Jeszcze sześć takich czerwców

„Dorastanie to moment, w którym zaczynamy rozumieć, że wybory mają swoją cenę.”

„Miłość nie zawsze oznacza zostanie. Czasem oznacza pozwolenie odejść.”
„Byliśmy dla siebie domem — nawet jeśli tylko na chwilę.”
„Najtrudniejsze uczucia to te, których nigdy nie wypowiedzieliśmy na głos.”

Caplan i Mina są jak ogień i woda , choć znają się od dziecka, a ich więź jest niesamowicie mocna.
Mimo to oboje chowają przed światem swoje traumy i rany - ona zmaga się z żalobą po śmierci taty , on własną wrażliwość skrywa pod maską luzu i tą pozą, która za wszelką cenę ma pokazać światu, że ten młody mężczyzna nie ma żadnych problemów.
Wydaje się, że tych dwoje jest siebie pewnych i nic nie jest w stanie rozbić tej przyjaźni.
Aż do momentu, gdy na scenę wkracza osoba trzecia- to sprawia, że niektóre decyzje wywracają codzienność Minnie i Caplana , a oni sami uświadamiają sobie, że czują więcej.
Kłopot w tym, że dorosłość czai się już za zakrętem.
I nic już nie będzie takie samo.
Czy bohaterowie odnajdą swoje szczęście?
Bo kiedy przyjaźń zaczyna pękać pod ciężarem niewypowiedzianych uczuć, nie da się już wrócić do tego, co było „bezpieczne”.
Caplan po raz pierwszy boi się, że jego lekkość nie wystarczy, by zatrzymać Minnie przy sobie. Że jeśli pozwoli sobie na szczerość, straci ją na zawsze. Mina z kolei musi zdecydować, czy ma prawo chcieć czegoś więcej, skoro wciąż nosi w sobie żal, który nie pozwala jej oddychać pełną piersią. Między nimi narasta napięcie — spojrzenia trwają za długo, gesty znaczą więcej, niż powinny, a milczenie boli bardziej niż kłótnia.
Pojawienie się kogoś trzeciego zmusza ich do konfrontacji z prawdą, przed którą oboje uciekali latami: nie da się budować przyszłości na niedopowiedzeniach. Każdy wybór ma swoją cenę — lojalność, strach, odwaga i miłość zaczynają ze sobą walczyć.
A dorosłość nie pyta, czy są gotowi. Przychodzi cicho, ale nieodwołalnie.
To opowieść o tym, że czasem największą stratą nie jest odejście, lecz niewypowiedziane „zostań”. O uczuciach, które rodzą się za wcześnie lub zbyt późno. I o tym, że nawet jeśli byliśmy dla siebie domem — nie każdy dom jest miejscem, w którym możemy zostać na zawsze.

„Dorastanie to moment, w którym zaczynamy rozumieć, że wybory mają swoją cenę.”

„Miłość nie zawsze oznacza zostanie. Czasem oznacza pozwolenie odejść.”
„Byliśmy dla siebie domem — nawet jeśli tylko na chwilę.”
„Najtrudniejsze uczucia to te, których nigdy nie wypowiedzieliśmy na głos.”

Caplan i Mina są jak ogień i woda , choć znają się od dziecka, a ich więź jest...

„Jeszcze sześć takich czerwców” to powieść, która z pozoru wpisuje się w schemat literatury młodzieżowej, ale w rzeczywistości wykracza daleko poza prostą historię o licealnym zauroczeniu i balu maturalnym. Daisy Garrison stworzyła książkę, w której obok typowych dla nastolatków emocji – pierwszych miłości, przyjaźni i szkolnych dramatów – znalazło się także miejsce na głębsze refleksje o stracie, samotności i potrzebie akceptacji.

