrę Lauralynn wymyśla perfidną intrygę przeciwko Michaelowi mającą prowadzić do jego całkowitej autodestrukcji. Choć domyśliłam się jaka jest historia Michaela końcówka była i tak dla mnie zaskoczeniem. Bardzo dobrym zaskoczeniem. Druga część książki zdecydowanie góruje nad pierwszą ale koniec końców spodziewałam się czegoś lepszego. Niemniej jednak ta opowieść nadal pozostaje brutalna więc raczej dla czytelników o mocnych nerwach.

Kryminał, thriller a nawet można powiedzieć, że thriller psychologiczny, który tak pobudzi emocje, że ciężko będzie oderwać się od książki. Przeczytana w jedno popołudnie... Intryguje tytuł, a gdy odkrywamy kolejne sekrety i niewiadome, to aż ciężko powstrzymać się od westchnień pełnych niedowierzania. Kolejne sekrety podkręcają atmosferę, dają okazję do niejednej refleksji a wszystko to jest tak umiejętnie stopniowane, że naprawdę historia zasługuje na przeczytanie. Poruszone zostają ważne tematy - uzależnienie od alkoholu, przemoc psychiczna, kłamstwa, podwójne życie, zabójstwa i dużo więcej. Główna bohaterka przeżyła wiele, miała też wiele marzeń i chciała być kochana oraz pragnęła dziecka, jednak gdy życie ma inne plany, to i człowiek się gubi ... Kim jest mąż bohaterki? Jakie skrywa sekrety? Czy zło zostanie ukarane? Jaką rolę w tej całej opowieści odegra NIEMOWLĘ i skąd się wzięło? Czy tego się spodziewaliśmy, czy jednak udało się zaskoczyć czymś czytelnika? Opowieść pełna manipulacji, emocji i dążenia do prawdy oraz odnalezienia szczęścia. Myślę, że warta przeczytania.

"Zwierzę ofiarne" to dowód na to, że Henrik Fexeus świetnie radzi sobie nie tylko w duecie z Camilla Läckberg, ale także solo. To thriller psychologiczny, który wciąga od pierwszych stron i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Fabuła skupia się na Davidzie - mężczyźnie, który nie pamięta pierwszych dwunastu lat swojego życia. Jego uporządkowaną codzienność burzy tajemnicza wiadomość od nieznajomej kobiety. To właśnie ten moment staje się początkiem historii pełnej napięcia, manipulacji i stopniowo odkrywanych sekretów, które rzucają nowe światło na jego dzieciństwo. Największą siłą tej książki jest sposób, w jaki Fexeus buduje napięcie. Nie znajdziemy tu tanich zwrotów akcji. Zamiast tego autor stawia na psychologiczną precyzję, subtelne gry między bohaterami i atmosferę narastającego niepokoju. Czytelnik przez cały czas zmuszony jest do kwestionowania motywów postaci i własnych ocen, co sprawia, że lektura angażuje nie tylko emocjonalnie, ale i intelektualnie. Bohaterowie są niejednoznaczni, pełni rys i wewnętrznych sprzeczności. Fexeus doskonale pokazuje, jak cienka granica dzieli manipulatora od ofiary i jak łatwo ją przekroczyć, często nawet nieświadomie. Szczególnie mocno wybrzmiewa tu temat dzieciństwa i jego wpływu na dorosłe życie oraz tego, jak bardzo nasze losy kształtuje środowisko, w którym dorastamy, oraz ludzie, którzy powinni dawać nam bezpieczeństwo. Na uwagę zasługuje również konstrukcja powieści. Krótkie, dynamiczne rozdziały, częste zmiany perspektywy i umiejętne „zawieszanie” scen sprawiają, że trudno oderwać się od książki. Ponad 500 stron mija zaskakująco szybko, a historia ani przez moment nie traci tempa. „Zwierzę ofiarne” to nie tylko wciągający thriller, ale też opowieść niewygodna i momentami duszna. Poruszająca tematy trudnych relacji rodzinnych, nierówności społecznych i mechanizmów władzy. To książka, która zostaje w głowie i prowokuje do refleksji. Jeśli to dopiero początek serii, można śmiało powiedzieć jedno - apetyt na więcej jest ogromny.

