Diavola

Historia jest niezwykle wciągająca, ale to jej ukryte warstwy zrobiły na mnie największe wrażenie. Alfabet Morse’a, znaczenie wielkich liter w wybranych fragmentach, a nawet wstawki w obcych językach, które aż proszą się o przetłumaczenie– wszystko to zamienia czytelnika w detektywa, krok po kroku odkrywającego kolejne tropy. W połączeniu z intrygującą i mocno niepokojącą fabułą daje to niesamowity efekt. Bardzo polecam wszystkim fanom creepypast, a w szczególności #nosleep i Fundacji SCP

Książkę przeczytałam kilka dobrych miesięcy temu. Mimo to, gdy w końcu zasiadam do recenzji, na wspomnienie niektórych scen wciąż czuję ciarki na plecach.👀 W mojej opinii najbardziej paraliżujący moment w całej powieści ma miejsce w scenerii pozornie niewinnej – na zwykłym placu zabaw. Ten przerażający kontrast jest mistrzowski. Straszny, psychodeliczny, nienormalny! Chociażby dla tych mrocznych scen, które rozgrywają się w zaskakująco niewinnych miejscach, namawiam fanów grozy do sięgnięcia po ten tytuł... Jako taki smaczek dla lubiących się bać 😏. Narracja jest prowadzona przez dziecko. Jakże oryginalnie! Unikalna perspektywa małej Beli, jej dziecięca czystość emocjonalna oraz myśli i rozmowy z dorosłymi, a także z Potworem z szafy, wznoszą tę opowieść na wyższy poziom. Autor nie tylko nadał swojej powieści grozy najwyższej jakości, ale także odważnie podejmuje dojrzałe tematy, dotyczące rodziców Beli. Ich córka ma 'niewidzialną przyjaciółkę', a ponad to muszą oni zmierzyć się z ciężarem codzienności, który odbija się mentalnie na ich dziecku. Chciałabym więcej czytać tak klimatycznych i nietuzinkowych horrorów.

Jakie to było dobre! Mroczna, gotycka powieść, w tle czarna magia, rodzinne manipulacje, zemsta, układy. Asher Tood tafia do rodziny Morwoodów jako guwernantka pod przykrywką , zajmuje się dziećmi , pilnuje porządku...a w międzyczasie realizuje własną grę, w którą wplotła ją matka. Trup scieli się gęsto, atmosfera jest duszna i napięta a historia nieodkładana Każdy z bohaterów jest wyrazisty,jednych da się polubić innych mniej ale całościową tworzą ciekawą rodzinę 🤫 czytając książkę przenosisz się do świata i przeżywasz historię wraz z główną bohaterką. ksiazka idealna na długie , chłodne wieczory, idealnie klimatyczna!

"Złe nasiono" Williama Marcha to książka napisana w latach 50-tych XX wieku. I choć od jej premiery minęło ponad pół wieku to nadal historia w niej opisana wywołuje ciarki. To opowieść o dziewczynce, która z pozoru wydaje się być uosobieniem słodyczy i czystego dobra. Gdy pewnego dnia w tajemniczych okolicznościach ginie jej kolega z klasy, matka dziewczynki zaczyna podejrzewać córkę, że miała coś wspólnego z tymi wydarzeniami. "Złe nasiono" to na pozór historia w której za wiele się nie dzieje, jest to jednak błędne odczucie. Nawet nie wiemy kiedy zaczyna nas otaczać mrok, gęsty i ciemny. Nie jest to książka która porwie każdego. Specyficzny język, nieoczywisty klimat, zakończenie do przewidzenia nie każdemu pozwoli się w tej historii odnaleźć. Mnie się podobało i uważam, że warto sprawdzić czy i Tobie przypadnie do gustu.

