Zbyt późno

Bardzo poprawna historia młodej wykładowczyni historii, która po śmierci matki otrzymuje od swych ciotek pewien jedenastowieczny pamiętnik do przetłumaczenia. W miarę poznawania treści Madeleine orientuje się, że znalazła się w posiadaniu wyjątkowego świadectwa historycznego. teraz musi podjąć decyzję, czy upublicznić swoje odkrycie, czy dalej strzec tajemnicy, tak jak robiła to jej rodzina przez stulecia. Książkę czytało się bardzo przyjemnie, choć fragmenty pamiętnika nie zawsze były łatwostrawne, ze względu na język. Historia bardzo mnie wciągnęła, a szczególnie przypadły mi do gustu miejsca akcji- Caen i Canterbury. Polecam fanom historii UK, tym wiernym i tym z doskoku.

"Uchwycona w światło" to taka typowa "goddardowska" powieść. Jest tajemnica (także sprzed wielu lat),intryga, malownicze opisy, ciekawe zwroty akcji i życiowi bohaterowie. Nie w moich top 5 powieści Goddarda, ale na pewno mocna ocena 7-8 w skali 10. Powieść przeczytałam po raz trzeci (chyba...) w zeszłym miesiącu (na przestrzeni ok. 20 lat). Wątek z początku XIX wieku bardzo mi się spodobał - byłaby z tego dobra oddzielna powieść. Napisany z wyczuciem i można się mimochodem dowiedzieć także o autentycznych początkach fotografii. Wydźwięk końcowy całej powieści też mocny, jeśli pomyśli się skąd "startował" bohater na jej początku, a gdzie będzie na jej końcu - wtedy historia nabiera innego wymiaru. Ale nie będę zdradzać więcej. Polecam.

Po przeczytaniu tej książki mam sprzeczne odczucia. Z jednej strony historia tej rodziny jest mega wciągająca. Sekret utrzymywany przez wiele lat odkryty zostaje dopiero pod koniec i to w dodatku przez zupełny przypadek. Pod tym względem książka jest na prawdę świetna. Jednak pod względem technicznym moim zdaniem książka jest kiepska. Czytając wydarzenia nie wiemy kiedy się one dzieją czy to czas teraźniejszy czy może przeszły. Brakuje większej ilości rozdziałów opisanych datą wydarzeń (takowe są, jednak jest ich za mało). Z każdą zmianą czasu, powinien być opis kiedy to się dzieje. W danym momencie nie wiemy też o kim jest nowa, kto wyraża swoje myśli. Brakuje mi tutaj drzewa genealogicznego zamieszczonego chociażby na końcu książki w najprostszej postaci. Moim zdaniem książka wymaga poprawek technicznych wtedy byłaby na prawdę świetna.

Kompleksowa powieść mająca wątki i dramatyczne, i romantyczne, i kryminalne. Kilka zapętlonych retrospekcji z czasów I oraz II Wojny Światowej przybliża historię głównej bohaterki, po latach dowiadującej się prawdy o swojej rodzinie. Akcja płynie wartko, czyta się bardzo dobrze. Ciekawy tytuł.