Główna bohaterka, Mina, to prymuska skrywająca w sobie ból po stracie ojca. Jej z pozoru twarda skorupa i cięty język to tylko maska, za którą kryje się wrażliwość i poczucie niewidzialności. Z drugiej strony mamy Caplana – charyzmatycznego ulubieńca szkoły, który jednak swoje rany i niepewność chowa pod uśmiechem i luzem. Ich relacja, naznaczona sąsiedztwem, bliskością i nieoczywistym porozumieniem, staje się osią całej opowieści.

Garrison doskonale uchwyciła klimat ostatnich tygodni szkoły średniej – tego szczególnego czasu, kiedy młodość zderza się z dorosłością. W tle znajdziemy bal maturalny, wakacyjne noce i rozmowy prowadzone do świtu, ale też świadomość, że pewien rozdział życia nieuchronnie się kończy. Autorka nie unika trudnych tematów: żałoby, rozbitych rodzin, depresji, presji społecznej czy poszukiwania własnej tożsamości. Wszystko to podane jest w sposób przystępny, ale pełen autentyczności.

To, co wyróżnia tę książkę, to prawdziwość bohaterów – pełnych sprzeczności, błędów i nieoczywistych wyborów. Mina i Caplan dojrzewają na wraz z rozwojem fabuły, odkrywając, że życie nie układa się według planu, a uczucia rzadko są proste i jednoznaczne. W tej historii nie ma cukierkowej miłości, jest za to miłość podszyta goryczą, humorem i nadzieją – taka, jakiej doświadcza wielu młodych ludzi.

„Jeszcze sześć takich czerwców” to powieść, która mnie wzruszyła i przywołała nostalgię za własnymi szkolnymi wspomnieniami.
To książka, która pozwala wrócić do czasów, gdy wszystko wydawało się możliwe, a jednocześnie kruchym i niepewnym. To opowieść o dorastaniu, która poruszy nie tylko młodzież, ale także dorosłych, przypominając im, że najważniejsze lekcje życia to te, których nie uczą w szkole.

„Jeszcze sześć takich czerwców” to powieść, która z pozoru wpisuje się w schemat literatury młodzieżowej, ale w rzeczywistości wykracza daleko poza prostą historię o licealnym zauroczeniu i balu maturalnym. Daisy Garrison stworzyła książkę, w której obok typowych dla nastolatków emocji – pierwszych miłości, przyjaźni i szkolnych dramatów – znalazło się także miejsce na...

Skusiły mnie dobre opinie i wysoka ocena. Czym ta młodzieżówka wyróżnia się na tle innych?
Ona- szara myszka, niezbyt lubiana. On - popularny. Na pierwsze oko to powielenie motywu, który jest ostatnio wszędzie. Jednakże przyjaźń między głównymi bohaterami jest niesamowita - naprawdę miło się to z nimi przeżywa. Niesamowicie podoba mi się także motyw z dziewczyną Caplana - ale nie chcę nikomu psuć niespodzianki.
Przyjemna, ale na raz.

Skusiły mnie dobre opinie i wysoka ocena. Czym ta młodzieżówka wyróżnia się na tle innych?
Ona- szara myszka, niezbyt lubiana. On - popularny. Na pierwsze oko to powielenie motywu, który jest ostatnio wszędzie. Jednakże przyjaźń między głównymi bohaterami jest niesamowita - naprawdę miło się to z nimi przeżywa. Niesamowicie podoba mi się także motyw z dziewczyną Caplana -...

📚JESZCZE SZEŚĆ TAKICH CZERWCÓW 🖋Daisy Garrison @zysk_wydawnictwo
🔹🔸🔹🔸🔹🔸
…historia, która pachnie końcem szkoły i początkiem czegoś zupełnie nowego…

Wyobraź sobie ten dziwny moment – matury za tobą, bal tuż przed tobą, a całe życie dopiero się zaczyna. Świat pachnie wolnością, ale w głowie masz więcej pytań niż odpowiedzi. To właśnie klimat książki Daisy Garrison.