Nie znając wcześniej twórczości autorki, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać po tej historii. Już od pierwszych stron dałam się jednak wciągnąć w fabułę i szybko poczułam, że nad bohaterami unosi się atmosfera niedopowiedzeń i kłamstw. Mimo to nie byłam w stanie przewidzieć, w jakim kierunku potoczy się akcja. Autorka bardzo sprawnie buduje napięcie, tworząc klimat pełen niepokoju i narastającej podejrzliwości. To thriller psychologiczny bogaty w tajemnice i intrygi, które skutecznie mieszają czytelnikowi w głowie. Każda informacja wydaje się mieć drugie dno, a odkrywane stopniowo sekrety tylko prowadzą do kolejnych pytań zamiast odpowiedzi. Intryga jest wielowarstwowa — gdy wydaje się, że coś zaczyna się wyjaśniać, autorka szybko podsuwa nowe tropy, które burzą wcześniejsze przypuszczenia. Ważną rolę odgrywają tu także motywy rodzinnych sekretów oraz skomplikowanych relacji między bohaterami, które okazują się znacznie bardziej złożone, niż początkowo się wydaje. Każdy z bohaterów coś ukrywa, a ich historie splatają się w sposób, który długo pozostaje nieoczywisty. Każdy rozdział kończy się w takim momencie, że natychmiast chce się sięgnąć po kolejny. Dodatkowo wyraźnie czuć, że żadna z postaci nie mówi całej prawdy, przez co trudno komukolwiek zaufać. Czytelnik gubi się w domysłach, a autorka konsekwentnie podsyca ciekawość i napięcie. Finał okazał się dla mnie zaskakujący i zupełnie nieprzewidywalny, co tylko potwierdziło, jak dobrze została poprowadzona cała historia. Z pewnością w przyszłości chętnie sięgnę po kolejne książki autorki. To historia, która udowadnia, że największe zagrożenie często kryje się tam, gdzie czujemy się najbezpieczniej.

Jak zawsze świetna. Freida nigdy mnie nie zawodzi. Od razu po przeczytaniu lokatorki sięgnęłam po "dobrą koleżankę ". Obie książki pochłonęłam w jeden dzień. Gdyby nie urlop wynik byłby mniej spektakularny. Co byście zrobili gdyby brakowało Wam kasy? Gdyby Wasze życie zawodowe legło w gruzach? Dwójka młodych ludzi, kochająca się para postanawia w związku z tym wynająć jeden z pokoi by podreperować swój budżet. Jednak nie zdają sobie sprawy z tego jak toksyczna osobę sprowadzana pod swój piekny, czysty i pełen miłości dach. Jednak nie nie jest takie jakby się wydawało. Książka jest pisana z perspektywy mężczyzny, który tak jak szczerze kocha swą narzeczoną tak nienawidzi nowej lokatorki, pomimo tego że dziewczyna jest atrakcyjna i wydawałoby się że była przecież taka miła kiedy przyszła oglądać mieszkanie. Tylko czy nasz główny bohater napewno widzi świat takim jaki jest? Czy może sam popada w obłęd, który niszyczy jego świat, związek i życie ludzi dookoła? A może za wszystkim wcale nie stoi lokatorka? No książka jest świetna. Nie byłam w stanie się od niej oderwać. Wciąż tylko zastanawiałam się "o co tu chodzi?! Do diaska". Zakończenie? Wciągające, nie mogłam odłożyć tej książki dopóki nie zobaczyłam końca. Usatysfakcjonowało mnie. Uważam że było logiczne (pomimo tego co mówią o tej książce w bookmediach). Chętnie zobaczyłabym jak potoczyły się dalsze losy jednej z bohaterek. Także polecam. Moja ocena mocne 8/10. Lub 4/5. Instagram: @dozaczytania