Witajcie moi kochani Lubicie historię, w której występuje wątek zamkniętej społeczności? Ja stwierdzam, że coraz bardziej mi się to podoba. I dziś chciałabym przedstawić Wam taką historię. Tytuł: Zostawcie nas w spokoju Autor: Jimmy Juliano Wydawnictwo: Muza Po tragicznej śmierci syna Willow przeprowadza się na wyspę Clifford. Pragnie rozpocząć życie od nowa. Podejmuje więc pracę i stara przyzwyczaić się do nowej społeczności. Po pewnym czasie odkrywa, iż mieszkańcy wyspy mają obsesję na punkcie 1994 roku, i zachowują się oraz wyglądają tak, jakby nadal ten rok trwał. Mimo wszystko akceptuje zastaną rzeczywistość i dalej czynnie uczestniczy w życiu społecznym. Niestety po kilku tygodniach znika bez śladu, a na wyspę przybywa jej brat Harper w celu jej odnalezienia. Nie przypuszcza on jednak, iż odkryje przerażającą tajemnicę, którą mieszkańcy strzegli od lat. To była bardzo dobra lektura. Choć początkowo obawiałam się wątku utraty dziecka. Na szczęście był on na tyle skromny, iż nie zakłócił mi odbioru całej powieści. Fabuła zaciekawiła mnie już od pierwszych stron. Kobieta wyrusza samotnie na małą wyspę, aby rozpocząć tam nowe życie oraz rozwiązać pewna kwestię. Gdy tylko zorientowałam się w jakim kierunki zmierza historia, to już wiedziałam, że przypadnie mi do gustu. Dodatkowo motyw hermetycznie zamkniętej społeczności wraz z tajemniczym sekretem sprawił, że przepadłam. Dosłownie nie mogłam oderwać się od lektury, tak bardzo chciałam wiedzieć jak potoczą się losy bohaterów. Co również mi się podobało to przedstawienie historii z różnych perspektyw oraz zamieszczenie listów, artykułów z gazet, czy rozmów sms, które bardzo urozmaiciły lekturę. Pod względem akcji rozwijała się ona powoli, co uznałam za pozytywny aspekt powieści. Ponieważ informacje były dawkowane stopniowo, dzięki czemu mogłam poczuć mroczny i niepokojący klimat. W aspekcie bohaterów byli oni bardzo różnorodni. Nie analizowałam ich jednostkowo. Wolałam postrzegać ich jako wspólnotę. Choć nie ukrywam, iż strata Willow oraz cała jej sytuacja bardzo mnie dotknęła. I jeżeli chodzi o relacje rodzinne, w obliczu tragedii, to zostały one bardzo dobrze ukazane. Zakończenie historii było dla mnie bardzo satysfakcjonujące. Ponieważ wszystkie interesujące mnie kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione. Także nie ukończyłam powieści z jakimiś niedopowiedzeniami, czy domysłami. I to bardzo mnie ucieszyło. Reasumując „Zostawcie nas w spokoju” to powieść bardzo klimatyczna. Czytało mi się ją bardzo przyjemnie. Zachwyciła mnie swym mrocznym i niepokojącym klimatem oraz strzeżoną tajemnicą. Napisana została bardzo lekko, dzięki czemu czytało się ją bardzo szybko i przyjemnie. Serdecznie polecam, strona.394

Ojciec Cisza zostaje zgładzony. Tuż przed swoją egzekucją, odzywa się po raz pierwszy od chwili aresztowania. A jego słowa są ostrzeżeniem przed złem, które nigdy nie zostało zatrzymane. Brutalne morderstwa, zagadki zostawiane na miejscu zbrodni, porwane dzieci to wszystko prowadzi do wydarzeń z przed wielu lat i do miasteczka Tweestet Tree gdzie narodził się, mieszkał i mordował Ojciec Cisza. Czy policji uda się odkryć kto jest zagrożeniem i ochronić porwane dzieci? Książka, która wciąga czytelnika od pierwszych stron. Polecam gorąco!

