Pomogę Ci

Książka bierze udział w konkursie na najlepszy debiut kryminalny 2025 roku, festiwalu "Gwiazdozbiór Kryminalny Pomorze i Kujawy".

Książka bierze udział w konkursie na najlepszy debiut kryminalny 2025 roku, festiwalu "Gwiazdozbiór Kryminalny Pomorze i Kujawy".

Książka „Pomogę Ci” Moniki Czarnkowskiej zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie, przede wszystkim dlatego, że jest niezwykle autentyczna i porusza tematy, które łatwo odnieść do codziennego życia. Już od pierwszych stron czuć, że autorka pisze z dużą wrażliwością i doświadczeniem, a jej słowa nie są jedynie teorią, ale wynikają z prawdziwej potrzeby zrozumienia drugiego człowieka.

Podczas czytania miałem wrażenie, jakby ktoś spokojnie rozmawiał ze mną o sprawach ważnych, czasem trudnych, ale bardzo życiowych. Książka skłania do refleksji nad własnymi emocjami, relacjami z innymi ludźmi oraz nad tym, jak często chcemy pomagać innym, nie zawsze wiedząc, jak zrobić to mądrze. Autorka pokazuje, że pomoc nie polega tylko na działaniu czy dawaniu rad, ale przede wszystkim na uważności, empatii i prawdziwym słuchaniu drugiej osoby.

Dużą zaletą tej książki jest jej szczerość i prostota języka. Nie ma tu skomplikowanych teorii ani trudnego słownictwa – wszystko jest napisane w sposób przystępny i naturalny. Dzięki temu czytelnik łatwo wchodzi w temat i może skupić się na przesłaniu, które autorka chce przekazać. Momentami miałem wrażenie, że nie czytam książki, lecz czyjąś osobistą historię albo zapis ważnych przemyśleń.

„Pomogę Ci” to także książka, która potrafi zatrzymać na chwilę w codziennym pędzie. Zmusza do zastanowienia się nad tym, jak traktujemy innych ludzi, czy potrafimy naprawdę zauważyć czyjś problem i czy nasza pomoc jest rzeczywiście wsparciem. W kilku momentach czytania złapałem się na tym, że zaczynam analizować własne zachowania i relacje z ludźmi wokół mnie.

Moim zdaniem największą wartością tej książki jest to, że zostawia czytelnika z ważnymi pytaniami. Nie daje prostych odpowiedzi ani gotowych schematów postępowania, ale inspiruje do własnych przemyśleń i do większej uważności na drugiego człowieka. To właśnie sprawia, że lektura nie kończy się wraz z ostatnią stroną – jej treść zostaje w głowie jeszcze długo po przeczytaniu.

Podsumowując, „Pomogę Ci” to książka wartościowa, refleksyjna i bardzo ludzka. Poleciłbym ją każdemu, kto chce lepiej zrozumieć innych ludzi, a także samego siebie. To spokojna, mądra lektura, która przypomina, jak ważne w życiu są empatia, rozmowa i prawdziwa obecność przy drugim człowieku.

Książka „Pomogę Ci” Moniki Czarnkowskiej zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie, przede wszystkim dlatego, że jest niezwykle autentyczna i porusza tematy, które łatwo odnieść do codziennego życia. Już od pierwszych stron czuć, że autorka pisze z dużą wrażliwością i doświadczeniem, a jej słowa nie są jedynie teorią, ale wynikają z prawdziwej potrzeby zrozumienia drugiego...

UWAGA! Recenzja z lekkim spoilerem.

Świat Anity jest uporządkowany – praca, pacjenci, wykłady. Nie ma tu miejsca na przypadek ani na spontaniczność. Grafik psychoterapeutki jest ułożony idealnie pod linijkę i zapełniony do granic możliwości. Perfekcyjna organizacja to życiowe motto Anity. A przynajmniej tak jest do momentu, w którym poznaje Norberta. Niefortunna stłuczka prowadzi do zauroczenia i kończy się romansem. Po początkowej euforii pojawiają się wyrzuty sumienia, rozterki, wahanie. Atmosfera gęstnieje, gdy pewnego dnia na fotelu w gabinecie Anity zasiada… żona Norberta, Karolina. Czy kobieta celowo wybrała Anitę na swoją psychoterapeutkę? Czy może spotkanie będzie jedynie tragicznym w skutkach przypadkiem?