Dwadzieścia lat. Tyle minęło od zaginięcia Julie Novak. Jej ciało nigdy nie zostało odnalezione a jak wiadomo - nie ma ciała nie ma zbrodni. Jednak tym zaginięciem interesują się kolejni podcaterzy, próbując zarobić na tragedii. Świat się zmienia, kiedy dwoje z nich trafia na pewien ślad. Ojciec zaginionej stara się pomóc ze wszystkich sił, ale czy przy jego demencji będzie w stanie ? ❗️MOJA OPINIA: Ciężko czytało mi się tę książkę, jakoś nie mogłam się polubić z bohaterami, związać z tą opowieścią. Jednocześnie muszę być uczciwa bo fabuła i pióro to jest sztos. Mamy tu przedstawioną tragedię, to jak zaginięcie dziecka wpływa na całą rodzinę i ten wątek oczywiście się pojawia, bohaterowie żyją tą tragedią i próbują sobie z nią radzić. Mimo upływu czasu... Ale czy ja czułam to jako czytelnik? Cóż nie do końca. Na pewno książka ma swój klimat i mimo tego, że tempo bardziej przypomina malucha niż lamborghini, to z całą pewnością jest ciekawa. Mnie nie pochłonęła bez reszty i nie straciłam dla niej głowy, ale bankowo więcej będzie czytelników za tym, że to świetna lektura niż takich jak ja którzy dają mini minus.

#1688 - „Każdy twój ruch” - C.L. Taylor - Wydawnictwo Albatros #28/2026 „Teraz, kiedy wysiada z samochodu i zamyka drzwi od strony kierowcy, wnętrze robi się ciemne. Lucy odpina pas i sięga pod nogi po puszkę odmrażacza, ale tak bardzo drżą jej ręce, że pojemnik wyślizguje jej się z palców. Sięga po nią znowu i tym razem chwyta ją mocno, a tymczasem Marcus obchodzi samochód. Jego buty chrzęszczą na wysypanym żwirem podjeździe.” 📖 Tytuł – Każdy twój ruch ✍️ Autorka – C. L. Taylor 🏢 Wydawnictwo – Albatros 📚 384 strony 📅 Premiera – 28.01.2026 📂 Kategoria – kryminał / sensacja / thriller 📚 Seria – Czarna seria Albatrosa Niektóre historie zaczynają się od końca — i właśnie dlatego są tak niepokojące. Akcja książki rozpoczyna się od śmierci Natalie i jej pogrzebu — wydarzenia, które staje się punktem wspólnym dla pozostałych bohaterów. To właśnie wtedy zaczynają się ze sobą splatać losy osób, które łączy jedno: doświadczenie stalkingu. Pięć historii, pięć różnych perspektyw i jeden wspólny mianownik — strach, który nie znika, nawet gdy wszystko teoretycznie powinno być już za nimi. Autorka prowadzi narrację w sposób bardzo dynamiczny, przeplatając wątki poszczególnych bohaterów. Każdy z nich inaczej radzi sobie z przeszłością, inaczej próbuje odzyskać kontrolę nad swoim życiem i poczuciem bezpieczeństwa. To sprawia, że historia nie jest jednowymiarowa — wręcz przeciwnie, z każdą kolejną stroną odkrywamy nowe elementy tej układanki. Największe napięcie buduje tu nie tyle sama akcja, co atmosfera niepewności. To uczucie, że ktoś może obserwować, że coś może się wydarzyć w każdej chwili. Że zagrożenie nie zawsze jest widoczne, ale zawsze jest obecne. Książka świetnie pokazuje, jak różne mogą być konsekwencje takiego doświadczenia i jak długo potrafi ono wpływać na życie. Każdy z bohaterów niesie ze sobą coś innego — lęk, nieufność, próbę odbudowania normalności. Wraz z rozwojem fabuły napięcie rośnie, a poszczególne wątki zaczynają się zazębiać, prowadząc do momentów, które naprawdę potrafią zaskoczyć. To thriller, który nie opiera się wyłącznie na zwrotach akcji, ale na stopniowym budowaniu niepokoju i emocji. Jedna z tych książek, które czyta się z rosnącym napięciem i które trudno odłożyć, bo cały czas ma się poczucie, że coś jeszcze się wydarzy. Zdecydowanie polecam — mocna, wciągająca i świetnie skonstruowana historia 🔥 #KażdyTwójRuch #CLTaylor #WydawnictwoAlbatros #czarnaseria #thriller https://www.facebook.com/photo/?fbid=1762730271689373&set=a.782581979704212