"Stać się najwspanialszą wersją siebie. Pozbyć się mrocznych pajęczyn umysłu. Pudeł z piwnicy, pełnych zapleśniałych wspomnień. Skrzyń zamkniętych na cztery spusty." Kuszące? Owszem. Bo cała idea tej historii oparta jest na pokusie. I podróży do wnętrza swojwj duszy. Poprzez lustra. A kto nie lubi powieści o lustrach? Tym bardziej o lustrach, w których nie kryje nic dobrego? A są inne w horrorach? Bo to jest akurat właśnie oniryczny horror, który uniósł mnie na "falach szaleństwa." I do samego końca nie wiadomo, o jaki rodzaj horroru chodzi. ... Wyjątkowa powieść w wyjątkowo moich klimatach, które bardzo rzadko zdarzają się w opowieściach. Ta autorka to kolejne odkrycie, po Marie Vareille, którym jestem zachwycona. Urzekło mnie jej pióro, realizm magiczny, schizofreniczna groza ukryta pod pozorem prostych wydarzeń, skrywających uwialbiane przeze mnie drugie dno. Kunsztowne dialogi: "- No to sobie popływałaś. - Nie umiem pływać. - Skoro nie umiesz pływać, dlaczego weszłaś do wody, Bell? - Zapomniałam że nie umiem. - Zabawne to zapominanie. Nie uważasz że dość ważne jest, aby pamiętać?" 😍💪Przepiękna świadomość i cudowna zabawa słowem. Troszeczkę jak klimaty powieści Marty Bijan - na granicy snu i jawy. Osobliwość i surrealizm hipnotyzuje atmosferą, którą można interpretować dowolnie, przynajmniej na pozór, bo tu naprawdę nie wiadomo długo, o co chodzi? To tak jakby oglądało się /beznadziejny/ film Substancja, ale w mroczny WTF -owskim wydaniu Lyncha! To rewelacyjny literacki doppellganger Oczy szeroko zamknięte, /który notabene jest tu wspomniany/. To odjechana wersja Czarnoksiężnika z Oz - w tym przypadku czerwonej krainy. Pięknie, cudnie, magicznie stworzony klimat tej historii: tajemniczo i stuprocentowo w każdym szczególe, w każdym francuskim czerwonym detalu! Rouge. "Bardzo jesteś przywiązana do swoich wspomnień?" Brzydka dziewczynka, która niewiele pamięta ze swojego dzieciństwa. "Potworną prawdę o mnie, o moim dzieciństwie, którego nie pamiętam? Mimo że nadal tkwi głęboko we mnie. Wypuszcza fragmenty wspomnień na powierzchnię. Czuję je złożone w moim sercu, w moim mózgu, jak Mroczne brzemię. Czarne pudło z mnóstwem lśniących kłódek." Piękna Matka, która jest wzorem i tyranem/?/. I oni. Ci piękni. Kim są? Czego pragną? Jaka jest cena za piękno? ... Rozmazana rzeczywistość, jak za deszczową szybą, atmosfera ciężka jak smoła, jak wosk z czerwonej świecy. Senna rzeczywistość i nierzeczywiste pragnienia. Obsesja, kompleksy, nienawiść i miłość. Zazdrość i pożądanie. I tajemnica. "Mój koszmar związany z wiekiem i śmiercią w jednej osobie." Oniryczna podróż w głąb ludzkiej natury: jej pragnień oraz lęków. "Teraz czuję coś innego, kiedy na nią patrzę. Kiedy patrzę na siebie, jak odchodzę. Zostawiając mnie tutaj samą." To jest tego rodzaju opowieść, którą widzisz kątem oka nawet wtedy, kiedy ją odkładazz, na granicy percepcji, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Choć czasami... ..."warto puścić wszystko w niepamięć." MEGA POLECAM!

Świetny, bardzo klimatyczny początek. Autor od pierwszych stron stworzył aurę tajemnicy i nieznanego. Napięcie rosło stopniowo, a bohaterowie byli intrygujący. Fantastyczny motyw główny na fabułę - trochę lasu, trochę folkloru i zjawisk nie do końca wyjaśnionych i mała grupka osób. To musiało się udać. Do połowy książka jest niemal genialna. Autor zaserwował kilka plot twistów i nie bał się nieodwracalnych wyborów fabularnych. Niestety trochę przekombinował i w moim odczuciu nieco spalił zakończenie, które zdecydowanie straciło dynamikę i efekt zaskoczenia. Mi wydało się doklejone do reszty książki. Byłam przekonana, że finał mnie zmiażdży i ocena pójdzie w górę, ale to tytuł z kategorii, gdzie wszystko co najlepsze autor daje na początek, a potem trochę leci na oparach. Daję solidną siódemkę, choć liczyłam na więcej.

W Harrods Roach przy nieczynnym od dawna tunelu znaleziono dwa ciała. W tym czasie zaczynają ginąć ludzie w śpiączce. "Pan kołysanka" to druga książka Markerta, którą przeczytałam. Od dawna żaden horror mnie tak nie wciągnął. Książka ta a jest jak kontynuacja "Gościa z Koszmarów". Są tam nawiązania w niej nawiązania do wspomnianej przeze mnie książki. Warto przeczytać.