Autorka dotyka w książce trudnych tematów takich jak depresja i samobójstwo. Porusza kwestie etyki zawodowej, konsekwencji życiowych wyborów, budowania swojego szczęścia na cudzym nieszczęściu. Poza relacją Anity i Norberta Monika Czarnowska rozwija też wątek tajemniczej kobiety. Jak wyjaśnia w posłowiu, zainspirowała ją historia japońskiego seryjnego zabójcy. Mężczyzna wynajdywał swoje ofiary na Twitterze, wśród osób, które przejawiały skłonności samobójcze. Następnie zapraszał je do siebie oferując „pomoc” w odebraniu sobie życia. Stąd właśnie wziął się pomysł na tytuł „Pomogę Ci” – przewrotny, dwuznaczny, a w tym kontekście wręcz prowokacyjny. Deklarowana pomoc okazuje się bowiem jedynie fasadą, pod którą kryje się żerowanie na czyjejś słabości i kruchym stanie psychicznym.

„Pomogę Ci” to zdecydowanie ciekawy i wartościowy debiut. Fabuła wciąga, autorka podrzuca czytelnikowi pomysły na zakończenie, jednocześnie do końca pozostawiając go w niepewności. Dobór tematyki też uważam za udany – uwielbiam motyw terapeuty balansującego na granicy etyki zawodowej. Gdyby tylko autorka zdecydowała się pójść o krok dalej – jeszcze bardziej zagęścić atmosferę, postawić bohaterów w trudniejszych sytuacjach, podkręcić psychopatyczne cechy – byłabym w siódmym niebie. Poza brakiem solidnej dawki mroku i ludzkiego wynaturzenia przeszkadzały mi też tematy poboczne, które odwracały uwagę od głównego wątku. Rozpisywanie się na temat kwiatów doniczkowych i drożdżówek z lekka wybijało mnie z rytmu. Ale, ale! Autorka udowadnia, że słodkie wypieki mogą uratować życie! Więc może to taki minus na plus ;) ?

UWAGA! Recenzja z lekkim spoilerem.

Świat Anity jest uporządkowany – praca, pacjenci, wykłady. Nie ma tu miejsca na przypadek ani na spontaniczność. Grafik psychoterapeutki jest ułożony idealnie pod linijkę i zapełniony do granic możliwości. Perfekcyjna organizacja to życiowe motto Anity. A przynajmniej tak jest do momentu, w którym poznaje Norberta. Niefortunna stłuczka...

Wciągająca historia, trzymająca w napięciu. Rozdziały, zwłaszcza w drugiej połowie, kończyły się tak że ciężko było odłożyć książkę. Miałam z tyłu głowy kim może być Ona i trafiłam. Wg mnie zbyt "urocze" zakończenie jak na thriller. Dużym zaskoczeniem było to, że Anita po tym wszystkim postanowiła się jednak rozstać z Norbertem. Chętnie przeczytam kolejna książkę autorki.

Wciągająca historia, trzymająca w napięciu. Rozdziały, zwłaszcza w drugiej połowie, kończyły się tak że ciężko było odłożyć książkę. Miałam z tyłu głowy kim może być Ona i trafiłam. Wg mnie zbyt "urocze" zakończenie jak na thriller. Dużym zaskoczeniem było to, że Anita po tym wszystkim postanowiła się jednak rozstać z Norbertem. Chętnie przeczytam kolejna książkę...

Ciekawy dramat kryminalny. Szkoda tylko zakończenia, które mogło być bardziej wyraziste, a nie takie "poprawne moralnie". Jednak ok, do wielu pewnie trafia.

Ciekawy dramat kryminalny. Szkoda tylko zakończenia, które mogło być bardziej wyraziste, a nie takie "poprawne moralnie". Jednak ok, do wielu pewnie trafia.

Polecam! Świetna jest

Polecam! Świetna jest

Doskonały thriller! Ileż tu było emocji, zwrotów akcji, podejrzeń. Wiele hipotez stworzyłam, ale i tak dałam się zaskoczyć.