Jest rok 1920. W Berlinie z kanału wyławiają niedoszłą samobójczynię. Przez dwa lata nie można się dowiedzieć kim jest, dlatego lekarze nazwali ją Frâulain Unbekant czyli Panna Nieznana. Po dwóch latach Panna Nieznana zaczyna opowiadać o swojej przeszłości – podobno jest ocalałą z pogromu najmłodszą córką cara Mikołaja II, Anastazją. Żyjący krewni raczej nie poznają w niej Anastazji, choć pewne podobieństwa budzą wątpliwości. Są zwolennicy Anastazji i zdecydowani jej przeciwnicy. Kobieta, znana później jako Anna Anderson, dla wielu pozostaje jednak ocaloną cudownie córką ostatniego monarchy Rosji. "Mitomanka" opowiada historię Anny Anderson, która tak naprawdę nazywała się Franciszka Szanckowska i jak wykazały testy DNA, zrobione już po jej śmierci, nie była w jakikolwiek sposób spokrewniona z rodziną Romanowów. Książka Mary Morrissy nie jest książką biograficzną, nie zawiera nawet żadnych odniesień do tekstów źródłowych. Jest ona prawdopodobnie całkowicie oparta na faktach, relacjach czy wycinkach prasowych, które były ogólnodostępne. Wiele informacji jest pewnie wymysłem wyobraźni samej autorki. Książkę tę czytałam po raz drugi. Pewną trudnością w jej czytaniu są zaburzone chronologicznie zdarzenia, co utrudnia łączenie pewnych faktów. Ciekawie przedstawiona jest jednak wybiórczość i selekcja jakiej dokonuje nasza pamięć po traumatycznych przeżyciach. Franciszka wydaje się całkowicie wierzyć w historię przez siebie wymyśloną, opierając się jedynie na bardzo wyrywkowych fragmentach swojej pamięci z okresu dzieciństwa i wczesnej młodości. "Mitomanka" to ciekawa propozycja dla osób które interesują się historią ostatniej rodziny carskiej a także tych, którzy chcieliby choć trochę wejrzeć w niuanse ludzkiej psychiki. Polecam 🙂

„Którędy droga” to nie jest zwykła i łatwa beletrystyka. To książka dla tych co lubią KRYMINAŁY HISTORYCZNE, książki oryginalne i niepowtarzalne, a także wymagają od lektury więcej niż tylko rozrywka. To powieść, w której pisarz używa nietuzinkowego i archaicznego języka, pokazując życie i poglądy ludzi w XVII-wiecznej Anglii. Autor posługuje się wyszukanymi, długimi i „mądrymi” zdaniami, wkładając je w usta naukowców, teologów, księży, polityków, prowadzących ze sobą rozległe dyskusje filozoficzne, posługujących się często cytatami z Biblii. Pisarz przedstawia nam życie ludzi ze środowiska naukowo – teologicznego zamieszkałych przede wszystkim w Oksfordzie, około 1660 roku. Znajdziemy tam intrygujące zbrodnie, zdrady polityczne, epizody miłosne…. A wszystko opisane jest „oczami” czterech różnych bohaterów, którzy byli świadkami tych samych wydarzeń historycznych. Powieść jest dobrym źródłem wiedzy o życiu tej grupy społecznej, gdzie czytamy o wielkich postaciach jak R. Boyle („ojciec chemii”),J. Loce (filozof),J. Wallis (matematyk) i wielu innych, z których osiągnięć wciąż czerpiemy korzyści. Rozmawiają nawet na temat odkrycia naszego M. Kopernika. Treści obyczajowo - historyczne „podane” są przez pisarza w dość przystępny sposób dla współczesnego czytelnika. Jednak dla mnie najbardziej szokująca jest szowinistyczna postawa ówczesnych dżentelmenów wobec kobiet np. „(…) Teraz, gdy mężczyzną się stałem, który myśleć racjonalnie potrafi (co jak wiadomo, wzniosłym jest stanem, przez Boga mężczyzną jedynie danym, a obcym dzieciom, zwierzętom i kobietom),udzielił mi lekcji, której jako mężczyzna godny byłem.”, „(…) Dobra z niej kobieta, jako żonie trudno jej coś zarzucić, posag też godny wniosła, mimo to żałuje, że żenić się musiałem. To, do czego kobiety przydatne są, nijak ich nużącego towarzystwa nie nagradza ani też ograniczeń, które obecnością swą narzucają, nie rekompensuje.” Dużym atutem jest przedostatnia część powieści, której wartka akcja trzyma cały czas w napięciu, a zaskakujące i nieprzewidywalne zakończenie przynosi czytelnikowi pełną satysfakcję z lektury. To powieść ambitna i trudna językowo. Dla czytelnika, który nie jest humanistą, stanowi duże wyzwanie. Na pewno intryguje, ciekawi, a równocześnie nudzi i zmusza do przemyśleń. Przez to wszystko nie da łatwo o sobie zapomnieć. Książka, NIE dla każdego.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Te pięć opowiadań grozy to pięć opowieści z niespodziewanym, a zarazem dającym do myślenia zakończeniem. Pisarka naprawdę tryska wyobraźnią. Te pisane z polotem opowiadania mają wyrównany poziom zarówno pod względem formy jak i treści, a postaci są ekspresyjne i wyraziste. Czytałam z przyjemnością.

