Nie mów tak do mnie!

Pozycja idealna do rozmowy z dziećmi na temat drugiego człowieka, szacunku wobec niego, przyczepiania etykiet, odpowiedniego zwracania się do kolegów. Krótka, wartościowa, ważna 👌

Pozycja idealna do rozmowy z dziećmi na temat drugiego człowieka, szacunku wobec niego, przyczepiania etykiet, odpowiedniego zwracania się do kolegów. Krótka, wartościowa, ważna 👌

Człowiek to nie słoik – nie potrzebuje etykietki! 🏷️🚫

Ta książka dla dzieci w prosty, zabawny i bardzo obrazowy sposób tłumaczy dzieciom, dlaczego etykietowanie wcale nie jest fajne.

Pokazuje, że jedno słowo nigdy nie odda tego, kim naprawdę jesteśmy – bo każdy z nas ma mnóstwo cech, talentów i uczuć. 💛

📖 To świetna lektura do rozmów o:
✨ przezywaniu i stereotypach,
✨ mówieniu o zachowaniach, a nie o osobie,
✨ przepraszaniu, kiedy kogoś skrzywdzimy,
✨ i o tym, jak ważne jest poznanie kogoś zanim wyciągniemy wnioski.

Moje dzieci naprawdę lubią tę książkę – a najlepsze jest to, że zadają po niej mnóstwo mądrych pytań! 😍

Człowiek to nie słoik – nie potrzebuje etykietki! 🏷️🚫

Ta książka dla dzieci w prosty, zabawny i bardzo obrazowy sposób tłumaczy dzieciom, dlaczego etykietowanie wcale nie jest fajne.

Pokazuje, że jedno słowo nigdy nie odda tego, kim naprawdę jesteśmy – bo każdy z nas ma mnóstwo cech, talentów i uczuć. 💛

📖 To świetna lektura do rozmów o:
✨ przezywaniu i stereotypach,
✨...

Czasem trafia w moje ręce książka dla dzieci, która – choć z pozoru prosta i kolorowa – uderza w coś bardzo dorosłego. „Nie mów tak do mnie!” to właśnie taki tytuł. Niby dla najmłodszych, a tak naprawdę... dla nas wszystkich.

To historia o dziecku, które z każdą kolejną etykietką – „maruda”, „gapa”, „kujon” – powoli przestaje być sobą. Znika pod słowami, które miały być żartem, skrótem myślowym, może nawet troską. A zostają na dłużej. I robią swoje.

Lucía Serrano mówi o tym prosto, bez patosu i moralizowania. Jej przekaz nie krzyczy – raczej delikatnie stuka w serce. Przypomina, że słowa mają wagę. I że czasem sami – zupełnie nieświadomie – niesiemy je dalej. Bo tak nam powiedziano. Bo nie umiemy inaczej.

Ilustracje? Proste, symboliczne, bardzo wymowne. Idealne, żeby zacząć rozmowę z maluchem. O tym, czym są etykiety. Jak ranią. Jak można je zdejmować – przepraszając, nazywając emocje, słuchając naprawdę.

Ale powiem Wam szczerze – czytając tę książkę, myślałam też o sobie. O tym, co kiedyś usłyszałam. I o tym, co dziś czasem mówię.

Polecam ją z całego serca – do wspólnego czytania i wspólnego milczenia po lekturze. Dla dzieci, dla rodziców, dla wszystkich, którym zależy.

Czasem trafia w moje ręce książka dla dzieci, która – choć z pozoru prosta i kolorowa – uderza w coś bardzo dorosłego. „Nie mów tak do mnie!” to właśnie taki tytuł. Niby dla najmłodszych, a tak naprawdę... dla nas wszystkich.

To historia o dziecku, które z każdą kolejną etykietką – „maruda”, „gapa”, „kujon” – powoli przestaje być sobą. Znika pod słowami, które miały być...

Słowo to potężna broń. Zwłaszcza etykieta przypięta drugiemu człowiekowi. Może zranić wprost albo dotknąć w białych rękawiczkach. Potrafi wrosnąć w serce, wpłynąć na samoocenę lub sprawić, że za wszelką cenę będziemy chcieli sprostać oczekiwaniom.

Dzieci są wobec tych łatek szczególnie bezbronne. „Klasowy łobuz”, „kujon”, „gapa”, „maruda”, „zawsze grzeczna” - tego typu słowa, rzucone bez namysłu, czasem w jak najlepszej intencji, kładą podwaliny pod ich tożsamość. Wpychają w szufladę. A z niej ciężko się później wydostać.

Niektórzy siedzą w tej szufladzie całymi latami. Inni wchodzą w niej w dorosłość. Jeszcze inni przeglądają się w jej szklanych ścianach niczym w lustrze. I czują presję. A co będzie, jeśli nie będę taka grzeczna / zdolna? Czy nadal będę kochana?

A przecież każdy z nas jest kimś więcej niż jednym, czy dwoma słowami. Nie ograniczamy się do nich. Każdy z nas zachowuje się w różny sposób i ma wiele różnych cech.

I właśnie tego uczy najnowsza książka Lucii Serrano. W prosty, ciepły, obrazowy sposób tłumaczy maluchom, czym są etykiety, jaką mają moc i jakie są konsekwencje ich używania.