Doczytałam też, że to debiut. Czekam na kolejne!

Doskonały thriller! Ileż tu było emocji, zwrotów akcji, podejrzeń. Wiele hipotez stworzyłam, ale i tak dałam się zaskoczyć.

Doczytałam też, że to debiut. Czekam na kolejne!

Mam problem z oceną. Początek ciekawy, liczyłam, że trafiłam na hit, ale okazał się, że pierwsza połowa książki bardzo mi się dłużyła, za dużo przemyśleń i słodko-pierdzenia o drożdżówkach i pani Janince. Drugie 50% przeczytałam za to w jedno popołudnie. Kim jest "Ona", to wiedziałam w sumie od razu. Fabuła i dialogi trochę telenowelaste, więcej tu wątków na temat przyjaźni i związków niż thrillera. Epilog totalnie mi się nie podobał (skoro dostałam taką telenowelę, to powinna się chociaż dobrze skończyć). A z drugiej strony czytało mi się te książkę dość przyjemnie i nie miałam odruchu, żeby ją wywalić z czytnika, więc to już jest nieźle. Dam... 6/10.

Mam problem z oceną. Początek ciekawy, liczyłam, że trafiłam na hit, ale okazał się, że pierwsza połowa książki bardzo mi się dłużyła, za dużo przemyśleń i słodko-pierdzenia o drożdżówkach i pani Janince. Drugie 50% przeczytałam za to w jedno popołudnie. Kim jest "Ona", to wiedziałam w sumie od razu. Fabuła i dialogi trochę telenowelaste, więcej tu wątków na temat przyjaźni...

Oj słabiutkie to było . Niestety nie przekonała mnie autorka tą pozycją . Odnoszę wrażenie , że pisarka inspirowała się programami z TV . ,, trudne sprawy ,, itp . Wszystko było naciągane i miałkie . Zakończenie przewidywalne . Nie polecam.

Oj słabiutkie to było . Niestety nie przekonała mnie autorka tą pozycją . Odnoszę wrażenie , że pisarka inspirowała się programami z TV . ,, trudne sprawy ,, itp . Wszystko było naciągane i miałkie . Zakończenie przewidywalne . Nie polecam.

Anita Jankowska to ceniona psychoterapeutka i wykładowczyni. Od zawsze perfekcyjnie zorganizowana, żyjąca według harmonogramu, w którym nie ma miejsca na spontaniczność ani miłość. Wszystko zmienia się w momencie, gdy poznaje Norberta. Ich relacja od początku jest skomplikowana — mężczyzna ma żonę. Granice zaczynają się zacierać, a jej uporządkowany świat stopniowo wymyka się spod kontroli.

Uwielbiam sięgać po literackie debiuty, a kiedy trafiam na tak dobrze napisany — satysfakcja jest podwójna. „Pomogę Ci” to świetny thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu od pierwszych stron. Autorka skutecznie miesza w głowie czytelnika, stawiając więcej pytań niż odpowiedzi i zmuszając do ciągłego analizowania motywów bohaterów.

Postacie są znakomicie wykreowane — pełne charyzmy, siły i wewnętrznych sprzeczności. Każda z nich ma swój cel i własną granicę, którą jest gotowa przekroczyć. Monika Czarnowska bardzo umiejętnie rozkłada ich psychikę na czynniki pierwsze, pokazując, jak cienka bywa linia między pomocą a manipulacją, między kontrolą a obsesją.

Zakończenie było dla mnie sporym zaskoczeniem i długo nie dawało o sobie zapomnieć. Zdecydowanie będę wypatrywać kolejnych książek autorki — jeśli każdy debiut miałby taką moc, polski thriller psychologiczny jest w bardzo dobrych rękach.

Anita Jankowska to ceniona psychoterapeutka i wykładowczyni. Od zawsze perfekcyjnie zorganizowana, żyjąca według harmonogramu, w którym nie ma miejsca na spontaniczność ani miłość. Wszystko zmienia się w momencie, gdy poznaje Norberta. Ich relacja od początku jest skomplikowana — mężczyzna ma żonę. Granice zaczynają się zacierać, a jej uporządkowany świat stopniowo wymyka...