„Niespodziewany gość” to thriller psychologiczny, który od samego początku wciąga czytelnika w fabułę. Jest to moje pierwsze spotkaniem z twórczością autorki, ale na pewno nie ostanie. W luksusowej rezydencji Rokickich dochodzi do straszliwej zbrodni i to w noc wigilijną. Brutalnie zostaje zamordowane małżeństwo, a świadkiem jest ich córka Wiola. Ale coś jest nie tak i dziewczyna nie potrafi powiedzieć co się stało, co chwilę zmienia zeznania. Rok później komisarz Walenty Rudzki prosi o pomoc Alicję Nejman, psycholożkę która ma stwierdzić, czy Wiola rzeczywiście widziała tego wspomnianego tajemniczego gościa. Do czego posunie się ? Czy naprawdę nastolatka tak może postąpić ? Kolejny dobry thriller jaki w ostanim czasie przeczytałam. I kolejny motyw dzieci, nastolatków w relacjach z rodziną. Ciekawe dlaczego coraz częściej są oni bohaterami, nie koniecznie tymi dobrymi. Czy nasza młodzież i dzieci są tak bardzo zdemoralizowane ? Oby nie, a opisane wydarzenia jak i zachowania były tylko fikcją literacką. Wciągająca, napisana dobrym językiem, gdzie czytamy książkę z ogromnym zaangażowaniem. Czuć też momentami lęk i niepokój, ale to dobrze bo tak powinno być w thrillerach. Osobiście polecam.

Klaudia Muniak tym razem rozpoczyna nową serię i całe szczęście, że zapowiedziała to wcześniej. Gdybym nie wiedziała, że ta historia będzie kontynuowana, zakończenie mogłoby mnie naprawdę mocno rozczarować. Autorka oddaje w ręce czytelnika niezwykle trudną, emocjonalną historię zrozpaczonej matki. Kinga w wyniku niefortunnego upadku w żłobku traci swoje dziecko. Tego, co czuje matka w takiej chwili, nie da się w pełni opisać, ból, rozpacz i pustka potrafią doprowadzić człowieka na skraj. Myśli i możliwości, które pojawiają się w głowie bohaterki po tej tragedii, są momentami wręcz niewiarygodne. Co ciekawe, Kinga nie jest jedyną kobietą, która mierzy się tu z utratą dziecka. Druga z matek przeżywa swoją stratę w zupełnie inny sposób, co pokazuje, jak różnie można radzić sobie z żałobą. W historii pojawia się również Wiktoria Błońska, lokalna dziennikarka, ambitna, dociekliwa, ale jednocześnie bardzo wrażliwa. To ona zaczyna interesować się tą sprawą, nadając fabule dodatkowej głębi i napięcia. Plusy? • książkę czyta się bardzo szybko • porusza serce i wywołuje silne emocje • trudny temat został przedstawiony w sposób wciągający Minus? Nie do końca przekonało mnie zakończenie, a właściwie jeden jego element, o którym nie chcę pisać zbyt wiele, by nie zdradzać szczegółów. Dla mnie zahaczało ono nieco o fantastykę, a takie rozwiązania nie do końca mnie satysfakcjonują. Mimo wszystko bardzo liczę na kolejny tom i mam nadzieję, że nie będziemy musieli na niego długo czekać.

Polubiłam książki autorki i bez szczególnych obaw sięgam po kolejną, najnowszą propozycję. Czy i ta fabuła również mnie tak mocno zachwyci, co poprzednie? Poznajemy Nell Masters, która czuje, że ktoś ją śledzi. Pod drzwiami domu znajduje bukiet zwiędniętych kwiatów, w tłumie czuje na sobie przeszywający wzrok, w biurze odbiera głuche telefony. Nell skrywa tajemnicę sprzed lat, gdy była zupełnie inną osobą i sądzi, że to przeszłość przyszła się z nią rozliczyć. Dwanaście lat wcześniej Elle Nugent jest świadkiem, jak młoda dziewczyna wsiada do samochodu nieznajomego. Okazuje się, że następnego dnia zostaje odnaleziona martwa. Elle obsesyjnie szuka sprawcy, co doprowadza do tragedii. Obecnie Nell Masters jest przekonana, że ktoś odkrył jej prawdziwą tożsamość i szuka zemsty. Czy jej przypuszczenia są prawdziwe? Od samego początku wyczuwamy permanentny strach bohaterki. Towarzyszymy jej w codzienności, pracy, spotkaniach z przyjaciółmi, z partnerem, a po chwili w kolejnym rozdziale przenosimy się do wydarzeń, gdy kobieta nazywała się Ella Nugent. Po kolei odkrywamy, dlaczego zmieniła tożsamość, jakie wydarzenia ją dotknęły i czy musi się teraz obawiać o swoje życie. Jakby tego było mało, pomiędzy rozdziałami z należytym powiewem przerażenia, poznajemy zamiary sprawcy. Bohaterka nieidealna, naturalna, z tajemniczą przyszłością. Ma wokół siebie ludzi, którym nie wie, czy może ufać. Uczestniczymy razem z nią w poszukiwaniu psychopatycznego gnębiciela. „Obsesja” B.A. Paris to thriller psychologiczny, który faktycznie budzi w nas lęk i ciągle trzyma w napięciu. Narracja w pierwszej osobie kumuluje podwójnie zawiesistą atmosferę, strach bohaterki, jej przeżycia i obawy. Zacieśniamy pomału z nią naszą relację, a ciekawość obraca kolejną stronę, bo chcemy poznać, co się wydarzyło wiele lat temu, a jednocześnie sami próbujemy odgadnąć, co zagraża kobiecie. Podobało mi się sukcesywne podawanie faktów, rozwiązań, naprowadzanie, a zakończenie może się przynieść satysfakcję, bo zaskoczy niejednego czytelnika. Historia ma w sobie wszystko, by zaciekawić, a porównując ten tytuł z dwoma poprzednimi autorki, które przeczytałam, to może nie jest na pierwszym miejscu, ale nie żałuję, że po niego sięgnęłam. W tej powieści jest mniej warstwy obyczajowej, a więcej działań bohaterki, suchych faktów, które doprowadzają ją do rozwikłania tajemnicy.