Mina to prymuska, mistrzyni ciętej riposty, która po śmierci taty jeszcze mocniej zamknęła się w swoim świecie. Caplan to szkolny król, sportowiec, dusza towarzystwa, wciąż rozdarty między popularnością a własnymi uczuciami. Dwoje przyjaciół, którzy zawsze trzymali się razem… aż do chwili, gdy na horyzoncie pojawia się ktoś trzeci.

Nie będziemy ściemniać na początku myśleliśmy, że to będzie typowa historia: cicha dziewczyna, popularny chłopak, wielkie szkolne dramaty. Ale autorka zagrała zupełnie inaczej. Zamiast schematów mamy prawdziwe emocje, świetne dialogi i bohaterów, którzy naprawdę dojrzewają na naszych oczach. To nie jest słodka bajka, tylko opowieść o żałobie, pierwszych razach, przyjaźni, która czasem boli, i o tym, że życie nie zawsze wygląda tak, jak sobie zaplanujemy.

Czy „Jeszcze sześć takich czerwców” to historia miłosna? Tak ale taka, która smakuje prawdziwie. Z goryczą, humorem i tym niepowtarzalnym uczuciem, że wszystko może się zmienić w jednej chwili. Czytając, wróciliśmy do własnych ostatnich dni liceum i powiemy Wam jedno: warto poczuć to jeszcze raz.

📚 Jeśli lubisz książki, które poruszają serce, ale nie zalewają lukrem to jest tytuł dla Ciebie.

Dziękujemy za emocje, które zostają długo po zamknięciu książki. Za egzemplarz oraz możliwość współpracy reklamowej dziękujemy wydawnictwu @zysk_wydawnictwo

#JeszczeSześćTakichCzerwców #DaisyGarrison #YoungAdultPL #KoniecLiceum #PierwszaMiłość #PrzyjaźńNaZawsze #EmocjeBezFiltra #WielkieZmiany #BalMaturalny #CzytanieUzależnia #PolecamNaLato #MłodzieżówkaZCharakterem

📚JESZCZE SZEŚĆ TAKICH CZERWCÓW 🖋Daisy Garrison @zysk_wydawnictwo
🔹🔸🔹🔸🔹🔸
…historia, która pachnie końcem szkoły i początkiem czegoś zupełnie nowego…

Wyobraź sobie ten dziwny moment – matury za tobą, bal tuż przed tobą, a całe życie dopiero się zaczyna. Świat pachnie wolnością, ale w głowie masz więcej pytań niż odpowiedzi. To właśnie klimat książki Daisy Garrison.

Mina to...

Lubicie poczuć się jak w liceum, wrócić do beztroskich lat młodości? Ta książka Wam to umożliwi!

Daisy Garrison zabiera nas w świat Miny i Caplana, dwójki przyjaciół, których łączy wieloletnia sąsiedzka więź, ale przede wszystkim prawdziwa przyjaźń. Mina to dziewczyna, która po stracie ojca nauczyła się skrywać emocje za murem ironii i pilności. Caplan jest jej przeciwieństwem: popularny, otoczony znajomymi, z pozoru pewny siebie. Jednak właśnie te przeciwieństwa sprawiają, że ich relacja działa jak dwa lustra, każde z nich odbija w drugim coś, czego boi się zobaczyć u siebie.

Książka rozgrywa się w czasie szczególnym dla każdego nastolatka, czyli w ostatnich tygodniach szkoły średniej. Ta granica między „jeszcze dziećmi” a „już dorosłymi” jest tłem dla opowieści o przyjaźni, pierwszych miłościach, utracie i dojrzewaniu. Autorka bardzo trafnie uchwyciła ten klimat i sprawiła, że każdy może poczuć się młodo. Letnie noce, rozmowy na krawężniku, przygotowania do balu, niekończące się pożegnania z miejscem i ludźmi, którzy byli całym światem.

"Jeszcze sześć takich czerwców" to historia, która otula czytelnika niczym ulubiona bluza, ciepła i przede wszystkim bezpieczna. To idealna książka na wakacje, dla każdego, kto chce na chwilę cofnąć się do własnych szkolnych korytarzy, przypomnieć sobie smak pierwszych zakochań i poczuć, że nawet po najtrudniejszych stratach można znaleźć światło.