Książka idealna! Wyrazista,skomplikowana główna bohaterka oraz cała historia,ciekawi pozostali bohaterowie,bogaty język..takie budowanie napięcia i emocji,że chce się czytać dalej. Nic co można zarzucić. Tą książkę naprawdę warto przeczytać. Zasługuje na to w 100%.

Trudno czytało mi się tę książkę. Nie mogłam się w nią wgryźć, nie mogłam spamiętać mnogich bohaterów - mieszkańców Savannah w stanie Georgia, chociaż większość z nich to oryginały i cudaki. „Dobrze na tym gruncie rozwijają się ekscentrycy”. Druga część czyta się dużo lepiej, akcja zostaje skoncentrowana na głównym temacie – procesie o zabójstwo. Ale wątek kryminalny - kolejne wersje procesu sądowego – z czasem staje się trochę nudny. Narratorem jest przybysz z Nowego Jorku, dziennikarz John Kelso, otwierający szeroko oczy na otaczającą go rzeczywistość, zafascynowany miejscem i opowieściami tubylców. Wielkim bohaterem książki jest miasto Savannah, ze swoją bogatą tradycją, przepiękną starą architekturą i bujną zielenią oraz z konserwatywnym klasowym społeczeństwem. Mieszkańcy i turyści lubią się bawić, zewsząd dobiegają południowe rytmy, wszechobecne są bary z muzyką, przyjęcia dla turystów, imprezy wyższych sfer, z ustalonym kalendarzem i właściwym im blichtrem. To właśnie w Savannah urodził się wielki muzyk Ameryki Johnny Mercer. Ale, mimo że to już lata 80 XX wieku, podziały klasowe i rasowe mają się świetnie, zakłamanie obyczajowe także. Dużym tematem powieści jest urbanistyka miasta, zwalczające się koncepcje rekonstrukcji zabytków i rewaloryzacji starej tkanki miejskiej, oczywiście w kontekście zamożności i koloru skóry mieszkańców, a przede wszystkim interesów pomysłodawców tych przekształceń. Prawdę mówiąc ciężko mi było w tym się połapać. Obejrzałam ekranizację Clinta Eastwooda z 1997 roku, z gwiazdorską obsadą – grają John Cusack, Kevin Spacey, Jude Law, Alison Eastwood. Fabuła filmu nie jest wierna wobec powieści, momentami, podobnie jak w książce, staje się zbyt rozwlekła. Jednak film ma w sobie dużo uroku, odtwarza wspaniałe ulice, domy, ogrody Savannah. Można podziwiać pokazane z rozmachem bogate kolekcje dzieł sztuki, zdumiewające dekoracje i stroje oraz wystawność zabaw śmietanki towarzyskiej miasta. Można poznać charakter amerykańskiego południa. Głównie z tego powodu film jest wart obejrzenia. Na szczególne wyróżnienie zasługują mniej znane aktorki: stylowa i perwersyjna transpłciowa Lady Chablis i demoniczna Irma P. Hall w roli czarownicy Minerwy. Jednak elementy horroru, sceny czarów woodoo w książce i w filmie są tak samo bzdurne i przez to zwyczajnie śmieszne. Powieść według Autora jest oparta na faktach i podobno w Stanach była bestsellerem. Ja się nią nie zachwycam, chociaż muszę przyznać, że sugestywnie oddaje klimat miejsca i ma dużo walorów poznawczych.