Bardzo dobrze się czyta tę książkę, ciekawie skonstruowana akcja. Tylko w którymś momencie robi się tak dużo zbiegów okoliczności, okazuje się się, że każdy każdego zna albo jest z nim powiązany, że robi się to nieprawdopodobne. A zakończenie jak dla mnie kiepskie.

Na początku myślałam, że to historia rodem z paradokumentu typu "Ukryta prawda". Jednak zagłębiając się w historię znowu mogłam być świadkiem tego, do czego jest zdolna kobieta w akcie zemsty, desperacji i nienawiści do drugiej kobiety. Największe zaskoczenie autor zostawia w ostatnim rozdziale.

„Czarne ptaki” to czytelnicza przygoda, w której już sam wybór, od którego miejsca ją rozpocząć, może urosnąć do rangi wyzwania – szczególnie dla tak niezdecydowanej osoby jak ja. Książka ma bowiem dwie okładki - tam, gdzie spodziewał*byś się odwrotu książki z zarysem fabuły czeka na Ciebie właśnie ta druga. To idealna droga do oczopląsu i frustracji – bo jak można dokonać tak ważnego wyboru samemu!? Nie wiedząc, co się wybiera i w co się pakuje! Nie było łatwo, oj… nie było. Ale w końcu (między łykiem kawy a „no weź się ogarnij, to nie może być aż tak trudne”) zapadła decyzja. I jestem z niej bardziej niż bardzo zadowolona. W mojej wersji tej pierzastej przygody na pierwszy plan wysuwa się Arek i jego pożal się Boże przyjaciel – Kamil. Na początku, nie powiem, jest całkiem przyjemnie – polana w lesie, poranek po całonocnej imprezie, skacowane towarzystwo. Pożegnalne ognisko maturzystów, klasa C, rocznik 1992. Autor leniwie, aczkolwiek boleśnie, umieszcza swoich bohaterów w niegroźnej sytuacji, w której okropnym w skutkach błędem może być co najwyżej nieprzemyślane zjedzenie sałatki po ostrym chlaniu. Z perspektywy czytelnika jest natomiast zdecydowanie lepiej. Dzięki autorowi taki Milenials jak ja ma szansę wrócić do pięknych wspomnień: lat szkolnych, plakatów idoli na ścianach, dylematów nastolatka, pierwszych miłości, polonezów na ulicach, pary jeans za miliony, gazety „Bravo”, butelki Coli urastającej do rangi bóstwa i waluty przed denominacją. Do tego lekkie pióro i zabawne dialogi. Bajka. W brzuszku robi się jakoś tak ciepło, błogo i nostalgicznie. Ale, ale! Im dalej w … las (o proszę, jak ładnie się to łączy z początkiem historii) tym wydarzenia stają się coraz mniej przyjemne i zabawne, a okoliczności sprzyjające. Finisz jest już tak dramatyczny, że mdłości po niefortunnym zmieszaniu procentów z sałatką urastają do rangi sennego marzenia. Mamy tu miłość, zdradę, melinę pełną naćpanych nastolatków, włam, kopanie grobów, lokalnych gangsterów, okradanie trupa i zemstę zaserwowaną z półobrotu i totalnego zaskoczenia. Z każdą stroną jest coraz bardziej krwawo i nieprzyjemnie. Z rozdziału na rozdział Arek stacza się po równi pochyłej, stopniowo tracąc ostatnie złudzenia, które