Zdecydowanie jest to wakacyjny strzał w dziesiątkę!

Lubicie poczuć się jak w liceum, wrócić do beztroskich lat młodości? Ta książka Wam to umożliwi!

Daisy Garrison zabiera nas w świat Miny i Caplana, dwójki przyjaciół, których łączy wieloletnia sąsiedzka więź, ale przede wszystkim prawdziwa przyjaźń. Mina to dziewczyna, która po stracie ojca nauczyła się skrywać emocje za murem ironii i pilności. Caplan jest jej...

Jeszcze sześć takich czerwców Daisy Garrison to młodzieżowa opowieść o przyjaźni, dorastaniu i pierwszych uczuciach. Główni bohaterowie – Mina, skryta i zmagająca się z traumą po stracie ojca, oraz Caplan, popularny i charyzmatyczny chłopak – od lat są nierozłączni. Ich relacja wystawiona zostaje na próbę, gdy między nimi zaczyna rodzić się coś więcej niż przyjaźń.

Powieść napisana jest lekkim, przystępnym językiem, dzięki czemu czyta się ją szybko i z przyjemnością. Autorka korzysta ze znanych motywów młodzieżowych – miłość do najlepszego przyjaciela, rodzinne problemy, szkolne dylematy – ale nadaje im wiarygodności i emocjonalnej głębi. Bohaterowie są wielowymiarowi, a trudniejsze wątki, takie jak trauma czy przekraczanie granic, potraktowane zostały z wyczuciem.

To ciepła, wzruszająca książka, która spodoba się zwłaszcza młodszym czytelnikom i fanom literatury YA. Nie jest to powieść przełomowa, ale ma w sobie szczerość i autentyczność. Polecam :)

Za przesyłkę dziękuję @zysk_wydawnictwo

Jeszcze sześć takich czerwców Daisy Garrison to młodzieżowa opowieść o przyjaźni, dorastaniu i pierwszych uczuciach. Główni bohaterowie – Mina, skryta i zmagająca się z traumą po stracie ojca, oraz Caplan, popularny i charyzmatyczny chłopak – od lat są nierozłączni. Ich relacja wystawiona zostaje na próbę, gdy między nimi zaczyna rodzić się coś więcej niż przyjaźń.

Powieść...

„Nie możemy mieć wszystkiego, czego chcemy”

Czasy szkolne wielu z nas wspomina z nostalgią. Wówczas inaczej postrzegaliśmy rzeczywistość — drobne niedogodności urastały do rangi ogromnych problemów, a codzienność była pełna emocji znanych każdemu, kto choć raz zgubił się w szkolnym labiryncie relacji, ambicji i dorastania. To momenty, gdy świat wydawał się prostszy, choć emocje były intensywne, a drobne dramaty urastały do rangi życiowych kryzysów. To właśnie ten sentymentalny powrót do szkolnych murów staje się punktem wyjścia dla historii zawartej w książce „Jeszcze sześć takich czerwców”, która z czułością, ale i nutą refleksji, przywołuje młodzieńcze lata.

Akcja toczy się w ostatnim roku liceum — czasie matur, pożegnań i decyzji, które mają zaważyć na przyszłości. Narracja prowadzona jest z perspektywy Miny i Caplana, którzy przyjaźnią się odkąd skończyli osiem lat. Mina Stern to prymuska, która po śmierci ojca zamknęła się w sobie i woli spędzać czas z książką lub w bibliotece, niż z kolegami i koleżankami z klasy.