Jeden z moich ulubionych pisarzy. Wspaniała opowieść o desperacji w niesieniu pomocy tym, których cenimy. Zaś z drugiej strony widzimy jak bardzo niszczy człowieka skrywana tajemnica. Ile zniszczeń może przynieść upór, strach, morze wątpliwości. Greelej jest mistrzem w opisywaniu osobowości ludzkich i relacji miedzy nimi. Gorąco polecam tym, których nie zadowala banalność:-)

Ta ksiazka mnie oczarowala.Przesympatyczna opowiesc o Esme,Pogu,Louisie,Charlim,babci Mac i dziadku Henrym.O Domu w Chmurach,slepej kozie,kulawym osle,psie Brownie i neurotycznych osach.Ale najwspanialszy jest chleb,chleb na zakwasie.Wiem,o czym mowie,bo mialam to szczescie,szczescie jedzenia takiego chleba w dziecinstwie.Naprawde nie sposob zapomniec jego smaku i zapachu....Nie brakuje rowniez dramatow,milosci i przyjazni.Naprawde piekna historia.Polecam!!!La bellissima storia di vita di Esme è la sua casa tra le nuvole.........

Ostatnie miesiące wojny secesyjnej. Inman, żołnierz Konfederacji, zostaje ranny podczas okrutnej bitwy. Podczas pobytu w szpitalu zdaje sobie sprawę, że nie wierzy już w hasła tej wojny. Dezerteruje i wyrusza do rodzinnej wioski, gdzie czeka na niego ukochana Ada. W tym czasie Ada, wykształcona, delikatna panna z Południa, z pomocą wiejskiej dziewczyny Ruby uczy się samodzielnie prowadzić farmę. Dawno temu oglądałam film, który zapadł mi w pamięć przede wszystkim jako historia miłości Ady i Inmana. Nie przepadam za wypowiedziami w stylu ,,największe kłamstwo to nazywanie tej książki romansem” wyrażane o takich tytułach jak ,,Wichrowe Wzgórza” czy ,,Przeminęło z wiatrem”, bo uważam, że każdy ma prawo do uznania, co dla niego jest najważniejsze w danym tytule, ale w tym przypadku naprawdę wolę ostrzec, że to nie jest romans historyczny. Ada i Inman przez większość czasu są osobno, nie dowiadujemy się wiele o początku ich relacji, Ada ma więcej interakcji z Ruby, a Inman chyba częściej myśli o Swimmerze, swoim koledze z plemienia Czirokezów. Całość jest też napisana w surowy, chłodny sposób (tytuł naprawdę pasuje),nie ma tu długiego roztkliwiania się nad uczuciami i myślami bohaterów. Większa część akcji to opisy wędrówki Inmana, pracy Ady oraz zmieniającej się przyrody. Nie jest to więc pozycja lekka i przyjemna, mnie czytało się ją ciężko, ale uważam, że jak najbardziej warto. Napisałabym, że dawno żadna książka nie dała mi tyle do myślenia, gdyby nie fakt, że w maju mam szczęście do refleksyjnych tytułów, które nie są tylko rozrywką. To przede wszystkim powieść na wskroś pacyfistyczna, rozprawiająca się z obrazem wojny jako czasu bohaterstwa i zdobywania chwały. Autor nie szczędzi nam brutalności oraz opisów zniechęcenia i utraty nadziei przez żołnierzy – po obu stronach. Wojna secesyjna jest kontrowersyjnym tematem, bo z jednej strony do współczesnego człowieka zdecydowanie trafia argument o zakończeniu niewolnictwa, z drugiej Południe budzi pewne współczucie walką o