Siggi. Wyspy białego słońca.

To druga część serii Wyspy białego słońca...

Autorzy postawili sobie wysoko poprzeczkę w pierwszej części serii, ale nie tylko jej sprostali – przeskoczyli ją z imponującą lekkością. Nie sądziłam, że będzie to możliwe, a jednak zostałam pozytywnie zaskoczona tą klimatyczną historią z gatunku nordic noir. To jest ten rodzaj literatury, który uznaję za majstersztyk: intrygująca fabuła, wyraziści bohaterowie, surowe, ale fascynujące krajobrazy Islandii i Grenlandii oraz język, który porusza i angażuje.
Od pierwszych stron czuć narastające napięcie, które powoli, ale konsekwentnie się wzmaga. Prawdziwa uczta dla czytelnika przychodzi jednak później – i smakuje wybornie! Minęły już trzy lata, odkąd Siggi zaginął na Grenlandii w tajemniczych okolicznościach. Jego rodzina uznała go za zmarłego, a policja zamknęła śledztwo. Jedynie Baldur nie potrafi się pogodzić z tą niewiadomą – pragnie odkryć prawdę o losie przyjaciela, kierując się nie tylko dziennikarską intuicją, ale i lojalnością. Autorzy zabierają nas w podróż za odpowiedziami, ale też cofają w czasie, by odsłonić tajemnice z przeszłości Siggiego. Kim tak naprawdę był? Czy miał drugą twarz? I co łączyło go z Runarem – poszukiwanym przestępcą?
Równolegle do tych wydarzeń dochodzi do brutalnego morderstwa trzech kobiet przebywających w ośrodku pomocy dla ofiar przemocy. Jakby tego było mało, służby bezpieczeństwa otrzymują informację o tajemniczym evencie, który ma na zawsze zapisać się w historii kraju. Wątki prowadzone są dwutorowo – w dwóch liniach czasowych – ale z czasem splatają się w spójną, precyzyjnie skonstruowaną całość.
To, co wyróżnia tę książkę, to nie tylko wciągająca intryga kryminalna, ale także sposób, w jaki autorzy dotykają trudnych tematów: Emigracji, przemocy, skomplikowanych relacji rodzinnych. Jednakże najbardziej urzekły mnie opisy surowego klimatu wysp, codziennego życia w tych niegościnnych warunkach i tajemnicy, którą skrywają. Jeżeli więc macie ochotę na mroczny, psychologiczny kryminał w skandynawskim klimacie, to nie mogliście trafić lepiej!...polecam.

To druga część serii Wyspy białego słońca...

Autorzy postawili sobie wysoko poprzeczkę w pierwszej części serii, ale nie tylko jej sprostali – przeskoczyli ją z imponującą lekkością. Nie sądziłam, że będzie to możliwe, a jednak zostałam pozytywnie zaskoczona tą klimatyczną historią z gatunku nordic noir. To jest ten rodzaj literatury, który uznaję za majstersztyk:...

ostatnia książka w 2025r.
Dobrze sie słuchało audiobooka czytanego przez autora. Często nie jest atutem autorskie wykonanie.
Trochę zawiodłam sie rozwiązaniem.

ostatnia książka w 2025r.
Dobrze sie słuchało audiobooka czytanego przez autora. Często nie jest atutem autorskie wykonanie.
Trochę zawiodłam sie rozwiązaniem.

Chyba nieco lepsze od pierwszego tomu: nieco ciekawsze, więcej się dzieje... Jednak sam Baldur bywa nadal irytujący.

Chyba nieco lepsze od pierwszego tomu: nieco ciekawsze, więcej się dzieje... Jednak sam Baldur bywa nadal irytujący.

7,6

7,6

Drugi tom cyklu dłużył mi się jeszcze bardziej niż pierwszy. Blaski i cienie życia na Grenlandii podane w niezbyt ciekawej formie. Liczne przydługawe opisy, rozterki bohaterów, sprawiały rozmycie się intrygi, tak, że traciło się wątek. Jednym słowem nudy na pudy 😐.