jakimś cudem udało mu się dotąd zachować — mimo ojca alkoholika i życia w skrajnym ubóstwie. UWAGA! WAŻNE! Skoro jest para przyjaciół, nie może zabraknąć też dziewczyny. Wiadomo – źródłem zamieszania musi być przecież pierwiastek damski. W tym przypadku Ewa – dziewczyna Kamila i utalentowana pasjonatka rysunku. Trójkąt Bermudzki przy tej trójce to niewinny instrument, na którym można sobie leniwie pobrzdąkać. W skrócie – są emocje. I zakończenie, które nie zwiastuje niczego dobrego. Szybki obrót książką, zmiana dekoracji, czasu akcji i voilà – na scenę wkracza Małgorzata. I robi to z fenomenalnym przytupem! Babka już w pierwszym rozdziale gasi jakiegoś randomowego zwyrola jak Popularnego w masywnej popielnicy z ciętego kryształu. STOP! Najwyższy czas wyjść z lat 90 tych i wskoczyć w te współczesne. Ogarnij się, Kulka! A zatem: nasza Małgorzata ma wiele twarzy - co chwilę przedstawia się komuś innym imieniem. Trochę to confusing, ale wreszcie ogarnęłam temat. Mamy też dzianego biznesmena z młodą, sympatyczną i zapatrzoną w niego asystentką. Całe towarzystwo spotyka się przy okazji licytacji, która odbywa się w rezydencji na odludziu. Jest trochę tajemniczo, w końcu robi się nawet groźnie. Totalne pustkowie, noc, utrata łączności z ochroną… co może pójść nie tak? W tych nietypowych okolicznościach z naszej Małgorzaty wychodzi jakiś superszpieg i fighterka w miniówce. Pozostaje tylko pytanie – jaki ma cel i dlaczego tak jej zależało, żeby się tu znaleźć? Zbliżając się do końca drugiej historii nerwowo wyczekiwałam obiecanego punktu wspólnego. Ciśnienie rozsadzało mnie od środka, nerwy nosiły na wszystkie strony. „Te historie miały się łączyć!” – wkurzałam się. „Jasne, widzę punkty wspólne, ale to wciąż za mało! A za kilka stron koniec!?” – powtarzałam w myślach skubiąc przy tym nerwowo skórki przy paznokciach. Aż wreszcie doczekałam się TEJ chwili - momentu, w którym spłynęło na mnie zrozumienie. Puzzle wskoczyły na swoje miejsce. Całość jawiła się przede mną niczym misterna, dobrze i przemyślanie skonstruowana układanka. Cel został osiągnięty. Zmierzając powoli do końca powiem tak: mojemu sercu zdecydowanie bliżej jest do historii Arka. Głównym powodem jest tu czas akcji i podróż sentymentalna do czasów dzieciństwa. Autor decyduje się zagrać na czułych nutach, za co jestem mu bardzo wdzięczna. Arek jako postać jest fajnym, dobrym, poczciwym chłopakiem. I książkowym przykładem na to, że jesteśmy sumą ludzi, którymi się otaczamy. To równanie od początku nie było dla niego korzystne, o czym dotkliwie przekonał się na własnej skórze. Małgorzata natomiast zbiera plusy za charakter i prezencję. Z ogromną satysfakcją śledziłam jej śmiałe poczynania, aż po zakończenie, które łamiąc mi serce wyjaśniło wszystko. Za książkę dziękuję Wydawnictwu Muza.