Świetna i oryginalna powieść kryminalna trzymająca w napięciu, miejscami odważna, czasem zabawna i z humorem, osadzona w małym teksańskim miasteczku Plumpton. Jednym z istotnych problemów powieści jest fenomen programów true crime w dzisiejszych czasach. Czy to jedynie przeciętna rozrywka, o której szybko zapominamy czy autentyczne dążenie do prawdy? Globalny charakter tego gatunku ujawnia fascynację społeczeństwa przestępczością, czasem jest to próba zrozumienia mechanizmów zła, poznanie psychiki sprawców i ofiar. Powieść przedstawia historię losów Lucy Chase podejrzaną o morderstwo swojej najlepszej przyjaciółki Savvy. Od wydarzeń minęło kilka lat, Lucy nie została osądzona przez władze sądownicze i nie pamięta co wydarzyło się tamtej nocy. Ten czas pokryła amnezja. Z chwilą, kiedy znany podcaster Ben Owens zaczyna nadawać swoją cykliczną audycję o tych wydarzeniach Lucy postanawia wrócić z Los Angeles w rodzinne strony. Niestety wśród większości znajomych spotyka się z ostracyzmem społecznym. Osądzają Lucy, twierdzą, że to było morderstwo lecz brak dowodów na jego udowodnienie, a tym samym skazanie winnej. Kolejne odcinki podcastu „ Słuchajcie, jak kłamią” to rozmowy z przyjaciółmi i znajomymi, którzy brali udział w weselu tamtej nocy. Powracając do tych wydarzeń Lucy odtwarza w pamięci minione wydarzenia dochodząc do przerażających odkryć. Książkę czyta się szybko, krótkie rozdziały przeplatane są kolejnymi odcinkami podcastów. To kryminał, który ukazuje, że nie zawsze prawda jest najważniejsza. Często kłamstwo, emocje i podszepty tuszują prawdę ukazując inne oblicze realiów.

„Martwe zwierzęta” to z pewnością książka dla osób o silnych nerwach. Najlepiej trzymać ją z dala od dzieci, jednakże dorosłym bardzo polecam zapoznać się z tą pozycją. Trzynastoletnia Ava wykazuje dziwne jak na jej wiek zainteresowanie anatomią zwierząt. W tym celu przeprowadza przeróżnie doświadczenia związane z wpływem różnych czynników na szybkość rozkładu ciał zwierząt. Pewnej nocy podczas odwiedzin jednego z okazów znajduje zwłoki swojego kolegi Mickey’a Granta. W obawie o swoją tajemnicę wykonuje anonimowy telefon do odpowiednim służb. Wraz z trwającym dochodzeniem znajdowane są ciała kolejnych chłopców, a sama Ava staje się bardzo ważnym ogniwem toczącego się śledztwa. Ava, jak na tak młodą dziewczynkę wykazała się nie lada inteligencją. Mało jakie dziecko w tym wieku wykazuje aż tak wielkie skłonności badawcze. Na dodatek w trwającym śledztwie odgrywa niebagatelną rolę w rozwikłaniu zagadki, która nie jest zbyt oczywista. Należy mieć na uwadze, że akcja rozgrywa się w czasach, gdzie komputery nie były rzeczą codzienną, a wiedzę czerpano tylko i wyłącznie z książek. Właśnie tym Ava najbardziej zaskarbiła sobie moją sympatię. Bardzo ważnym aspektem w książce jest zwrócenie uwagi na zdrowie psychiczne. To, co nas kształtuje od najmłodszych lat ma odzwierciedlenie w następnych latach. Jak niewiele trzeba żeby raz na zawsze zniszczyć człowieka. Książka należy do jednych z bardziej brutalnych jakie czytałam w życiu. Autorka nie omieszkała się zawrzeć bardzo szczegółowych opisów, które bardzo dosadnie opisują zdarzenia doprowadzające do śmierci chłopców. W niektórych przypadkach było to tak drastycznie, że ciężko było wyobrazić sobie, że człowiek jest w stanie tak bardzo skrzywdzić drugą osobę. Ponadto można dowiedzieć się wielu ciekawych informacji związanych z anatomią różnych zwierząt, o których nie miałam zielonego pojęcia. Nie byłabym sobą gdybym nie zwróciła uwagi na bardzo interesującą ciekawostkę, albowiem jeden z piesków ma tak samo na imię jak mój: Asta. Jest to bardzo rzadkie imię nadawane pupilom, a jednak znalazło się w książce. Uwierzcie mi, gdy tylko to zobaczyłam byłam wniebowzięta! Podsumowując „Martwe zwierzęta” to bardzo interesująca powieść, która na pewno zostanie w Waszej głowie na długo. Na dodatek jestem pewna, że u niejednego włosy zjeżą się na karku, dlatego też polecam czytać książkę w dzień.