Drugi tom cyklu dłużył mi się jeszcze bardziej niż pierwszy. Blaski i cienie życia na Grenlandii podane w niezbyt ciekawej formie. Liczne przydługawe opisy, rozterki bohaterów, sprawiały rozmycie się intrygi, tak, że traciło się wątek. Jednym słowem nudy na pudy 😐.

Po trzech latach poszukiwań Siggi zostaje uznany za zmarłego, a śledztwo zamknięte. Baldur leci na Grenlandię, gdzie ma odebrać osobiste rzeczy przyjaciela. Wszystko się komplikuje, gdy część z nich została skradziona. Baldur za wszelką cenę chce poznać prawdę.

Po krótkiej przerwie wracamy na Islandię, by poznać losy Siggiego. Mam jednak wrażenie, że jego losy są tylko tłem dla całej historii. Sam do końca nie jestem pewien, co jest głównym wątkiem książki.

Początek jest dość długi i powoli się rozkręca. Otrzymujemy obyczajówkę z elementami kryminału i pomimo wolnego tempa, całość wychodzi nieźle. Chyba ze względu na klimat i miejsce akcji.

Ponownie zagłębiamy się w społeczne aspekty życia na Islandii. Całość uzupełnia Grenlandia ze swoją ogromną powierzchnią i niewielką liczbą ludności. Wszystko okraszone jest pięknymi opisami przyrody, które potrafią rozkochać w sobie.

Chyba ta tajemniczość, ten nieznany kraj, ze swoimi smutkami i radościami, sprawia, że całość czyta się przyjemnie.

Książka jest dużo bardziej poruszająca niż pierwszy tom, ze względu na tematy społeczne, które podejmuje. Czy są tak odległe od nas? Niestety nie. Wszędzie mierzymy się z tymi samymi problemami, może tylko na inną skalę.

Sprawa kryminalna jest na drugim planie i nie jest zbyt rozbudowana. Dobrze domyka wątki z pierwszego tomu, jednak nie jest dużym zaskoczeniem.

Jestem pełen podziwu dla Piotra Głowackiego za audiobook i to, jak poradził sobie z trudnymi nazwami własnymi w kilku językach.

Siggi dla mnie jest zupełnie inna od pierwszej części. Bardziej skupia się na aspektach społecznych niż kryminalnych, bardziej porusza. Ode mnie 7/10 i jestem ciekawy, jak dalej potoczy się ta historia i czym nas zaskoczą autorzy.

Po trzech latach poszukiwań Siggi zostaje uznany za zmarłego, a śledztwo zamknięte. Baldur leci na Grenlandię, gdzie ma odebrać osobiste rzeczy przyjaciela. Wszystko się komplikuje, gdy część z nich została skradziona. Baldur za wszelką cenę chce poznać prawdę.

Po krótkiej przerwie wracamy na Islandię, by poznać losy Siggiego. Mam jednak wrażenie, że jego losy są tylko...

Drugi tom Wysp białego słońca „Siggi” przeczytałam od razu po przeczytaniu „Baldura”. Ta część jest nieco mniej ciekawa dla mnie niż pierwsza. Zagadka kryminalna pierwszego tomu była ciekawsza. Siggi jest dla mnie nie tak bardzo przeładowany dygresjami jak pierwszy tom, ale nadal jest trochę przegadany. Mam wrażenie, że pomysł jest dobry, ale czasami psują go liczne przemyślenia bohaterów, spowolniona akcja i w efekcie trochę mi się dłużyło.

Drugi tom Wysp białego słońca „Siggi” przeczytałam od razu po przeczytaniu „Baldura”. Ta część jest nieco mniej ciekawa dla mnie niż pierwsza. Zagadka kryminalna pierwszego tomu była ciekawsza. Siggi jest dla mnie nie tak bardzo przeładowany dygresjami jak pierwszy tom, ale nadal jest trochę przegadany. Mam wrażenie, że pomysł jest dobry, ale czasami psują go liczne...