Caplan Lewis — jej sąsiad i przyjaciel z klasy — dostrzega w niej pokrewną duszę. Choć sam jest lubiany, towarzyski i pełen humoru, skrywa własne sekrety i traumy. To właśnie ta wspólna wrażliwość sprawia, że ich przyjaźń jest tak silna i autentyczna. Wiedzą o sobie niemal wszystko i spędzają ze sobą mnóstwo czasu. Są dla siebie jak brat i siostra. To zmienia się, gdy najlepszy przyjaciel Caplana - Quinn niespodziewanie wyznaje Minie swoje uczucia zaprasza ją na bal. Ona natomiast zostaje wciągnięta w wir szkolnego życia towarzyskiego, którego wcześniej unikała. Nagle musi zmierzyć się z uwagą rówieśników, konfrontacją z popularnymi uczniami, w tym z charyzmatyczną i dominującą „królową pszczół” z otoczenia Caplana. Dla Miny to nie tylko nowe doświadczenie, ale też emocjonalna próba — otwarcie się na relacje, które mogą zranić, ale też przynieść coś prawdziwego.

Caplan, przywiązany do ich dotychczasowej przyjaźni, próbuje zatrzymać to, co znane, nie dostrzegając, że zmiana jest nieunikniona. Dostrzega swojej przyjaciółce coś więcej niż tylko bratnią duszę, mimo że wciąż łączy go związek z Hollis. Ta dziewczyna początkowo należała do tych, które dokuczały Minie, ale z czasem jej postawa się zmienia i staje się jedną z sympatyczniejszych postaci w tej powieści.



Pani Daisy Garrison tym tytułem zadebiutowała rok temu na amerykańskim rynku wydawniczym, a w tym roku książka zaznaczyła swoją obecność u polskich czytelników. Autorka jest młodą osobą, więc z pewnością bliżej jej do obyczajów współczesnej młodzieży, więc jej obserwacje tej grupy społecznej wydaje się wiarygodne. Życie bohaterów książki toczy się w rytmie przygotowań do egzaminu dojrzałości, balu na zakończenie roku szkolnego i projektu będącego zwieńczeniem lat nauki oraz związanych z nimi znajomości i przyjaźni. Pozytywne w niej jest to, że nie ma w niej tylko pary głównych postaci, mimo że to z ich perspektywy poznajemy wydarzenia. Poza nimi poznajemy grupę młodych ludzi, których łączy ta sama szkoła i klasa – ostatnia klasa liceum. Przed nimi trudne wybory, które wpłyną na ich dorosłe życie.
„Jeszcze sześć takich czerwców” to nie tylko romantyczna opowieść o dorastaniu, ale też subtelna analiza przyjaźni, tożsamości i pragnień, spleciona z tematami, które rzadko pojawiają się w młodzieżowej literaturze w tak wyważony sposób. Pani Garrison kreśli wyrazisty, czasem kontrowersyjny, portret młodzieży skłaniając do subtelnej analizy mechanizmów społecznych, które kształtują nas w młodym wieku. Nie epatuje przy tym zbyt mocno cierpieniem, lecz pokazuje, jak głęboko wpływa ono na sposób, w jaki młodzi ludzie postrzegają siebie i innych. Jej bohaterowie nie są idealni, nie zawsze podejmują dobre decyzje, ale właśnie dzięki temu są prawdziwi. To młodzież, która nie zawsze jest grzeczna i poukładana — i może właśnie dlatego tak bardzo przypomina współczesnych nastolatków. Nie unika też trudnych tematów, z jakimi muszą sobie radzić licealiści. Trauma, wykorzystanie seksualne, lęk przed bliskością, ból po stracie, rozpoznawanie swoich emocji i uczuć - to wszystko pojawia się w tle, ale nie dominuje.

Każdy rozdział odsłania kolejne warstwy emocji — od euforii pierwszych miłości po gorycz rozczarowań i nieporozumień. Relacje między postaciami — przyjaźnie, rywalizacje, zauroczenia — są przedstawione z dużą wrażliwością i psychologiczną głębią. Autorka posługuje się językiem prostym, lecz pełnym emocji i trafnych obserwacji. Jednak warto zaznaczyć, że niektóre fragmenty — zwłaszcza w początkowych rozdziałach — bywają zbyt rozbudowane, co daje wrażenie znużenia. Bohaterowie długo opowiadają o sobie, o początkach przyjaźni, o problemach, co chwilami rozciąga tekst i rozmywa główny temat.