Tutaj symboliczna, mała karteczka, przyczepiona do czoła, rośnie coraz większa i większa, by przygnieść dziecko i w końcu całkowicie je zakryć. A dzieci określone mianem „Niezdary” siedzą w szufladzie. Myślę, że trafniej przedstawić się tego nie dało. Autorka opowiada też dzieciom o etykietach, związanych z płcią, akcentując, że to nie jest w porządku i żebyśmy pozwolili im być po prostu sobą. Uczy też, jak rozmawiać i wyrażać swoje opinie. Nie o osobie, a o jej zachowaniu. Absolutnie nie o wyglądzie. Jeśli popełnimy błąd - przeprośmy, bo przecież wciąż się uczymy, a więc możemy się mylić.

To ważne, mądre, potrzebne lekcje. Nie tylko dla najmłodszych, ale także dla nas - dorosłych.

„Nie mów tak do mnie” to kolejna, po „Jesteśmy dla siebie dobrzy” i „To twoje ciało”, książka autorki, którą całym sercem polecam! Uświadomi, wesprze i nauczy. Pomoże naszym dzieciom wzrastać w szacunku do innych i siebie.

Od 4 roku życia.

Słowo to potężna broń. Zwłaszcza etykieta przypięta drugiemu człowiekowi. Może zranić wprost albo dotknąć w białych rękawiczkach. Potrafi wrosnąć w serce, wpłynąć na samoocenę lub sprawić, że za wszelką cenę będziemy chcieli sprostać oczekiwaniom.

Dzieci są wobec tych łatek szczególnie bezbronne. „Klasowy łobuz”, „kujon”, „gapa”, „maruda”, „zawsze grzeczna” - tego typu...

Przyklejanie łatek czy etykiet bywa krzywdzące, o czym właśnie traktuje książka. Słowa mają wielką moc. To dzięki nim możemy opisać rzeczywistość, nasze myśli i uczucia. Używamy ich też do określania innych ludzi - oceniamy ich, szufladkujemy, etykietujemy... Dorośli robią to nawet jeszcze przed pojawieniem się na świecie małego człowieka.

Etykieta - jedno słowo, które osacza człowieka i urasta do takich rozmiarów, iż on sam zaczyna w nią wierzyć zapominając o tym, jaki tak naprawdę jest. A przecież żadnego z nas nie da się określić jednym słowem. Byłoby to zbyt płytkie, a nawet niesprawiedliwe, bo nie zachowujemy się stale tak samo. Wygląd drugiej osoby również nie powinien być obszarem do formułowania opinii i krytyki.

Każdy ma prawo do bycia sobą i chciałby, by respektowano wobec niego owo prawo. Dlaczego więc nieustannie oceniamy, krytykujemy i etykietujemy siebie nawzajem właśnie za to, jacy jesteśmy?

Książka o bardzo ważnym przekazie, a autorka używa mocnych, często przykrych słów, by pokazać jak krzywdzące mogą być krytyczne oceny drugiego człowieka.

Przyklejanie łatek czy etykiet bywa krzywdzące, o czym właśnie traktuje książka. Słowa mają wielką moc. To dzięki nim możemy opisać rzeczywistość, nasze myśli i uczucia. Używamy ich też do określania innych ludzi - oceniamy ich, szufladkujemy, etykietujemy... Dorośli robią to nawet jeszcze przed pojawieniem się na świecie małego człowieka.

Etykieta - jedno słowo, które...

Dorośli często mają tendencję do szufladkowania innych i zakładania z góry, jacy są. Jeśli dziewczynka — to pewnie lubi różowy i bawi się lalkami. Jeśli chłopiec — to stonowane kolory i koniecznie dużo samochodów. Wystarczy jedno “niewłaściwe” zachowanie dziecka, by od razu nazwać je łobuzem. Tymczasem takie etykietowanie może wyrządzić dziecku krzywdę i ograniczyć jego rozwój.

Nie jestem pewna, do kogo bardziej skierowana jest ta książka — do dzieci czy dorosłych. Jedno jest pewne: każdy znajdzie w niej coś wartościowego. Dzieci uczą się, że nie należy oceniać innych po pozorach i że warto kogoś lepiej poznać, zanim wyda się o nim opinię. Jeśli ktoś odnosi się do nich w przykry sposób, książka może dodać im odwagi, by powiedzieć, że im się to nie podoba. Dorośli natomiast mogą dwa razy się zastanowić, zanim przykleją dziecku łatkę. Zrozumieją, że komunikaty kierowane do najmłodszych można formułować inaczej — tak, by nie raniły ani nie ograniczały.

Cała seria książek jest naprawdę cenna i warta uwagi! Pełna sympatycznych ilustracji, oszczędna w słowach, a zarazem bogata w przesłanie. To świetny punkt wyjścia do rozmów z dzieckiem na temat oceniania innych.

Dorośli często mają tendencję do szufladkowania innych i zakładania z góry, jacy są. Jeśli dziewczynka — to pewnie lubi różowy i bawi się lalkami. Jeśli chłopiec — to stonowane kolory i koniecznie dużo samochodów. Wystarczy jedno “niewłaściwe” zachowanie dziecka, by od razu nazwać je łobuzem. Tymczasem takie etykietowanie może wyrządzić dziecku krzywdę i ograniczyć jego...