Siggi, najlepszy przyjaciel Baldura, zaginął na Grenlandii trzy lata temu. Tyle czasu wystarczyło, aby śledztwo zamknąć, a Baldur musi lecieć do Nuuk, aby odebrać rzeczy, które zostały po mężczyźnie. Na miejscu okazuje się jednak, że sprawa zaginięcia Siggi'ego ma drugie dno, a Baldur ociera się o duże niebezpieczeństwo i zagadkę tego, do jakiego szaleństwa może doprowadzić samotna noc arktyczna.

Jak pierwszy tom serii wydawał mi się mroczny, tak drugi tom zweryfikował mocno moje odczucia. Tutaj wszystko jest bardziej. Bardziej mroczne, bardziej samotne, bardziej wyraziste, bardziej skandynawskie. Nordic noir w najlepszym wydaniu.
Wcześniej wydarzenia działy się na Islandii i w Polsce. Tym razem całość ma miejsce na Islandii i na Grenlandii. Czyli mamy tzw. poziom wyżej. Zresztą sami autorzy napisali w książce, że Grenlandia to Islandia na sterydach... I coś w tym musi być, bo to, co tu dzieje właśnie na Grenlandii jest czystą definicją samotności i smutku. I właśnie ta część złamała mi serce najbardziej... Przeżywałam to wszystko, jakbym sama tam była, a przecież nigdy nie byłam ani na Grenlandii ani nawet na Islandii. Ale moja wyobraźnia podczas lektury pracowała na najwyższych obrotach i podpowiadała mi obrazy, zapachy, dźwięki.
I tak. Aby zrozumieć w pełni drugi tom, należy według mnie rozpocząć swoją przygodę z Wyspami Białego Słońca od pierwszego tomu i trzymać się właściwej kolejności. A mnie pochłonął głód poznania Islandii, a może nawet Grenlandii, choćby na chwilę...

Siggi, najlepszy przyjaciel Baldura, zaginął na Grenlandii trzy lata temu. Tyle czasu wystarczyło, aby śledztwo zamknąć, a Baldur musi lecieć do Nuuk, aby odebrać rzeczy, które zostały po mężczyźnie. Na miejscu okazuje się jednak, że sprawa zaginięcia Siggi'ego ma drugie dno, a Baldur ociera się o duże niebezpieczeństwo i zagadkę tego, do jakiego szaleństwa może doprowadzić...

„Sigi. Wyspy białego słońca” Berenika Leonard, Piotr Mikołajczak

Przyjaciel Baldura „Siggi” zostaje uznany za zmarłego. Przez lata nie udało się odnaleźć mężczyzny ani dowiedzieć się co mogło się z nim stać.

Baldur jako główny spadkobierca, pomimo niechęci rodziny postanawia wyruszyć w podróż po rzeczy zaginionego, przy okazji próbując odkryć jakie były ostatnie kroki znajomego.

Czy uda się odnaleźć ciało mężczyzny ?
Jak Nuuk przywita Baldura ?
Co uda się ustalić w sprawie ?

Druga część Islandzkiej historii. Tym razem nasz bohater nie tylko realizuje wolę z testamentu ale i podąża tropem przybierającym coraz dziwniejsze zakręty.

Kryminale śledztwo łączy się z innymi wątkami wspaniale dopełniając opowieść o zimnie i stracie.
O rodzinie i uzależnieniu. Wreszcie o ucieczce i przetrwaniu.

Kilka lini czasowych pokazuje nam teraźniejszość aby w kolejnych przenieść nas do przeszłości. Meandry jednej chwili pochłaniają człowieka a jego ratunek okazuje się być syzyfową pracą.

Zagadka i morderstwa. Lider i ukrywające się kobiety. Wreszcie podróż która zamiast uwalniać pochłania całkowicie.

Zakochana w Islandii nie mogę powiedzieć nic innego jak- czytajcie 🤩🤩🤩🤩🤩 Grenlandia też zachwyca.

„Sigi. Wyspy białego słońca” Berenika Leonard, Piotr Mikołajczak

Przyjaciel Baldura „Siggi” zostaje uznany za zmarłego. Przez lata nie udało się odnaleźć mężczyzny ani dowiedzieć się co mogło się z nim stać.