Świetna książka i chyba jak do tej pory, najlepsza tego autora. Co prawda nie jest to horror, a bardziej fantastyka, ale nic nie szkodzi. Fabuła wciągnęła mnie od samego początku i nie pozwalała oderwać się od czytania aż do końca. Książka z gatunku "jeszcze tylko jeden rozdział". Szczerze polecam :)

"Haar" to horror, który wymyka się wszystkim standardom, jakie do tej pory znałam w tym gatunku. Choć na pierwszy rzut oka wygląda jak klasyczna powieść grozy, mamy tu: małą, nadmorską miejscowość, gęstą mgłę, lokalne problemy i potwora, to nic w tej historii nie jest tak naprawdę klasyczne. Im dalej wchodzisz w tę opowieść, tym wyraźniej widzisz, że nie chodzi tu wyłącznie o strach i rozlew krwi. Odkryjesz starość, żałobę, gniew, tęsknotę i to, jak bardzo człowiek potrafi uczepić się przeszłości, nawet wtedy, gdy ta go pochłania i niszczy. "Haar" przeniesie Cię do szkockiej wioski Witchaven, na którą zwrócił uwagę bogaty inwestor. Człowiek pozbawiony współczucia i obojętny na los innych. W jednym z nadmorskich domów mieszka Muriel Margaret McAuley - 84‑letnia buntowniczka. Muriel jest wdową po mężu, który zaginął na morzu, a jej codzienność to rutyna, samotność i ból stawów. Wszystko zmienia się wraz z nadejściem gęstej mgły, a razem z nią ISTOTY, której wygląd trudno opisać i jeszcze trudniej sobie wyobrazić… chyba że akurat zdecyduje się przybrać formę... CZŁOWIEKA. I to nie byle jakiego człowieka, lecz samego męża Muriel - Billy’ego. Od tego momentu powieść grozy zaczyna splatać się z wątkiem romantycznym, który przybiera formę spełnionej tęsknoty. To, co dla innych staje się koszmarem i rzezią w najokrutniejszej postaci… dla Muriel jest powrotem ukochanego, poczuciem ciepła i bliskości. Jest spełnieniem i drugą szansą, której nigdy nie spodziewała się otrzymać. Tu groza ma wiele twarzy. Przybiera maskę starości, w której każdy dzień staje się horrorem codzienności. Muriel jest odbiciem człowieka zmęczonego, kruchego, czasem zgorzkniałego, czasem czułego, który nie może już ufać własnemu ciału. Schody zamieniają się w przeszkodę, upadek może oznaczać koniec, a najprostsze czynności wymagają wysiłku i planowania. Kolejną maską jest żałoba, w której Muriel niemal się zabetonowała. To ona sprawia, że gdy morze odpowiada na jej pragnienia i przynosi jej namiastkę męża, Muriel ulega złudzeniu i obłędowi. Chcesz odzyskać ukochanego? Proszę bardzo! Ale cena będzie zupełnie inna, niż myślisz. A na koniec przyjmuje postać potwora i relacji, jakie łączą go z Muriel. To żądny krwi, brutalny stwór, który dostrzega w Muriel sojuszniczkę. Ona pomaga mu przetrwać, a on w zamian spełnia jej najskrytsze pragnienia. W tym wszystkim Muriel jest jednocześnie ofiarą i katem. Każdego dnia podejmuje decyzje napędzane tęsknotą, samotnością i determinacją. Decyzje, które prowadzą ją coraz głębiej w mrok, z którego nie ma już powrotu. TEMPO - powolne, oparte na narastającym niepokoju, by na końcu porwać czytelnika niczym wysoka fala. GORE - nie jest tu tanim chwytem. Wynika z decyzji bohaterów i z ich emocji. A moje ulubione momenty? Sceny Muriel i „Billy’ego”. To właśnie tam groza miesza się z czułością, a nawet subtelną erotyką, tworząc atmosferę, która chwilami staje się... niekomfortowa. Podobało mi się: Opowieść pokazana z perspektywy Muriel. Połączenie horroru z psychologią. Atmosfera: mgła, morze, wilgoć, zniszczenie, las. Niejednoznaczność - książka zostawia przestrzeń na własną interpretację tego szaleństwa. Czego mi zabrakło? Historii samej istoty morskiej. Wiem, że mogłoby to być zbyt wiele jak na tę książkę, bo „Haar” jest przede wszystkim historią Muriel, ale gdybym miała wyobrazić sobie kolejną powieść autora... byłaby to właśnie opowieść o potworze poznanym w „Haar”. Czy polecam? Tak. Nie nazwałabym jej dziełem wybitnym, ale spędziłam z nią naprawdę przyjemny, intensywny wieczór. „Haar” to horror, w którym straszy nie tylko potwór, lecz także ludzkie słabości. To opowieść pokazująca, że największy koszmar może wyrosnąć z miłości... tej ślepej, rozpaczliwej, nieumiejącej odpuścić. Jeśli lubisz powolne, krwawe i klimatyczne historie, w których nie dostajesz prostych odpowiedzi, tylko przestrzeń do własnej interpretacji, sięgaj po nią śmiało.