„Jeszcze sześć takich czerwców” to książka, zaskakuje swoją dojrzałością. Choć wpisuje się w nurt literatury młodzieżowej, nie boi się wyjść poza schemat. Książka – pełna emocji, autentyczności i nieoczywistej czułości skierowana jest do młodzieży, chociaż zaznaczają się zagadnienia, które dla nich nie zawsze powinny być lekko traktowane, takie jak seks czy sięganie po używki i posługiwanie się wulgarnym językiem. Czy taka jest współczesna młodzież? Być może tak, ale z tego względu jest to powieść bliska prawdy, gdyż młodzi dorośli są różnorodni, z wieloma odcieniami osobowości i postawami. I to doskonale zostało w tej historii nakreślone. Pani Daisy Garrison ujęła to wszystko w swojej książce, tworząc opowieść o dorastaniu, która nie tylko wzrusza, ale też skłania do refleksji.

To historia o tym, że najważniejsze decyzje nie zawsze podejmujemy świadomie — czasem są efektem emocji, które dopiero uczymy się rozumieć. Pokazuje, że dorastanie to nie tylko nauka, ale przede wszystkim emocje — często trudne, czasem bolesne, ale zawsze prawdziwe. I pozostawia nutkę nostalgii za minionym czasem szkolnym.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Zysk i S-ka

„Nie możemy mieć wszystkiego, czego chcemy”

Czasy szkolne wielu z nas wspomina z nostalgią. Wówczas inaczej postrzegaliśmy rzeczywistość — drobne niedogodności urastały do rangi ogromnych problemów, a codzienność była pełna emocji znanych każdemu, kto choć raz zgubił się w szkolnym labiryncie relacji, ambicji i dorastania. To momenty, gdy świat wydawał się prostszy, choć...

⭐️⭐️ RECENZJA ⭐️⭐️


Daisy Garrison "Jeszcze sześć takich czerwców"

Mina nigdy nie należała do grona rozrywkowych i popularnych dziewczyn, a mimo to Caplan jest jej jedynym prawdziwym przyjacielem. Tych dwoje są jak ogień i woda, wiele ich dzieli ale też łączy, nic więc dziwnego że gdy oboje stają na progu dorosłego życia ich relacja nabierze nowego znaczenia. Czy długoletnia przyjaźń przetrwa? Czy koniec szkoły będzie też ich końcem?

Kochani przychodzę dziś do was z historią która może wam przypominać ostanie beztroskie lata szkoły, plany na przyszłość, marzenia i towarzyszące temu uczucia. Koniec szkoły średniej, presja zwiazana z maturą, wyczekiwany bal, wybór studiów i nieodparta chęć zatrzymania przy sobie przyjaciół to tylko niektóre wątki z którymi przyszło się mierzyć bohaterom. Mina to typowa prumuska, dziewczyna borykająca się z uczuciem pustki, napadami paniki, tęsknotą za ojcem i odnajdującą wytchnienie w książkach romantycznych. Caplan to jej sąsiad, popularny, lubiany i rozrywkowy chłopak który w tajemnicy przed innymi też mierzy się utratą bliskiej osoby. Tych dwoje wiedzą o sobie dosłownie wszystko, znają swoje najskrytsze pragnienia i zmartwienia, wspierają się we wszystkim i wydawać by się mogło iż nic nie jest wstanie zagrozić ich przyjaźni. A jednak czas i okoliczności sprawiają, że podjęte decyzje i niektóre czyny wywracają ich życie do góry nogami. Kochani to jedna z tych historii, która udowadnia jak silne może być pierwsze zauroczenie, która pokazuje, że przyjaźń damska męska skrywa w sobie zalążki głębszych uczuć i uczy że warto podjąć ryzyko by zawalczyć o siebie. To opowieść o radzeniu sobie ze stratą rodzica, żałobie i pokonywaniu własnych granic. Autorka świetnie połączyła trudne wątki z tymi romantycznymi, dając nam historię pełną emocji. To książka która potrafi zaskoczyć, wzruszyć i dać nadzieję. Jestem przekonana, że młodym ludziom ta opowieść bardzo przypadnie do gustu. Ja miło spędziłam z nią czas i dlatego serdecznie ją wam polecam, to lekka i przyjemna historia.