Baldur jako główny spadkobierca, pomimo niechęci rodziny postanawia wyruszyć w podróż po rzeczy zaginionego, przy okazji próbując odkryć jakie były ostatnie kroki...

Nordic noir ma w sobie coś hipnotyzującego – surowy krajobraz, który staje się niemym świadkiem zbrodni, bohaterów balansujących na granicy moralności oraz atmosferę chłodu, która przenika nie tylko opisy, ale i samego czytelnika. „Siggi”, druga część serii „Wyspy białego słońca”, podąża tą ścieżką, zabierając nas w podróż na Grenlandię i do Reykjavíku, gdzie tajemnice z przeszłości splatają się z bieżącym śledztwem. I choć tym razem historia zyskuje na tempie i emocjach, nadal nie jest to opowieść, która w pełni pochłania i pozostawia po sobie niezapomniane wrażenie.

Tam, gdzie pierwszy tom zdawał się tonąć w nadmiarze opisów, „Siggi” stara się lepiej wyważyć akcję i atmosferę. Już sam początek – tajemnicze zniknięcie Sigurðura Jónssona i powrót Baldura Ingvara na Grenlandię – daje obietnicę intensywnej opowieści, w której śledztwo prowadzi przez mroczne zakątki ludzkiej psychiki. Jest tu więcej napięcia, mniej dygresji, a sama intryga nabiera głębi.

Problem pojawia się jednak w samej strukturze powieści. Autorzy nadal lubuje się w opisach – krajobrazy, historie miejsc, retrospekcje – co samo w sobie mogłoby być atutem, gdyby nie fakt, że momentami znowu zaburza to dynamikę fabuły. Zwłaszcza w pierwszej połowie książki łatwo się zgubić w rozbudowanych opisach Arktyki i wewnętrznych rozterkach bohaterów, podczas gdy akcja wyraźnie czeka na swój moment, by przyspieszyć. W drugiej połowie sytuacja się poprawia, a napięcie rośnie, ale zanim tam dotrzemy, możemy poczuć lekkie znużenie.

Jednym z mocniejszych punktów książki jest umiejętne połączenie dwóch głównych wątków kryminalnych – poszukiwania prawdy o losach Sigurðura oraz serii morderstw w Reykjavíku. Wprowadzenie Rúnara Stefánssona jako postaci powiązanej z wydarzeniami na Grenlandii dodaje historii dodatkowej warstwy tajemnicy, a zagadka śmierci trzech kobiet w stolicy Islandii buduje napięcie.

Co ważne, autorzy tym razem lepiej zarządzają tempem i napięciem. Choć nadal zdarzają się momenty przeciągania scen, to finał powieści przynosi satysfakcjonujące rozwiązania – nie wszystkie pytania zostają wyjaśnione, ale jest poczucie, że historia zmierza w konkretnym kierunku.

„Siggi” to powieść, która poprawia błędy pierwszego tomu, ale nie unika nowych potknięć. Lepsze tempo, ciekawsze wątki kryminalne i bardziej wyrazista intryga sprawiają, że czyta się ją z większym zainteresowaniem. Niestety, wciąż pozostają niedociągnięcia – zbyt rozbudowane opisy, przeciągnięte refleksje bohaterów i główny protagonista, który mimo prób pogłębienia jego postaci nadal nie wyróżnia się na tle innych detektywów nordic noir.

To książka dla tych, którzy potrafią docenić powolne budowanie atmosfery, surowe krajobrazy i mroczne sekrety. Nie jest to jednak thriller, który wbija w fotel i nie pozwala zasnąć.

Nordic noir ma w sobie coś hipnotyzującego – surowy krajobraz, który staje się niemym świadkiem zbrodni, bohaterów balansujących na granicy moralności oraz atmosferę chłodu, która przenika nie tylko opisy, ale i samego czytelnika. „Siggi”, druga część serii „Wyspy białego słońca”, podąża tą ścieżką, zabierając nas w podróż na Grenlandię i do Reykjavíku, gdzie tajemnice z...