Ethan wprowadza się do domu rodziców na Hemlock Circle, gdy ci przenoszą się na Florydę. Nie był pewien, czy to dobry krok, bo jest to miejsce, od którego uciekał od dziesiątego roku życia. To właśnie tu, na tylnym ogródku zaginął jego przyjaciel z dzieciństwa Billy i nigdy nie został odnaleziony. Chłopiec zniknął z namiotu, w którym razem spali. Ethan czuje się winny, niepewny i zaniepokojony. Od tamtego czasu dręczy go bezsenność i Ten Sen, w którym odtwarza fragmenty tamtej nocy. Ale nie wie, co się dzieje z jego przyjacielem. Po 30 latach Ethana opuszcza żona i tylko dlatego mężczyzna przenosi się do domu rodziców. Akurat w tym samym czasie odnalezione zostają szczątki Billy'ego. Ethan rozważa, czy to zbieg okoliczności, ale zaczyna wątpić, gdy na jego podwórku pojawia się piłka, co było umówionym znakiem między nim a przyjacielem z dzieciństwa. To naprawdę świetna książka. Trzyma w napięciu, budzi niepokój. Z jednej strony wszystko jest realistyczne, z drugiej autor rzuca nadprzyrodzone aluzje podsycane obecnością okolicznego Instytutu. Rozdziały dziejące się współcześnie są przeplatane rozdziałami opisującymi 15 lipca 1994 (dzień zaginięcia Billy'ego) z perspektywy różnych bohaterów. Nie wiem, czy ta książka była tak dobra, czy jest taka w porównaniu do poprzedniej przeze mnie czytanej, ale naprawdę się nią zachwyciłam.

Mam wrażenie, że nawet gdyby bohaterowie nosili inne nazwiska nie sposób byłoby nie rozpoznać w nich Japończyków. Moje pierwsze spotkanie z historią stworzoną przez jednego z nich i należy przyznać, że bardzo pozytywne. Genialna potyczka intelektualna, świetne jej przedstawienie. 7,5/10*

Znakomicie napisana i wydana książka Stuarta Turtona zaskakuje niespodziewaną fabułą i ciekawym odsłanianiem tajemnic świata postapo. Nestorzy i inni mieszkańcy osady, zamieszkujący jedyną wyspę na końcu świata, który uległ zagładzie, wszechwiedzący narrator, ale niespodziewanie różniący się od tych tradycyjnych, wątek kryminalny będący pretekstem do rozwoju bohaterów i rozwikłania ukrytych zagadek wyspy, niezrozumiałe kontrowersje, nieschematyczni bohaterowie i wizja kolejnej apokalipsy powoli odsłaniają dwuznaczność opisywanego świata. Autor stawia pytania: Do czego prowadzą marzenia o idealnym świecie? Czy taki świat jest możliwy? Jacy jesteśmy? Do czego potrafimy się posunąć w budowaniu idealnego społeczeństwa? Czy da się stworzyć takie społeczeństwo bez kontroli, wyeliminować egoizm, chciwość i przemoc? Co zrobić, żeby taki plan się udał? Jeśli lubicie "Rok 1984", to i "Morderstwo u kresu świata" jest dla Was.