Moja ocena 8/10🫣

Książkę miałam okazję przeczytać dzięki wydawnictwu @zysk_wydawnictwo #współpracabarterowa
za co bardzo gorąco dziękuję.

⭐️⭐️ RECENZJA ⭐️⭐️


Daisy Garrison "Jeszcze sześć takich czerwców"

Mina nigdy nie należała do grona rozrywkowych i popularnych dziewczyn, a mimo to Caplan jest jej jedynym prawdziwym przyjacielem. Tych dwoje są jak ogień i woda, wiele ich dzieli ale też łączy, nic więc dziwnego że gdy oboje stają na progu dorosłego życia ich relacja nabierze nowego znaczenia. Czy...

🎓🎓 Jeszcze sześć takich czerwców autorstwa Daisy Garrison to powieść, która z pozoru wpisuje się w schemat lekkiej młodzieżówki o miłości i dojrzewaniu, ale już po kilku stronach okazuje się czymś znacznie więcej. To subtelna, ciepła i jednocześnie przejmująca historia o końcu pewnego etapu życia, o tym, co zostaje niewypowiedziane, i o tym, jak łatwo można się zgubić we własnych uczuciach. Główna bohaterka, Mina, to typ samotniczki z trudną przeszłością, a Caplan – jej kompletny przeciwieństwo – to dusza towarzystwa, którego życie wcale nie jest tak beztroskie, jak mogłoby się wydawać.

🎓🎓 To właśnie relacja między Miną i Caplanem jest sercem tej powieści. Ich przyjaźń, choć nietypowa, pulsuje emocjami i delikatnym napięciem, które narasta z każdą stroną. Garrison ukazuje ją z wyczuciem i bez przesadnych dramatów – zamiast tego stawia na ciche gesty, niedopowiedzenia i chwile, które definiują młodość. W tym wszystkim nie ma ani odrobiny sztuczności – dialogi są żywe, sytuacje znajome każdemu, kto przeżywał ostatnie dni szkoły średniej, a emocje… aż za bardzo prawdziwe.

🎓🎓 Pisarka nie unika trudnych tematów. Żałoba po ojcu, trudne relacje rodzinne, brak akceptacji siebie, a także zmagania z własnymi oczekiwaniami – to wszystko nie zostaje tylko zaznaczone, ale dogłębnie przeanalizowane, choć w sposób przystępny i subtelny. Mina mierzy się z ciszą po stracie, z matką pogrążoną w depresji, i z własną niewidzialnością wśród rówieśników. Caplan z kolei ukrywa swoje zranienie za uśmiechem i luzem, choć nieustannie szuka uznania – od ojca, który go opuścił, i od samego siebie.

🎓🎓 Mimo melancholijnego tonu, książka nie przytłacza. Wręcz przeciwnie – jest jak spokojny, ciepły czerwcowy wieczór, pełen nostalgii, ale i nadziei. Garrison ma talent do tworzenia atmosfery, która przypomina młodzieńcze lato: intensywne, kruche i ulotne. Opisy codziennych sytuacji, takich jak wspólne jazdy samochodem, rozmowy na werandzie czy przygotowania do balu, stają się symbolicznymi punktami zwrotnymi dla bohaterów i dla czytelnika.
ㅤ
🎓🎓 To, co szczególnie zachwyca, to rozwój postaci. Mina i Caplan nie są papierowymi figurkami – dojrzewają, popełniają błędy, zaskakują siebie nawzajem i odkrywają, że przyszłość nie zawsze wygląda tak, jak ją sobie zaplanowaliśmy. Garrison udowadnia, że w młodzieżowej literaturze wciąż jest miejsce na historie z głębią, bez potrzeby dramatyzowania czy szukania tanich emocji. W tej książce każda przemiana jest naturalna i wynikająca z doświadczeń bohaterów.
ㅤ
🎓🎓 Jeszcze sześć takich czerwców to powieść, która zostaje z czytelnikiem na dłużej – zwłaszcza jeśli kiedykolwiek przeżywało się własny koniec szkoły, pierwsze wielkie rozczarowania, czy uczucie, że świat właśnie się zmienia, a my nie jesteśmy pewni, czy nadążymy. To idealna propozycja na wieczór z herbatą i cichą muzyką w tle. Daisy Garrison napisała książkę, która nie tylko wzrusza i bawi, ale przede wszystkim – rozumie.