zachowanie swojej niezależności – tutaj Frazier stanowczo rozprawia się z oboma argumentami i pokazuje, że mało który żołnierz naprawdę kierował się szlachetnymi ideami. Książkowy Inman zdecydowanie jest bardziej zmęczony życiem niż filmowy, a uczucie do Ady wydaje się jedynym, co pozwala mu jeszcze wierzyć, że nie jest całkiem ,,zepsuty”. Ciężko stwierdzić, czy to naprawdę była głęboka miłość, czy może uporczywe trzymanie się nadziei, że jest ktoś, kto go ocali i pomoże mu zapomnieć o piekle wojny. Wędrówka żołnierza do czekającej kobiety nasuwa oczywiste skojarzenia z ,,Odyseją” i rzeczywiście Frazier niejako przenosi wędrówkę Odyseusza we współczesne realia, można mieć sporo satysfakcji z wyszukiwania niektórych przeróbek, ale osoby nieobeznane w mitologii greckiej także mogą znaleźć tu sporo wartości. Dla mnie bardzo ciekawe jest samo skontrastowanie Inmana i Ady – twardego, zahartowanego mężczyzny, który w trakcie wojny prawie stracił chęć do życia, oraz subtelnej damy, która niespodziewanie odkrywa w sobie ogromną siłę. I to ona jest tą, która idzie do przodu i wie, że żyć trzeba. Jest to też jedna z książek, która w moim odczuciu najlepiej rozprawia się z tematem rasizmu, niewolnictwa czy kolonializmu. Tutaj nie ma długich monologów, że rasizm i niewolnictwo są złe, nie ma tworzenia morałów w stylu Rebecci Kuang… Autor raczej niby niepozornie przypomina nam, jak powstały Stany Zjednoczone i zostawia nas z dyskomfortem i własnymi refleksjami, co o tym sądzimy. Scena rozmowy z ,,kobietą z kozą” czy legenda opowiadana przez starą Indiankę są pozbawione sentymentalizmu, ale niesamowicie mocne i uderzające. I mimo że bohaterowie nie są żadnymi abolicjonistami, są raczej typowymi ludźmi z XIX wieku, to widać tu szacunek i pochylenie się nad losem czarnych niewolników czy rdzennych plemion. Szczególnie uderza pochylenie się nad losem tych ostatnich – umieszczenie ich legend, zwrócenie uwagi na mądrość, kulturę i znajomość opisywanych terenów, a jednocześnie gdzieś w tle mamy świadomość, że zostało to im odebrane, co jest jeszcze bardziej dopełniane szczegółowymi opisami tych rejonów Ameryki, które jeszcze pozostały dzikie i dziewicze. Naprawdę, mimo tej surowości i braku aforyzmów czy długich monologów, to jedna z książek, które naprawdę w głęboki, dojrzały sposób ukazują trudne tematy i czasami zmuszają do odłożenia lektury i uporządkowania sobie myśli w głowie. Nie jest to prosta, przyjemna historia, może najbardziej nie wciąga, może wątek romantyczny sam w sobie nie jest najbardziej poruszający… Ale to jedna z mocniejszych rzeczy, które ostatnio przeczytałam. Polecam bardzo. ,, Jasne przecież, że możesz się zamartwiać, a to i tak niczego nie zmieni. Tego, co stracone, już się nie odzyska, a pustkę po tym wypełnią co najwyżej nowe blizny. Masz tylko jeden wybór: iść dalej i robić swoje albo nie. Tyle tylko, że jeśli pójdziesz dalej, zabierzesz ze sobą także swoje blizny.”