O rany, ale to była dobra historia. Choć część twistów udało mi się przewidzieć, to nie wszystkie elementy układanki były dla mnie oczywiste, dzięki czemu końcówka naprawdę mnie zaskoczyła i zrobiła ogromne wrażenie. Najbardziej doceniam jednak warstwę psychologiczną tej powieści. Ukazanie powoli rozpadającego się małżeństwa - zmęczenia, żalu, narastającej frustracji i znużenia - w mojej ocenie było bardzo wiarygodne. To nie jest tylko thriller z zagadką, ale też opowieść o relacji, która dawno przestała działać, choć nikt nie potrafi tego nazwać wprost. To książka, która wciąga fabularnie, ale zostaje w głowie właśnie przez emocje i napięcia między bohaterami. Zdecydowanie zrobiła na mnie ogromne wrażenie.

„Snowglobe” Park So Yong to młodzieżowa dystopia osadzona w świecie po katastrofie klimatycznej. Ziemia została skute lodem, a temperatura spada nawet do –45°C. Większość ludzi żyje w trudnych warunkach, w małych osadach, pracując w elektrowniach napędzanych siłą ludzkich mięśni. Jedyną ucieczką od tej surowej rzeczywistości jest oglądanie reality show. Wszystkie transmitowaną są ze Snowglobe (miasta ukrytego pod ogromną kopułą, gdzie panuje ciepło, dostatek i pozornie idealne życie). Luksus ma jednak swoją cenę, bo mieszkańcy Snowglobe żyją nieustannie pod okiem kamer, a ich codzienność jest częścią spektaklu oglądanego przez miliony widzów. Czytając tę książkę, miałam wrażenie, że patrzę na dwa zupełnie różne światy oddzielone nie tylko lodem, ale też marzeniami. Z jednej strony surowa rzeczywistość - zimno, ciężka praca i walka o przetrwanie. Z drugiej błyszcząca kopuła, która z daleka wygląda jak obietnica lepszego życia. A jednak im dłużej o tym myślę, tym bardziej czuję, że ta historia mówi o czymś znacznie głębszym niż tylko dystopijna wizja przyszłości. Najbardziej poruszył mnie sam pomysł na ten świat. Kontrast między lodową pustką a ciepłym, perfekcyjnie wykreowanym Snowglobe działa na wyobraźnię, ale też skłania do refleksji. Bo tak naprawdę to nie tylko opowieść o przyszłości. To trochę historia o nas - o tym, jak bardzo potrafimy wierzyć w obrazy, które ktoś dla nas stworzył. O tym, jak łatwo zachwycić się idealnym światem, nie widząc ceny, którą ktoś za niego płaci. Wątek życia pod ciągłą obserwacją kamer wydał mi się szczególnie niepokojący. W Snowglobe prywatność właściwie nie istnieje, a życie staje się spektaklem dla milionów widzów. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie właściwie kończy się prawdziwe „ja”, a zaczyna rola, którą gramy dla innych. I czy człowiek może naprawdę być sobą, kiedy wie, że ktoś patrzy na każdy jego ruch. Bohaterka, Chobahm, też bardzo mnie zainteresowała. Na początku jej marzenie wydaje się tak ludzkie i zrozumiałe – kto z nas nie chciałby wyrwać się z trudnej rzeczywistości i dostać szansę na coś lepszego? Jednak im dalej w historię, tym bardziej widać, że spełnienie marzeń bywa skomplikowane. Czasem okazuje się, że to, czego tak bardzo pragnęliśmy, wcale nie daje nam wolności. Mam jednak wrażenie, że świat przedstawiony mógłby być pokazany jeszcze głębiej. Chciałabym dowiedzieć się więcej o tym, jak dokładnie funkcjonuje Snowglobe i co doprowadziło do tak drastycznej zmiany klimatu. W drugiej połowie książki akcja momentami przyspiesza i niektóre wątki wydają się tylko lekko zarysowane, choć aż prosiły się o rozwinięcie. Warto też zaznaczyć, że choć książka bywa reklamowana jako historia dla fanów „Squid Game” czy „Igrzysk śmierci”, w praktyce trudno znaleźć tu podobny klimat czy bezpośrednie nawiązania. „Snowglobe” nie skupia się na brutalnej rywalizacji ani widowiskowej walce o przetrwanie, lecz raczej na refleksji nad światem mediów, iluzją idealnego życia i ceną, jaką płaci się za bycie nieustannie obserwowanym. Mimo to książkę czytało mi się bardzo dobrze. Ta historia ma w sobie coś wciągającego, ale też trochę melancholijnego. Co więcej, zostawiła mnie z myślą, że czasem to, co wygląda jak raj, może być tylko pięknie oświetloną sceną. Myślę, że mimo pewnych niedociągnięć to naprawdę ciekawa dystopia. A ja z czystej ciekawości chętnie sięgnę po drugi tom, żeby zobaczyć, dokąd on zaprowadzi.