🎓🎓 Jeszcze sześć takich czerwców autorstwa Daisy Garrison to powieść, która z pozoru wpisuje się w schemat lekkiej młodzieżówki o miłości i dojrzewaniu, ale już po kilku stronach okazuje się czymś znacznie więcej. To subtelna, ciepła i jednocześnie przejmująca historia o końcu pewnego etapu życia, o tym, co zostaje niewypowiedziane, i o tym, jak łatwo można się zgubić we...

Pierwsza połowa tego roku była dla mnie wyjątkowa, przepełniona zmianami, koniecznością podjęcia decyzji i niepewnością związaną z zakończeniem pewnego etapu i równoczesnym rozpoczęciem kolejnego. Okres matur, pożegnań i planowania przyszłości napisał wiele różnych w emocje rozdziałów, od łez wywołanych stresem i presją, po radość, że jeszcze trochę i to minie dlatego sięgając po “Jeszcze sześć takich czerwców” liczyłam na coś więcej, niż młodzieżową historię. Liczyłam na odnalezienie w niej swoich emocji i pytań, poznanie odpowiedzi, które sama już znam, ale również tych, które dalej pozostały dla mnie nieznane. Liczyłam na odnalezienie skrawka siebie w tej historii…

Z tego powodu poznając historię Miny i Caplana, nie mogłam, nie wracać myślami do swoich ostatnich tygodni szkoły, przepełnionych uczuciem pustki, ale też uczucia zawieszenia pomiędzy tym co znane i w gruncie rzeczy serio lubiane, a tym co ma nadejść. I to właśnie odnalezienie tego jako punktu wspólnego pomiędzy mną a bohaterami uderzyło mnie najbardziej. Zamiast skupiać się na losach bohaterów, myślami byłam przy tym, jak trudno rozmawiać o przyszłości, gdy nie jest się pewnym słuszności swoich decyzji, o tym jak bardzo chce się przeżyć każdy dzień jeszcze raz, ale nie po to, by coś w nich zmienić, ale aby zapamiętać go lepiej. I to właśnie przez to historia ta poruszyła mnie głębiej, niż się spodziewałam.

Jeśli chodzi o pióro autorki, jest ono bardzo lekkie i chcąc nie chcąc przyjemne. Dialogi żywe, naturalne i pełne typowego dla tych bohaterów humoru. Dodatkowo autorka nie ucieka od trudnych tematów: żałoby, straty, presji otoczenia czy przemilczanych traum. Nie robi z nich jednak głównego dramatu, raczej snuje je w tle, pozwalając czytelnikowi na samodzielne ich odczytanie.

Całość recenzji https://www.czytelnika.pl/2025/08/jeszcze-szesc-takich-czerwcow-daisy.html

Pierwsza połowa tego roku była dla mnie wyjątkowa, przepełniona zmianami, koniecznością podjęcia decyzji i niepewnością związaną z zakończeniem pewnego etapu i równoczesnym rozpoczęciem kolejnego. Okres matur, pożegnań i planowania przyszłości napisał wiele różnych w emocje rozdziałów, od łez wywołanych stresem i presją, po radość, że jeszcze trochę i to minie dlatego...