Moja relacja z książkami Ruth Ware jest dość skomplikowana. Za każdym razem intryguje mnie początek, akcja dobrze się rozkręca, ale gdzieś po drodze tempo nieco siada. Wtedy zaczynam nabierać podejrzeń, a zwroty akcji - nawet jeśli się pojawiają, nie niosą już ze sobą większego zaskoczenia. Jednocześnie styl, język i same historie wymyślane przez autorkę są na tyle przyjemne i wciągające, że jej książki czyta się po prostu dobrze. I bardzo podobnie było tym razem. Bohaterka, Lo, znana z Kobieta w kabinie dziesiątej - powraca jako dziennikarka turystyczna. Dziesięć lat po wydarzeniach na Aurorze zostaje zaproszona do ekskluzywnego hotelu. Co ciekawe, do zabójstwa nie dochodzi ani podczas jej pobytu, ani nawet w tym miejscu. Trup pojawia się dopiero w kolejnym hotelu, w którym Lo planowała zatrzymać się tylko na jedną noc, jednak okoliczności zmuszają ją do pozostania tam dłużej. To o tyle interesujący zabieg, że sama zbrodnia, a wraz z nią główna zagadka i intryga, pojawiają się stosunkowo późno. Miałam wrażenie, że dobra jedna trzecia książki była już za mną. Muszę jednak przyznać, że to, co najbardziej ujęło mnie w pierwszej części przygód Lo, tutaj niemal nie istnieje. Mam na myśli klimat - ten specyficzny, duszny nastrój. W Kobieta w kabinie dziesiątej akcja rozgrywała się na małej, wręcz klaustrofobicznej przestrzeni, gdzie każdy mógł być zamieszany w morderstwo, a zaufanie komukolwiek wydawało się ryzykowne. W Kobieta z pokoju jedenastego początek sugeruje coś podobnego: hotel, zamknięta grupa gości, ograniczona przestrzeń. Jednak wraz z rozwojem fabuły akcja przenosi się do pociągów, na lotniska i do kolejnych miejsc, przez co świat znacznie się rozszerza, a napięcie wyraźnie słabnie. Podobnie jest z bohaterami. Na początku, razem z Lo, przyglądamy się wszystkim i każdy wydaje się potencjalnie podejrzany. Z czasem jednak lista możliwych sprawców znacząco się kurczy, co odbiera historii część tajemniczości. Koniec końców książka nie zaskakuje, Lo momentami potrafi irytować, a sama intryga okazuje się dość prosta. Mimo tego jest to lekki thriller, który dobrze sprawdzi się jako niezobowiązująca lektura na kilka wieczorów.

„Tam, gdzie panuje perfekcja, czają się tajemnice” widzę na okładce książki i myślę, że jest to dobre podsumowanie. Autorka próbuje podsuwać mi różne tropy, mające nakierować mnie na snucie podejrzeń, jednak ja już od pewnego momentu wiem, kto jest winny. Wiem, bo czytałam już kilka innych książek McFadden i coraz lepiej widzę sposób prowadzenia fabuły, który zazwyczaj się nie zmienia. Było dobrze, ale bez napięcia, po prostu takie czytadło w wolnej chwili. Oznaczę moją opinię jako spoiler, bo muszę powiedzieć jedną rzecz: książka zaimponowałaby mi bardziej, gdyby to rzeczywiście syn za tym wszystkim stał. Wszystko by się ładnie ze sobą połączyło, jego wcześniejsze dziwne zachowanie, tworzenie wokół niego jakiejś takiej dziwnej atmosfery. Nie zniechęcam się, bo McFadden ma styl, który mnie przyciąga.

Kryminał jakich niewiele. Świetnie napisana książka. Historia przeplata się z teraźniejszością. Bardzo mnie zaskoczyło zakończenie. Jest tu trochę o krzywdach wyrządzanych kobietom. Jest tu sporo historii, legend. Sporo życia. Bo kiedyś przecież tak właśnie mogło być. Gdzieś tam. Takich historii jest wiele. Warto. Świetna książka.