Femi i Charlotte, stażyści w kancelarii adwokackiej, otrzymują nietypowe zadanie – a wraz z nim ogromną stertę dokumentów do przejrzenia. Są to głównie maile oraz wiadomości SMS wymieniane pomiędzy członkami amatorskiego zespołu teatralnego. Początkowo młodzi ludzie nie wiedzą, czego właściwie mają szukać między wierszami. „Rozmowy” dotyczą bowiem dwóch kluczowych spraw: przygotowań do wystawienia sztuki oraz choroby dwuletniej Poppy i zbiórki funduszy na jej leczenie. Dopiero w połowie książki (liczącej ponad 500 stron) dowiadujemy się, kto zginął, a jeszcze później – komu przypisano winę. Zadaniem stażystów jest odnalezienie prawdziwego sprawcy. To była dobra książka. Czyta się ją szybko dzięki nietypowej formie – całość składa się z maili, SMS-ów oraz krótkich rozmów prowadzonych przez stażystów na WhatsAppie. Po raz pierwszy spotkałam się z taką konstrukcją powieści, w której czytelnik może sam próbować rozwikłać zagadkę śmierci jednej z postaci. Fakty poznajemy dokładnie w takim samym tempie jak Femi i Charlotte, co sprawia, że czujemy się częścią śledztwa. Uważam, że fabuła została przedstawiona bardzo realistycznie. Jednocześnie trudno tu złożyć wszystkie elementy w spójną całość. Nie wiemy, kto kłamie, nie mamy też dostępu do pełnej korespondencji. Wiele kwestii pozostaje w sferze domysłów. Nie znajdziemy tu płynnego przebiegu wydarzeń ani jasno uporządkowanych wątków. Jednak zakończenie w dużej mierze to rekompensuje – otrzymujemy rozwiązanie głównej sprawy, a nawet kilku pobocznych. Choć wątek afrykański, moim zdaniem, nie został w pełni wyjaśniony. Konstrukcja bohaterów jest wiarygodna i różnorodna. Jedna z postaci bywa wyjątkowo irytująca, ale właśnie jej osobowość podtrzymuje zainteresowanie całą historią. Przy tej książce trudno się nudzić. Jeśli nie przeraża cię nietypowa forma i lubisz zagadki – sięgnij po tę powieść bez wahania. Jeśli jednak cenisz płynność narracji i jasno prowadzone wątki, w "Zrzutce Haywardów" autorstwa Janice Hallett nie znajdziesz prostych rozwiązań ani klasycznej struktury fabularnej.

#Wyzwanie LC2026 Luty Ana i Raid to młode małżeństwo po przejściach. Urodziny ukochanej córeczki okupili kalectwem Any. Kobieta jest sparaliżowana i codziennie zmaga się z bólem. Pewnego dnia dowiadują się ze wygrali Apartament z jednym z najlepszych budynków.. Czy to faktycznie szczęście czy może loteria była ustawiona? Ich szczęśliwie gniazdo zamienia się w koszmar..