Fish head

"Może niepokoić niektórych czytelników i powinna być czytana tylko przez doświadczonych czytelników ekstremalnego horroru seksualnego i przemocy."

"W miarę upływu nocy nastrój na placu stawał się coraz bardziej dziki. Kolejni wieśniacy przywdziewali maski ryb. Ich oczy lśniły dziwnym, dzikim światłem przez otwory w dziwacznych osłonach twarzy.”

„Górny rząd jej zębów zatopił się w brzuchu skazanego na zagładę chłopca. Milton krzyknął, a ból był ostry i nagły, ale to tylko zachęciło go do wytryśnięcia słonego ładunku do ociekającej wodą syreny. Z rany w jego czaszce wydobył się przeraźliwy odgłos siorbania i zdał sobie sprawę, że ta femme fatale połyka jego płyn czaszkowy.”

Kiedy chcę czuć niepokój sięgam po weird fiction, a gdy mam ochotę na obrzydzenie decyduję się na horror ekstremalny. Groza cielesna, pokryta wijącymi się wnętrznościami bohaterów powieści, cieszy się zróżnicowanym odbiorem wywołującym szereg emocji i reakcji, jednak osobiście czerpię przyjemność z pływania po krwi, głupotek charakterystycznych dla B-klasówek i w końcu opowieści takich jak „Rybogłowy” McHardego i Hawkera.

W swoim dzisiejszym tekście chciałbym zaprosić Was do Maine 1987 roku, konkretniej na morski festiwal odbywający się w małym nadmorskim miasteczku Harbour Harvest. Razem z piątką przyjaciół świętujących zakończenie college'u wejdziecie do świata zapadłych rybackich wiosek, ostatecznie odkrywając zupełnie odmienny nieznany świat, gdzie w dalszym ciągu praktykuje się pewne kulty.

Będzie to duże uproszczenie, jednak uważam że Rybogłowy to niecodzienne połączenie „Piątku trzynastego” z „Dagonem” autorstwa H. P. Lovecrafta. Panowie McHardy i Hawker tworzący barwy duet karykaturalnego kiczu i obrzydliwej, często ekstremalnej grozy najwyraźniej są świadomi swoich literackich korzeni i poprzez niecodzienne eksperymenty, oddają nam właśnie takie wynalazki.

Opowieść nie jest niestety najlepszą historią w dorobku duetu, jednak należy sobie zadać pytanie, czy taka musi być, by budzić zainteresowanie i szokować odbiorców. Osobiście miałem spory problem, by wczuć się w motywację Rybogłowego i poczuć ten zgniły odór jego rozrośniętego ciała, a jednocześnie nie mogę zaprzeczyć, że jego historia była brutalna, pełna krwi i w końcu hardkorowa.

„Rybogłowy” to rozrywka, która wywołuje śmiech i konsternację, a przecież wiemy, że ekstrema rządzi się swoimi prawami, często traktując tło i motywacje bardzo wybiórczo.

Inspiracje Lovecrafta są widoczne, jednak nie sugerujcie się nimi zbyt mocno. Mitologia Samotnika z Providence stanowi raczej punkt wyjścia dla samej historii, stanowiąc coś na kształt lekko zarysowanego tła.

Polecam, chociaż wiem, że tego typu książki spotykają się z ścianą obojętności. Kiedyś chciałem zbawić świat tłumacząc, że ekstrema jest konkretną rozrywką, jednak dziś już wiem, że po prostu nie przyjęła się w Polsce tak jak powinna.

"Może niepokoić niektórych czytelników i powinna być czytana tylko przez doświadczonych czytelników ekstremalnego horroru seksualnego i przemocy."

"W miarę upływu nocy nastrój na placu stawał się coraz bardziej dziki. Kolejni wieśniacy przywdziewali maski ryb. Ich oczy lśniły dziwnym, dzikim światłem przez otwory w dziwacznych osłonach twarzy.”

„Górny rząd jej zębów...