„Ślady” autorstwa Pauliny Cedlerskiej (Wydawnictwo Filia, Seria Mroczna Strona) Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej. Akcja powieści rozgrywa się na Podlasiu, w okolicach granicy białoruskiej. Śledzimy trzy równoległe historie, których główną osią fabularną jest zaginięcie Ewy wraz z całą rodziną. Poznajemy wydarzenia z 1995 roku - historię Marzeny wychowującej dwójkę dzieci, z których jedno pozostaje w stanie wegetatywnym. Drugim wątkiem jest historia zaginięcia Ewy, przedstawiona z perspektywy 30 dni poprzedzających to wydarzenie. Trzecią linię czasową stanowi teraźniejszość - siostra Ewy, Monika z Mrągowa, przyjeżdża, aby przekazać policji wszystkie informacje mogące pomóc w jej odnalezieniu. To mroczna opowieść o wiejskiej społeczności Podlasia - pełna konfliktów rodzinnych i sąsiedzkich, powiązana z niejasnymi interesami przy granicy oraz lokalną legendą o wiedźmie. Wszystkie pozornie niezwiązane wątki z czasem zaczynają się ze sobą splatać, tworząc spójną i intrygującą całość. Każdą perspektywę śledzi się z dużym napięciem, chcąc odkryć prawdę o przeszłości i zrozumieć, jak wpływa ona na teraźniejszość. Największe wrażenie zrobił na mnie wątek wiedźmy - niejednoznaczny, niepokojący i celowo pozostawiony w sferze niedopowiedzeń. Do samego końca nie otrzymujemy jednoznacznej odpowiedzi, co tylko potęguje atmosferę grozy. Jej wątek jest tak dobry bo symboliczny, emocjonalny i niedopowiedziany. Bardzo doceniam wplątanie grę z folklorem lokalnym. Najmniej angażujący wydał mi się wątek Moniki, choć i on miał swoje bardzo dobre momenty - szczególnie przy kluczowych odkryciach związanych z zaginięciem Ewy. Zaskoczył mnie również zwrot akcji związany z działaniami policji - zupełnie się go nie spodziewałem. To moja trzecia książka tej autorki (wcześniej czytałem „Puste miejsce” oraz „Punkty przecięcia”) i zdecydowanie najlepsza z dotychczasowych. Fabularnie jest najbardziej dopracowana, a zakończenie - wręcz perfekcyjne. W przeciwieństwie do wielu thrillerów, gdzie napięcie opada po rozwiązaniu zagadki, tutaj utrzymuje się ono niemal do ostatniej strony, głównie dzięki częściowo otwartemu zakończeniu i pozostawieniu niektórych wątków bez jednoznacznego wyjaśnienia. To właśnie za takie nieoczywiste, działające na wyobraźnię historie można pokochać literaturę. „Ślady” to bardzo dobry thriller, który zapewnia kilka angażujących wieczorów z lekturą. Najlepiej czytać go podczas burzy, przy jednym, skromnym źródle światła - wtedy atmosfera wręcz wylewa się spomiędzy stron, przyspieszając tętno czytelnika. Moja ocena: 8/10. Zdecydowanie polecam, szczególnie fanom mrocznych historii osadzonych w podlaskich lasach.

Najnowsza książka Sebastiana Fitzka "Mimika" mnie absolutnie nie zawiodła! To kawał inteligentnego i złożonego thrillera, z wyraźną psychologiczną głębią postaci. "Jeszcze nigdy jej życie nie zależało od tego, czy spojrzy sobie w twarz". Historia od razu zaczyna się nietypowo. Hannah Herbst, specjalistka od czytania mikroekspresji twarzy, budzi się w obcym miejscu związana, a w telewizyjnych wiadomościach widzi... siebie, przyznającą się do popełnienia zbr•dni. I musi rozszyfrować, czy to w ogóle jest możliwe. Bo kim musiałaby być, aby posunąć się do takiego czynu? Przecież to niemożliwe, prawda? Tylko, że Hannah nie pamięta niczego, co zaszło wcześniej. I już to jest w punkt. Czy możemy ufać sami sobie? Czy wiemy kim naprawdę jesteśmy? Czy wiemy, na co nas tak naprawdę stać, i czy możemy mieć pewność, że czegoś nigdy nie zrobimy? A to tylko początek... Autor poruszył różnorodne wątki, które od razu złapały moją uwagę! Począwszy od analizy mimiki, po lęk przed własnym odbiciem, do incydentów z amnezją. To część smaczków, które znajdziecie w środku, i koniecznie sprawdźcie, jak autor je ze sobą połączy. Bo zrobi to z wysoką intensywnością 🔥 Czyli coś na co mogę liczyć z jego strony od lat 💪 Nie mam zastrzeżeń do książki - intrygi kryminalne, labirynt tropów i mroczna gra psychologiczna wciągają od pierwszych stron, a człowiek już sam nie wie, w co i komu wierzyć. To thriller, po którym będziecie chcieli takich więcej 😎