Co zrobisz, gdy odkryjesz, że Twój szwagier stoi za sfałszowaniem dokumentacji zgonu pewnej dziewczyny? Czy tak jak bohater powieści Benjamina Blacka (Johna Banville'a)? Czy tak jak on podejmiesz się prywatnego śledztwa? Nagłośnisz tę sprawę? A może „zamieciesz problem pod dywan”? Jeśli podejmiesz z bohaterem próbę rozwiązania taj mrocznej zagadki, czego dowiesz się o swojej rodzinie i o społeczności, w której przyszło Ci żyć? Podjęte w powieści problemy są bardzo istotne. Nie umniejsza ich wagi nieco sztampowe, stereotypowe przedstawienie postaci głównego bohatera - patologa – podejście do zadań zawodowych, alkoholizm.

Wciągająca lektura. Logicznie ułożona fabuła – i tak, żeby zaciekawiać - powolutku odkrywając karty. Do końca nie wiedziałam jak się wyjaśni historia Olive Martin. A finał był zaskakujący, chociaż bardzo prawdopodobny i logiczny. Majstersztyk. Lubię takie książki które nie epatują okrucieństwem, chociaż wydarzenia same w sobie mogą być okrutne. Podobała mi się struktura psychologiczna postaci i odkrywanie tego, co „pod maską”. Atmosfera książki jest, jeżeli można użyć takiego porównania – promieniująca ciepłem i sympatią. Może to zasługa czytającej książkę Darii Trafankowskiej? Podsumowując – książka mi się podobała i po prostu polecam ją.

Joanna ma bardzo ciekawa prace. Tresuje psy dla osob niewidomych. Pewnego dnia dostaje zlecenie od slawnego rzezbiarza ktory jest niewidomy i chcialby dobrego psa. Trenuje dla niego madra suczke Sophie ktora bardzo przypadnie mu do gustu i polubia sie. Kiedy Joanna pozna blizej Jacka na swiatlo dzienne wyjda pewne brudne sprawy o ktorych nie wiedzial a dotycza osob ktorym ufal. Ksiazka jest bardzo dobra i trzyma w napieciu do konca.

Drugie spotkanie z Anne Rivers Siddons, miłe urozmaicenie pomiedzy kryminałami z agentem Quincy. Stany Zjednoczone, lata 50-te, małe miasteczko Lytton, dorastająca panienka Peyton, samotnie wychowywana przez ojca. Książka nie jest szałowa...ale pojawienie się kuzynki Nory w ożywia senne miasteczko. Nora, piękna, kontrowersyjna młoda kobieta, która zawiruje światem małostkowym i ograniczonym społeczeństwem np. gdy kupi Murzynom jedzenie, bo to okres rasowych segregacji czy doprowadzi ciotkę Augustę do zgorszenia idąc do jej męża na whisky do schowka z bronią...czy chodząc bez bielizny w tak konserwatywnym miasteczku... Peyton bardzo się otworzy, dorośnie i poczuje własną wartość. Ciotka Augusta dozna wielu upokorzeń i migren a czytelnik się uśmieje...

Przeglądając oferty na Allegro, nagle zobaczyłem znajomą okładką i tytuł: „Porwanie doni Agaty”. I bach! Cofka w czasie do lat, kiedy krzątałem się między półkami biblioteki. Wspomnień czar… Pomyślałem wtedy: „Nie ma przypadków, są tylko literackie przeznaczenia” – i po kilkudziesięciu latach wróciłem do lektury. Nie zawiodłem się – przeciwnie, miałem ogromną frajdę czytelniczą. Powieść Gudrun Pausewang to barwna i szalenie zabawna historia porwania zamożnej starej panny, której rodzina już ostrzyła sobie zęby na spadek. Akcja toczy się w fikcyjnym kolumbijskim mieście, a bohaterami są niezdarni przestępcy o gołębich sercach i rezolutna bogata staruszka, której naprawdę trudno zajść za skórę. Owszem, książka to trochę ramotka, ale taka z duszą – pełna uroku, ciepła i inteligentnego humoru, bardziej sytuacyjnego niż słownego. Czyta się ją lekko, z przyjemnością i – co ważne – bez poczucia straconego czasu. To idealna lektura na spokojny wieczór: poprawia nastrój i nie nuży ani przez chwilę. A na deser spotkała mnie dodatkowa nagroda – fragment, który wywołał szczery uśmiech i lekki dreszczyk absurdu: „Nazajutrz, mniej więcej około piątej po południu, stało się coś, co wstrząsnęło całym miastem. Miejscowe radio nadało ową potworną wiadomość. Ludzie tłumnie wylęgali na ulice, spieszyli do kościołów, gdzie liczni księża improwizowali w podnieceniu nabożeństwa. Porwano biskupa! […] Kółko brydżystek przywdziało szaty żałobne…” No i proszę – nawet w Kolumbii brydż musiał się wkręcić do fabuły. Podsumowując: „Porwanie doni Agaty” to książka, którą naprawdę warto znać. Jak można przeżyć życie i tego nie przeczytać? A można też sięgnąć po spektakl telewizyjny z Ireną Kwiatkowską w roli głównej. Palce lizać!